Mahābhārata · Adhyāya 12.262
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.262.1
य इमे पृथिवीपालाः शेरते पृथिवीतले ।
पृतनामध्य एते हि गतसत्त्वा महाबलाः ॥ १२.२६२.१ ॥
Estos reyes, protectores de la tierra, yacen sobre la superficie de la tierra; en medio del ejército yacen estos poderosos, privados de aliento vital.
12.262.2
एकैकशो भीमबला नागायुतबलास्तथा ।
एते हि निहताः सङ्ख्ये तुल्यतेजीबलैर्नरैः ॥ १२.२६२.२ ॥
Uno por uno, estos hombres de terrible fuerza, con el poder de diez mil elefantes, han sido muertos en batalla por hombres de igual esplendor y fuerza.
12.262.3
नैषां पश्यामि हन्तारं प्राणिनां संयुगे पुरा ।
विक्रमेणोपसंपन्नास्तेजोबलसमन्विताः ॥ १२.२६२.३ ॥
No veo a ningún matador de estos seres en la batalla de antaño; estaban dotados de valor y poseían esplendor y fuerza.
12.262.4
अथ चेमे महाप्राज्ञाः शेरते हि गतासवः ।
मृता इति च शब्दोऽयं वर्तत्येषु गतासुषु ॥ १२.२६२.४ ॥
Y estos de gran sabiduría yacen habiendo perdido el aliento; esta palabra 'muertos' se aplica a estos que han perdido el aliento.
12.262.5
इमे मृता नृपतयः प्रायशो भीमविक्रमाः ।
तत्र मे संशयो जातः कुतः संज्ञा मृता इति ॥ १२.२६२.५ ॥
Estos reyes de terrible valor han muerto en gran parte; me ha surgido una duda: ¿de dónde viene la noción de estar 'muertos'?
12.262.6
कस्य मृत्युः कुतो मृत्युः केन मृत्युरिह प्रजाः ।
हरत्यमरसंकाश तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२६२.६ ॥
¿De quién es la muerte? ¿De dónde viene la muerte? ¿Por quién la muerte arrebata aquí a las criaturas? Oh abuelo, semejante a los inmortales, dímelo.
12.262.7
पुरा कृतयुगे तात राजा ह्यासीदकम्पनः ।
स शत्रुवशमापन्नः संग्रामे क्षीणवाहनः ॥ १२.२६२.७ ॥
Hace mucho tiempo, en la edad Kṛta, querido hijo, hubo un rey llamado Akampana. En la batalla cayó en poder de sus enemigos, y sus vehículos fueron destruidos.
12.262.8
तस्य पुत्रो हरिर्नाम नारायणसमो बले ।
स शत्रुभिर्हतः सङ्ख्ये सबलः सपदानुगः ॥ १२.२६२.८ ॥
Su hijo, llamado Hari, era igual a Nārāyaṇa en fuerza. En la batalla fue muerto por los enemigos, junto con su ejército, sus soldados de infantería y sus seguidores.
12.262.9
स राजा शत्रुवशगः पुत्रशोकसमन्वितः ।
यदृच्छया शान्तिपरो ददर्श भुवि नारदम् ॥ १२.२६२.९ ॥
Aquel rey, caído bajo el poder de sus enemigos y afligido por la pena de su hijo, buscando la paz, vio por casualidad a Nārada sobre la tierra.
12.262.10
तस्मै स सर्वमाचष्ट यथावृत्तं जनेश्वरः ।
शत्रुभिर्ग्रहणं सङ्ख्ये पुत्रस्य मरणं तथा ॥ १२.२६२.१० ॥
Aquel señor de los hombres le contó todo tal como había sucedido: cómo fue capturado por los enemigos en la batalla, y la muerte de su hijo.
12.262.11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदोऽथ तपोधनः ।
आख्यानमिदमाचष्ट पुत्रशोकापहं तदा ॥ १२.२६२.११ ॥
Al oír sus palabras, Nārada, cuya riqueza es la austeridad, relató entonces este relato que disipa el dolor por un hijo.
12.262.12
राजञ्शृणु महाख्यानं ममेदं बहुविस्तरम् ।
यथावृत्तं श्रुतं चैव मयाऽपि वसुधाधिप ॥ १२.२६२.१२ ॥
Escucha, oh rey, este mi gran y extenso relato. Oh señor de la tierra, lo cuento tal como sucedió y como también lo he oído.
12.262.13
प्रजाः सृष्ट्वा महातेजाः प्रजासर्गे पितामहः ।
अतीव वृद्धा बहुला नामृष्यत पुनः प्रजाः ॥ १२.२६२.१३ ॥
El Abuelo, de gran esplendor, creó a los seres; pero en la creación de los seres estos crecieron en exceso y se volvieron numerosos; de nuevo no pudo soportarlos.
12.262.14
न ह्यन्तरमभूत्किंचित्क्वचिज्जन्तुभिरच्युत ।
निरुच्छ्वासमिवोन्नद्धं त्रैलोक्यमभवन्नृप ॥ १२.२६२.१४ ॥
Oh Acyuta, en ninguna parte quedó ni un poco de espacio por los seres; oh rey, los tres mundos se volvieron como sin aliento e hinchados.
12.262.15
तस्य चिन्ता समुत्पन्ना संहारं प्रति भूपते ।
चिन्तयन्नाध्यगच्छच्च संहारे हेतुकारणम् ॥ १२.२६२.१५ ॥
Oh señor de la tierra, surgió en él una inquietud sobre la disolución; reflexionando, no encontró la causa ni la razón de la disolución.
12.262.16
तस्य रोपान्महाराज खेभ्योऽग्निरुदतिष्ठत ।
तेन सर्वा दिशो राजन्ददाह स पितामहः ॥ १२.२६२.१६ ॥
Oh gran rey, de su ira se levantó fuego desde las aberturas del cielo; oh rey, con él aquel Abuelo quemó todas las direcciones.
12.262.17
ततो दिवं भुवं खं च जगच्च सचराचरम् ।
ददाह पावको राजन्भगवत्कोपसंभवः ॥ १२.२६२.१७ ॥
Entonces, oh rey, el fuego nacido de la ira del Bienaventurado quemó el cielo, la tierra y el firmamento, y el mundo con sus seres móviles e inmóviles.
12.262.18
तत्रादह्यन्त भूतानि जङ्गमानि ध्रुवाणि च ।
महता क्रोधवेगेन कुपिते प्रपितामहे ॥ १२.२६२.१८ ॥
Allí fueron quemados los seres móviles e inmóviles, cuando el Bisabuelo se enfureció con la gran fuerza de su ira.
12.262.19
ततो हरो जटी स्थाणुर्देवोऽध्वरपतिः शिवः ।
जगाम शरणं देवो ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ॥ १२.२६२.१९ ॥
Entonces Hara, el de cabello enmarañado, el dios inmóvil, señor de los sacrificios, el auspicioso Śiva, fue en busca de refugio junto a Brahmā, el Señor supremo.
12.262.20
तस्मिन्नभिगते स्थाणौ प्रजानां हितकाम्यया ।
अब्रवीद्वरदो देवो ज्वलन्निव तदा शिवम् ॥ १२.२६२.२० ॥
Cuando Sthāṇu (Śiva) se le acercó, el dios dador de dones Brahmā, por deseo del bienestar de las criaturas, habló a Śiva como si ardiera.
12.262.21
करवाण्यद्य कं कामं व्नरार्होऽसि मतो मम ।
कर्ता ह्यसि प्रियं शंभो तव यद्धृदि वर्तते ॥ १२.२६२.२१ ॥
¿Qué deseo cumpliré hoy por ti? Eres estimado por mí. Oh Śambhu, tú eres en verdad el hacedor de lo que es querido, lo que está en tu corazón.