மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.262
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.262.1
य इमे पृथिवीपालाः शेरते पृथिवीतले ।
पृतनामध्य एते हि गतसत्त्वा महाबलाः ॥ १२.२६२.१ ॥
பூமியைக் காக்கும் இந்த அரசர்கள் பூமியின் மேல் கிடக்கிறார்கள்; படையின் நடுவே இந்த மகாபலசாலிகள் உயிரிழந்து கிடக்கிறார்கள்.
12.262.2
एकैकशो भीमबला नागायुतबलास्तथा ।
एते हि निहताः सङ्ख्ये तुल्यतेजीबलैर्नरैः ॥ १२.२६२.२ ॥
ஒவ்வொருவரும் பயங்கரமான பலமும் பத்தாயிரம் யானைகளின் வலிமையும் கொண்டவர்கள்; போரில் சமமான தேஜஸும் பலமும் கொண்ட மனிதர்களால் இவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள்.
12.262.3
नैषां पश्यामि हन्तारं प्राणिनां संयुगे पुरा ।
विक्रमेणोपसंपन्नास्तेजोबलसमन्विताः ॥ १२.२६२.३ ॥
போரில் முன்பு இவர்களை எந்த உயிர்க்கொலையாளியையும் நான் காணவில்லை; இவர்கள் வீரத்தோடும் தேஜஸோடும் பலத்தோடும் கூடியவர்களாயிருந்தார்கள்.
12.262.4
अथ चेमे महाप्राज्ञाः शेरते हि गतासवः ।
मृता इति च शब्दोऽयं वर्तत्येषु गतासुषु ॥ १२.२६२.४ ॥
இந்த மகா அறிவாளிகளும் உயிர் இழந்து கிடக்கிறார்கள்; 'இறந்தவர்' என்ற இந்தச் சொல் உயிரிழந்த இவர்களுக்குப் பொருந்துகிறது.
12.262.5
इमे मृता नृपतयः प्रायशो भीमविक्रमाः ।
तत्र मे संशयो जातः कुतः संज्ञा मृता इति ॥ १२.२६२.५ ॥
பெரும்பாலும் பயங்கரமான வீரம் கொண்ட இந்த அரசர்கள் இறந்துவிட்டார்கள்; அவர்கள் 'இறந்தவர்கள்' என்ற கருத்து எங்கிருந்து வந்தது என்று எனக்கு ஐயம் எழுந்திருக்கிறது.
12.262.6
कस्य मृत्युः कुतो मृत्युः केन मृत्युरिह प्रजाः ।
हरत्यमरसंकाश तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२६२.६ ॥
யாருடைய மரணம்? எங்கிருந்து மரணம்? யாரால் இங்கு மக்களை மரணம் கவர்ந்து செல்கிறது? தேவர்களை ஒத்தவரே, பிதாமகரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.262.7
पुरा कृतयुगे तात राजा ह्यासीदकम्पनः ।
स शत्रुवशमापन्नः संग्रामे क्षीणवाहनः ॥ १२.२६२.७ ॥
அன்பு மகனே, முன்பு கிருத யுகத்தில் அகம்பனன் என்ற ஓர் அரசன் இருந்தான். போரில் அவன் எதிரிகளின் கைக்குள் சிக்கினான்; அவனுடைய வாகனங்கள் அழிந்தன.
12.262.8
तस्य पुत्रो हरिर्नाम नारायणसमो बले ।
स शत्रुभिर्हतः सङ्ख्ये सबलः सपदानुगः ॥ १२.२६२.८ ॥
அவனுடைய மகன் ஹரி, வலிமையில் நாராயணனுக்கு ஒப்பானவன். அவன் போரில் எதிரிகளால் தன் படையுடனும் காலாட்படை வீரர்களுடனும் கொல்லப்பட்டான்.
12.262.9
स राजा शत्रुवशगः पुत्रशोकसमन्वितः ।
यदृच्छया शान्तिपरो ददर्श भुवि नारदम् ॥ १२.२६२.९ ॥
எதிரிகளின் வசப்பட்ட அந்த அரசன், மகன் துயரால் நிறைந்து, அமைதியை நாடியவனாய், தற்செயலாக பூமியில் நாரதரைக் கண்டான்.
12.262.10
तस्मै स सर्वमाचष्ट यथावृत्तं जनेश्वरः ।
शत्रुभिर्ग्रहणं सङ्ख्ये पुत्रस्य मरणं तथा ॥ १२.२६२.१० ॥
அந்த மக்களின் தலைவன் நடந்தது அனைத்தையும் அவருக்கு நடந்தபடியே சொன்னான் — போரில் எதிரிகளால் சிறைப்பட்டதையும், மகனின் மரணத்தையும்.
12.262.11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदोऽथ तपोधनः ।
आख्यानमिदमाचष्ट पुत्रशोकापहं तदा ॥ १२.२६२.११ ॥
அவனுடைய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட தவச்செல்வம் கொண்ட நாரதர், அப்போது மகன் துயரை நீக்கவல்ல இந்தக் கதையைச் சொன்னார்.
12.262.12
राजञ्शृणु महाख्यानं ममेदं बहुविस्तरम् ।
यथावृत्तं श्रुतं चैव मयाऽपि वसुधाधिप ॥ १२.२६२.१२ ॥
அரசே, என்னுடைய இந்தப் பெரிய, விரிவான கதையைக் கேள். பூமியின் தலைவனே, நடந்தபடியும் நானும் கேட்டபடியும் சொல்கிறேன்.
12.262.13
प्रजाः सृष्ट्वा महातेजाः प्रजासर्गे पितामहः ।
अतीव वृद्धा बहुला नामृष्यत पुनः प्रजाः ॥ १२.२६२.१३ ॥
மகாதேஜஸ்வியான பிதாமகர் பிரஜைகளைப் படைத்தார்; ஆனால் பிரஜா-சர்க்கத்தில் அவை மிகவும் பெருகி எண்ணற்றனவாயின; அவற்றை அவர் மீண்டும் பொறுக்க இயலவில்லை.
12.262.14
न ह्यन्तरमभूत्किंचित्क्वचिज्जन्तुभिरच्युत ।
निरुच्छ्वासमिवोन्नद्धं त्रैलोक्यमभवन्नृप ॥ १२.२६२.१४ ॥
அச்சுதா, எங்கும் உயிரினங்களால் சிறிதளவும் இடம் மீதமில்லை; அரசே, மூவுலகங்களும் மூச்சற்று வீங்கியவை போல் ஆயின.
12.262.15
तस्य चिन्ता समुत्पन्ना संहारं प्रति भूपते ।
चिन्तयन्नाध्यगच्छच्च संहारे हेतुकारणम् ॥ १२.२६२.१५ ॥
அரசே, அவருக்குள் சம்ஹாரத்தைப் பற்றிய சிந்தனை எழுந்தது; சிந்தித்தும் சம்ஹாரத்தின் காரணத்தையும் நோக்கத்தையும் அவர் கண்டறியவில்லை.
12.262.16
तस्य रोपान्महाराज खेभ्योऽग्निरुदतिष्ठत ।
तेन सर्वा दिशो राजन्ददाह स पितामहः ॥ १२.२६२.१६ ॥
மகாராஜா, அவரது கோபத்தால் ஆகாயத்தின் துளைகளிலிருந்து நெருப்பு எழுந்தது; அரசே, அதனால் அந்த பிதாமகர் எல்லா திசைகளையும் எரித்தார்.
12.262.17
ततो दिवं भुवं खं च जगच्च सचराचरम् ।
ददाह पावको राजन्भगवत्कोपसंभवः ॥ १२.२६२.१७ ॥
அதன்பின் அரசே, பகவானின் கோபத்தினின்று தோன்றிய அந்த நெருப்பு சொர்க்கத்தையும் பூமியையும் ஆகாயத்தையும் அசையும் அசையாப் பொருட்களுடன் கூடிய உலகம் முழுவதையும் எரித்தது.
12.262.18
तत्रादह्यन्त भूतानि जङ्गमानि ध्रुवाणि च ।
महता क्रोधवेगेन कुपिते प्रपितामहे ॥ १२.२६२.१८ ॥
அங்கே அசையும் அசையாத உயிர்கள் அனைத்தும் எரிந்தன; பிரபிதாமகர் பெரும் கோபவேகத்தால் சினம் கொண்டபோது.
12.262.19
ततो हरो जटी स्थाणुर्देवोऽध्वरपतिः शिवः ।
जगाम शरणं देवो ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ॥ १२.२६२.१९ ॥
அப்போது சடைமுடியுடைய, நிலையான, யாகங்களின் தலைவரான, மங்கலமான தேவன் ஹரன் (சிவன்) மேலான பிரம்மதேவனின் சரணை அடைந்தார்.
12.262.20
तस्मिन्नभिगते स्थाणौ प्रजानां हितकाम्यया ।
अब्रवीद्वरदो देवो ज्वलन्निव तदा शिवम् ॥ १२.२६२.२० ॥
ஸ்தாணு (சிவன்) அவரை அணுகியபோது, உயிர்களின் நலனை விரும்பி, வரம் அளிக்கும் தேவன் பிரம்மா, நெருப்பாக ஒளிர்ந்தவர் போல சிவனிடம் கூறினார்.
12.262.21
करवाण्यद्य कं कामं व्नरार्होऽसि मतो मम ।
कर्ता ह्यसि प्रियं शंभो तव यद्धृदि वर्तते ॥ १२.२६२.२१ ॥
இன்று உம் எந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்? நீர் என்னால் மதிக்கத்தக்கவர். ஓ சம்போ, உமது இதயத்தில் உள்ளதை நீரே செய்பவராக இருப்பீர்.