مهابهاراتا · أدهيايا 12.264
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.264.1
विनीय दुःखमबला साऽऽत्मनैवायतेक्षणा ।
उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा तमेवावर्जिता तदा ॥ १२.२६४.१ ॥
كبتت حزنها، وتلك المرأة الضعيفة ذات العينين الواسعتين، واضعةً كفيها معًا وخاضعةً له، تكلمت بنفسها حينئذٍ.
12.264.2
त्वया सृष्टा कथं नारी मादृशी वदतां वर ।
रौद्रकर्माभिजायेत सर्वप्राणिभयंकरी ॥ १२.२६४.२ ॥
يا أفضل المتكلمين، كيف تولد امرأة مثلي، خلقتها أنت، لأعمال قاسية، رعباً لجميع الكائنات الحية؟
12.264.3
विभेम्यहमधर्मस्य धर्म्यमादिश कर्म मे ।
त्वं मां भीतामवेक्षस्व शिवेनेश्वरचक्षुषा ॥ १२.२६४.३ ॥
أخاف الإثم؛ فأرشدني إلى عمل موافق للدارما. انظر إليّ، وأنا خائفة، بعين رحيمة سيدة.
12.264.4
बालान्वृद्धान्वयस्थांश्च न हरेयमनागसः ।
प्राणिनः प्राणिनामीश नमस्तेऽस्तु प्रसीद मे ॥ १२.२६४.४ ॥
لا ينبغي أن أنتزع الأطفال ولا الشيوخ ولا من في منتصف العمر ولا الكائنات الحية البريئة. يا سيد الكائنات، المجد لك؛ كن رحيمًا بي.
12.264.5
प्रियान्पुत्रान्वयस्यांश्च भ्रातॄन्मातॄः पितृनपि ।
अपध्यास्यन्ति यद्येवं मृतास्तेभ्यो विभेम्यहम् ॥ १२.२६४.५ ॥
إن لعنني أبنائي الأحباء ورفاقي وإخوتي وأمهاتي وآبائي بعد موتهم هكذا، فإني أخافهم.
12.264.6
कृपणाश्रुपरिक्लेदो दहेन्मां शाश्वतीः समाः ।
तेभ्योऽहं बलवद्भीता शरणं त्वामुपागता ॥ १२.२६४.६ ॥
ستحرقني اللعنة المبللة بدموع البائسين سنين أبدية. وإذ أخافهم خوفًا شديدًا، جئتك ألتمس الحماية.
12.264.7
यमस्य भवने देव पात्यन्ते पापकर्मिणः ।
प्रसादये त्वां वरद प्रसादं कुरु मे प्रभो ॥ १२.२६४.७ ॥
أيها الإله، في دار ياما يُلقى بالأشرار إلى الهاوية. أتضرع إليك يا واهب الخيرات؛ أيها الرب، امنحني نعمتك.
12.264.8
एतदिच्छाम्यहं कामं त्वत्तो लोकपितामह ।
इच्छेयं त्वत्प्रसादाच्च तपस्तप्तुं महेश्वर ॥ १२.२६४.८ ॥
هذا ما أتمناه منك، أيها الجد للعوالم: بنعمتك أرغب في ممارسة التقشف، أيها الرب العظيم.
12.264.9
त्वं हिं संहारबुद्ध्या मे चिन्तिता रुषितेन च ।
तस्मात्संहर सर्वास्त्वं प्रजा मा च विचारय ॥ १२.२६४.९ ॥
لقد تصورتك في غضبي بنية الفناء. فاهلكي كل المخلوقات، ولا تتردّدي.
12.264.10
एतदेवमवश्यं हि भविता नैतदन्यथा ।
क्रियतामनवद्याङ्गि यथोक्तं मद्वचोऽनघे ॥ १२.२६४.१० ॥
سيكون هذا بالتأكيد على هذا النحو لا غير. أيتها الجميلة الأعضاء بلا عيب، افعلي كما قلت بحسب قولي، أيتها الطاهرة.
12.264.11
एवमुक्ता महाबाहो मृत्युः परपुरंजय ।
न व्याजहार तस्थौ च प्रह्वा भगवदुन्मुखी ॥ १२.२६४.११ ॥
وحين خوطبت هكذا، أيها الشديد الذراعين، فاتح مدن الأعداء، لم تتكلم الموت؛ بل وقفت متواضعة، متجهة نحو الرب المبارك.
12.264.12
पुनः पुनरथोक्ता सा गतसत्त्वेव भामिनी ।
तूष्णीमासीत्ततो देवो लोकानामीश्वरेश्वरः ॥ १२.२६४.१२ ॥
ومع أنها خوطبت مراراً وتكراراً، بقيت المرأة المتألقة صامتة كأنها بلا حياة. ثم صمت الإله، رب أرباب العوالم.
12.264.13
प्रससाद किल ब्रह्मा स्वयमेवात्मनाऽऽत्मनि ।
स्मयमानश्च लोकेशो लोकान्सर्वानवैक्षत ॥ १२.२६४.१३ ॥
سكن براهما في نفسه بنفسه، ونظر سيد العوالم مبتسما إلى جميع العوالم.
12.264.14
निवृत्तरोषे तस्मिंस्तु भगवत्यपराजिते ।
सा कन्याऽथ जगामास्य समीपादिति नःश्रुतम् ॥ १२.२६४.१४ ॥
لما هدأ غضب ذلك المبارك الذي لا يُقهر، ذهبت الفتاة من حضرته، كما سمعنا.
12.264.15
अपसृत्याप्रतिश्रुत्य प्रजासंहरणं तदा ।
त्वरमाणेव राजेन्द्र मृत्युर्धेनुकमभ्यगात् ॥ १२.२६४.१५ ॥
يا سيد الملوك، انصرفت الموت دون أن توافق على إهلاك الخلائق، ثم مضت مسرعة كأنها في عجلة نحو ذهنوكا.
12.264.16
सा तत्र परमं देवी तपोऽचरत दुश्चरम् ।
समा ह्येकपदे तस्थौ दशपद्मानि पञ्च च ॥ १२.२६४.१६ ॥
هناك أدّت تلك الإلهة التقشف الأعلى الشديد الصعوبة؛ وقفت على قدم واحدة عشرة بادمات وخمسة.
12.264.17
तां तथा कुर्वतीं तत्र तपः परमदुश्चरम् ।
पुनरेव महातेजा ब्रह्मा वचनमब्रवीत् ॥ १२.२६४.१७ ॥
وبينما كانت تؤدي هناك هذا التقشف الشديد الصعوبة، تكلم براهما العظيم الإشراق مرة أخرى بهذه الكلمات.
12.264.18
कुरुष्व मे वचो मृत्यो तदनादृत्य सत्वरा ।
तथैवैकपदे तात पुनरन्यानि सप्त सा ॥ १२.२६४.१८ ॥
"يا موت، أطعني متجاهلاً ذلك وبسرعة." يا عزيزتي، وبالطريقة نفسها وقفت على قدم واحدة سبع مرات أخرى.
12.264.19
तस्थौ पद्मानि षट् चैव पञ्च द्वे चैव मानद ।
भूयः पद्मायुतं तात मृगैः सह चचार सा ॥ १२.२६४.१९ ॥
وقفت ستة وخمسة واثنين من أزمنة اللوتس، أيها المانح للتكريم يا عزيزي؛ ثم تجوّلت مع الغزلان عشرة آلاف زمن لوتس.
12.264.20
द्वे चायुते नरश्रेष्ठ वाय्वाहारा महामते ।
पुनरेव ततो राजन्मौनमातिष्ठदुत्तमम् ॥ १२.२६४.२० ॥
دامت ألفان من الأيوتا، أيها الأفضل بين البشر، عاشت على الهواء وحده، أيها العظيم العقل؛ ثم، أيها الملك، اتخذت الصمت الأسمى من جديد.
12.264.21
अप्सु वर्षसहस्राणि सप्त चैकं च पार्थिव ।
ततो जगाम सा कन्या कौशिकीं नृपसत्तम ॥ १२.२६४.२१ ॥
في المياه قضت سبعة آلاف سنة وسنة أخرى، أيها الملك؛ ثم مضت تلك الفتاة إلى نهر كاوشيكي، أيها الأفضل بين الملوك.
12.264.22
तत्र वायुजलाहारा चचार नियमं पुनः ।
ततो ययौ महाभागा गङ्गां मेरुं च केवलम् ॥ १२.२६४.२२ ॥
هناك، عاشت على الهواء والماء، ومارست انضباطها من جديد؛ ثم، أيتها المباركة الجليلة، مضت إلى الغانغا وإلى ميرو وحدها.
12.264.23
तस्थौ दार्विव निश्चेष्टा प्रजानां हितकाम्यया ।
ततो हिमवतो मूर्ध्निं यत्र देवाः समीजिरे ॥ १२.२६४.२३ ॥
ساكنة كجذع خشب، راغبة في خير الكائنات، وقفت؛ ثم على قمة الهيمالايا، حيث اجتمعت الآلهة.
12.264.24
तत्राङ्गुष्ठेन राजेन्द्र निखर्वमचरत्तपः ।
तस्थौ पितामहं चैव तोषयामास यत्नतः ॥ १२.२६४.२४ ॥
هناك، أيها سيد الملوك، أدت التقشف على إصبع قدم واحد لمدة نيكارفا؛ وواقفة أرضت الجد بجهد.
12.264.25
ततस्तामब्रवीत्तत्र लोकानां प्रपितामहः ।
किमिदं वर्तसे पुत्रि क्रियतां मम तद्वचः ॥ १२.२६४.२५ ॥
فقال لها هناك جدّ العوالم الأكبر: «يا ابنتي، ماذا تفعلين هذا؟ فلتُنفَّذ كلمتي.»
12.264.26
ततोऽब्रवीत्पुनर्मृत्युर्भगवन्तं पितामहम् ।
न हरेयं प्रजा देव पुनस्त्वाऽहं प्रसादये ॥ १२.२६४.२६ ॥
ثم قال الموت مرة أخرى للجد المبجَّل: «أيها الإله، لن آخذ الخلائق؛ وإنني أسترضيك مرة أخرى.»
12.264.27
तामधर्मभयाद्भीतां पुनरेव प्रयाचतीम् ।
तदाऽब्रवीद्देवदेवो निगृह्येदं वचस्ततः ॥ १२.२६४.२७ ॥
فقال لها، وهي خائفة من خوف الظلم وتتضرع من جديد، إله الآلهة حينئذ، وقد ضبط كلامه، هذه الكلمات.
12.264.28
अधर्मो नास्ति ते मृत्यो संयच्छेमाः प्रजाः शुभे ।
मयाऽप्युक्तं मृषा भद्रे भविता नेह किंचन ॥ १२.२६४.२८ ॥
«أيتها الموت، لا إثم عليك؛ أيتها المباركة، كُفّي عن هذه الخلائق. وليكن ما قلتُه كذبًا أيضًا، أيتها الحسنة؛ فلن يقع هنا شيء.»
12.264.29
धर्मः सनातनश्च त्वामिहैवानुप्रवेक्ष्यति ।
अहं च विबुधाश्चैव त्वद्धिते निरताः सदा ॥ १२.२६४.२९ ॥
«سيدخل فيك الدهرمُ الأزليّ هنا بعينه؛ وأنا والآلهة نعمل دائمًا لخيرك.»
12.264.30
इमन्यं च ते कामं ददानि मनसेप्सितम् ।
न त्वां दोषेण यास्यन्ति व्याधिसंपीडिताः प्रजाः ॥ १२.२६४.३० ॥
«وأمنحك هذه الأمنية الأخرى التي يشتهيها قلبك: لن تذهب إليك الخلائق المبتلاة بالأمراض بسبب ذنب.»
12.264.31
पुरुषेषु च रूपेण पुरुषस्त्वं भविष्यसि ।
स्त्रीषु स्त्रीरूपिणी चैव तृतीयेषु नपुंसकम् ॥ १२.२६४.३१ ॥
بين الذكور تكون ذكرًا في الصورة، وبين الإناث تكون أنثى الصورة، وبين الجنس الثالث تكون خنثى.
12.264.32
सैवमुक्ता महाराज कृताञ्जलिरुवाच ह ।
पुनरेव महात्मानं नेति देवेशमव्ययम् ॥ १२.२६४.३२ ॥
فلما قيل لها ذلك، أيها الملك العظيم، طوت كفيها وقالت مرة أخرى لتلك النفس العظيمة، سيد الآلهة الأبدي: «لا».
12.264.33
तामब्रवीत्तदा देवो मृत्यो संहर मानवान् ।
अधर्मस्ते न भविता यथा ध्यास्याम्यहं शुभे ॥ १२.२६४.३३ ॥
فقال لها الإله: «أيتها الموت، أهلكي البشر؛ لن يكون عليك إثم كما سأتدبره، أيتها المباركة.»
12.264.34
त्वं हि शक्ता च युक्ता च पूर्वोत्पन्ना च भामिनि ।
अनुशिष्टा च निर्दोषा तस्मात्त्वं कुरु मे मतम् ॥ १२.२६४.३४ ॥
أنتِ قادرة وملائمة، مولودة قبل الجميع أيتها السيدة؛ متعلمة ولا عيب فيك. فأنجزي مشيئتي.
12.264.35
यानश्रुबिन्दून्पतितानपश्यं ।
ये पाणिभ्यां धारितास्ते पुरस्तात्।
ते व्याधयो मानवान्घोररूपाः ।
प्राप्ते काले पीडयिष्यन्ति मृत्यो ॥ १२.२६४.३५ ॥
قطرات الدموع التي رأيتها تسقط، والتي حُملت باليدين — هي الأمراض ذات الصورة المرعبة التي، عند حلول الوقت المناسب، ستعذّب البشر، أيتها الموت.
12.264.36
सर्वेषां त्वं प्राणिनामन्तकाले ।
कामक्रोधौ सहितौ योजयेथाः।
एवं धर्मस्त्वामुपैष्यत्यमोघो ।
न चाधर्मं लप्स्यसे तुल्यवृत्तिः ॥ १२.२६४.३६ ॥
في وقت موت جميع الكائنات، تجمعين الشهوة والغضب معًا. وهكذا يأتيك الدارما الذي لا يخيب، ولن تنالي إثمًا، أيتها المتساوية السلوك.
12.264.37
एवं धर्मं पालयिष्यस्यथो त्वं ।
न चात्मानं मञ्जयिष्यस्यधर्मे।
तस्मात्कामं रोचयाभ्यागतं त्वं ।
सा त्वं साधो संहरस्वेह जन्तून् ॥ १२.२६४.३७ ॥
وهكذا تحفظ الدارما ولن تغرق نفسك في الأدارما. فاقبل الرغبة التي جاءتك. أيها الصالح، أهلك هنا الكائنات الحية.
12.264.38
सा वै तदा मृत्युसंज्ञा कृतास्त्री ।
शापाद्भीता बाढमित्यब्रवीत्तम्।
अथो प्राणान्प्राणिनामन्तकाले ।
कामक्रोधौ प्राप्य नित्यं निहन्ति ॥ १२.२६४.३८ ॥
فقالت تلك المرأة المسماة الموت، المسلحة، خوفاً من اللعنة: «حسناً». ثم في آخر أوقات الكائنات الحية، إذ تنال الرغبة والغضب، تُهلك دائماً أنفاسها.
12.264.39
मृत्योर्ये ते व्याधयश्चाश्चुपाता ।
मनुष्याणां युज्यते यैः शरीरम्।
सर्वेषां वै प्राणिनां प्राणनान्ते ।
तस्माच्छोकं मा कृथा बुद्ध्य बुद्ध्या ॥ १२.२६४.३९ ॥
تلك أمراض الموت وسقطات كالسقوط من الفرس، التي بها يُربط جسد الناس، تأتي لجميع الكائنات الحية عند نهاية أنفاسها. فافهم ذلك بعقلك ولا تحزن.
12.264.40
सर्वे देवाः प्राणिनां प्राणनान्ते ।
गत्वा वृत्ताः सन्निवृत्तास्तथैव।
एवं सर्वे मानवाः प्राणनान्ते ।
गत्वा वृत्ता देववद्राजसिंह ॥ १२.२६४.४० ॥
وكذلك جميع الآلهة، عند نهاية أنفاس الكائنات الحية، يذهبون ثم يعودون؛ وكذلك. هكذا جميع البشر عند نهاية أنفاسهم يذهبون كالآلهة، أيها الأسد بين الملوك.
12.264.41
वायुर्भीमो भीमनादो महौजाः ।
सर्वेषां च प्राणिनां प्राणभूतः।
अनावृत्तिर्देहिनां देहपाते ।
तस्माद्वायुर्देवदेवो विशिष्टः ॥ १२.२६४.४१ ॥
فايو مرعب، ذو هدير مخيف وقوة عظيمة. وهو نفس الحياة لجميع الكائنات الحية. لا عودة للكائنات المتجسدة عند سقوط الجسد. لذلك فايو هو إله الآلهة، الأسمى.
12.264.42
सर्वे देवा मर्त्यसंज्ञाविशिष्टाः ।
सर्वे मर्त्या देवसंज्ञाविशिष्टाः।
तस्मात्पुत्रं मा शुचो राजसिंह ।
पुत्रः स्वर्गं प्राप्यते मोदते हे ॥ १२.२६४.४२ ॥
جميع الآلهة يتميزون باسم الفانين، وجميع الفانين يتميزون باسم الآلهة. فلذلك، يا أسد الملوك، لا تحزن على الابن. الابن ينال السماء ويفرح.
12.264.43
एवं मृत्युर्देवसृष्टा प्रजानां ।
प्राप्ते काले संहरन्ती यथावत्।
तस्याश्चैव व्याधयस्तेऽश्रुपाताः ।
प्राप्ते काले संहरन्तीह जन्तून् ॥ १२.२६४.४३ ॥
هكذا يسلب الموت، الذي خلقته الآلهة، الكائنات على الوجه الصحيح عندما يحين الوقت. وأمراضه ودموعه منه أيضًا. عندما يحين الوقت يخطف الكائنات الحية هنا.