மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.264
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.264.1
विनीय दुःखमबला साऽऽत्मनैवायतेक्षणा ।
उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा तमेवावर्जिता तदा ॥ १२.२६४.१ ॥
துன்பத்தை அடக்கிக்கொண்ட அந்த நீண்ட விழிகள் கொண்ட பெண், அப்போதே கைகூப்பித் தலை வணங்கி அவரிடம் கூறினாள்.
12.264.2
त्वया सृष्टा कथं नारी मादृशी वदतां वर ।
रौद्रकर्माभिजायेत सर्वप्राणिभयंकरी ॥ १२.२६४.२ ॥
பேசுபவர்களில் சிறந்தவரே, உம்மால் படைக்கப்பட்ட என்னைப் போன்ற பெண், கொடிய செயல் செய்பவளாகவும் எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டுபவளாகவும் எப்படிப் பிறந்தாள்?
12.264.3
विभेम्यहमधर्मस्य धर्म्यमादिश कर्म मे ।
त्वं मां भीतामवेक्षस्व शिवेनेश्वरचक्षुषा ॥ १२.२६४.३ ॥
அதர்மத்திற்கு நான் அஞ்சுகிறேன்; எனக்குத் தர்மமான செயலை உபதேசியுங்கள். பயந்த என்னை அருள் நிறைந்த, இறைவனின் பார்வையால் கருணையுடன் நோக்குங்கள்.
12.264.4
बालान्वृद्धान्वयस्थांश्च न हरेयमनागसः ।
प्राणिनः प्राणिनामीश नमस्तेऽस्तु प्रसीद मे ॥ १२.२६४.४ ॥
குழந்தைகள், முதியோர், நடுத்தர வயதினர் ஆகியோரையும், குற்றமற்ற உயிர்களையும் நான் அபகரிக்கக் கூடாது. உயிர்களின் தலைவரே, உமக்கு வணக்கம்; என்மீது அருள் கொள்ளுங்கள்.
12.264.5
प्रियान्पुत्रान्वयस्यांश्च भ्रातॄन्मातॄः पितृनपि ।
अपध्यास्यन्ति यद्येवं मृतास्तेभ्यो विभेम्यहम् ॥ १२.२६४.५ ॥
நான் கொல்லும் அன்பிற்குரிய மகன்கள், நண்பர்கள், சகோதரர்கள், தாய்மார்கள், தந்தைகள் ஆகியோரும் இப்படி இறந்தால் என்னைச் சபிப்பார்கள்; அவர்களுக்கு நான் அஞ்சுகிறேன்.
12.264.6
कृपणाश्रुपरिक्लेदो दहेन्मां शाश्वतीः समाः ।
तेभ्योऽहं बलवद्भीता शरणं त्वामुपागता ॥ १२.२६४.६ ॥
துயருற்றவர்களின் கண்ணீரால் நனைந்த சாபம் என்னை என்றென்றும் எரிக்கும். அவர்களுக்குப் பெரிதும் அஞ்சி நான் உம்மிடம் அடைக்கலம் வந்தேன்.
12.264.7
यमस्य भवने देव पात्यन्ते पापकर्मिणः ।
प्रसादये त्वां वरद प्रसादं कुरु मे प्रभो ॥ १२.२६४.७ ॥
தேவனே, யமனின் இல்லத்தில் பாவச் செயல் செய்தவர்கள் வீழ்த்தப்படுகிறார்கள். வரம் அளிப்பவனே, உன்னை வேண்டுகிறேன்; பிரபுவே, எனக்கு அருள் செய்வாயாக.
12.264.8
एतदिच्छाम्यहं कामं त्वत्तो लोकपितामह ।
इच्छेयं त्वत्प्रसादाच्च तपस्तप्तुं महेश्वर ॥ १२.२६४.८ ॥
உலகப் பிதாமகனே, இதையே நான் உன்னிடம் விரும்புகிறேன். உன் அருளால் தவம் செய்ய விரும்புகிறேன், மகேஸ்வரனே.
12.264.9
त्वं हिं संहारबुद्ध्या मे चिन्तिता रुषितेन च ।
तस्मात्संहर सर्वास्त्वं प्रजा मा च विचारय ॥ १२.२६४.९ ॥
நீ அழிவு நோக்கத்துடன், கோபத்தால் நான் நினைத்தவள். ஆகையால் எல்லா உயிர்களையும் அழி; தயங்கி ஆராயாதே.
12.264.10
एतदेवमवश्यं हि भविता नैतदन्यथा ।
क्रियतामनवद्याङ्गि यथोक्तं मद्वचोऽनघे ॥ १२.२६४.१० ॥
இது நிச்சயமாக இப்படியே நடக்கும்; வேறுவிதமாக அல்ல. குறையற்ற அங்கங்களை உடையவளே, நான் சொன்னபடியே என் சொல்லின்படி செய்; பாவமற்றவளே.
12.264.11
एवमुक्ता महाबाहो मृत्युः परपुरंजय ।
न व्याजहार तस्थौ च प्रह्वा भगवदुन्मुखी ॥ १२.२६४.११ ॥
மகாபாகுவே, பகைவர் நகரங்களை வென்றவனே, இவ்வாறு சொல்லப்பட்டும் மரணம் பேசவில்லை; பணிவுடன் பகவானை நோக்கி நின்றாள்.
12.264.12
पुनः पुनरथोक्ता सा गतसत्त्वेव भामिनी ।
तूष्णीमासीत्ततो देवो लोकानामीश्वरेश्वरः ॥ १२.२६४.१२ ॥
மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டும், அந்த அழகியவள் உயிரற்றவள் போல் மௌனமாக இருந்தாள். அப்போது உலகங்களின் ஈசுவரர்களுக்கு ஈசுவரனான தேவன் அமைதியானான்.
12.264.13
प्रससाद किल ब्रह्मा स्वयमेवात्मनाऽऽत्मनि ।
स्मयमानश्च लोकेशो लोकान्सर्वानवैक्षत ॥ १२.२६४.१३ ॥
பிரம்மா தானாகவே தன்னுள் அமைதியடைந்தார். உலகங்களின் தலைவர் புன்னகைத்தவாறு எல்லா உலகங்களையும் நோக்கினார்.
12.264.14
निवृत्तरोषे तस्मिंस्तु भगवत्यपराजिते ।
सा कन्याऽथ जगामास्य समीपादिति नःश्रुतम् ॥ १२.२६४.१४ ॥
அந்த அபராஜிதராகிய பகவான் சினம் தணிந்தபோது, அந்தக் கன்னி அவரருகிலிருந்து சென்றாள் என்று நாங்கள் கேட்டோம்.
12.264.15
अपसृत्याप्रतिश्रुत्य प्रजासंहरणं तदा ।
त्वरमाणेव राजेन्द्र मृत्युर्धेनुकमभ्यगात् ॥ १२.२६४.१५ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவரே! மக்கள் அழிப்பை ஏற்காமல் விலகி, விரைவதுபோல மிருத்யு அப்போது தேனுகனிடம் சென்றாள்.
12.264.16
सा तत्र परमं देवी तपोऽचरत दुश्चरम् ।
समा ह्येकपदे तस्थौ दशपद्मानि पञ्च च ॥ १२.२६४.१६ ॥
அங்கே அந்தத் தேவி மிகக் கடுமையான உயர்ந்த தவத்தைச் செய்தாள். ஒரு காலில் நின்றாள், பத்து பத்மங்களும் ஐந்தும் ஆண்டுகள் வரை.
12.264.17
तां तथा कुर्वतीं तत्र तपः परमदुश्चरम् ।
पुनरेव महातेजा ब्रह्मा वचनमब्रवीत् ॥ १२.२६४.१७ ॥
அங்கே அவள் இவ்வாறு மிகக் கடுமையான தவத்தைச் செய்துகொண்டிருக்கையில், மகாதேஜஸ்வியான பிரம்மா மீண்டும் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்.
12.264.18
कुरुष्व मे वचो मृत्यो तदनादृत्य सत्वरा ।
तथैवैकपदे तात पुनरन्यानि सप्त सा ॥ १२.२६४.१८ ॥
ஓ மிருத்யுவே! என் வார்த்தையைச் செய், அதை அலட்சியம் செய்து விரைவாக. அன்பே, அவ்வாறே ஒரு காலில் மேலும் ஏழு (ஆண்டுகள்) வரை அவள் நின்றாள்.
12.264.19
तस्थौ पद्मानि षट् चैव पञ्च द्वे चैव मानद ।
भूयः पद्मायुतं तात मृगैः सह चचार सा ॥ १२.२६४.१९ ॥
அவள் ஆறு, ஐந்து, இரண்டு பத்ம காலங்கள் நின்றாள். ஓ மானதா, அன்பனே, பின்னும் பத்தாயிரம் பத்ம காலங்கள் அவள் மான்களுடன் சஞ்சரித்தாள்.
12.264.20
द्वे चायुते नरश्रेष्ठ वाय्वाहारा महामते ।
पुनरेव ततो राजन्मौनमातिष्ठदुत्तमम् ॥ १२.२६४.२० ॥
நரச்ரேஷ்டனே, இரண்டு பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அவள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டிருந்தாள். ஓ மகாமதி, ஓ அரசே, பின்னர் அவள் உயர்ந்த மௌனத்தை மேற்கொண்டாள்.
12.264.21
अप्सु वर्षसहस्राणि सप्त चैकं च पार्थिव ।
ततो जगाम सा कन्या कौशिकीं नृपसत्तम ॥ १२.२६४.२१ ॥
நீரில் ஏழு ஆயிரம் ஆண்டுகளும், ஒன்றும் கழிந்தன, ஓ பார்த்திவா. பின்னர் அந்தக் கன்னி கௌசிகி நதிக்குச் சென்றாள், ஓ நிருபசத்தமா.
12.264.22
तत्र वायुजलाहारा चचार नियमं पुनः ।
ततो ययौ महाभागा गङ्गां मेरुं च केवलम् ॥ १२.२६४.२२ ॥
அங்கே காற்றையும் நீரையும் உணவாகக் கொண்டு அவள் மீண்டும் நியமத்தை மேற்கொண்டாள். பின்னர், ஓ மகாபாகை, அவள் கங்கைக்கும் மேருவுக்கும் மட்டுமே சென்றாள்.
12.264.23
तस्थौ दार्विव निश्चेष्टा प्रजानां हितकाम्यया ।
ततो हिमवतो मूर्ध्निं यत्र देवाः समीजिरे ॥ १२.२६४.२३ ॥
மரக்கட்டையைப் போல் அசையாமல் அவள் நின்றாள், உயிர்களின் நன்மையை விரும்பி. பின்னர் இமயத்தின் உச்சியில், தேவர்கள் கூடிய இடத்தில்.
12.264.24
तत्राङ्गुष्ठेन राजेन्द्र निखर्वमचरत्तपः ।
तस्थौ पितामहं चैव तोषयामास यत्नतः ॥ १२.२६४.२४ ॥
அங்கே, ஓ ராஜேந்திரா, அவள் ஒரு கால்விரலில் நின்று நிகர்வ எண்ணிக்கை வரை தவம் செய்தாள். நின்றபடியே அவள் முயற்சியுடன் பிதாமகனை மகிழ்வித்தாள்.
12.264.25
ततस्तामब्रवीत्तत्र लोकानां प्रपितामहः ।
किमिदं वर्तसे पुत्रि क्रियतां मम तद्वचः ॥ १२.२६४.२५ ॥
அப்போது உலகங்களின் பிரபிதாமகர் அங்கே அவளிடம் கூறினார்: "மகளே, நீ இதை என்ன செய்கிறாய்? என் அந்த வார்த்தையின்படி செய்."
12.264.26
ततोऽब्रवीत्पुनर्मृत्युर्भगवन्तं पितामहम् ।
न हरेयं प्रजा देव पुनस्त्वाऽहं प्रसादये ॥ १२.२६४.२६ ॥
அப்போது மரணம் மீண்டும் பகவான் பிதாமகரிடம் கூறியது: "தேவா, நான் உயிர்களை கொண்டு செல்ல மாட்டேன்; உம்மை மீண்டும் வேண்டுகிறேன்."
12.264.27
तामधर्मभयाद्भीतां पुनरेव प्रयाचतीम् ।
तदाऽब्रवीद्देवदेवो निगृह्येदं वचस्ततः ॥ १२.२६४.२७ ॥
அதர்ம பயத்தால் அஞ்சி மீண்டும் வேண்டிக்கொண்டிருந்த அவளிடம், அப்போது தேவதேவன் தன் சொல்லை அடக்கிக்கொண்டு இதைக் கூறினார்.
12.264.28
अधर्मो नास्ति ते मृत्यो संयच्छेमाः प्रजाः शुभे ।
मयाऽप्युक्तं मृषा भद्रे भविता नेह किंचन ॥ १२.२६४.२८ ॥
"மரணமே, உனக்கு அதர்மம் இல்லை; சுபையே, இந்த உயிர்களை அடக்கு. நான் சொன்னதும் பொய்யாகட்டும், பத்ரையே; இங்கு எதுவும் நிகழாது."
12.264.29
धर्मः सनातनश्च त्वामिहैवानुप्रवेक्ष्यति ।
अहं च विबुधाश्चैव त्वद्धिते निरताः सदा ॥ १२.२६४.२९ ॥
"சனாதன தர்மம் உன்னிடமே நுழையும்; நானும் தேவர்களும் எப்போதும் உன் நன்மையில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம்."
12.264.30
इमन्यं च ते कामं ददानि मनसेप्सितम् ।
न त्वां दोषेण यास्यन्ति व्याधिसंपीडिताः प्रजाः ॥ १२.२६४.३० ॥
"உனக்கு இன்னொரு விருப்பத்தையும், மனதுக்கு விரும்பியதையும் தருகிறேன்: நோயால் வருந்தும் உயிர்கள் குற்றத்தால் உன்னிடம் செல்லமாட்டார்கள்."
12.264.31
पुरुषेषु च रूपेण पुरुषस्त्वं भविष्यसि ।
स्त्रीषु स्त्रीरूपिणी चैव तृतीयेषु नपुंसकम् ॥ १२.२६४.३१ ॥
ஆண்களில் உருவத்தால் நீ ஆணாக இருப்பாய்; பெண்களில் பெண் உருவம் கொண்டவளாக; மூன்றாம் பாலினத்தவரில் அலியாக.
12.264.32
सैवमुक्ता महाराज कृताञ्जलिरुवाच ह ।
पुनरेव महात्मानं नेति देवेशमव्ययम् ॥ १२.२६४.३२ ॥
மகாராஜா, இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவள் கைகூப்பி மீண்டும் அந்த மகாத்மாவிடம், அழியாத தேவதேவனிடம், "இல்லை" என்றாள்.
12.264.33
तामब्रवीत्तदा देवो मृत्यो संहर मानवान् ।
अधर्मस्ते न भविता यथा ध्यास्याम्यहं शुभे ॥ १२.२६४.३३ ॥
அப்போது தேவன் அவளிடம் சொன்னார்: "ஓ மிருத்யு, மனிதர்களை அழி; நான் நினைத்தபடியே, ஓ சுபையே, உனக்கு அதர்மம் ஏற்படாது."
12.264.34
त्वं हि शक्ता च युक्ता च पूर्वोत्पन्ना च भामिनि ।
अनुशिष्टा च निर्दोषा तस्मात्त्वं कुरु मे मतम् ॥ १२.२६४.३४ ॥
நீ திறமையுள்ளவள், தகுதியுள்ளவள், முன்பே பிறந்தவள், ஓ பாமினி; பயிற்சி பெற்றவள், குற்றமற்றவள்; ஆகையால் என் விருப்பத்தை நிறைவேற்று.
12.264.35
यानश्रुबिन्दून्पतितानपश्यं ।
ये पाणिभ्यां धारितास्ते पुरस्तात्।
ते व्याधयो मानवान्घोररूपाः ।
प्राप्ते काले पीडयिष्यन्ति मृत्यो ॥ १२.२६४.३५ ॥
கீழே விழுந்த கண்ணீர்த் துளிகளை நான் கண்டேன்; கைகளால் தாங்கப்பட்டவை — அவை முன்பு; அந்த நோய்கள், பயங்கர வடிவினவை, உரிய காலம் வரும்போது மனிதர்களை வருத்தும், ஓ மிருத்யு.
12.264.36
सर्वेषां त्वं प्राणिनामन्तकाले ।
कामक्रोधौ सहितौ योजयेथाः।
एवं धर्मस्त्वामुपैष्यत्यमोघो ।
न चाधर्मं लप्स्यसे तुल्यवृत्तिः ॥ १२.२६४.३६ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் அந்திம காலத்தில் நீ ஆசையையும் கோபத்தையும் இணைத்துவிடு; இவ்வாறு வீணாகாத தர்மம் உன்னை அடையும், சம நடத்தை உடையவளுக்கு அதர்மம் கிடைக்காது.
12.264.37
एवं धर्मं पालयिष्यस्यथो त्वं ।
न चात्मानं मञ्जयिष्यस्यधर्मे।
तस्मात्कामं रोचयाभ्यागतं त्वं ।
सा त्वं साधो संहरस्वेह जन्तून् ॥ १२.२६४.३७ ॥
இவ்வாறு நீ தர்மத்தைக் காப்பாய்; அதர்மத்தில் உன்னை மூழ்கடிக்க மாட்டாய். ஆகையால் வந்த விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொள். நல்லவனே, இங்கு உயிரினங்களை அழி.
12.264.38
सा वै तदा मृत्युसंज्ञा कृतास्त्री ।
शापाद्भीता बाढमित्यब्रवीत्तम्।
अथो प्राणान्प्राणिनामन्तकाले ।
कामक्रोधौ प्राप्य नित्यं निहन्ति ॥ १२.२६४.३८ ॥
அப்போது மிருத்யு என்ற பெயருடைய, ஆயுதம் ஏந்திய அந்தப் பெண் சாபத்தால் அஞ்சி, 'சரி' என்று அவனிடம் கூறினாள். மேலும், உயிரினங்களின் இறுதிக் காலத்தில் காமமும் கோபமும் கிடைத்து அவள் எப்போதும் உயிர்களைக் கொல்கிறாள்.
12.264.39
मृत्योर्ये ते व्याधयश्चाश्चुपाता ।
मनुष्याणां युज्यते यैः शरीरम्।
सर्वेषां वै प्राणिनां प्राणनान्ते ।
तस्माच्छोकं मा कृथा बुद्ध्य बुद्ध्या ॥ १२.२६४.३९ ॥
மரணத்தின் நோய்களும், குதிரையிலிருந்து விழுதல் போன்ற விபத்துகளும், அவற்றால் மனிதர்களின் உடல் பிணைக்கப்படுகிறதே, அவை அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் உயிர் முடியும் நேரத்தில் உண்டாகும். ஆகையால் அறிவால் உணர்ந்து துயரப்படாதே.
12.264.40
सर्वे देवाः प्राणिनां प्राणनान्ते ।
गत्वा वृत्ताः सन्निवृत्तास्तथैव।
एवं सर्वे मानवाः प्राणनान्ते ।
गत्वा वृत्ता देववद्राजसिंह ॥ १२.२६४.४० ॥
எல்லா தேவர்களும் உயிரினங்களின் உயிர் முடியும் நேரத்தில் சென்று மீண்டும் திரும்புகிறார்கள்; அதுபோலவே. இவ்வாறு எல்லா மனிதர்களும் உயிர் முடியும் நேரத்தில் சென்று தேவர்களைப் போல் செல்கிறார்கள், ராஜசிம்மனே.
12.264.41
वायुर्भीमो भीमनादो महौजाः ।
सर्वेषां च प्राणिनां प्राणभूतः।
अनावृत्तिर्देहिनां देहपाते ।
तस्माद्वायुर्देवदेवो विशिष्टः ॥ १२.२६४.४१ ॥
வாயு பயங்கரமானவன், பயங்கர முழக்கம் உடையவன், பெரும் வலிமை கொண்டவன். அவன் அனைத்து உயிர்களின் பிராண-வடிவம். உடலுடைய உயிர்களுக்கு உடல் வீழ்ந்த பின் மீண்டும் திரும்புதல் இல்லை. எனவே வாயு தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனாகவும் சிறந்தவனாகவும் இருக்கிறான்.
12.264.42
सर्वे देवा मर्त्यसंज्ञाविशिष्टाः ।
सर्वे मर्त्या देवसंज्ञाविशिष्टाः।
तस्मात्पुत्रं मा शुचो राजसिंह ।
पुत्रः स्वर्गं प्राप्यते मोदते हे ॥ १२.२६४.४२ ॥
எல்லா தேவர்களும் மனிதர் என்ற பெயரால் சிறப்புற்றவர்கள்; எல்லா மனிதர்களும் தேவர் என்ற பெயரால் சிறப்புற்றவர்கள். ஆகையால், அரசசிங்கமே, மகனுக்காக துயரப்படாதே. மகன் சொர்க்கத்தை அடைந்து மகிழ்கிறான்.
12.264.43
एवं मृत्युर्देवसृष्टा प्रजानां ।
प्राप्ते काले संहरन्ती यथावत्।
तस्याश्चैव व्याधयस्तेऽश्रुपाताः ।
प्राप्ते काले संहरन्तीह जन्तून् ॥ १२.२६४.४३ ॥
இவ்வாறு தேவர்களால் படைக்கப்பட்ட மரணம், காலம் வந்ததும் உயிரினங்களை முறையாகக் கொண்டு செல்கிறது. அதன் நோய்களும் கண்ணீர்களும் அவற்றோடு உள்ளன. காலம் வந்ததும் இங்கு அது உயிர்களைக் கொண்டு செல்கிறது.