Mahābhārata · Adhyāya 12.264
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.264.1
विनीय दुःखमबला साऽऽत्मनैवायतेक्षणा ।
उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा तमेवावर्जिता तदा ॥ १२.२६४.१ ॥
Ihren Schmerz bezwingend, sprach die schwache Frau mit großen Augen, die Hände faltend und sich vor ihm verneigend, selbst.
12.264.2
त्वया सृष्टा कथं नारी मादृशी वदतां वर ।
रौद्रकर्माभिजायेत सर्वप्राणिभयंकरी ॥ १२.२६४.२ ॥
O Bester der Redner, wie könnte eine Frau wie ich, von dir erschaffen, zu grausamen Taten geboren werden, ein Schrecken für alle Lebewesen?
12.264.3
विभेम्यहमधर्मस्य धर्म्यमादिश कर्म मे ।
त्वं मां भीतामवेक्षस्व शिवेनेश्वरचक्षुषा ॥ १२.२६४.३ ॥
Ich fürchte das Unrecht; schreibe mir eine rechtmäßige Handlung vor. Blicke auf mich Verängstigte mit gütigem, herrschendem Auge.
12.264.4
बालान्वृद्धान्वयस्थांश्च न हरेयमनागसः ।
प्राणिनः प्राणिनामीश नमस्तेऽस्तु प्रसीद मे ॥ १२.२६४.४ ॥
Ich sollte Kinder, Greise, Menschen im mittleren Alter und unschuldige Lebewesen nicht hinwegnehmen. O Herr der Lebewesen, Ehrerbietung dir; sei mir gnädig.
12.264.5
प्रियान्पुत्रान्वयस्यांश्च भ्रातॄन्मातॄः पितृनपि ।
अपध्यास्यन्ति यद्येवं मृतास्तेभ्यो विभेम्यहम् ॥ १२.२६४.५ ॥
Wenn meine geliebten Söhne, Gefährten, Brüder, Mütter und Väter, tot, mich so verfluchen würden, fürchte ich sie.
12.264.6
कृपणाश्रुपरिक्लेदो दहेन्मां शाश्वतीः समाः ।
तेभ्योऽहं बलवद्भीता शरणं त्वामुपागता ॥ १२.२६४.६ ॥
Der Fluch, durchtränkt von den Tränen der Elenden, würde mich für endlose Jahre verbrennen. Sehr fürchtend vor ihnen, bin ich zu dir als Zuflucht gekommen.
12.264.7
यमस्य भवने देव पात्यन्ते पापकर्मिणः ।
प्रसादये त्वां वरद प्रसादं कुरु मे प्रभो ॥ १२.२६४.७ ॥
O Gott, im Hause Yamas werden die Sünder hinabgestürzt. Ich flehe dich an, o Gewährer der Gnade; o Herr, gewähre mir deine Gunst.
12.264.8
एतदिच्छाम्यहं कामं त्वत्तो लोकपितामह ।
इच्छेयं त्वत्प्रसादाच्च तपस्तप्तुं महेश्वर ॥ १२.२६४.८ ॥
Dies ist mein Wunsch an dich, o Urgroßvater der Welten: Durch deine Gnade wünsche ich Askese zu üben, o großer Herr.
12.264.9
त्वं हिं संहारबुद्ध्या मे चिन्तिता रुषितेन च ।
तस्मात्संहर सर्वास्त्वं प्रजा मा च विचारय ॥ १२.२६४.९ ॥
Ich habe dich im Zorn mit der Absicht der Vernichtung erdacht. Darum vernichte alle Geschöpfe, und zögere nicht.
12.264.10
एतदेवमवश्यं हि भविता नैतदन्यथा ।
क्रियतामनवद्याङ्गि यथोक्तं मद्वचोऽनघे ॥ १२.२६४.१० ॥
Dies wird gewiss so geschehen und nicht anders. O du mit makellosen Gliedern, tue, wie ich gesagt habe, gemäß meinem Wort, o Makellose.
12.264.11
एवमुक्ता महाबाहो मृत्युः परपुरंजय ।
न व्याजहार तस्थौ च प्रह्वा भगवदुन्मुखी ॥ १२.२६४.११ ॥
So angesprochen, o du Starkarmiger, Bezwinger feindlicher Städte, sprach der Tod nicht; sie stand demütig da, dem erhabenen Herrn zugewandt.
12.264.12
पुनः पुनरथोक्ता सा गतसत्त्वेव भामिनी ।
तूष्णीमासीत्ततो देवो लोकानामीश्वरेश्वरः ॥ १२.२६४.१२ ॥
Obwohl immer wieder angesprochen, blieb die strahlende Frau still, als wäre sie leblos. Da schwieg der Gott, der Herr der Herren der Welten.
12.264.13
प्रससाद किल ब्रह्मा स्वयमेवात्मनाऽऽत्मनि ।
स्मयमानश्च लोकेशो लोकान्सर्वानवैक्षत ॥ १२.२६४.१३ ॥
Brahmā beruhigte sich von selbst in sich selbst. Der Herr der Welten blickte lächelnd auf alle Welten.
12.264.14
निवृत्तरोषे तस्मिंस्तु भगवत्यपराजिते ।
सा कन्याऽथ जगामास्य समीपादिति नःश्रुतम् ॥ १२.२६४.१४ ॥
Als der Zorn jenes ehrwürdigen, unbesiegten Herrn verraucht war, so haben wir gehört, ging die Jungfrau von seiner Nähe fort.
12.264.15
अपसृत्याप्रतिश्रुत्य प्रजासंहरणं तदा ।
त्वरमाणेव राजेन्द्र मृत्युर्धेनुकमभ्यगात् ॥ १२.२६४.१५ ॥
Sich zurückziehend, ohne der Vernichtung der Geschöpfe zugestimmt zu haben, o Herrscher der Könige, ging da der Tod gleichsam eilend zu Dhenuka.
12.264.16
सा तत्र परमं देवी तपोऽचरत दुश्चरम् ।
समा ह्येकपदे तस्थौ दशपद्मानि पञ्च च ॥ १२.२६४.१६ ॥
Dort vollzog jene Göttin die höchste, überaus schwere Askese; sie stand auf einem Fuß, zehn Padmas und fünf lang.
12.264.17
तां तथा कुर्वतीं तत्र तपः परमदुश्चरम् ।
पुनरेव महातेजा ब्रह्मा वचनमब्रवीत् ॥ १२.२६४.१७ ॥
Als sie dort so die überaus schwere Askese vollzog, sprach der große Strahlende Brahmā abermals diese Worte.
12.264.18
कुरुष्व मे वचो मृत्यो तदनादृत्य सत्वरा ।
तथैवैकपदे तात पुनरन्यानि सप्त सा ॥ १२.२६४.१८ ॥
„O Tod, tu, was ich sage, unbekümmert darum und eilig!“ Liebes Kind, ebenso stand sie auf einem Fuß noch sieben weitere (Perioden).
12.264.19
तस्थौ पद्मानि षट् चैव पञ्च द्वे चैव मानद ।
भूयः पद्मायुतं तात मृगैः सह चचार सा ॥ १२.२६४.१९ ॥
Sie stand sechs, fünf und zwei Lotus-Perioden lang, o Gabenspender der Ehre, mein Lieber; und wiederum zehntausend Lotus-Perioden wanderte sie mit den Hirschen umher.
12.264.20
द्वे चायुते नरश्रेष्ठ वाय्वाहारा महामते ।
पुनरेव ततो राजन्मौनमातिष्ठदुत्तमम् ॥ १२.२६४.२० ॥
Zwei Ayutas lang, o bester der Menschen, lebte sie allein von Luft, o Großgesinnter; dann, o König, nahm sie wieder das höchste Schweigen auf sich.
12.264.21
अप्सु वर्षसहस्राणि सप्त चैकं च पार्थिव ।
ततो जगाम सा कन्या कौशिकीं नृपसत्तम ॥ १२.२६४.२१ ॥
Im Wasser verbrachte sie siebentausend Jahre und eins mehr, o König; dann ging jene Jungfrau zum Fluss Kauśikī, o bester der Könige.
12.264.22
तत्र वायुजलाहारा चचार नियमं पुनः ।
ततो ययौ महाभागा गङ्गां मेरुं च केवलम् ॥ १२.२६४.२२ ॥
Dort, von Luft und Wasser lebend, übte sie wieder ihre Disziplin; dann, o Hochbegünstigte, ging sie zur Gaṅgā und allein zum Meru.
12.264.23
तस्थौ दार्विव निश्चेष्टा प्रजानां हितकाम्यया ।
ततो हिमवतो मूर्ध्निं यत्र देवाः समीजिरे ॥ १२.२६४.२३ ॥
Regungslos wie ein Holzscheit, das Wohl der Geschöpfe begehrend, stand sie; dann auf dem Gipfel des Himālaya, wo die Götter sich versammelt hatten.
12.264.24
तत्राङ्गुष्ठेन राजेन्द्र निखर्वमचरत्तपः ।
तस्थौ पितामहं चैव तोषयामास यत्नतः ॥ १२.२६४.२४ ॥
Dort, o Herr der Könige, übte sie Askese auf einem Zehenballen für einen Nikharva; und stehend erfreute sie eifrig den Großvater.
12.264.25
ततस्तामब्रवीत्तत्र लोकानां प्रपितामहः ।
किमिदं वर्तसे पुत्रि क्रियतां मम तद्वचः ॥ १२.२६४.२५ ॥
Da sprach der Urgroßvater der Welten dort zu ihr: "Tochter, was tust du hier? Man vollziehe mein Wort."
12.264.26
ततोऽब्रवीत्पुनर्मृत्युर्भगवन्तं पितामहम् ।
न हरेयं प्रजा देव पुनस्त्वाऽहं प्रसादये ॥ १२.२६४.२६ ॥
Da sprach der Tod wieder zum ehrwürdigen Großvater: "Gott, ich werde die Geschöpfe nicht hinwegnehmen; wieder flehe ich dich an."
12.264.27
तामधर्मभयाद्भीतां पुनरेव प्रयाचतीम् ।
तदाऽब्रवीद्देवदेवो निगृह्येदं वचस्ततः ॥ १२.२६४.२७ ॥
Zu ihr, die aus Furcht vor Unrecht erschrocken war und wieder flehte, sprach da der Gott der Götter, sich zügelnd, dieses Wort.
12.264.28
अधर्मो नास्ति ते मृत्यो संयच्छेमाः प्रजाः शुभे ।
मयाऽप्युक्तं मृषा भद्रे भविता नेह किंचन ॥ १२.२६४.२८ ॥
"O Tod, es gibt kein Unrecht für dich; o Glückliche, halte diese Geschöpfe zurück. Auch was ich sagte, sei falsch, o Sanfte; hier wird nichts geschehen."
12.264.29
धर्मः सनातनश्च त्वामिहैवानुप्रवेक्ष्यति ।
अहं च विबुधाश्चैव त्वद्धिते निरताः सदा ॥ १२.२६४.२९ ॥
"Der ewige Dharma wird hier in dich eingehen; und ich und die Götter sind stets auf dein Wohl bedacht."
12.264.30
इमन्यं च ते कामं ददानि मनसेप्सितम् ।
न त्वां दोषेण यास्यन्ति व्याधिसंपीडिताः प्रजाः ॥ १२.२६४.३० ॥
"Und ich gewähre dir noch diesen anderen Wunsch, den dein Geist begehrt: Die von Krankheit gequälten Geschöpfe werden nicht durch Schuld zu dir gehen."
12.264.31
पुरुषेषु च रूपेण पुरुषस्त्वं भविष्यसि ।
स्त्रीषु स्त्रीरूपिणी चैव तृतीयेषु नपुंसकम् ॥ १२.२६४.३१ ॥
Unter den Männern wirst du männlich an Gestalt sein, unter den Frauen weiblich an Gestalt, und unter den Dritten neutral.
12.264.32
सैवमुक्ता महाराज कृताञ्जलिरुवाच ह ।
पुनरेव महात्मानं नेति देवेशमव्ययम् ॥ १२.२६४.३२ ॥
So angesprochen, o großer König, faltete sie die Hände und sagte wieder zu dem großen Geist, dem unvergänglichen Herrn der Götter: "Nein."
12.264.33
तामब्रवीत्तदा देवो मृत्यो संहर मानवान् ।
अधर्मस्ते न भविता यथा ध्यास्याम्यहं शुभे ॥ १२.२६४.३३ ॥
Da sprach der Gott zu ihr: "O Tod, vernichte die Menschen; es wird dir keine Sünde sein, so wie ich es bedenken werde, o Glückliche."
12.264.34
त्वं हि शक्ता च युक्ता च पूर्वोत्पन्ना च भामिनि ।
अनुशिष्टा च निर्दोषा तस्मात्त्वं कुरु मे मतम् ॥ १२.२६४.३४ ॥
Du bist fähig und geeignet, vor allen geboren, o Herrin; unterwiesen und ohne Fehl. Darum erfülle meinen Willen.
12.264.35
यानश्रुबिन्दून्पतितानपश्यं ।
ये पाणिभ्यां धारितास्ते पुरस्तात्।
ते व्याधयो मानवान्घोररूपाः ।
प्राप्ते काले पीडयिष्यन्ति मृत्यो ॥ १२.२६४.३५ ॥
Die Tränentropfen, die ich fallen sah und die in den Händen gehalten wurden, das sind die Krankheiten von schrecklicher Gestalt, die, wenn die rechte Zeit kommt, die Menschen quälen werden, o Tod.
12.264.36
सर्वेषां त्वं प्राणिनामन्तकाले ।
कामक्रोधौ सहितौ योजयेथाः।
एवं धर्मस्त्वामुपैष्यत्यमोघो ।
न चाधर्मं लप्स्यसे तुल्यवृत्तिः ॥ १२.२६४.३६ ॥
Im Augenblick des Todes aller Lebewesen sollst du Begierde und Zorn miteinander verbinden. So wird der unfehlbare Dharma zu dir kommen, und du, von gleichmäßigem Verhalten, wirst keine Sünde erlangen.
12.264.37
एवं धर्मं पालयिष्यस्यथो त्वं ।
न चात्मानं मञ्जयिष्यस्यधर्मे।
तस्मात्कामं रोचयाभ्यागतं त्वं ।
सा त्वं साधो संहरस्वेह जन्तून् ॥ १२.२६४.३७ ॥
So wirst du das Dharma bewahren und dich nicht im Adharma versenken. Darum nimm das herbeigekommene Verlangen an. O Guter, vernichte hier die lebenden Wesen.
12.264.38
सा वै तदा मृत्युसंज्ञा कृतास्त्री ।
शापाद्भीता बाढमित्यब्रवीत्तम्।
अथो प्राणान्प्राणिनामन्तकाले ।
कामक्रोधौ प्राप्य नित्यं निहन्ति ॥ १२.२६४.३८ ॥
Da sprach jene Frau namens Tod, bewaffnet, aus Furcht vor dem Fluch: 'Gut so.' Und dann, am Todestag der Lebewesen, mit Verlangen und Zorn ausgestattet, schlägt sie stets deren Lebensatem nieder.
12.264.39
मृत्योर्ये ते व्याधयश्चाश्चुपाता ।
मनुष्याणां युज्यते यैः शरीरम्।
सर्वेषां वै प्राणिनां प्राणनान्ते ।
तस्माच्छोकं मा कृथा बुद्ध्य बुद्ध्या ॥ १२.२६४.३९ ॥
Jene Krankheiten des Todes und Stürze wie vom Pferd, durch die der Leib der Menschen gebunden wird, kommen bei allen Lebewesen am Ende des Atems. Darum, mit dem Verstand begreifend, gräme dich nicht.
12.264.40
सर्वे देवाः प्राणिनां प्राणनान्ते ।
गत्वा वृत्ताः सन्निवृत्तास्तथैव।
एवं सर्वे मानवाः प्राणनान्ते ।
गत्वा वृत्ता देववद्राजसिंह ॥ १२.२६४.४० ॥
Alle Götter ebenso gehen am Ende des Atems der Lebewesen davon und kehren wieder zurück; ebenso. So gehen alle Menschen am Ende ihres Atems wie Götter dahin, o Löwe unter den Königen.
12.264.41
वायुर्भीमो भीमनादो महौजाः ।
सर्वेषां च प्राणिनां प्राणभूतः।
अनावृत्तिर्देहिनां देहपाते ।
तस्माद्वायुर्देवदेवो विशिष्टः ॥ १२.२६४.४१ ॥
Vāyu ist furchtbar, von schrecklichem Brüllen und großer Macht. Er ist der Lebensatem aller Lebewesen. Für verkörperte Wesen gibt es beim Fall des Körpers keine Rückkehr. Darum ist Vāyu der Gott der Götter, der Vorzügliche.
12.264.42
सर्वे देवा मर्त्यसंज्ञाविशिष्टाः ।
सर्वे मर्त्या देवसंज्ञाविशिष्टाः।
तस्मात्पुत्रं मा शुचो राजसिंह ।
पुत्रः स्वर्गं प्राप्यते मोदते हे ॥ १२.२६४.४२ ॥
Alle Götter sind durch den Namen der Sterblichen ausgezeichnet, und alle Sterblichen durch den Namen der Götter. Darum, Löwe unter Königen, betrübe dich nicht um den Sohn. Der Sohn erlangt den Himmel und freut sich.
12.264.43
एवं मृत्युर्देवसृष्टा प्रजानां ।
प्राप्ते काले संहरन्ती यथावत्।
तस्याश्चैव व्याधयस्तेऽश्रुपाताः ।
प्राप्ते काले संहरन्तीह जन्तून् ॥ १२.२६४.४३ ॥
So raubt der Tod, von den Göttern geschaffen, die Geschöpfe gebührend hinweg, wenn die Zeit gekommen ist. Seine Krankheiten und Tränen gehören ihm ebenfalls. Wenn die Zeit gekommen ist, rafft er hier die Lebewesen dahin.