Mahābhārata · Adhyāya 12.264
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.264.1
विनीय दुःखमबला साऽऽत्मनैवायतेक्षणा ।
उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा तमेवावर्जिता तदा ॥ १२.२६४.१ ॥
Dominando a sua dor, a mulher frágil de olhos grandes, de mãos postas e curvada diante dele, falou então por si mesma.
12.264.2
त्वया सृष्टा कथं नारी मादृशी वदतां वर ।
रौद्रकर्माभिजायेत सर्वप्राणिभयंकरी ॥ १२.२६४.२ ॥
Ó melhor dos oradores, como poderia nascer uma mulher como eu, criada por ti, para atos cruéis, terror de todos os seres vivos?
12.264.3
विभेम्यहमधर्मस्य धर्म्यमादिश कर्म मे ।
त्वं मां भीतामवेक्षस्व शिवेनेश्वरचक्षुषा ॥ १२.२६४.३ ॥
Temo a injustiça; prescreve-me uma ação conforme o dharma. Olha para mim, amedrontada, com teu olhar benevolente e soberano.
12.264.4
बालान्वृद्धान्वयस्थांश्च न हरेयमनागसः ।
प्राणिनः प्राणिनामीश नमस्तेऽस्तु प्रसीद मे ॥ १२.२६४.४ ॥
Não devo levar crianças, idosos, os de meia-idade nem os seres vivos inocentes. Ó senhor dos seres vivos, homenagem a ti; sê-me favorável.
12.264.5
प्रियान्पुत्रान्वयस्यांश्च भ्रातॄन्मातॄः पितृनपि ।
अपध्यास्यन्ति यद्येवं मृतास्तेभ्यो विभेम्यहम् ॥ १२.२६४.५ ॥
Se os meus amados filhos, companheiros, irmãos, mães e pais, mortos, me amaldiçoassem assim, eu os temo.
12.264.6
कृपणाश्रुपरिक्लेदो दहेन्मां शाश्वतीः समाः ।
तेभ्योऽहं बलवद्भीता शरणं त्वामुपागता ॥ १२.२६४.६ ॥
A maldição encharcada das lágrimas dos desditosos me queimaria por anos sem fim. Temendo-os grandemente, vim a ti em busca de refúgio.
12.264.7
यमस्य भवने देव पात्यन्ते पापकर्मिणः ।
प्रसादये त्वां वरद प्रसादं कुरु मे प्रभो ॥ १२.२६४.७ ॥
Ó deus, na morada de Yama os pecadores são lançados ao abismo. Suplico-te, ó doador de dádivas; ó senhor, concede-me a tua graça.
12.264.8
एतदिच्छाम्यहं कामं त्वत्तो लोकपितामह ।
इच्छेयं त्वत्प्रसादाच्च तपस्तप्तुं महेश्वर ॥ १२.२६४.८ ॥
Isto é o que desejo de ti, ó avô dos mundos: pela tua graça desejo praticar a austeridade, ó grande senhor.
12.264.9
त्वं हिं संहारबुद्ध्या मे चिन्तिता रुषितेन च ।
तस्मात्संहर सर्वास्त्वं प्रजा मा च विचारय ॥ १२.२६४.९ ॥
Eu te concebi na ira, com a intenção de destruição. Portanto, destrói todas as criaturas, e não hesites.
12.264.10
एतदेवमवश्यं हि भविता नैतदन्यथा ।
क्रियतामनवद्याङ्गि यथोक्तं मद्वचोऽनघे ॥ १२.२६४.१० ॥
Isto certamente acontecerá assim, e não de outro modo. Ó de membros impecáveis, faz como disse, conforme a minha palavra, ó sem pecado.
12.264.11
एवमुक्ता महाबाहो मृत्युः परपुरंजय ।
न व्याजहार तस्थौ च प्रह्वा भगवदुन्मुखी ॥ १२.२६४.११ ॥
Assim interpelada, ó de braços poderosos, conquistador de cidades inimigas, a Morte não falou; permaneceu de pé com humildade, voltada para o senhor bem-aventurado.
12.264.12
पुनः पुनरथोक्ता सा गतसत्त्वेव भामिनी ।
तूष्णीमासीत्ततो देवो लोकानामीश्वरेश्वरः ॥ १२.२६४.१२ ॥
Embora interpelada repetidas vezes, a radiante mulher permaneceu em silêncio, como se estivesse sem vida. Então o deus, senhor dos senhores dos mundos, calou-se.
12.264.13
प्रससाद किल ब्रह्मा स्वयमेवात्मनाऽऽत्मनि ।
स्मयमानश्च लोकेशो लोकान्सर्वानवैक्षत ॥ १२.२६४.१३ ॥
Brahmā acalmou-se por si mesmo, em si mesmo. O senhor dos mundos, sorrindo, contemplou todos os mundos.
12.264.14
निवृत्तरोषे तस्मिंस्तु भगवत्यपराजिते ।
सा कन्याऽथ जगामास्य समीपादिति नःश्रुतम् ॥ १२.२६४.१४ ॥
Quando a ira daquele venerável invencível se acalmou, a donzela, como ouvimos, afastou-se de sua presença.
12.264.15
अपसृत्याप्रतिश्रुत्य प्रजासंहरणं तदा ।
त्वरमाणेव राजेन्द्र मृत्युर्धेनुकमभ्यगात् ॥ १२.२६४.१५ ॥
Afastando-se sem ter dado assentimento à destruição das criaturas, ó senhor dos reis, a Morte então foi, como que apressada, até Dhenuka.
12.264.16
सा तत्र परमं देवी तपोऽचरत दुश्चरम् ।
समा ह्येकपदे तस्थौ दशपद्मानि पञ्च च ॥ १२.२६४.१६ ॥
Ali aquela deusa praticou a suprema e dificílima austeridade; permaneceu em um só pé por dez padmas e cinco.
12.264.17
तां तथा कुर्वतीं तत्र तपः परमदुश्चरम् ।
पुनरेव महातेजा ब्रह्मा वचनमब्रवीत् ॥ १२.२६४.१७ ॥
Enquanto ela assim praticava a mais difícil austeridade, o grande Brahmā, de imenso esplendor, falou-lhe de novo estas palavras.
12.264.18
कुरुष्व मे वचो मृत्यो तदनादृत्य सत्वरा ।
तथैवैकपदे तात पुनरन्यानि सप्त सा ॥ १२.२६४.१८ ॥
"Ó Morte, faze o que te digo, desprezando aquilo e depressa." Querida, do mesmo modo ela permaneceu sobre um pé por mais sete.
12.264.19
तस्थौ पद्मानि षट् चैव पञ्च द्वे चैव मानद ।
भूयः पद्मायुतं तात मृगैः सह चचार सा ॥ १२.२६४.१९ ॥
Ela permaneceu de pé por seis, cinco e dois períodos de lótus, ó doador de honra, querido; e novamente por dez mil períodos de lótus vagou com os veados.
12.264.20
द्वे चायुते नरश्रेष्ठ वाय्वाहारा महामते ।
पुनरेव ततो राजन्मौनमातिष्ठदुत्तमम् ॥ १२.२६४.२० ॥
Por dois ayutas, ó melhor dos homens, viveu apenas de ar, ó grande de espírito; depois, de novo, ó rei, assumiu o silêncio supremo.
12.264.21
अप्सु वर्षसहस्राणि सप्त चैकं च पार्थिव ।
ततो जगाम सा कन्या कौशिकीं नृपसत्तम ॥ १२.२६४.२१ ॥
Nas águas passou sete mil anos e mais um, ó rei; depois aquela donzela foi ao rio Kauśikī, ó melhor dos reis.
12.264.22
तत्र वायुजलाहारा चचार नियमं पुनः ।
ततो ययौ महाभागा गङ्गां मेरुं च केवलम् ॥ १२.२६४.२२ ॥
Ali, vivendo de ar e água, praticou de novo a sua disciplina; depois, ó bem-aventurada, foi ao Gaṅgā e somente ao Meru.
12.264.23
तस्थौ दार्विव निश्चेष्टा प्रजानां हितकाम्यया ।
ततो हिमवतो मूर्ध्निं यत्र देवाः समीजिरे ॥ १२.२६४.२३ ॥
Imóvel como um tronco, desejando o bem das criaturas, permaneceu de pé; depois no cume do Himālaya, onde os deuses se tinham reunido.
12.264.24
तत्राङ्गुष्ठेन राजेन्द्र निखर्वमचरत्तपः ।
तस्थौ पितामहं चैव तोषयामास यत्नतः ॥ १२.२६४.२४ ॥
Ali, ó senhor dos reis, sobre um dedo do pé praticou austeridade durante um nikharva; e de pé agradou com empenho ao avô.
12.264.25
ततस्तामब्रवीत्तत्र लोकानां प्रपितामहः ।
किमिदं वर्तसे पुत्रि क्रियतां मम तद्वचः ॥ १२.२६४.२५ ॥
Então o bisavô dos mundos lhe disse ali: "Filha, o que estás fazendo? Que se cumpra a minha palavra."
12.264.26
ततोऽब्रवीत्पुनर्मृत्युर्भगवन्तं पितामहम् ।
न हरेयं प्रजा देव पुनस्त्वाऽहं प्रसादये ॥ १२.२६४.२६ ॥
Então a Morte falou de novo ao venerável avô: "Deus, não levarei as criaturas; de novo te suplico."
12.264.27
तामधर्मभयाद्भीतां पुनरेव प्रयाचतीम् ।
तदाऽब्रवीद्देवदेवो निगृह्येदं वचस्ततः ॥ १२.२६४.२७ ॥
A ela, assustada pelo temor da injustiça e suplicando de novo, o deus dos deuses, contendo-se, disse então estas palavras.
12.264.28
अधर्मो नास्ति ते मृत्यो संयच्छेमाः प्रजाः शुभे ।
मयाऽप्युक्तं मृषा भद्रे भविता नेह किंचन ॥ १२.२६४.२८ ॥
"Ó Morte, não há injustiça para ti; ó auspiciosa, contém estas criaturas. Que também o que disse seja falso, ó gentil; nada acontecerá aqui."
12.264.29
धर्मः सनातनश्च त्वामिहैवानुप्रवेक्ष्यति ।
अहं च विबुधाश्चैव त्वद्धिते निरताः सदा ॥ १२.२६४.२९ ॥
"O dharma eterno entrará em ti aqui mesmo; e eu e os deuses estamos sempre atentos ao teu bem."
12.264.30
इमन्यं च ते कामं ददानि मनसेप्सितम् ।
न त्वां दोषेण यास्यन्ति व्याधिसंपीडिताः प्रजाः ॥ १२.२६४.३० ॥
"E te concedo ainda este outro desejo que a tua mente almeja: as criaturas afligidas pela doença não irão a ti por culpa."
12.264.31
पुरुषेषु च रूपेण पुरुषस्त्वं भविष्यसि ।
स्त्रीषु स्त्रीरूपिणी चैव तृतीयेषु नपुंसकम् ॥ १२.२६४.३१ ॥
Entre os homens serás homem na forma, entre as mulheres terás forma feminina, e entre os do terceiro sexo serás neutro.
12.264.32
सैवमुक्ता महाराज कृताञ्जलिरुवाच ह ।
पुनरेव महात्मानं नेति देवेशमव्ययम् ॥ १२.२६४.३२ ॥
Assim interpelada, ó grande rei, ela juntou as mãos e disse de novo àquele grande ser, ao imperecível senhor dos deuses: "Não."
12.264.33
तामब्रवीत्तदा देवो मृत्यो संहर मानवान् ।
अधर्मस्ते न भविता यथा ध्यास्याम्यहं शुभे ॥ १२.२६४.३३ ॥
Então o deus lhe disse: "Ó Morte, destrói os seres humanos; não será pecado para ti, como eu considerarei, ó auspiciosa."
12.264.34
त्वं हि शक्ता च युक्ता च पूर्वोत्पन्ना च भामिनि ।
अनुशिष्टा च निर्दोषा तस्मात्त्वं कुरु मे मतम् ॥ १२.२६४.३४ ॥
Tu és capaz e apta, nascida antes de todos, ó senhora; instruída e irrepreensível. Portanto, cumpre a minha vontade.
12.264.35
यानश्रुबिन्दून्पतितानपश्यं ।
ये पाणिभ्यां धारितास्ते पुरस्तात्।
ते व्याधयो मानवान्घोररूपाः ।
प्राप्ते काले पीडयिष्यन्ति मृत्यो ॥ १२.२६४.३५ ॥
As gotas de lágrimas que vi cair, e que eram seguradas com as mãos, são as doenças de forma terrível que, quando chegar o tempo certo, afligirão os seres humanos, ó Morte.
12.264.36
सर्वेषां त्वं प्राणिनामन्तकाले ।
कामक्रोधौ सहितौ योजयेथाः।
एवं धर्मस्त्वामुपैष्यत्यमोघो ।
न चाधर्मं लप्स्यसे तुल्यवृत्तिः ॥ १२.२६४.३६ ॥
No momento da morte de todos os seres vivos, deverás unir o desejo e a ira. Assim o dharma infalível se aproximará de ti, e tu, de conduta igual, não obterás pecado.
12.264.37
एवं धर्मं पालयिष्यस्यथो त्वं ।
न चात्मानं मञ्जयिष्यस्यधर्मे।
तस्मात्कामं रोचयाभ्यागतं त्वं ।
सा त्वं साधो संहरस्वेह जन्तून् ॥ १२.२६४.३७ ॥
Assim protegerás o dharma e não te afundarás no adharma. Portanto, aceita o desejo que chegou a ti. Ó bom, aqui destrói os seres vivos.
12.264.38
सा वै तदा मृत्युसंज्ञा कृतास्त्री ।
शापाद्भीता बाढमित्यब्रवीत्तम्।
अथो प्राणान्प्राणिनामन्तकाले ।
कामक्रोधौ प्राप्य नित्यं निहन्ति ॥ १२.२६४.३८ ॥
Então aquela mulher chamada Morte, armada, temerosa da maldição, disse-lhe: 'Muito bem.' E então, no momento final dos seres vivos, tendo obtido o desejo e a ira, ela sempre lhes tira o sopro de vida.
12.264.39
मृत्योर्ये ते व्याधयश्चाश्चुपाता ।
मनुष्याणां युज्यते यैः शरीरम्।
सर्वेषां वै प्राणिनां प्राणनान्ते ।
तस्माच्छोकं मा कृथा बुद्ध्य बुद्ध्या ॥ १२.२६४.३९ ॥
Aquelas doenças da morte e quedas como as de cavalo, pelas quais o corpo dos homens se prende, sobrevêm a todos os seres vivos no fim do sopro. Portanto, compreendendo com o intelecto, não te aflijas.
12.264.40
सर्वे देवाः प्राणिनां प्राणनान्ते ।
गत्वा वृत्ताः सन्निवृत्तास्तथैव।
एवं सर्वे मानवाः प्राणनान्ते ।
गत्वा वृत्ता देववद्राजसिंह ॥ १२.२६४.४० ॥
Todos os deuses também, no fim do sopro dos seres vivos, partem e retornam; igualmente. Assim todos os homens, no fim do seu sopro, partem como os deuses, ó leão entre os reis.
12.264.41
वायुर्भीमो भीमनादो महौजाः ।
सर्वेषां च प्राणिनां प्राणभूतः।
अनावृत्तिर्देहिनां देहपाते ।
तस्माद्वायुर्देवदेवो विशिष्टः ॥ १२.२६४.४१ ॥
Vāyu é terrível, de rugido aterrador e grande poder. Ele é o sopro vital de todos os seres vivos. Para os seres encarnados não há retorno na queda do corpo. Por isso Vāyu é o deus dos deuses, o supremo.
12.264.42
सर्वे देवा मर्त्यसंज्ञाविशिष्टाः ।
सर्वे मर्त्या देवसंज्ञाविशिष्टाः।
तस्मात्पुत्रं मा शुचो राजसिंह ।
पुत्रः स्वर्गं प्राप्यते मोदते हे ॥ १२.२६४.४२ ॥
Todos os deuses são distinguidos pelo nome de mortais, e todos os mortais pelo nome de deuses. Portanto, leão entre reis, não chores pelo filho. O filho alcança o céu e se alegra.
12.264.43
एवं मृत्युर्देवसृष्टा प्रजानां ।
प्राप्ते काले संहरन्ती यथावत्।
तस्याश्चैव व्याधयस्तेऽश्रुपाताः ।
प्राप्ते काले संहरन्तीह जन्तून् ॥ १२.२६४.४३ ॥
Assim a morte, criada pelos deuses, leva as criaturas devidamente quando chega o tempo. Suas doenças e lágrimas também lhe pertencem. Quando chega o tempo, ela arrebata aqui os seres vivos.