ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.267
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.267.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
तुलाधारस्य वाक्यानि धर्मे जाजलिना सह ॥ १२.२६७.१ ॥
ಇಲ್ಲಿಯೂ ಜನರು ಈ ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ — ಧರ್ಮದ ಕುರಿತು ಜಾಜಲಿಯೊಂದಿಗೆ ತುಲಾಧಾರನ ವಾಕ್ಯಗಳು.
12.267.2
वने वनचरः कश्चिज्जाजलिर्नाम वै द्विजः ।
सागरोद्देशमागम्य तपस्तेपे महातपाः ॥ १२.२६७.२ ॥
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಜಲಿ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಾಗರ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮಹಾ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.
12.267.3
नियतो नियताहारश्चीराजिनजटाधरः ।
मलपङ्कधरो धीमान्बहून्वर्षगणान्मुनिः ॥ १२.२६७.३ ॥
ನಿಯಮಬದ್ಧನು, ನಿಯಮಿತ ಆಹಾರವುಳ್ಳವನು, ಚೀರ-ಅಜಿನ-ಜಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು, ಮಲ-ಕೆಸರನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮುನಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು.
12.267.4
स कदाचिन्महातेजा जलवासो महीपते ।
चचार लोकान्विप्रर्षिः प्रेक्षमाणो मनोजवः ॥ १२.२६७.४ ॥
ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಜಲವಾಸಿ, ಓ ಮಹೀಪತಿ, ಒಮ್ಮೆ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು — ಮನೋವೇಗದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಋಷಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾ.
12.267.5
स चिन्तयामास मुनिर्जलमध्ये कदाचन ।
विप्रेक्ष्य सागरान्तां वै महीं सवनकाननाम् ॥ १२.२६७.५ ॥
ಆ ಮುನಿ ಒಮ್ಮೆ ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಸಾಗರದವರೆಗೆ ಹರಡಿರುವ ವನ-ಉಪವನಗಳ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು.
12.267.6
न मया सदृशोऽस्तीह लोके स्थावरजङ्गमे ।
अप्सु वैहायसं गच्छेन्मया योऽन्यः सहेति वै ॥ १२.२६७.६ ॥
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಮಾನರಾದವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಬಲ್ಲ ಮತ್ತೊಬ್ಬನೂ ಇಲ್ಲ.
12.267.7
स दृश्यमानो रक्षोभिर्जलमध्ये च भारत ।
आस्फोटयत्तदाऽऽकाशे धर्मः प्राप्तो मयेति वै ॥ १२.२६७.७ ॥
ಓ ಭಾರತ, ರಾಕ್ಷಸರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನು ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ, "ಧರ್ಮ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು" ಎಂದನು.
12.267.8
अब्रुवंश्च पिशाचास्तं नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ।
तुलाधारो वणिग्धर्मा वाराणस्यां महायशाः।
सोऽप्येवं नार्हते वक्तुं यथा त्वं द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.८ ॥
ಪಿಶಾಚರು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನೀನು ಹಾಗೆ ಹೇಳಬಾರದು. ವಾರಾಣಸಿಯ ತುಲಾಧಾರ ಎಂಬ ಧರ್ಮಶೀಲ ವೈಶ್ಯ, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ, ಕೂಡ ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಹೇಳಲು ಅರ್ಹನಲ್ಲ, ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ."
12.267.9
इत्युक्तो जाजलिर्भूतैः प्रत्युवाच महातपाः ।
पश्येयं तमहं प्राज्ञं तुलाधारं यशस्विनम् ॥ १२.२६७.९ ॥
ಭೂತಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಜಾಜಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಆ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ಯಶಸ್ವಿ ತುಲಾಧಾರನನ್ನು ನಾನು ನೋಡಬೇಕು."
12.267.10
इति ब्रुवाणं तमृषिं रक्षांस्युत्थाय सागरात् ।
अब्रुवन्गच्छ पन्थानमास्थायेमं द्विजोत्तम् ॥ १२.२६७.१० ॥
ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಋಷಿಗೆ ರಾಕ್ಷಸರು ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಎದ್ದು ಹೇಳಿದರು: "ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಈ ದಾರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೋಗು."
12.267.11
इत्युक्तो जाजलिर्भूतैर्जगाम विमनास्तदा ।
वाराणस्यां तुलाधारं समासाद्याब्रवीदिदम् ॥ १२.२६७.११ ॥
ಭೂತಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಜಾಜಲಿ ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿ ಹೊರಟನು. ವಾರಾಣಸಿಗೆ ತಲುಪಿ ತುಲಾಧಾರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
12.267.12
किं कृतं दुष्करं तात कर्म जाजलिना पुरा ।
येन सिद्धिं परां प्राप्तस्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२६७.१२ ॥
"ಓ ಮಗು, ಹಿಂದೆ ಜಾಜಲಿ ಯಾವ ಕಠಿಣ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಬೇಕು."
12.267.13
अतीव तपसा युक्तो घोरेण स बभूव ह ।
नद्युपस्पर्शनपरः सायंप्रातर्महातपाः ॥ १२.२६७.१३ ॥
ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾದನು. ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಇದ್ದನು.
12.267.14
अग्नीन्परिचरन्सम्यक्स्वाध्यायपरमो द्विजः ।
वानप्रस्थ विधानज्ञो जाजलिर्ज्वलितः श्रिया ॥ १२.२६७.१४ ॥
ಅಗ್ನಿಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಆಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿರತನಾಗಿ, ವಾನಪ್ರಸ್ಥ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲ ದ್ವಿಜ ಜಾಜಲಿ ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಬೆಳಗಿದನು.
12.267.15
वने तपस्यतिष्ठत्स न चाधर्ममवैक्षत ।
वर्षास्वाकाशशायी च हेमन्ते जलसंश्रयः ॥ १२.२६७.१५ ॥
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತ ಅವನು ನಿಂತನು; ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಅವನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದನು; ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು.
12.267.16
वातातपसहो ग्रीष्मे न चाधर्ममविन्दत ।
दुःखशय्याश्च विविधा भूमौ च परिवर्तनम् ॥ १२.२६७.१६ ॥
ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಲನ್ನು ಸಹಿಸುತ್ತ ಅವನು ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ನಾನಾ ವಿಧದ ಕಷ್ಟಕರ ಹಾಸಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹೊರಳಾಡುತ್ತ ಇದ್ದನು.
12.267.17
ततः कदाचित्स मुनिर्वर्षास्वाकाशमास्थितः ।
अन्तरिक्षाज्जलं मूर्ध्नां प्रत्यगृह्णान्मुहुर्मुहुः ॥ १२.२६७.१७ ॥
ನಂತರ ಒಮ್ಮೆ ಆ ಮುನಿ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು, ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಂದ ನೀರನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಪದೇ ಪದೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.
12.267.18
आप्लुतस्य जटाः क्लिन्ना बभूवुर्ग्रथिताः प्रभो ।
अरण्यगमनान्नित्यं मलिनोऽमलसंयुतः ॥ १२.२६७.१८ ॥
ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನ ಜಟೆಗಳು ತೊಯ್ದು ಗಂಟುಗಟ್ಟಿದವು. ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಅವನು ನಿತ್ಯವೂ ಮಲಿನನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೂ ನಿರ್ಮಲತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದನು.
12.267.19
स कदाचिन्निराहारो वायुभक्षो महातपाः ।
तस्थौ काष्ठवदव्यग्रो न चचाल च कर्हिचित् ॥ १२.२६७.१९ ॥
ಅವನು ಒಮ್ಮೆ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಗಾಳಿಯನ್ನೇ ಸೇವಿಸುತ್ತಾ, ಮಹಾ ತಪಸ್ವಿಯಾಗಿ, ಕಟ್ಟಿಗೆಯಂತೆ ಚಲಿಸದೆ ನಿಂತನು; ಎಂದೂ ಕದಲಲಿಲ್ಲ.
12.267.20
तस्य स्म स्थाणुभूतस्य निर्विचेष्टस्य भारत ।
कुलिङ्गशकुनौ राजन्नीडं शिरसि चक्रतुः ॥ १२.२६७.२० ॥
ಭಾರತ, ಕಂಬದಂತೆ ನಿಶ್ಚಲನಾಗಿದ್ದ ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ, ರಾಜನೇ, ಕುಲಿಂಗ ಎಂಬ ಎರಡು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದವು.
12.267.21
स तौ दयावान्ब्रह्मर्षिरुपप्रैक्षत दंपती ।
कुर्वाणौ नीडकं तत्र जटासु तृणतन्तुभिः ॥ १२.२६७.२१ ॥
ದಯಾಳುವಾದ ಆ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ ಅಲ್ಲಿ ಜಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿ ಮತ್ತು ದಾರಗಳಿಂದ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಜೋಡಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.
12.267.22
यदा न स चलत्येव स्थाणुभूतो महातपाः ।
ततस्तौ सुखविश्वस्तौ सुखं तत्रोषतुस्तदा ॥ १२.२६७.२२ ॥
ಕಂಬದಂತಿದ್ದ ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಎಂದೂ ಚಲಿಸದ ಕಾರಣ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಸುಖವಾಗಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸಿದರು.
12.267.23
अतीतास्वथ वर्षासु शरत्काल उपस्थिते ।
प्राजापत्येन विधिना विश्वासात्काममोहितौ ॥ १२.२६७.२३ ॥
ಮಳೆಗಾಲಗಳು ಕಳೆದು ಶರದ್ಋತು ಬಂದಾಗ, ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಕಾಮಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ವಿಧಿಯಿಂದ (ಕೂಡಿದರು).
12.267.24
तत्रोत्पादयतां राजञ्शिरस्यण्डानि खेचरौ ।
तान्यबुध्यत तेजस्वी स विप्रः संशितव्रतः ॥ १२.२६७.२४ ॥
ರಾಜನೇ, ಅಲ್ಲಿ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಇಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಎರಡು ಆಕಾಶಚಾರಿ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು, ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ದೃಢವ್ರತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಗಮನಿಸಿದನು.
12.267.25
बुद्ध्वा च स महातेजा न चचाल च जाजलिः ।
धर्मे कृतमना नित्यं नाधर्मं स त्वरोचयत् ॥ १२.२६७.२५ ॥
ಅದನ್ನು ಅರಿತರೂ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಜಾಜಲಿ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸದಾ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಅವರು ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.
12.267.26
अहन्यहनि चागत्य ततस्तौ तस्य मूर्धनि ।
आश्वासितौ निवसतः संप्रहृष्टौ तदा विभौ ॥ १२.२६७.२६ ॥
ಓ ವಿಭೂ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ದಿನದಿನವೂ ಬಂದು ಅವರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಆಶ್ವಾಸನೆ ಪಡೆದು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
12.267.27
अण्डेभ्यस्त्वथ पुष्टेभ्यः प्राजायन्त शकुन्तकाः ।
व्यवर्धन्त च तत्रैव न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.२७ ॥
ನಂತರ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮೊಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವು ಬೆಳೆದವು. ಆದರೆ ಜಾಜಲಿ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
12.267.28
स रक्षमाणस्त्वण्डानि कुलिङ्गानां धृतव्रतः ।
तथैव तस्थौ धर्मात्मा निर्विचेष्टः समाहितः ॥ १२.२६७.२८ ॥
ಕುಲಿಂಗ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ, ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢನಾದ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಹಾಗೆಯೇ ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಏಕಾಗ್ರನಾಗಿ ನಿಂತನು.
12.267.29
ततस्तु काले राजेन्द्र बभूवुस्तेऽथ पक्षिणः ।
बुबुधे तांस्तु स मुनिर्जातपक्षान्कुलिङ्गकान् ॥ १२.२६७.२९ ॥
ನಂತರ ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಅವು ಪಕ್ಷಿಗಳಾದವು. ಆಗ ಮುನಿಯು ರೆಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಕುಲಿಂಗ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು.
12.267.30
ततः कदाचित्तांस्तत्र पश्यन्पक्षीन्यतव्रतः ।
बभूव परमप्रीतस्तदा मतिमतां वरः ॥ १२.२६७.३० ॥
ನಂತರ ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢನಾದ, ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು.
12.267.31
तथा तानभिसंवृद्धान्दृष्ट्वा चैवाप्तवान्मुदम् ।
शकुनौ निर्भयौ तत्र ऊषतुश्चात्मजैः सह ॥ १२.२६७.३१ ॥
ಹೀಗೆ ಅವು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆ ಎರಡು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ಭಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಮರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಿದವು.
12.267.32
जातपक्षांश्च सोऽपश्यदुड्डीनान्पुनरागतान् ।
सायंसायं द्विजान्विप्रो न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३२ ॥
ರೆಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹಾರಿಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗುವುದನ್ನು ಅವನು ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆಯೂ ನೋಡಿದನು; ಆದರೆ ವಿಪ್ರ ಜಾಜಲಿ ಕಂಪಿಸಲಿಲ್ಲ.
12.267.33
कदाचित्पुनरभ्येत्य पुनर्गच्छन्ति संततम् ।
त्यक्ता मातापितृभ्यां ते नचाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३३ ॥
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸತತವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು; ತಾಯಿತಂದೆಯರು ಬಿಟ್ಟಂತೆ; ಆದರೂ ಜಾಜಲಿ ಕಂಪಿಸಲಿಲ್ಲ.
12.267.34
तथा ते दिवसं चापि गत्वा सायं पुनर्नृप ।
उपावर्तन्त तत्रैव निवासार्थं शकुन्तकाः ॥ १२.२६७.३४ ॥
ಹೀಗೆ ಆ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹಗಲು ಹೋಗಿ, ಓ ರಾಜನೇ, ಸಂಜೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲೇ ವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು.
12.267.35
कदाचिद्दिवसान्पञ्च समुत्पत्य विहगमाः ।
षष्ठेऽहनि समाजग्मुर्न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३५ ॥
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಐದು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಹಾರಿಹೋಗಿ ಆರನೇ ದಿನ ಮರಳಿ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದವು; ಆದರೂ ಜಾಜಲಿ ಕಂಪಿಸಲಿಲ್ಲ.
12.267.36
क्रमेण च पुनः सर्वे दिवसान्सुबहूनथ ।
नोपावर्तन्त शकुना जातपक्षाश्च ते यदा ॥ १२.२६७.३६ ॥
ಬಳಿಕ ಕ್ರಮೇಣ, ರೆಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಬಹಳ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಮರಳಿ ಬರಲಿಲ್ಲ.
12.267.37
कदाचिन्मासमात्रेण समुत्पत्य विहंगमाः ।
नैवागच्छंस्ततो राजन्प्रातिष्ठत स जाजलिः ॥ १२.२६७.३७ ॥
ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹಾರಿ ಹೋದವು; ಓ ರಾಜನೇ, ಅವು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಜಾಜಲಿ ಹೊರಟನು.
12.267.38
ततस्तेषु प्रलीनेषु जाजलिर्जातविस्मयः ।
सिद्धोस्मीति मतिं चक्रे ततस्तं मान आविशत् ॥ १२.२६७.३८ ॥
ಅವು ಮರೆಯಾದ ನಂತರ ಜಾಜಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು; 'ನಾನು ಸಿದ್ಧನಾದೆ' ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು; ಆಗ ಅವನಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.
12.267.39
स तथा निर्गतान्दृष्ट्वा शकुन्तान्नियतव्रतः ।
संभावितात्मा संभाव्य भृशं प्रीतस्तदाऽभवत् ॥ १२.२६७.३९ ॥
ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹೊರಟುಹೋದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನಿಯಮವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢನಾದ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಗೌರವಾರ್ಹನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಬಹಳ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು.
12.267.40
स नद्यां समुपस्पृश्य तर्पयित्वा हुताशनम् ।
उदयन्तमथादित्यमभ्यागच्छन्महातपाः ॥ १२.२६७.४० ॥
ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಹೋಮಾಗ್ನಿಗೆ ತರ್ಪಣ ನೀಡಿ, ಉದಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯನತ್ತ ಬಂದನು.
12.267.41
संभाव्य चटकान्मूर्ध्नि जाजलिर्जपतांवरः ।
आस्फोटयत्तथाऽऽकाशे धर्मः प्राप्तो मयेति वै ॥ १२.२६७.४१ ॥
ಜಪಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಜಾಜಲಿ, ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಗೌರವಿಸಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ, 'ನಾನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದೆ' ಎಂದನು.
12.267.42
अथान्तरिक्षे वागासीत्तां च शुश्राव जाजलिः ।
धर्मेण न समस्त्वं वै तुलाधारस्य जाजले ॥ १२.२६७.४२ ॥
ಆಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಾಣಿ ಕೇಳಿಸಿತು; ಜಾಜಲಿ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ಓ ಜಾಜಲಿ, ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನೀನು ತುಲಾಧಾರನಿಗೆ ಸಮನಲ್ಲ.'
12.267.43
वाराणस्यां महाप्राज्ञस्तुलाधारः प्रतिष्ठितः ।
सोऽप्येवं नार्हते वक्तुं यथा त्वं भाषसे द्विज ॥ १२.२६७.४३ ॥
ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ತುಲಾಧಾರನು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಓ ದ್ವಿಜನೇ, ನೀನು ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ಅವನೂ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಅರ್ಹನಲ್ಲ.
12.267.44
सोमर्षवशमापन्नस्तुलाधारदिदृक्षया ।
पृथिवीमचरद्राजन्यत्रसायंगृहो मुनिः ॥ १२.२६७.४४ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಕೋಪದ ವಶಕ್ಕೊಳಗಾದ ಆ ಮುನಿ, ತುಲಾಧಾರನನ್ನು ನೋಡುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಸಂಜೆಯಾದಲ್ಲೇ ಮನೆ ಮಾಡುವವನು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು.
12.267.45
कालेन महताऽगच्छत्स तु वाराणसीं पुरीम् ।
विक्रीणन्तं च पण्यानि तुलाधारं ददर्श सः ॥ १२.२६७.४५ ॥
ಬಹಳ ಕಾಲದ ನಂತರ ಅವನು ವಾರಾಣಸಿ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ತುಲಾಧಾರನು ಸರಕುಗಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.
12.267.46
सोऽपि दृष्ट्वैव तं विप्रमायान्तं भाण्डजीवनः ।
समुत्थाय सुसंहृष्टः स्वागतेनाभ्यपूजयत् ॥ १२.२६७.४६ ॥
ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಸರಕು ಮಾರಿ ಜೀವಿಸುವ ಅವನೂ ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎದ್ದು ಸ್ವಾಗತದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು.
12.267.47
आयानेवासि विदितो मम ब्रह्मन्न संशयः ।
ब्रवीमि यत्तु वचनं तच्छृणुष्व द्विजोत्तम ॥ १२.२६७.४७ ॥
ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನೀನು ಬಂದಿರುವುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ, ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ, ನಾನು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳು.
12.267.48
सागरानूपमाश्रित्य तपस्तप्तं त्वया महत् ।
न च धर्मस्य संज्ञां त्वं पुरा वेत्थ कथंचन ॥ १२.२६७.४८ ॥
ಸಮುದ್ರ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನೀನು ಮಹಾ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದೆ; ಆದರೆ ಧರ್ಮದ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರನ್ನು ನೀನು ಹಿಂದೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.
12.267.49
ततः सिद्धस्य तपसा तव विप्र शकुन्तकाः ।
क्षिप्रं शिरस्यजायन्त ते च संभावितास्त्वया ॥ १२.२६७.४९ ॥
ಆಗ ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ, ನಿನ್ನ ಸಿದ್ಧಿ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲದಿಂದ ನಿನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದವು; ನೀನು ಅವುಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದೆ.
12.267.50
जातपक्षा यदा ते च गता संचरितुं ततः ।
मन्यमानस्ततो धर्मं चटकप्रभवं द्विज।
खे वाचां त्वमथाश्रौषीर्मां प्रति द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.५० ॥
ಅವುಗಳಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹಾರಲು ಹೋದಾಗ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಧರ್ಮವೆಂದು ತಿಳಿದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕುರಿತಾದ ವಾಣಿಯನ್ನು ನೀನು ಕೇಳಿದೆ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ.
12.267.51
अमर्षवशमापन्नस्ततः प्राप्तो भवानिह ।
करवाणि प्रियं किं ते तद्ब्रूहि द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.५१ ॥
ಕೋಪದ ವಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರುವೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಹೇಳು.