മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.267
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.267.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
तुलाधारस्य वाक्यानि धर्मे जाजलिना सह ॥ १२.२६७.१ ॥
ഇവിടെയും ആളുകൾ ഈ പുരാതന ഇതിഹാസം പറയുന്നു — ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് ജാജലിയോടൊപ്പം തുലാധാരന്റെ വാക്കുകൾ.
12.267.2
वने वनचरः कश्चिज्जाजलिर्नाम वै द्विजः ।
सागरोद्देशमागम्य तपस्तेपे महातपाः ॥ १२.२६७.२ ॥
കാട്ടിൽ വസിച്ചിരുന്ന ജാജലി എന്നു പേരുള്ള ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ സമുദ്രതീരത്തെത്തി മഹാതപസ്സ് ചെയ്തു.
12.267.3
नियतो नियताहारश्चीराजिनजटाधरः ।
मलपङ्कधरो धीमान्बहून्वर्षगणान्मुनिः ॥ १२.२६७.३ ॥
നിയമബദ്ധനും നിയതാഹാരനും ചീര-അജിന-ജടാധാരിയും മലവും ചെളിയും ധരിച്ചവനുമായ ബുദ്ധിമാനായ മുനി പല വർഷങ്ങൾ.
12.267.4
स कदाचिन्महातेजा जलवासो महीपते ।
चचार लोकान्विप्रर्षिः प्रेक्षमाणो मनोजवः ॥ १२.२६७.४ ॥
ആ മഹാതേജസ്വിയായ ജലവാസി, ഹേ മഹീപതേ, ഒരിക്കൽ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു — മനോവേഗമുള്ള ബ്രാഹ്മണ ഋഷി, എല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ട്.
12.267.5
स चिन्तयामास मुनिर्जलमध्ये कदाचन ।
विप्रेक्ष्य सागरान्तां वै महीं सवनकाननाम् ॥ १२.२६७.५ ॥
ആ മുനി ഒരിക്കൽ വെള്ളത്തിനു നടുവിൽ നിന്ന്, സമുദ്രം വരെ വ്യാപിച്ച വനങ്ങളും ഉപവനങ്ങളുമുള്ള ഭൂമിയെ നോക്കി ചിന്തിച്ചു.
12.267.6
न मया सदृशोऽस्तीह लोके स्थावरजङ्गमे ।
अप्सु वैहायसं गच्छेन्मया योऽन्यः सहेति वै ॥ १२.२६७.६ ॥
ഈ ലോകത്തിൽ സ്ഥാവര-ജംഗമങ്ങളിൽ എന്നോടു സമനായി ആരുമില്ല; വെള്ളത്തിലും ആകാശത്തിലൂടെയും എന്നോടൊപ്പം പോകാൻ കഴിയുന്ന മറ്റൊരാളുമില്ല.
12.267.7
स दृश्यमानो रक्षोभिर्जलमध्ये च भारत ।
आस्फोटयत्तदाऽऽकाशे धर्मः प्राप्तो मयेति वै ॥ १२.२६७.७ ॥
ഹേ ഭാരതാ, രാക്ഷസന്മാർ കാൺകെ അവൻ ജലമധ്യത്തിലും ആകാശത്തിലും കൈകൊട്ടി, "ധർമ്മം എനിക്ക് ലഭിച്ചു" എന്നു പറഞ്ഞു.
12.267.8
अब्रुवंश्च पिशाचास्तं नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ।
तुलाधारो वणिग्धर्मा वाराणस्यां महायशाः।
सोऽप्येवं नार्हते वक्तुं यथा त्वं द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.८ ॥
പിശാചന്മാർ അവനോടു പറഞ്ഞു: "നീ അങ്ങനെ പറയരുത്. വാരാണസിയിലെ ധർമ്മശീലനായ, മഹായശസ്വിയായ തുലാധാരൻ എന്ന വൈശ്യൻപോലും നീ പറഞ്ഞതുപോലെ പറയാൻ അർഹനല്ല, ഹേ ദ്വിജോത്തമാ."
12.267.9
इत्युक्तो जाजलिर्भूतैः प्रत्युवाच महातपाः ।
पश्येयं तमहं प्राज्ञं तुलाधारं यशस्विनम् ॥ १२.२६७.९ ॥
ഭൂതങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ മഹാതപസ്വിയായ ജാജലി മറുപടി പറഞ്ഞു: "ആ പ്രാജ്ഞനും യശസ്വിയുമായ തുലാധാരനെ ഞാൻ കാണണം."
12.267.10
इति ब्रुवाणं तमृषिं रक्षांस्युत्थाय सागरात् ।
अब्रुवन्गच्छ पन्थानमास्थायेमं द्विजोत्तम् ॥ १२.२६७.१० ॥
ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ച ആ ഋഷിയോട് രാക്ഷസന്മാർ കടലിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് പറഞ്ഞു: "ഹേ ദ്വിജോത്തമാ, ഈ വഴി പിടിച്ചു പോകൂ."
12.267.11
इत्युक्तो जाजलिर्भूतैर्जगाम विमनास्तदा ।
वाराणस्यां तुलाधारं समासाद्याब्रवीदिदम् ॥ १२.२६७.११ ॥
ഭൂതങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ജാജലി മനസ്സിടിഞ്ഞ് പുറപ്പെട്ടു. വാരാണസിയിലെത്തി തുലാധാരനോട് ഇതു പറഞ്ഞു.
12.267.12
किं कृतं दुष्करं तात कर्म जाजलिना पुरा ।
येन सिद्धिं परां प्राप्तस्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२६७.१२ ॥
"പ്രിയനേ, പണ്ട് ജാജലി ഏത് ദുഷ്കരകർമ്മം ചെയ്തിട്ടാണ് പരമസിദ്ധി നേടിയത്? അത് എനിക്ക് വിശദീകരിച്ചു തരണം."
12.267.13
अतीव तपसा युक्तो घोरेण स बभूव ह ।
नद्युपस्पर्शनपरः सायंप्रातर्महातपाः ॥ १२.२६७.१३ ॥
അവൻ അത്യുഗ്രമായ തപസ്സോടുകൂടിയവനായി. നദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നതിൽ മുഴുകി, സന്ധ്യയിലും പ്രഭാതത്തിലും ആ മഹാതപസ്വി നിലകൊണ്ടു.
12.267.14
अग्नीन्परिचरन्सम्यक्स्वाध्यायपरमो द्विजः ।
वानप्रस्थ विधानज्ञो जाजलिर्ज्वलितः श्रिया ॥ १२.२६७.१४ ॥
അഗ്നികളെ ശരിയായി പരിചരിച്ച്, സ്വാധ്യായത്തിൽ അത്യന്തം മുഴുകി, വാനപ്രസ്ഥ വിധികൾ അറിയുന്ന ആ ദ്വിജനായ ജാജലി തേജസ്സോടെ ജ്വലിച്ചു.
12.267.15
वने तपस्यतिष्ठत्स न चाधर्ममवैक्षत ।
वर्षास्वाकाशशायी च हेमन्ते जलसंश्रयः ॥ १२.२६७.१५ ॥
കാട്ടിൽ തപസ്സു ചെയ്തുകൊണ്ട് അവൻ നിന്നു; അധർമ്മം അവൻ കണ്ടില്ല. മഴക്കാലത്ത് ആകാശത്തിൻ കീഴിൽ ഉറങ്ങി; ഹേമന്തത്തിൽ ജലത്തിൽ ആശ്രയം തേടി.
12.267.16
वातातपसहो ग्रीष्मे न चाधर्ममविन्दत ।
दुःखशय्याश्च विविधा भूमौ च परिवर्तनम् ॥ १२.२६७.१६ ॥
വേനലിൽ കാറ്റും വെയിലും സഹിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അധർമ്മം കണ്ടെത്തിയില്ല. പലതരം ദുഃഖശയ്യകളിലും നിലത്ത് ഉരുണ്ടുമറിഞ്ഞും അവൻ കഴിഞ്ഞു.
12.267.17
ततः कदाचित्स मुनिर्वर्षास्वाकाशमास्थितः ।
अन्तरिक्षाज्जलं मूर्ध्नां प्रत्यगृह्णान्मुहुर्मुहुः ॥ १२.२६७.१७ ॥
പിന്നീടൊരിക്കൽ ആ മുനി മഴക്കാലത്ത് ആകാശത്തിൻ കീഴിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, ആകാശത്തുനിന്നുള്ള ജലം തന്റെ തലയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്വീകരിച്ചു.
12.267.18
आप्लुतस्य जटाः क्लिन्ना बभूवुर्ग्रथिताः प्रभो ।
अरण्यगमनान्नित्यं मलिनोऽमलसंयुतः ॥ १२.२६७.१८ ॥
പ്രഭോ, സ്നാനം ചെയ്തവന്റെ ജടകൾ നനഞ്ഞ് കുരുങ്ങിപ്പോയി. കാട്ടിൽ പോകുന്നതിനാൽ അവൻ എപ്പോഴും മലിനനായിരുന്നു, എങ്കിലും നിർമ്മലതയോടുകൂടിയവനായിരുന്നു.
12.267.19
स कदाचिन्निराहारो वायुभक्षो महातपाः ।
तस्थौ काष्ठवदव्यग्रो न चचाल च कर्हिचित् ॥ १२.२६७.१९ ॥
അവൻ ഒരിക്കൽ ആഹാരമില്ലാതെ, വായു മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, മഹാതപസ്വിയായി, മരക്കഷണം പോലെ ഇളകാതെ നിന്നു; ഒരിക്കലും ഇളകിയില്ല.
12.267.20
तस्य स्म स्थाणुभूतस्य निर्विचेष्टस्य भारत ।
कुलिङ्गशकुनौ राजन्नीडं शिरसि चक्रतुः ॥ १२.२६७.२० ॥
ഭാരതാ, സ്തംഭം പോലെ നിശ്ചലനായ അവന്റെ തലയിൽ, രാജാവേ, കുളിംഗ എന്ന രണ്ടു പക്ഷികൾ കൂടു കെട്ടി.
12.267.21
स तौ दयावान्ब्रह्मर्षिरुपप्रैक्षत दंपती ।
कुर्वाणौ नीडकं तत्र जटासु तृणतन्तुभिः ॥ १२.२६७.२१ ॥
ദയാലുവായ ആ ബ്രഹ്മർഷി അവിടെ ജടകളിൽ പുല്ലിഴകളാലും നൂലുകളാലും കൂടു കെട്ടുന്ന ആ ദമ്പതികളെ കണ്ടു.
12.267.22
यदा न स चलत्येव स्थाणुभूतो महातपाः ।
ततस्तौ सुखविश्वस्तौ सुखं तत्रोषतुस्तदा ॥ १२.२६७.२२ ॥
സ്തംഭം പോലെ നിൽക്കുന്ന ആ മഹാതപസ്വി ഒരിക്കലും ഇളകാത്തതിനാൽ, ആ രണ്ടുപേരും സുഖമായി വിശ്വാസത്തോടെ അവിടെത്തന്നെ വസിച്ചു.
12.267.23
अतीतास्वथ वर्षासु शरत्काल उपस्थिते ।
प्राजापत्येन विधिना विश्वासात्काममोहितौ ॥ १२.२६७.२३ ॥
മഴക്കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ശരത്കാലം വന്നപ്പോൾ, വിശ്വാസത്താൽ കാമമോഹിതരായ ആ ഇരുവരും പ്രാജാപത്യ വിധിപ്രകാരം (ചേർന്നു).
12.267.24
तत्रोत्पादयतां राजञ्शिरस्यण्डानि खेचरौ ।
तान्यबुध्यत तेजस्वी स विप्रः संशितव्रतः ॥ १२.२६७.२४ ॥
രാജാവേ, അവിടെ തലയിൽ മുട്ടയിട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ആ രണ്ടു ആകാശചാരികളായ പക്ഷികളെ, തേജസ്വിയും ദൃഢവ്രതനുമായ ആ ബ്രാഹ്മണൻ അറിഞ്ഞു.
12.267.25
बुद्ध्वा च स महातेजा न चचाल च जाजलिः ।
धर्मे कृतमना नित्यं नाधर्मं स त्वरोचयत् ॥ १२.२६७.२५ ॥
അത് അറിഞ്ഞിട്ടും മഹാതേജസ്വിയായ ജാജലി ഇളകിയില്ല. എപ്പോഴും ധർമ്മത്തിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച അദ്ദേഹം അധർമ്മത്തെ ഒരിക്കലും അംഗീകരിച്ചില്ല.
12.267.26
अहन्यहनि चागत्य ततस्तौ तस्य मूर्धनि ।
आश्वासितौ निवसतः संप्रहृष्टौ तदा विभौ ॥ १२.२६७.२६ ॥
ഓ വിഭോ, ആ രണ്ടുപേരും ദിനംതോറും വന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തലയിൽ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി അതിപ്രസന്നരായി അവിടെ വസിച്ചു.
12.267.27
अण्डेभ्यस्त्वथ पुष्टेभ्यः प्राजायन्त शकुन्तकाः ।
व्यवर्धन्त च तत्रैव न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.२७ ॥
പിന്നീട് പോഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട മുട്ടകളിൽ നിന്ന് പക്ഷികൾ ജനിച്ചു; അവിടെത്തന്നെ അവ വളർന്നു. എന്നാൽ ജാജലി ഇളകിയില്ല.
12.267.28
स रक्षमाणस्त्वण्डानि कुलिङ्गानां धृतव्रतः ।
तथैव तस्थौ धर्मात्मा निर्विचेष्टः समाहितः ॥ १२.२६७.२८ ॥
കുലിങ്ക പക്ഷികളുടെ മുട്ടകളെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ച ആ ധർമ്മാത്മാവ് അതുപോലെ ഇളകാതെ, മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കി നിന്നു.
12.267.29
ततस्तु काले राजेन्द्र बभूवुस्तेऽथ पक्षिणः ।
बुबुधे तांस्तु स मुनिर्जातपक्षान्कुलिङ्गकान् ॥ १२.२६७.२९ ॥
പിന്നീട് കാലക്രമത്തിൽ, ഓ രാജേന്ദ്ര, അവ പക്ഷികളായി. അപ്പോൾ മുനി ചിറകുമുളച്ച കുലിങ്ക പക്ഷികളെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
12.267.30
ततः कदाचित्तांस्तत्र पश्यन्पक्षीन्यतव्रतः ।
बभूव परमप्रीतस्तदा मतिमतां वरः ॥ १२.२६७.३० ॥
പിന്നീടൊരിക്കൽ അവിടെ ആ പക്ഷികളെ കണ്ട്, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ച, ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അദ്ദേഹം അതിപ്രസന്നനായി.
12.267.31
तथा तानभिसंवृद्धान्दृष्ट्वा चैवाप्तवान्मुदम् ।
शकुनौ निर्भयौ तत्र ऊषतुश्चात्मजैः सह ॥ १२.२६७.३१ ॥
ഇങ്ങനെ അവ പൂർണമായി വളർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവനും സന്തോഷം നേടി. ആ രണ്ടു പക്ഷികളും അവിടെ ഭയമില്ലാതെ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം വസിച്ചു.
12.267.32
जातपक्षांश्च सोऽपश्यदुड्डीनान्पुनरागतान् ।
सायंसायं द्विजान्विप्रो न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३२ ॥
ചിറകുകൾ വളർന്ന ആ പക്ഷികൾ പറന്നുപോയി വീണ്ടും മടങ്ങിവരുന്നത് അവൻ ഓരോ സന്ധ്യയിലും കണ്ടു; എങ്കിലും ആ ബ്രാഹ്മണൻ ജാജലി കുലുങ്ങിയില്ല.
12.267.33
कदाचित्पुनरभ्येत्य पुनर्गच्छन्ति संततम् ।
त्यक्ता मातापितृभ्यां ते नचाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३३ ॥
ചിലപ്പോൾ ആ പക്ഷികൾ വീണ്ടും അടുത്തുവന്ന് തുടർച്ചയായി വീണ്ടും പോയി; മാതാപിതാക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ചതുപോലെ; എങ്കിലും ജാജലി കുലുങ്ങിയില്ല.
12.267.34
तथा ते दिवसं चापि गत्वा सायं पुनर्नृप ।
उपावर्तन्त तत्रैव निवासार्थं शकुन्तकाः ॥ १२.२६७.३४ ॥
അങ്ങനെ ആ പക്ഷികൾ പകൽ പോയി, രാജാവേ, സന്ധ്യയ്ക്ക് വീണ്ടും അവിടെത്തന്നെ വാസത്തിനായി മടങ്ങിവന്നു.
12.267.35
कदाचिद्दिवसान्पञ्च समुत्पत्य विहगमाः ।
षष्ठेऽहनि समाजग्मुर्न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३५ ॥
ചിലപ്പോൾ ആ പക്ഷികൾ അഞ്ചു ദിവസം പറന്നുപോയി ആറാം ദിവസം തിരിച്ചുവന്ന് ഒന്നിച്ചുകൂടി; എങ്കിലും ജാജലി കുലുങ്ങിയില്ല.
12.267.36
क्रमेण च पुनः सर्वे दिवसान्सुबहूनथ ।
नोपावर्तन्त शकुना जातपक्षाश्च ते यदा ॥ १२.२६७.३६ ॥
പിന്നീട് ക്രമേണ, ചിറകുകൾ വളർന്ന ആ പക്ഷികൾ വളരെ ദിവസങ്ങളോളം തിരിച്ചുവന്നില്ല.
12.267.37
कदाचिन्मासमात्रेण समुत्पत्य विहंगमाः ।
नैवागच्छंस्ततो राजन्प्रातिष्ठत स जाजलिः ॥ १२.२६७.३७ ॥
ഒരിക്കൽ ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ പക്ഷികൾ പറന്നുപോയി; ഹേ രാജാവേ, അവ തിരിച്ചുവന്നില്ല; അപ്പോൾ ജാജലി പുറപ്പെട്ടു.
12.267.38
ततस्तेषु प्रलीनेषु जाजलिर्जातविस्मयः ।
सिद्धोस्मीति मतिं चक्रे ततस्तं मान आविशत् ॥ १२.२६७.३८ ॥
അവ മറഞ്ഞശേഷം ജാജലി അത്ഭുതപ്പെട്ടു; 'ഞാൻ സിദ്ധനായി' എന്ന് അവൻ കരുതി; അപ്പോൾ അവനിൽ അഹങ്കാരം പ്രവേശിച്ചു.
12.267.39
स तथा निर्गतान्दृष्ट्वा शकुन्तान्नियतव्रतः ।
संभावितात्मा संभाव्य भृशं प्रीतस्तदाऽभवत् ॥ १२.२६७.३९ ॥
പക്ഷികൾ പോകുന്നത് കണ്ട് നിയമവ്രതനായ അവൻ തന്നെത്തന്നെ മാനിതനായി കരുതി അതീവ സന്തോഷിച്ചു.
12.267.40
स नद्यां समुपस्पृश्य तर्पयित्वा हुताशनम् ।
उदयन्तमथादित्यमभ्यागच्छन्महातपाः ॥ १२.२६७.४० ॥
ആ മഹാതപസ്വി നദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ആചമനം ചെയ്ത്, ഹോമാഗ്നിക്ക് തർപ്പണം നൽകി, ഉദിച്ചുയരുന്ന സൂര്യന്റെ നേർക്ക് വന്നു.
12.267.41
संभाव्य चटकान्मूर्ध्नि जाजलिर्जपतांवरः ।
आस्फोटयत्तथाऽऽकाशे धर्मः प्राप्तो मयेति वै ॥ १२.२६७.४१ ॥
ജപിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ജാജലി, കുരുവികളെ തലയിൽ ബഹുമാനിച്ച്, ആകാശത്ത് കൈകൊട്ടി, 'ഞാൻ ധർമ്മം നേടി' എന്ന് പറഞ്ഞു.
12.267.42
अथान्तरिक्षे वागासीत्तां च शुश्राव जाजलिः ।
धर्मेण न समस्त्वं वै तुलाधारस्य जाजले ॥ १२.२६७.४२ ॥
അപ്പോൾ ആകാശത്ത് ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടായി; ജാജലി അത് കേട്ടു: 'ഹേ ജാജലി, ധർമ്മത്തിൽ നീ തുലാധാരനു തുല്യനല്ല.'
12.267.43
वाराणस्यां महाप्राज्ञस्तुलाधारः प्रतिष्ठितः ।
सोऽप्येवं नार्हते वक्तुं यथा त्वं भाषसे द्विज ॥ १२.२६७.४३ ॥
വാരാണസിയിൽ മഹാപ്രാജ്ഞനായ തുലാധാരൻ വസിക്കുന്നു. ഓ ദ്വിജാ, നീ സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ അവനും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ യോഗ്യനല്ല.
12.267.44
सोमर्षवशमापन्नस्तुलाधारदिदृक्षया ।
पृथिवीमचरद्राजन्यत्रसायंगृहो मुनिः ॥ १२.२६७.४४ ॥
ഓ രാജാവേ, കോപവശനായ ആ മുനി, തുലാധാരനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്താൽ, സന്ധ്യയാകുന്നിടത്ത് വീടാക്കുന്നവനായി ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
12.267.45
कालेन महताऽगच्छत्स तु वाराणसीं पुरीम् ।
विक्रीणन्तं च पण्यानि तुलाधारं ददर्श सः ॥ १२.२६७.४५ ॥
വളരെക്കാലത്തിനുശേഷം അദ്ദേഹം വാരാണസി നഗരത്തിലെത്തി; അവിടെ സാധനങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന തുലാധാരനെ കണ്ടു.
12.267.46
सोऽपि दृष्ट्वैव तं विप्रमायान्तं भाण्डजीवनः ।
समुत्थाय सुसंहृष्टः स्वागतेनाभ्यपूजयत् ॥ १२.२६७.४६ ॥
ആ ബ്രാഹ്മണൻ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, വ്യാപാരം കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്ന അവനും അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് സ്വാഗതവാക്കുകളാൽ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു.
12.267.47
आयानेवासि विदितो मम ब्रह्मन्न संशयः ।
ब्रवीमि यत्तु वचनं तच्छृणुष्व द्विजोत्तम ॥ १२.२६७.४७ ॥
ഓ ബ്രാഹ്മണാ, അങ്ങ് വന്നത് എനിക്കറിയാം; സംശയമില്ല. ഓ ദ്വിജോത്തമാ, ഞാൻ പറയുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടാലും.
12.267.48
सागरानूपमाश्रित्य तपस्तप्तं त्वया महत् ।
न च धर्मस्य संज्ञां त्वं पुरा वेत्थ कथंचन ॥ १२.२६७.४८ ॥
കടൽത്തീരത്ത് അഭയം തേടി അങ്ങ് വലിയ തപസ്സ് ചെയ്തു; പക്ഷേ ധർമ്മത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നാമം അങ്ങ് മുൻപ് ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.
12.267.49
ततः सिद्धस्य तपसा तव विप्र शकुन्तकाः ।
क्षिप्रं शिरस्यजायन्त ते च संभावितास्त्वया ॥ १२.२६७.४९ ॥
അപ്പോൾ, വിപ്രാ, നിന്റെ സിദ്ധിയും തപസ്സും കൊണ്ട് നിന്റെ തലയിൽ ചെറിയ പക്ഷികൾ വേഗത്തിൽ ജനിച്ചു; നീ അവയെ പരിപാലിച്ചു.
12.267.50
जातपक्षा यदा ते च गता संचरितुं ततः ।
मन्यमानस्ततो धर्मं चटकप्रभवं द्विज।
खे वाचां त्वमथाश्रौषीर्मां प्रति द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.५० ॥
അവയ്ക്ക് ചിറകുകൾ മുളച്ച് പറന്നുപോയപ്പോൾ, ദ്വിജാ, ധർമ്മമെന്നു കരുതി ആകാശത്തിൽ എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള വാക്കുകൾ നീ കേട്ടു, ദ്വിജോത്തമാ.
12.267.51
अमर्षवशमापन्नस्ततः प्राप्तो भवानिह ।
करवाणि प्रियं किं ते तद्ब्रूहि द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.५१ ॥
കോപത്തിന്റെ വശത്തിലായി നീ ഇവിടെ വന്നു. ദ്വിജോത്തമാ, നിനക്ക് പ്രിയമായത് ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? പറയൂ.