Mahābhārata · Adhyāya 12.267
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.267.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
तुलाधारस्य वाक्यानि धर्मे जाजलिना सह ॥ १२.२६७.१ ॥
Aqui também se narra esta antiga história: as palavras de Tulādhāra sobre o dharma, junto com Jājali.
12.267.2
वने वनचरः कश्चिज्जाजलिर्नाम वै द्विजः ।
सागरोद्देशमागम्य तपस्तेपे महातपाः ॥ १२.२६७.२ ॥
Na floresta vivia um brâmane chamado Jājali, morador do bosque, de grande austeridade, que chegou à costa do oceano e praticou austeridades.
12.267.3
नियतो नियताहारश्चीराजिनजटाधरः ।
मलपङ्कधरो धीमान्बहून्वर्षगणान्मुनिः ॥ १२.२६७.३ ॥
Autocontrolado, de dieta regulada, vestindo casca de árvore, pele de veado e cabelos emaranhados, coberto de sujeira e lama, o sábio asceta permaneceu por muitos anos.
12.267.4
स कदाचिन्महातेजा जलवासो महीपते ।
चचार लोकान्विप्रर्षिः प्रेक्षमाणो मनोजवः ॥ १२.२६७.४ ॥
Aquele radiante morador das águas, ó senhor da terra, certa vez vagou pelos mundos — o sábio brâmane, veloz como o pensamento, observando tudo.
12.267.5
स चिन्तयामास मुनिर्जलमध्ये कदाचन ।
विप्रेक्ष्य सागरान्तां वै महीं सवनकाननाम् ॥ १२.२६७.५ ॥
Aquele sábio, certa vez, de pé no meio das águas e contemplando a terra com suas florestas e bosques até a borda do oceano, refletiu.
12.267.6
न मया सदृशोऽस्तीह लोके स्थावरजङ्गमे ।
अप्सु वैहायसं गच्छेन्मया योऽन्यः सहेति वै ॥ १२.२६७.६ ॥
Neste mundo, entre o imóvel e o móvel, não há ninguém igual a mim; nenhum outro poderia ir comigo pelas águas voando pelo céu.
12.267.7
स दृश्यमानो रक्षोभिर्जलमध्ये च भारत ।
आस्फोटयत्तदाऽऽकाशे धर्मः प्राप्तो मयेति वै ॥ १२.२६७.७ ॥
Ó Bhārata, enquanto os rākṣasas observavam, no meio da água ele bateu palmas no céu e disse: "O dharma foi alcançado por mim."
12.267.8
अब्रुवंश्च पिशाचास्तं नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ।
तुलाधारो वणिग्धर्मा वाराणस्यां महायशाः।
सोऽप्येवं नार्हते वक्तुं यथा त्वं द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.८ ॥
Os piśācas disseram-lhe: "Não deverias falar assim. O mercador Tulādhāra de Vārāṇasī, devoto do dharma e de grande fama, também não merece falar como tu, ó melhor dos duas-vezes-nascidos."
12.267.9
इत्युक्तो जाजलिर्भूतैः प्रत्युवाच महातपाः ।
पश्येयं तमहं प्राज्ञं तुलाधारं यशस्विनम् ॥ १२.२६७.९ ॥
Assim interpelado pelos seres, o grande asceta Jājali respondeu: "Devo ver aquele sábio e famoso Tulādhāra."
12.267.10
इति ब्रुवाणं तमृषिं रक्षांस्युत्थाय सागरात् ।
अब्रुवन्गच्छ पन्थानमास्थायेमं द्विजोत्तम् ॥ १२.२६७.१० ॥
Enquanto o sábio falava assim, os rākṣasas ergueram-se do mar e disseram-lhe: "Vai, ó melhor dos duas-vezes-nascidos, seguindo este caminho."
12.267.11
इत्युक्तो जाजलिर्भूतैर्जगाम विमनास्तदा ।
वाराणस्यां तुलाधारं समासाद्याब्रवीदिदम् ॥ १२.२६७.११ ॥
Assim interpelado pelos seres, Jājali partiu com a mente abatida; e ao chegar a Vārāṇasī disse isto a Tulādhāra.
12.267.12
किं कृतं दुष्करं तात कर्म जाजलिना पुरा ।
येन सिद्धिं परां प्राप्तस्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२६७.१२ ॥
"Querido, que ação difícil Jājali realizou outrora, pela qual alcançou a suprema perfeição? Peço-te que me expliques."
12.267.13
अतीव तपसा युक्तो घोरेण स बभूव ह ।
नद्युपस्पर्शनपरः सायंप्रातर्महातपाः ॥ १२.२६७.१३ ॥
Ele tornou-se imensamente dedicado à austeridade feroz, devotado ao banho no rio ao entardecer e ao amanhecer, o grande asceta.
12.267.14
अग्नीन्परिचरन्सम्यक्स्वाध्यायपरमो द्विजः ।
वानप्रस्थ विधानज्ञो जाजलिर्ज्वलितः श्रिया ॥ १२.२६७.१४ ॥
Cuidando devidamente dos fogos sagrados, supremamente devotado à recitação védica, o dvija Jājali, conhecedor das regras do morador da floresta, brilhava com esplendor.
12.267.15
वने तपस्यतिष्ठत्स न चाधर्ममवैक्षत ।
वर्षास्वाकाशशायी च हेमन्ते जलसंश्रयः ॥ १२.२६७.१५ ॥
Permanecendo na floresta praticando a austeridade, ele nunca viu a injustiça; nas chuvas dormia sob o céu aberto, e no inverno buscava refúgio na água.
12.267.16
वातातपसहो ग्रीष्मे न चाधर्ममविन्दत ।
दुःखशय्याश्च विविधा भूमौ च परिवर्तनम् ॥ १२.२६७.१६ ॥
Suportando o vento e o sol no verão, não encontrou injustiça; em diversos leitos de sofrimento e revolvendo-se no chão, vivia.
12.267.17
ततः कदाचित्स मुनिर्वर्षास्वाकाशमास्थितः ।
अन्तरिक्षाज्जलं मूर्ध्नां प्रत्यगृह्णान्मुहुर्मुहुः ॥ १२.२६७.१७ ॥
Então, certa vez, aquele sábio, de pé sob o céu aberto durante as chuvas, recebia sobre a cabeça a água que caía do céu, repetidas vezes.
12.267.18
आप्लुतस्य जटाः क्लिन्ना बभूवुर्ग्रथिताः प्रभो ।
अरण्यगमनान्नित्यं मलिनोऽमलसंयुतः ॥ १२.२६७.१८ ॥
Ó senhor, seus cabelos emaranhados, encharcados pelo banho, se enredaram; por ir à floresta estava sempre sujo, mas unido à pureza.
12.267.19
स कदाचिन्निराहारो वायुभक्षो महातपाः ।
तस्थौ काष्ठवदव्यग्रो न चचाल च कर्हिचित् ॥ १२.२६७.१९ ॥
Certa vez, em jejum, vivendo apenas de ar, o grande asceta permaneceu de pé, imóvel como um tronco, e jamais se moveu.
12.267.20
तस्य स्म स्थाणुभूतस्य निर्विचेष्टस्य भारत ।
कुलिङ्गशकुनौ राजन्नीडं शिरसि चक्रतुः ॥ १२.२६७.२० ॥
Ó Bhārata, ó rei, sobre a cabeça daquele que se tornara como um poste, imóvel, duas aves chamadas kuliṅga fizeram seu ninho.
12.267.21
स तौ दयावान्ब्रह्मर्षिरुपप्रैक्षत दंपती ।
कुर्वाणौ नीडकं तत्र जटासु तृणतन्तुभिः ॥ १२.२६७.२१ ॥
Aquele brahmarṣi compassivo observou o casal que ali fazia um ninho em seus cabelos emaranhados com fios e folhas de capim.
12.267.22
यदा न स चलत्येव स्थाणुभूतो महातपाः ।
ततस्तौ सुखविश्वस्तौ सुखं तत्रोषतुस्तदा ॥ १२.२६७.२२ ॥
Como o grande asceta, tornado um poste, nunca se movia, os dois, tranquilos e confiantes, viveram ali felizes.
12.267.23
अतीतास्वथ वर्षासु शरत्काल उपस्थिते ।
प्राजापत्येन विधिना विश्वासात्काममोहितौ ॥ १२.२६७.२३ ॥
Passadas as estações chuvosas e chegado o outono, os dois, iludidos pelo desejo por confiança, uniram-se segundo o rito prājāpatya.
12.267.24
तत्रोत्पादयतां राजञ्शिरस्यण्डानि खेचरौ ।
तान्यबुध्यत तेजस्वी स विप्रः संशितव्रतः ॥ १२.२६७.२४ ॥
Ó rei, aquele brâmane radiante, de votos firmes, percebeu os ovos que as duas aves do céu depositavam sobre sua cabeça.
12.267.25
बुद्ध्वा च स महातेजा न चचाल च जाजलिः ।
धर्मे कृतमना नित्यं नाधर्मं स त्वरोचयत् ॥ १२.२६७.२५ ॥
Sabendo disso, o de grande esplendor Jājali não se moveu. Sempre firme no dharma, jamais aprovou o adharma.
12.267.26
अहन्यहनि चागत्य ततस्तौ तस्य मूर्धनि ।
आश्वासितौ निवसतः संप्रहृष्टौ तदा विभौ ॥ १२.२६७.२६ ॥
Dia após dia vinham e pousavam em sua cabeça, reconfortados e muito alegres, ó poderoso.
12.267.27
अण्डेभ्यस्त्वथ पुष्टेभ्यः प्राजायन्त शकुन्तकाः ।
व्यवर्धन्त च तत्रैव न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.२७ ॥
Então, dos ovos nutridos nasceram aves jovens, que cresceram ali mesmo; mas Jājali não tremeu.
12.267.28
स रक्षमाणस्त्वण्डानि कुलिङ्गानां धृतव्रतः ।
तथैव तस्थौ धर्मात्मा निर्विचेष्टः समाहितः ॥ १२.२६७.२८ ॥
Guardando os ovos das aves kuliṅga, aquele de alma justa, firme em seu voto, permaneceu igualmente imóvel e recolhido.
12.267.29
ततस्तु काले राजेन्द्र बभूवुस्तेऽथ पक्षिणः ।
बुबुधे तांस्तु स मुनिर्जातपक्षान्कुलिङ्गकान् ॥ १२.२६७.२९ ॥
Então, no tempo devido, ó senhor dos reis, tornaram-se aves; e o sábio percebeu aquelas aves kuliṅga, com as asas já crescidas.
12.267.30
ततः कदाचित्तांस्तत्र पश्यन्पक्षीन्यतव्रतः ।
बभूव परमप्रीतस्तदा मतिमतां वरः ॥ १२.२६७.३० ॥
Então, ao ver aquelas aves ali um dia, aquele firme em seu voto, o melhor dos sábios, ficou profundamente satisfeito.
12.267.31
तथा तानभिसंवृद्धान्दृष्ट्वा चैवाप्तवान्मुदम् ।
शकुनौ निर्भयौ तत्र ऊषतुश्चात्मजैः सह ॥ १२.२६७.३१ ॥
Ao vê-los plenamente crescidos, ele também obteve alegria. Os dois pássaros viveram ali sem medo, junto com os seus filhotes.
12.267.32
जातपक्षांश्च सोऽपश्यदुड्डीनान्पुनरागतान् ।
सायंसायं द्विजान्विप्रो न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३२ ॥
Todas as tardes via as aves, já com as asas crescidas, partirem voando e voltarem de novo; mas o brâmane Jājali não vacilou.
12.267.33
कदाचित्पुनरभ्येत्य पुनर्गच्छन्ति संततम् ।
त्यक्ता मातापितृभ्यां ते नचाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३३ ॥
Às vezes as aves voltavam a aproximar-se e logo partiam de novo, sem cessar, como se abandonadas pelos pais; mesmo assim Jājali não vacilou.
12.267.34
तथा ते दिवसं चापि गत्वा सायं पुनर्नृप ।
उपावर्तन्त तत्रैव निवासार्थं शकुन्तकाः ॥ १२.२६७.३४ ॥
Assim, aquelas aves partiam de dia e, ó rei, ao entardecer voltavam a esse mesmo lugar para morar.
12.267.35
कदाचिद्दिवसान्पञ्च समुत्पत्य विहगमाः ।
षष्ठेऽहनि समाजग्मुर्न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३५ ॥
Às vezes as aves voavam durante cinco dias e no sexto dia voltavam juntas; mesmo assim Jājali não vacilou.
12.267.36
क्रमेण च पुनः सर्वे दिवसान्सुबहूनथ ।
नोपावर्तन्त शकुना जातपक्षाश्च ते यदा ॥ १२.२६७.३६ ॥
Depois, pouco a pouco, as aves cujas asas tinham crescido não voltaram durante muitos dias.
12.267.37
कदाचिन्मासमात्रेण समुत्पत्य विहंगमाः ।
नैवागच्छंस्ततो राजन्प्रातिष्ठत स जाजलिः ॥ १२.२६७.३७ ॥
Uma vez, após apenas um mês, as aves voaram e não voltaram, ó rei; então Jājali partiu.
12.267.38
ततस्तेषु प्रलीनेषु जाजलिर्जातविस्मयः ।
सिद्धोस्मीति मतिं चक्रे ततस्तं मान आविशत् ॥ १२.२६७.३८ ॥
Quando elas desapareceram, Jājali encheu-se de espanto e pensou: 'Sou realizado'; então o orgulho entrou nele.
12.267.39
स तथा निर्गतान्दृष्ट्वा शकुन्तान्नियतव्रतः ।
संभावितात्मा संभाव्य भृशं प्रीतस्तदाऽभवत् ॥ १२.२६७.३९ ॥
Vendo as aves partirem, ele, firme em seus votos, considerando-se honrado, ficou muito satisfeito.
12.267.40
स नद्यां समुपस्पृश्य तर्पयित्वा हुताशनम् ।
उदयन्तमथादित्यमभ्यागच्छन्महातपाः ॥ १२.२६७.४० ॥
Tendo banhado-se no rio, bebido água ritual e oferecido libações ao fogo sagrado, o grande asceta dirigiu-se ao sol nascente.
12.267.41
संभाव्य चटकान्मूर्ध्नि जाजलिर्जपतांवरः ।
आस्फोटयत्तथाऽऽकाशे धर्मः प्राप्तो मयेति वै ॥ १२.२६७.४१ ॥
Jājali, o melhor dos recitadores, honrou os pardais sobre a cabeça, bateu palmas no céu e disse: 'Realmente alcancei o dharma.'
12.267.42
अथान्तरिक्षे वागासीत्तां च शुश्राव जाजलिः ।
धर्मेण न समस्त्वं वै तुलाधारस्य जाजले ॥ १२.२६७.४२ ॥
Então uma voz surgiu no céu, e Jājali a ouviu: 'Ó Jājali, em dharma não és igual a Tulādhāra.'
12.267.43
वाराणस्यां महाप्राज्ञस्तुलाधारः प्रतिष्ठितः ।
सोऽप्येवं नार्हते वक्तुं यथा त्वं भाषसे द्विज ॥ १२.२६७.४३ ॥
Em Vārāṇasī vive o muito sábio Tulādhāra. Ele também não é digno de falar como tu falas, ó duas vezes nascido.
12.267.44
सोमर्षवशमापन्नस्तुलाधारदिदृक्षया ।
पृथिवीमचरद्राजन्यत्रसायंगृहो मुनिः ॥ १२.२६७.४४ ॥
Ó rei, aquele sábio, dominado pela ira e desejoso de ver Tulādhāra, cujo lar era onde caía a noite, percorreu a terra.
12.267.45
कालेन महताऽगच्छत्स तु वाराणसीं पुरीम् ।
विक्रीणन्तं च पण्यानि तुलाधारं ददर्श सः ॥ १२.२६७.४५ ॥
Após muito tempo, chegou à cidade de Vārāṇasī, e ali viu Tulādhāra vendendo suas mercadorias.
12.267.46
सोऽपि दृष्ट्वैव तं विप्रमायान्तं भाण्डजीवनः ।
समुत्थाय सुसंहृष्टः स्वागतेनाभ्यपूजयत् ॥ १२.२६७.४६ ॥
Ao ver o brâmane se aproximar, ele, que vivia do seu comércio, levantou-se muito contente e o honrou com palavras de boas-vindas.
12.267.47
आयानेवासि विदितो मम ब्रह्मन्न संशयः ।
ब्रवीमि यत्तु वचनं तच्छृणुष्व द्विजोत्तम ॥ १२.२६७.४७ ॥
Ó brâmane, sei que vieste, não há dúvida. Ó melhor dos duas vezes nascidos, ouve as palavras que digo.
12.267.48
सागरानूपमाश्रित्य तपस्तप्तं त्वया महत् ।
न च धर्मस्य संज्ञां त्वं पुरा वेत्थ कथंचन ॥ १२.२६७.४८ ॥
Tendo buscado refúgio na margem do mar, praticaste grande austeridade; mas nunca antes conheceste de modo algum o verdadeiro nome do dharma.
12.267.49
ततः सिद्धस्य तपसा तव विप्र शकुन्तकाः ।
क्षिप्रं शिरस्यजायन्त ते च संभावितास्त्वया ॥ १२.२६७.४९ ॥
Então, ó brâmane, pelo poder da tua perfeição e austeridade, pequenos pássaros nasceram de imediato sobre a tua cabeça, e tu os cuidaste.
12.267.50
जातपक्षा यदा ते च गता संचरितुं ततः ।
मन्यमानस्ततो धर्मं चटकप्रभवं द्विज।
खे वाचां त्वमथाश्रौषीर्मां प्रति द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.५० ॥
Quando as suas asas cresceram e foram voar, então, ó duas vezes nascido, julgando ser dharma, ouviste no céu uma voz a meu respeito, ó melhor dos duas vezes nascidos.
12.267.51
अमर्षवशमापन्नस्ततः प्राप्तो भवानिह ।
करवाणि प्रियं किं ते तद्ब्रूहि द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.५१ ॥
Dominado pela ira, vieste aqui. Ó melhor dos duas vezes nascidos, dize-me que coisa agradável posso fazer por ti.