மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.267
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.267.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
तुलाधारस्य वाक्यानि धर्मे जाजलिना सह ॥ १२.२६७.१ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழங்கால வரலாற்றைக் கூறுகின்றனர் — தர்மம் குறித்து ஜாஜலியுடன் துலாதாரரின் சொற்கள்.
12.267.2
वने वनचरः कश्चिज्जाजलिर्नाम वै द्विजः ।
सागरोद्देशमागम्य तपस्तेपे महातपाः ॥ १२.२६७.२ ॥
காட்டில் வாழ்ந்த ஜாஜலி என்ற ஒரு பிராமணர், கடல் பகுதியை அடைந்து பெரும் தவம் செய்தார்.
12.267.3
नियतो नियताहारश्चीराजिनजटाधरः ।
मलपङ्कधरो धीमान्बहून्वर्षगणान्मुनिः ॥ १२.२६७.३ ॥
கட்டுப்பாடுடையவர், நியமித்த உணவு உண்பவர், மரவுரி, மான்தோல், சடை தரித்தவர், அழுக்கும் சேறும் அணிந்த அறிவுள்ள முனிவர் பல ஆண்டுகள்.
12.267.4
स कदाचिन्महातेजा जलवासो महीपते ।
चचार लोकान्विप्रर्षिः प्रेक्षमाणो मनोजवः ॥ १२.२६७.४ ॥
அந்த மகாதேஜஸ்வி நீரில் வசிப்பவர், ஓ மன்னா, ஒருமுறை உலகங்களில் சுற்றித் திரிந்தார் — பிராமண ரிஷி, மனத்தின் வேகம் கொண்டவர், எல்லாவற்றையும் நோக்கியவராக.
12.267.5
स चिन्तयामास मुनिर्जलमध्ये कदाचन ।
विप्रेक्ष्य सागरान्तां वै महीं सवनकाननाम् ॥ १२.२६७.५ ॥
அந்த முனிவர் ஒருமுறை நீரின் நடுவில் இருந்து, கடல்வரை பரந்த காடுகளும் சோலைகளும் உள்ள பூமியைப் பார்த்து சிந்தித்தார்.
12.267.6
न मया सदृशोऽस्तीह लोके स्थावरजङ्गमे ।
अप्सु वैहायसं गच्छेन्मया योऽन्यः सहेति वै ॥ १२.२६७.६ ॥
இவ்வுலகில், அசையும் அசையாத உயிர்களில் என்னைப் போன்றவர் எவரும் இல்லை; நீரிலும் வானில் செல்லும் வகையில் என்னுடன் செல்லக்கூடிய வேறு ஒருவரும் இல்லை.
12.267.7
स दृश्यमानो रक्षोभिर्जलमध्ये च भारत ।
आस्फोटयत्तदाऽऽकाशे धर्मः प्राप्तो मयेति वै ॥ १२.२६७.७ ॥
ஓ பாரதா, அரக்கர்கள் காண நீரின் நடுவில் அவன் ஆகாயத்தில் கைதட்டி, "தர்மம் எனக்கு கிடைத்தது" என்றான்.
12.267.8
अब्रुवंश्च पिशाचास्तं नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ।
तुलाधारो वणिग्धर्मा वाराणस्यां महायशाः।
सोऽप्येवं नार्हते वक्तुं यथा त्वं द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.८ ॥
பிசாசுகள் அவனிடம் சொன்னன: "நீ இவ்வாறு சொல்லக்கூடாது. வாராணசியில் தர்மசீலனான, மகா புகழுள்ள துலாதாரன் என்ற வணிகனும் இவ்வாறு சொல்லத் தகுதியற்றவன், நீ சொல்வது போல், ஓ துவிஜோத்தமா."
12.267.9
इत्युक्तो जाजलिर्भूतैः प्रत्युवाच महातपाः ।
पश्येयं तमहं प्राज्ञं तुलाधारं यशस्विनम् ॥ १२.२६७.९ ॥
பூதங்கள் இவ்வாறு சொல்ல, மகாதபஸ்வியான ஜாஜலி பதிலளித்தான்: "அந்த ஞானியும் புகழுள்ளவனுமான துலாதாரனை நான் காண வேண்டும்."
12.267.10
इति ब्रुवाणं तमृषिं रक्षांस्युत्थाय सागरात् ।
अब्रुवन्गच्छ पन्थानमास्थायेमं द्विजोत्तम् ॥ १२.२६७.१० ॥
இவ்வாறு பேசிய அந்த ரிஷியிடம், அரக்கர்கள் கடலிலிருந்து எழுந்து சொன்னார்கள்: "ஓ துவிஜோத்தமா, இந்த வழியை பின்பற்றிச் செல்."
12.267.11
इत्युक्तो जाजलिर्भूतैर्जगाम विमनास्तदा ।
वाराणस्यां तुलाधारं समासाद्याब्रवीदिदम् ॥ १२.२६७.११ ॥
பூதங்கள் இவ்வாறு சொல்ல, ஜாஜலி மனம் சோர்ந்து புறப்பட்டான். வாராணசியை அடைந்து துலாதாரனிடம் இதைச் சொன்னான்.
12.267.12
किं कृतं दुष्करं तात कर्म जाजलिना पुरा ।
येन सिद्धिं परां प्राप्तस्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२६७.१२ ॥
"ஓ அன்பனே, முன்பு ஜாஜலி எந்த கடினமான செயலைச் செய்து உயர்ந்த சித்தியை அடைந்தான்? அதை எனக்கு விளக்குவது தகும்."
12.267.13
अतीव तपसा युक्तो घोरेण स बभूव ह ।
नद्युपस्पर्शनपरः सायंप्रातर्महातपाः ॥ १२.२६७.१३ ॥
அவர் கடுமையான தவத்தில் மிகவும் ஈடுபட்டிருந்தார். ஆற்றில் நீராடுவதில் ஈடுபட்ட அவர் காலையிலும் மாலையிலும் மாபெரும் தவசியாக இருந்தார்.
12.267.14
अग्नीन्परिचरन्सम्यक्स्वाध्यायपरमो द्विजः ।
वानप्रस्थ विधानज्ञो जाजलिर्ज्वलितः श्रिया ॥ १२.२६७.१४ ॥
அக்னிகளை முறையாகப் பராமரித்து, வேத ஓதலில் மிகவும் ஈடுபட்டு, வானப்பிரஸ்த விதிகளை அறிந்த அந்த இருபிறப்பாளன் ஜாஜலி தனது ஒளியால் பிரகாசித்தான்.
12.267.15
वने तपस्यतिष्ठत्स न चाधर्ममवैक्षत ।
वर्षास्वाकाशशायी च हेमन्ते जलसंश्रयः ॥ १२.२६७.१५ ॥
காட்டில் தவம் செய்தபடி அவர் இருந்தார்; அதர்மத்தை அவர் கண்டறியவில்லை. மழைக்காலத்தில் வெட்ட வெளியில் உறங்கினார்; குளிர்காலத்தில் நீரில் தங்கினார்.
12.267.16
वातातपसहो ग्रीष्मे न चाधर्ममविन्दत ।
दुःखशय्याश्च विविधा भूमौ च परिवर्तनम् ॥ १२.२६७.१६ ॥
கோடையில் காற்றையும் வெயிலையும் தாங்கிக்கொண்டு அவர் அதர்மத்தை அடையவில்லை. பல வகையான துன்பப் படுக்கைகளிலும், நிலத்தில் புரண்டு கிடப்பதிலும் அவர் இருந்தார்.
12.267.17
ततः कदाचित्स मुनिर्वर्षास्वाकाशमास्थितः ।
अन्तरिक्षाज्जलं मूर्ध्नां प्रत्यगृह्णान्मुहुर्मुहुः ॥ १२.२६७.१७ ॥
பின்பு ஒருமுறை அந்த முனிவர் மழைக்காலத்தில் வெட்ட வெளியில் நின்று, வானிலிருந்து வந்த நீரை தன் தலையில் திரும்பத் திரும்ப ஏற்றுக்கொண்டார்.
12.267.18
आप्लुतस्य जटाः क्लिन्ना बभूवुर्ग्रथिताः प्रभो ।
अरण्यगमनान्नित्यं मलिनोऽमलसंयुतः ॥ १२.२६७.१८ ॥
ஐயனே, நீராடியவருடைய சடைகள் நனைந்து பின்னிக் கொண்டன. காட்டுக்குச் செல்வதால் அவர் எப்போதும் அழுக்குடையவராக இருந்தார், ஆயினும் தூய்மையுடன் கூடியவராக இருந்தார்.
12.267.19
स कदाचिन्निराहारो वायुभक्षो महातपाः ।
तस्थौ काष्ठवदव्यग्रो न चचाल च कर्हिचित् ॥ १२.२६७.१९ ॥
அவர் ஒருமுறை உணவின்றி, காற்றையே உண்டு, பெரும் தவம் செய்தவராய், மரக்கட்டையைப் போல் அசையாமல் நின்றார்; ஒருபோதும் அசையவில்லை.
12.267.20
तस्य स्म स्थाणुभूतस्य निर्विचेष्टस्य भारत ।
कुलिङ्गशकुनौ राजन्नीडं शिरसि चक्रतुः ॥ १२.२६७.२० ॥
பாரதா, மரம்போல் அசைவற்று நின்ற அவருடைய தலையில், அரசே, குலிங்க என்ற இரண்டு பறவைகள் கூடு கட்டின.
12.267.21
स तौ दयावान्ब्रह्मर्षिरुपप्रैक्षत दंपती ।
कुर्वाणौ नीडकं तत्र जटासु तृणतन्तुभिः ॥ १२.२६७.२१ ॥
இரக்கமுள்ள அந்த பிரம்மரிஷி, அங்கே சடைகளில் புல்லிழைகளாலும் நூல்களாலும் கூடு கட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த இணையைக் கண்டார்.
12.267.22
यदा न स चलत्येव स्थाणुभूतो महातपाः ।
ततस्तौ सुखविश्वस्तौ सुखं तत्रोषतुस्तदा ॥ १२.२६७.२२ ॥
மரம்போல் நிற்கும் அந்த மகாதவசி ஒருபோதும் அசையாததால், அவர்கள் இருவரும் நம்பிக்கையுடன் சுகமாக அங்கேயே வாழ்ந்தனர்.
12.267.23
अतीतास्वथ वर्षासु शरत्काल उपस्थिते ।
प्राजापत्येन विधिना विश्वासात्काममोहितौ ॥ १२.२६७.२३ ॥
மழைக் காலங்கள் கழிந்து இலையுதிர் காலம் வந்தபோது, நம்பிக்கையால் காமத்தில் மயங்கிய அவ்விருவரும் பிரஜாபத்திய முறைப்படி (இணைந்தனர்).
12.267.24
तत्रोत्पादयतां राजञ्शिरस्यण्डानि खेचरौ ।
तान्यबुध्यत तेजस्वी स विप्रः संशितव्रतः ॥ १२.२६७.२४ ॥
அரசே, அங்கே தலையில் முட்டைகளை இட்ட அந்த இரு வானில் பறக்கும் பறவைகளை, ஒளிமிக்க, உறுதிவிரதம் கொண்ட அந்த பிராமணர் அறிந்துகொண்டார்.
12.267.25
बुद्ध्वा च स महातेजा न चचाल च जाजलिः ।
धर्मे कृतमना नित्यं नाधर्मं स त्वरोचयत् ॥ १२.२६७.२५ ॥
அதை அறிந்தும் பெருந்தேஜஸ் கொண்ட ஜாஜலி அசையவில்லை. எப்போதும் தர்மத்திலேயே மனம் நிலைத்தவர் அவர், அதர்மத்தை அவர் விரும்பவில்லை.
12.267.26
अहन्यहनि चागत्य ततस्तौ तस्य मूर्धनि ।
आश्वासितौ निवसतः संप्रहृष्टौ तदा विभौ ॥ १२.२६७.२६ ॥
ஓ வீபுவே, அந்த இருவரும் நாள்தோறும் வந்து அவருடைய தலையில் அமர்ந்து, ஆறுதல் பெற்று, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே வசித்தார்கள்.
12.267.27
अण्डेभ्यस्त्वथ पुष्टेभ्यः प्राजायन्त शकुन्तकाः ।
व्यवर्धन्त च तत्रैव न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.२७ ॥
பின்னர் வளர்க்கப்பட்ட முட்டைகளிலிருந்து பறவைகள் பிறந்தன; அங்கேயே அவை வளர்ந்தன. ஆனால் ஜாஜலி அசையவில்லை.
12.267.28
स रक्षमाणस्त्वण्डानि कुलिङ्गानां धृतव्रतः ।
तथैव तस्थौ धर्मात्मा निर्विचेष्टः समाहितः ॥ १२.२६७.२८ ॥
குலிங்க பறவைகளின் முட்டைகளைக் காத்து, விரதத்தில் உறுதியான அந்த தர்மாத்மா அப்படியே அசையாமல், ஒருமுகப்பட்டு நின்றார்.
12.267.29
ततस्तु काले राजेन्द्र बभूवुस्तेऽथ पक्षिणः ।
बुबुधे तांस्तु स मुनिर्जातपक्षान्कुलिङ्गकान् ॥ १२.२६७.२९ ॥
பின்னர் காலப்போக்கில், ஓ அரசர்களின் அரசே, அவை பறவைகளாயின. அப்போது முனிவர் அந்த குலிங்கப் பறவைகளுக்கு இறக்கைகள் முளைத்திருப்பதை உணர்ந்தார்.
12.267.30
ततः कदाचित्तांस्तत्र पश्यन्पक्षीन्यतव्रतः ।
बभूव परमप्रीतस्तदा मतिमतां वरः ॥ १२.२६७.३० ॥
பின்னர் ஒருகால், அங்கே அந்தப் பறவைகளைக் கண்டு, விரதத்தில் உறுதியான, அறிஞர்களில் சிறந்தவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
12.267.31
तथा तानभिसंवृद्धान्दृष्ट्वा चैवाप्तवान्मुदम् ।
शकुनौ निर्भयौ तत्र ऊषतुश्चात्मजैः सह ॥ १२.२६७.३१ ॥
இவ்வாறு அவை முழுமையாக வளர்ந்திருப்பதைக் கண்டு அவனும் மகிழ்ச்சி அடைந்தான். அந்தப் பறவைகள் அங்கே அச்சமின்றி தம் குஞ்சுகளுடன் வாழ்ந்தன.
12.267.32
जातपक्षांश्च सोऽपश्यदुड्डीनान्पुनरागतान् ।
सायंसायं द्विजान्विप्रो न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३२ ॥
இறகுகள் முளைத்த அந்தப் பறவைகள் பறந்து சென்று மீண்டும் திரும்பி வருவதை அவன் ஒவ்வொரு மாலையும் கண்டான்; ஆனால் அந்த அந்தணன் ஜாஜலி அசையவில்லை.
12.267.33
कदाचित्पुनरभ्येत्य पुनर्गच्छन्ति संततम् ।
त्यक्ता मातापितृभ्यां ते नचाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३३ ॥
சில சமயம் அந்தப் பறவைகள் மீண்டும் அருகில் வந்து தொடர்ந்து மீண்டும் மீண்டும் சென்றன; தாய்தந்தையரால் கைவிடப்பட்டவை போல; அப்போதும் ஜாஜலி அசையவில்லை.
12.267.34
तथा ते दिवसं चापि गत्वा सायं पुनर्नृप ।
उपावर्तन्त तत्रैव निवासार्थं शकुन्तकाः ॥ १२.२६७.३४ ॥
அவ்வாறு அந்தப் பறவைகள் பகலில் சென்று, அரசே, மாலையில் மீண்டும் அங்கேயே தங்குவதற்குத் திரும்பி வந்தன.
12.267.35
कदाचिद्दिवसान्पञ्च समुत्पत्य विहगमाः ।
षष्ठेऽहनि समाजग्मुर्न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३५ ॥
சில சமயம் அந்தப் பறவைகள் ஐந்து நாட்கள் பறந்து சென்று ஆறாம் நாளில் மீண்டும் வந்து சேர்ந்தன; அப்போதும் ஜாஜலி அசையவில்லை.
12.267.36
क्रमेण च पुनः सर्वे दिवसान्सुबहूनथ ।
नोपावर्तन्त शकुना जातपक्षाश्च ते यदा ॥ १२.२६७.३६ ॥
பின்னர் சிறகு முளைத்த அந்தப் பறவைகள் படிப்படியாக, நீண்ட நாட்களாக மீண்டும் திரும்பி வரவில்லை.
12.267.37
कदाचिन्मासमात्रेण समुत्पत्य विहंगमाः ।
नैवागच्छंस्ततो राजन्प्रातिष्ठत स जाजलिः ॥ १२.२६७.३७ ॥
ஒரு காலத்தில் ஒரு மாதத்திற்குள் பறவைகள் பறந்து சென்றன; ஓ மன்னா, அவை திரும்பி வரவில்லை; அப்போது ஜாஜலி புறப்பட்டான்.
12.267.38
ततस्तेषु प्रलीनेषु जाजलिर्जातविस्मयः ।
सिद्धोस्मीति मतिं चक्रे ततस्तं मान आविशत् ॥ १२.२६७.३८ ॥
அவை மறைந்தபின் ஜாஜலி வியப்புற்றான்; 'நான் சித்தனாகிவிட்டேன்' என்று எண்ணினான்; அப்போது அவனுள் பெருமிதம் புகுந்தது.
12.267.39
स तथा निर्गतान्दृष्ट्वा शकुन्तान्नियतव्रतः ।
संभावितात्मा संभाव्य भृशं प्रीतस्तदाऽभवत् ॥ १२.२६७.३९ ॥
பறவைகள் சென்றதைக் கண்டு நியமவிரதனாகிய அவன் தன்னைப் பெரியவனாக மதித்து மிகவும் மகிழ்ந்தான்.
12.267.40
स नद्यां समुपस्पृश्य तर्पयित्वा हुताशनम् ।
उदयन्तमथादित्यमभ्यागच्छन्महातपाः ॥ १२.२६७.४० ॥
அந்த மகாதபஸ்வி ஆற்றில் நீராடி ஆசமனம் செய்து, ஹோமாக்கினிக்கு தர்ப்பணம் செய்து, உதிக்கும் சூரியனை நோக்கி வந்தான்.
12.267.41
संभाव्य चटकान्मूर्ध्नि जाजलिर्जपतांवरः ।
आस्फोटयत्तथाऽऽकाशे धर्मः प्राप्तो मयेति वै ॥ १२.२६७.४१ ॥
ஜபம் செய்பவர்களில் சிறந்த ஜாஜலி, சிட்டுக்குருவிகளை தலையில் மதித்து, ஆகாயத்தில் கைகொட்டி, 'நான் தர்மத்தை அடைந்துவிட்டேன்' என்றான்.
12.267.42
अथान्तरिक्षे वागासीत्तां च शुश्राव जाजलिः ।
धर्मेण न समस्त्वं वै तुलाधारस्य जाजले ॥ १२.२६७.४२ ॥
அப்போது ஆகாயத்திலிருந்து ஒரு குரல் எழுந்தது; ஜாஜலி அதைக் கேட்டான்: 'ஓ ஜாஜலி, தர்மத்தில் நீ துலாதாரனுக்கு நிகரல்ல.'
12.267.43
वाराणस्यां महाप्राज्ञस्तुलाधारः प्रतिष्ठितः ।
सोऽप्येवं नार्हते वक्तुं यथा त्वं भाषसे द्विज ॥ १२.२६७.४३ ॥
வாராணசியில் மிகுந்த ஞானியான துலாதாரர் வசிக்கிறார். ஓ இருபிறப்பாளனே, நீ பேசுவது போல் அவரும் இவ்வாறு பேசத் தகுதியுடையவர் அல்ல.
12.267.44
सोमर्षवशमापन्नस्तुलाधारदिदृक्षया ।
पृथिवीमचरद्राजन्यत्रसायंगृहो मुनिः ॥ १२.२६७.४४ ॥
ஓ அரசே, கோபத்தின் வசப்பட்ட அந்த முனிவர், துலாதாரரைக் காணும் ஆசையால், மாலை எங்கு வருகிறதோ அங்கே தங்கும் அவர், பூமியெங்கும் அலைந்தார்.
12.267.45
कालेन महताऽगच्छत्स तु वाराणसीं पुरीम् ।
विक्रीणन्तं च पण्यानि तुलाधारं ददर्श सः ॥ १२.२६७.४५ ॥
நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவர் வாராணசி நகரத்தை அடைந்தார்; அங்கே துலாதாரர் பொருட்களை விற்றுக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்.
12.267.46
सोऽपि दृष्ट्वैव तं विप्रमायान्तं भाण्डजीवनः ।
समुत्थाय सुसंहृष्टः स्वागतेनाभ्यपूजयत् ॥ १२.२६७.४६ ॥
அந்தப் பிராமணர் வருவதைக் கண்டதும், பொருட்களை விற்று வாழ்ந்த அவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்து, வரவேற்புச் சொற்களால் அவரை வணங்கினார்.
12.267.47
आयानेवासि विदितो मम ब्रह्मन्न संशयः ।
ब्रवीमि यत्तु वचनं तच्छृणुष्व द्विजोत्तम ॥ १२.२६७.४७ ॥
ஓ பிரம்மனே, நீர் வந்திருப்பது எனக்குத் தெரியும்; இதில் ஐயமில்லை. ஓ இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவரே, நான் சொல்லும் சொற்களைக் கேளுங்கள்.
12.267.48
सागरानूपमाश्रित्य तपस्तप्तं त्वया महत् ।
न च धर्मस्य संज्ञां त्वं पुरा वेत्थ कथंचन ॥ १२.२६७.४८ ॥
கடற்கரையை அடைந்து நீர் பெரும் தவம் செய்தீர்; ஆனால் முன்பு எவ்வகையிலும் தர்மத்தின் உண்மைப் பெயரை நீர் அறியவில்லை.
12.267.49
ततः सिद्धस्य तपसा तव विप्र शकुन्तकाः ।
क्षिप्रं शिरस्यजायन्त ते च संभावितास्त्वया ॥ १२.२६७.४९ ॥
அப்பொழுது, அந்தணரே, உமது தவத்தின் சித்தியால் உமது தலையில் சிறு பறவைகள் விரைவில் தோன்றின; அவற்றை நீர் போற்றி வளர்த்தீர்.
12.267.50
जातपक्षा यदा ते च गता संचरितुं ततः ।
मन्यमानस्ततो धर्मं चटकप्रभवं द्विज।
खे वाचां त्वमथाश्रौषीर्मां प्रति द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.५० ॥
அவற்றுக்கு இறக்கைகள் முளைத்துப் பறந்து சென்றபோது, அந்தணரே, அறம் என்று கருதி வானில் உம்மைக் குறித்த குரல்களைக் கேட்டீர், சிறந்த அந்தணரே.
12.267.51
अमर्षवशमापन्नस्ततः प्राप्तो भवानिह ।
करवाणि प्रियं किं ते तद्ब्रूहि द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.५१ ॥
சினத்தின் வசப்பட்டவராக நீர் இங்கு வந்தீர். சிறந்த அந்தணரே, உமக்கு எது விருப்பமோ அதை என்னிடம் சொல்லும்; நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?