Mahābhārata · Adhyāya 12.267
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.267.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
तुलाधारस्य वाक्यानि धर्मे जाजलिना सह ॥ १२.२६७.१ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: die Worte Tulādhāras über den Dharma, zusammen mit Jājali.
12.267.2
वने वनचरः कश्चिज्जाजलिर्नाम वै द्विजः ।
सागरोद्देशमागम्य तपस्तेपे महातपाः ॥ १२.२६७.२ ॥
Im Wald lebte ein Brahmane namens Jājali, ein Waldbewohner von großer Askese, der an das Ufer des Ozeans kam und Askese übte.
12.267.3
नियतो नियताहारश्चीराजिनजटाधरः ।
मलपङ्कधरो धीमान्बहून्वर्षगणान्मुनिः ॥ १२.२६७.३ ॥
Selbstbeherrscht, mit geregelter Nahrung, in Rindenkleid, Hirschfell und verfilztem Haar, mit Schmutz und Schlamm bedeckt, blieb der weise Asket viele Jahre.
12.267.4
स कदाचिन्महातेजा जलवासो महीपते ।
चचार लोकान्विप्रर्षिः प्रेक्षमाणो मनोजवः ॥ १२.२६७.४ ॥
Jener strahlende Wasserbewohner, o Herr der Erde, wanderte einst durch die Welten – der Brahmanenweise, schnell wie der Gedanke, alles betrachtend.
12.267.5
स चिन्तयामास मुनिर्जलमध्ये कदाचन ।
विप्रेक्ष्य सागरान्तां वै महीं सवनकाननाम् ॥ १२.२६७.५ ॥
Dieser Weise dachte einst, mitten im Wasser stehend und die Erde mit ihren Wäldern und Hainen bis zum Rand des Ozeans betrachtend, nach.
12.267.6
न मया सदृशोऽस्तीह लोके स्थावरजङ्गमे ।
अप्सु वैहायसं गच्छेन्मया योऽन्यः सहेति वै ॥ १२.२६७.६ ॥
In dieser Welt, unter dem Unbeweglichen und dem Beweglichen, gibt es niemanden, der mir gleicht; kein anderer könnte mit mir über die Wasser durch die Luft fliegen.
12.267.7
स दृश्यमानो रक्षोभिर्जलमध्ये च भारत ।
आस्फोटयत्तदाऽऽकाशे धर्मः प्राप्तो मयेति वै ॥ १२.२६७.७ ॥
O Bhārata, während die Rākṣasas zusahen, klatschte er mitten im Wasser in den Himmel und sprach: „Das Dharma ist von mir erlangt worden.“
12.267.8
अब्रुवंश्च पिशाचास्तं नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ।
तुलाधारो वणिग्धर्मा वाराणस्यां महायशाः।
सोऽप्येवं नार्हते वक्तुं यथा त्वं द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.८ ॥
Die Piśācas sprachen zu ihm: „Du darfst nicht so sprechen. Auch der Kaufmann Tulādhāra von Vārāṇasī, dharma-treu und von großem Ruhm, verdient nicht, so zu sprechen wie du, o Bester der Zweimalgeborenen.“
12.267.9
इत्युक्तो जाजलिर्भूतैः प्रत्युवाच महातपाः ।
पश्येयं तमहं प्राज्ञं तुलाधारं यशस्विनम् ॥ १२.२६७.९ ॥
So angesprochen von den Wesen, antwortete der große Asket Jājali: „Ich muss jenen weisen, berühmten Tulādhāra sehen.“
12.267.10
इति ब्रुवाणं तमृषिं रक्षांस्युत्थाय सागरात् ।
अब्रुवन्गच्छ पन्थानमास्थायेमं द्विजोत्तम् ॥ १२.२६७.१० ॥
Als der Weise so sprach, erhoben sich die Rākṣasas aus dem Meer und sprachen zu ihm: „Geh, o Bester der Zweimalgeborenen, auf diesem Weg.“
12.267.11
इत्युक्तो जाजलिर्भूतैर्जगाम विमनास्तदा ।
वाराणस्यां तुलाधारं समासाद्याब्रवीदिदम् ॥ १२.२६७.११ ॥
So angesprochen von den Wesen, brach Jājali niedergeschlagen auf; und als er nach Vārāṇasī kam, sagte er dies zu Tulādhāra.
12.267.12
किं कृतं दुष्करं तात कर्म जाजलिना पुरा ।
येन सिद्धिं परां प्राप्तस्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२६७.१२ ॥
„Lieber, welche schwere Tat vollbrachte Jājali einst, durch die er höchste Vollendung erlangte? Bitte erkläre sie mir.“
12.267.13
अतीव तपसा युक्तो घोरेण स बभूव ह ।
नद्युपस्पर्शनपरः सायंप्रातर्महातपाः ॥ १२.२६७.१३ ॥
Er wurde von überaus strenger Askese erfüllt, dem Baden im Fluss am Abend und am Morgen ergeben, der große Asket.
12.267.14
अग्नीन्परिचरन्सम्यक्स्वाध्यायपरमो द्विजः ।
वानप्रस्थ विधानज्ञो जाजलिर्ज्वलितः श्रिया ॥ १२.२६७.१४ ॥
Die heiligen Feuer sorgfältig pflegend, dem Vedastudium aufs Höchste ergeben, wusste der zweimal Geborene Jājali die Regeln des Waldbewohners und strahlte vor Glanz.
12.267.15
वने तपस्यतिष्ठत्स न चाधर्ममवैक्षत ।
वर्षास्वाकाशशायी च हेमन्ते जलसंश्रयः ॥ १२.२६७.१५ ॥
Im Wald in Askese verharrend, sah er niemals Unrecht; in der Regenzeit schlief er unter freiem Himmel, und im Winter suchte er Zuflucht im Wasser.
12.267.16
वातातपसहो ग्रीष्मे न चाधर्ममविन्दत ।
दुःखशय्याश्च विविधा भूमौ च परिवर्तनम् ॥ १२.२६७.१६ ॥
Im Sommer Wind und Sonne ertragend, fand er kein Unrecht; auf verschiedenen harten Lagern und sich auf dem Boden wälzend, lebte er.
12.267.17
ततः कदाचित्स मुनिर्वर्षास्वाकाशमास्थितः ।
अन्तरिक्षाज्जलं मूर्ध्नां प्रत्यगृह्णान्मुहुर्मुहुः ॥ १२.२६७.१७ ॥
Da stand jener Weise einmal während der Regenzeit unter freiem Himmel und fing das vom Himmel fallende Wasser immer wieder auf seinem Haupt auf.
12.267.18
आप्लुतस्य जटाः क्लिन्ना बभूवुर्ग्रथिताः प्रभो ।
अरण्यगमनान्नित्यं मलिनोऽमलसंयुतः ॥ १२.२६७.१८ ॥
O Herr, seine Haarlocken, vom Bade durchnässt, verfilzten sich; vom Gang in den Wald war er stets beschmutzt, doch mit Reinheit verbunden.
12.267.19
स कदाचिन्निराहारो वायुभक्षो महातपाः ।
तस्थौ काष्ठवदव्यग्रो न चचाल च कर्हिचित् ॥ १२.२६७.१९ ॥
Einmal, ohne Nahrung, nur von Luft lebend, stand der große Asket unbewegt wie ein Holzscheit und regte sich nie.
12.267.20
तस्य स्म स्थाणुभूतस्य निर्विचेष्टस्य भारत ।
कुलिङ्गशकुनौ राजन्नीडं शिरसि चक्रतुः ॥ १२.२६७.२० ॥
O Bhārata, o König, auf dem Kopf dessen, der wie ein Pfosten, regungslos geworden war, bauten zwei Vögel namens kuliṅga ihr Nest.
12.267.21
स तौ दयावान्ब्रह्मर्षिरुपप्रैक्षत दंपती ।
कुर्वाणौ नीडकं तत्र जटासु तृणतन्तुभिः ॥ १२.२६७.२१ ॥
Jener mitfühlende Brahmarṣi beobachtete das Paar, das dort in seinem verfilzten Haar ein Nest aus Grashalmen und Fäden baute.
12.267.22
यदा न स चलत्येव स्थाणुभूतो महातपाः ।
ततस्तौ सुखविश्वस्तौ सुखं तत्रोषतुस्तदा ॥ १२.२६७.२२ ॥
Da der große Asket, wie ein Pfosten geworden, sich nie regte, lebten die beiden, unbesorgt und vertrauend, dort glücklich.
12.267.23
अतीतास्वथ वर्षासु शरत्काल उपस्थिते ।
प्राजापत्येन विधिना विश्वासात्काममोहितौ ॥ १२.२६७.२३ ॥
Als die Regenzeiten vergangen waren und der Herbst gekommen war, vereinigten sich die beiden, vom Verlangen verblendet aus Vertrauen, nach dem prājāpatya-Ritus.
12.267.24
तत्रोत्पादयतां राजञ्शिरस्यण्डानि खेचरौ ।
तान्यबुध्यत तेजस्वी स विप्रः संशितव्रतः ॥ १२.२६७.२४ ॥
O König, dieser strahlende Brahmane mit festen Gelübden bemerkte die Eier, die die beiden Himmelsvögel auf seinem Haupt legten.
12.267.25
बुद्ध्वा च स महातेजा न चचाल च जाजलिः ।
धर्मे कृतमना नित्यं नाधर्मं स त्वरोचयत् ॥ १२.२६७.२५ ॥
Als er dies erkannte, wankte der überaus strahlende Jājali nicht. Stets auf den Dharma gerichtet, billigte er niemals das Adharma.
12.267.26
अहन्यहनि चागत्य ततस्तौ तस्य मूर्धनि ।
आश्वासितौ निवसतः संप्रहृष्टौ तदा विभौ ॥ १२.२६७.२६ ॥
Tag für Tag kamen sie und ließen sich auf seinem Haupt nieder, getröstet und hocherfreut, o Mächtiger.
12.267.27
अण्डेभ्यस्त्वथ पुष्टेभ्यः प्राजायन्त शकुन्तकाः ।
व्यवर्धन्त च तत्रैव न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.२७ ॥
Dann schlüpften aus den gepflegten Eiern junge Vögel, die dort heranwuchsen; doch Jājali wankte nicht.
12.267.28
स रक्षमाणस्त्वण्डानि कुलिङ्गानां धृतव्रतः ।
तथैव तस्थौ धर्मात्मा निर्विचेष्टः समाहितः ॥ १२.२६७.२८ ॥
Die Eier der Kuliṅga-Vögel bewachend, stand der gerechtgesinnte, in seinem Gelübde feste Mann ebenso regungslos und gesammelt da.
12.267.29
ततस्तु काले राजेन्द्र बभूवुस्तेऽथ पक्षिणः ।
बुबुधे तांस्तु स मुनिर्जातपक्षान्कुलिङ्गकान् ॥ १२.२६७.२९ ॥
Dann wurden sie zur rechten Zeit, o Herrscher der Könige, zu Vögeln; und der Weise bemerkte diese Kuliṅga-Vögel, deren Flügel gewachsen waren.
12.267.30
ततः कदाचित्तांस्तत्र पश्यन्पक्षीन्यतव्रतः ।
बभूव परमप्रीतस्तदा मतिमतां वरः ॥ १२.२६७.३० ॥
Als er eines Tages diese Vögel dort sah, wurde der in seinem Gelübde Feste, der Beste unter den Weisen, überaus erfreut.
12.267.31
तथा तानभिसंवृद्धान्दृष्ट्वा चैवाप्तवान्मुदम् ।
शकुनौ निर्भयौ तत्र ऊषतुश्चात्मजैः सह ॥ १२.२६७.३१ ॥
Als er sie so ausgewachsen sah, empfand auch er Freude. Die beiden Vögel lebten dort furchtlos mit ihren Jungen.
12.267.32
जातपक्षांश्च सोऽपश्यदुड्डीनान्पुनरागतान् ।
सायंसायं द्विजान्विप्रो न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३२ ॥
Jeden Abend sah er die Vögel, deren Flügel gewachsen waren, wegfliegen und wiederkehren; doch der Brahmane Jājali wankte nicht.
12.267.33
कदाचित्पुनरभ्येत्य पुनर्गच्छन्ति संततम् ।
त्यक्ता मातापितृभ्यां ते नचाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३३ ॥
Manchmal kamen die Vögel wieder nahe heran und flogen dann immer wieder unablässig davon, als hätten Mutter und Vater sie verlassen; doch Jājali wankte nicht.
12.267.34
तथा ते दिवसं चापि गत्वा सायं पुनर्नृप ।
उपावर्तन्त तत्रैव निवासार्थं शकुन्तकाः ॥ १२.२६७.३४ ॥
So flogen die Vögel tagsüber fort und kehrten, o König, abends an denselben Ort zurück, um dort zu wohnen.
12.267.35
कदाचिद्दिवसान्पञ्च समुत्पत्य विहगमाः ।
षष्ठेऽहनि समाजग्मुर्न चाकम्पत जाजलिः ॥ १२.२६७.३५ ॥
Manchmal flogen die Vögel fünf Tage lang fort und kamen am sechsten Tag wieder zusammen; doch Jājali wankte nicht.
12.267.36
क्रमेण च पुनः सर्वे दिवसान्सुबहूनथ ।
नोपावर्तन्त शकुना जातपक्षाश्च ते यदा ॥ १२.२६७.३६ ॥
Dann, nach und nach, kehrten die Vögel, deren Flügel gewachsen waren, sehr viele Tage lang nicht zurück.
12.267.37
कदाचिन्मासमात्रेण समुत्पत्य विहंगमाः ।
नैवागच्छंस्ततो राजन्प्रातिष्ठत स जाजलिः ॥ १२.२६७.३७ ॥
Einmal, nach nur einem Monat, flogen die Vögel auf und kehrten nicht zurück, o König; da brach Jājali auf.
12.267.38
ततस्तेषु प्रलीनेषु जाजलिर्जातविस्मयः ।
सिद्धोस्मीति मतिं चक्रे ततस्तं मान आविशत् ॥ १२.२६७.३८ ॥
Als sie verschwunden waren, geriet Jājali in Staunen und dachte: 'Ich bin vollendet'; da drang Hochmut in ihn ein.
12.267.39
स तथा निर्गतान्दृष्ट्वा शकुन्तान्नियतव्रतः ।
संभावितात्मा संभाव्य भृशं प्रीतस्तदाऽभवत् ॥ १२.२६७.३९ ॥
Als er sah, dass die Vögel fort waren, wurde er, fest in seinen Gelübden und sich selbst für geehrt haltend, sehr erfreut.
12.267.40
स नद्यां समुपस्पृश्य तर्पयित्वा हुताशनम् ।
उदयन्तमथादित्यमभ्यागच्छन्महातपाः ॥ १२.२६७.४० ॥
Nachdem er sich im Fluss gebadet, Wasser geschlürft und dem heiligen Feuer Libationen dargebracht hatte, ging der große Asket auf die aufgehende Sonne zu.
12.267.41
संभाव्य चटकान्मूर्ध्नि जाजलिर्जपतांवरः ।
आस्फोटयत्तथाऽऽकाशे धर्मः प्राप्तो मयेति वै ॥ १२.२६७.४१ ॥
Jājali, der Beste unter den Rezitatoren, ehrte die Sperlinge auf seinem Haupt, klatschte in die Luft und sprach: 'Ich habe wahrlich das Dharma erlangt.'
12.267.42
अथान्तरिक्षे वागासीत्तां च शुश्राव जाजलिः ।
धर्मेण न समस्त्वं वै तुलाधारस्य जाजले ॥ १२.२६७.४२ ॥
Da erhob sich eine Stimme im Himmel, und Jājali hörte sie: 'O Jājali, an Dharma bist du Tulādhāra nicht gleich.'
12.267.43
वाराणस्यां महाप्राज्ञस्तुलाधारः प्रतिष्ठितः ।
सोऽप्येवं नार्हते वक्तुं यथा त्वं भाषसे द्विज ॥ १२.२६७.४३ ॥
In Vārāṇasī lebt der sehr weise Tulādhāra. Auch er ist nicht würdig, so zu sprechen, wie du sprichst, o Zweimalgeborener.
12.267.44
सोमर्षवशमापन्नस्तुलाधारदिदृक्षया ।
पृथिवीमचरद्राजन्यत्रसायंगृहो मुनिः ॥ १२.२६७.४४ ॥
O König, jener Weise, von Zorn übermannt und begierig, Tulādhāra zu sehen, dessen Heim dort war, wo der Abend fiel, wanderte über die Erde.
12.267.45
कालेन महताऽगच्छत्स तु वाराणसीं पुरीम् ।
विक्रीणन्तं च पण्यानि तुलाधारं ददर्श सः ॥ १२.२६७.४५ ॥
Nach langer Zeit gelangte er in die Stadt Vārāṇasī und sah dort Tulādhāra seine Waren verkaufen.
12.267.46
सोऽपि दृष्ट्वैव तं विप्रमायान्तं भाण्डजीवनः ।
समुत्थाय सुसंहृष्टः स्वागतेनाभ्यपूजयत् ॥ १२.२६७.४६ ॥
Als er den Brahmanen herankommen sah, erhob sich auch er, der von seinen Waren lebte, voller Freude und ehrte ihn mit Willkommensworten.
12.267.47
आयानेवासि विदितो मम ब्रह्मन्न संशयः ।
ब्रवीमि यत्तु वचनं तच्छृणुष्व द्विजोत्तम ॥ १२.२६७.४७ ॥
O Brahmane, ich weiß, dass du gekommen bist, kein Zweifel. O Bester der Zweimalgeborenen, höre die Worte, die ich spreche.
12.267.48
सागरानूपमाश्रित्य तपस्तप्तं त्वया महत् ।
न च धर्मस्य संज्ञां त्वं पुरा वेत्थ कथंचन ॥ १२.२६७.४८ ॥
Nachdem du am Ufer des Meeres Zuflucht gesucht hast, hast du große Askese geübt; doch den wahren Namen des Dharma hast du zuvor auf keine Weise gekannt.
12.267.49
ततः सिद्धस्य तपसा तव विप्र शकुन्तकाः ।
क्षिप्रं शिरस्यजायन्त ते च संभावितास्त्वया ॥ १२.२६७.४९ ॥
Dann, o Brahmane, wurden durch die Kraft deiner Vollendung und Askese rasch kleine Vögel auf deinem Haupte geboren, und du hegtest sie.
12.267.50
जातपक्षा यदा ते च गता संचरितुं ततः ।
मन्यमानस्ततो धर्मं चटकप्रभवं द्विज।
खे वाचां त्वमथाश्रौषीर्मां प्रति द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.५० ॥
Als ihnen die Flügel gewachsen waren und sie davonflogen, da hörtest du, o Zweimalgeborener, in der Meinung es sei Dharma, eine Stimme am Himmel über mich, o Bester der Zweimalgeborenen.
12.267.51
अमर्षवशमापन्नस्ततः प्राप्तो भवानिह ।
करवाणि प्रियं किं ते तद्ब्रूहि द्विजसत्तम ॥ १२.२६७.५१ ॥
Von Zorn übermannt bist du hierher gekommen. O Bester der Zweimalgeborenen, sag an, was Angenehmes soll ich dir tun?