مهابهاراتا · أدهيايا 12.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.270.1
सद्भिर्वा यदि वाऽसद्भिः पन्थानमिममाश्रितः ।
प्रत्यक्षं क्रियतां साधु ततो ज्ञास्यसि तद्यथा ॥ १२.२७०.१ ॥
إن سلكتَ هذا الطريق، مع الأخيار أو مع الأشرار، فاعمل به بنفسك وعلى الوجه الحسن؛ حينئذٍ ستعرف كيف هو.
12.270.2
एते शकुन्ता बहवः समन्ताद्विचरन्ति ह ।
तवोत्तमाङ्गे संभूताः श्येनाश्चान्याश्च जातयः ॥ १२.२७०.२ ॥
ها هنا طيور كثيرة تحوم من كل جانب، صقور نشأت على رأسك وأنواع أخرى أيضاً.
12.270.3
आहूयैनान्महाब्रह्मन्विशमानांस्ततस्ततः ।
पश्येमान्हस्तपादैश्च श्लिष्टान्देहेषु सर्वशः ॥ १२.२७०.३ ॥
أيها البراهمي العظيم، ادعُهم وانظر إليهم وهم يدخلون هنا وهناك؛ انظر إليهم يتعلّقون بأيديهم وأرجلهم بالأجساد من كل جانب.
12.270.4
संभावयन्ति पितरं त्वया संभाविताः स्वगाः ।
असंशयं पिता वै त्वं पुत्रानाह्वय जाजले ॥ १२.२७०.४ ॥
إن الذين أكرمتهم، الذاهبين إلى السماء، يكرمون أباهم؛ ولا شك أنك أنت الأب. يا جاجالي، ادعُ أبناءك.
12.270.5
ततो जाजलिना तेन समाहूताः पतत्रिणः ।
वाचमुच्चारयन्ति स्म धर्मस्य वचनात्किल ॥ १२.२७०.५ ॥
ثم أخذت الطيور التي استدعاها جاجالي، كما يُقال، تُطلق أصواتها بكلمة الدارما.
12.270.6
अहिंसादि कृतं कर्म इह चैव परत्र च ।
श्रद्धां निहन्ति वै ब्रह्मन्सा हता हन्ति तं नरम् ॥ १२.२७०.६ ॥
إن العمل المؤدّى بعدم الإيذاء وما شابهه، هنا وفي الآخرة، أيها البراهمي، يُهلك الإيمان؛ والإيمان المُهلَك يُهلك ذلك الإنسان.
12.270.7
समानां श्रद्दधानानां संयतानां सुचेतसाम् ।
कुर्वतां यज्ञ इत्येव न यज्ञो जातु नेष्यते ॥ १२.२७०.७ ॥
لا يكون القربان قربانًا إلا إذا أقامه المتساوون المؤمنون المضبوطون الطاهرو القلوب، وإلا فلا يُرتضى القربان أبدًا.
12.270.8
श्रद्धा वै सात्विकी देवी सूर्यस्य दुहिता द्विज ।
सावित्री प्रसवित्री च हविर्वाङ्भनसी ततः ॥ १२.२७०.८ ॥
أيها المولود مرتين، إن الشرادها إلهة السَّتْفا، ابنة الشمس؛ وهي سافيتري والمُنجِبة، ومنها تنشأ الهَفِس والكلام والعقل.
12.270.9
वाग्वृद्धं त्रायते श्रद्धा मनोवृद्धं च जाजले ।
श्रद्धावृद्धं वाङ्भनसी न यज्ञस्त्रातुमर्हति ॥ १२.२७०.९ ॥
يا جاجالي، إن الشرادها تحفظ ما نما بالكلام وما نما بالعقل؛ أما القربان فلا يقدر أن يحفظ الكلام والعقل النامين بالشرادها.
12.270.10
अत्र गाथा ब्रह्मगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
शुचेरश्रद्दधानस्य श्रद्दधानस्यर चाशुचेः ॥ १२.२७०.१० ॥
وهنا يروي العارفون بالقديم نشيدًا يُسمى «برهما-غيتا»: عن الطاهر الذي لا إيمان له، وعن المؤمن الذي هو غير طاهر.
12.270.11
देवा वित्तममन्यन्त सदृशं यज्ञकर्मणि ।
श्रोत्रियस्य कदर्यस्य वदान्यस्य च वार्धुषेः ॥ १२.२७०.११ ॥
عدّ الآلهة المال صالحًا لأعمال القربان على حدّ سواء، سواء كان لكاهن عالم أو لبخيل أو لكريم أو لمُرابٍ.
12.270.12
मीमांसित्वोभयं देवाः सममन्नमकल्पयन् ।
प्रजापतिस्तानुवाच विषमं कृतमित्युत ॥ १२.२७०.१२ ॥
بعد أن تفحّصت الآلهة الاثنين جعلت الطعام متساويًا، فقال لهم براجاباتي: «لقد جُعل هذا غير متساوٍ».
12.270.13
श्रद्धापूतं वदान्यस्य हतमश्रद्धयेतरत् ।
भोज्यमन्नं वदान्यस्य कदर्यस्य न वार्धुषेः ॥ १२.२७०.१३ ॥
الطعام الذي يُطهَّر بالإيمان من الرجل الكريم صالح للأكل، أما ما يُعطى بلا إيمان فلا. ينبغي أن يُؤكل طعام الكريم، لا طعام البخيل ولا المرابي.
12.270.14
अश्रद्दधान एवैको देवानां नार्हते हविः ।
तस्यैवान्नं न भोक्तव्यमिति धर्मविदो विदुः ॥ १२.२७०.१४ ॥
الرجل عديم الإيمان وحده لا يستحق تقديم القربان للآلهة، ولا ينبغي أن يُؤكل طعامه — هكذا يعلم العارفون بالدارما.
12.270.15
अश्रद्धा परमं पापं श्रद्धा पापप्रमोचनी ।
जहाति पापं श्रद्धावान्सर्पो जीर्णामिव त्वचम् ॥ १२.२७०.१५ ॥
عدم الإيمان أعظم الذنوب، والإيمان يُخلِّص من الذنب. صاحب الإيمان يترك الذنب كما تترك الحية جلدها القديم.
12.270.16
ज्यायसी या पवित्राणां निवृत्तिः श्रद्धया सह ।
निवृत्तशीलदोषो यः श्रद्धावान्पूत एव सः ॥ १२.२७०.१६ ॥
من بين المطهِّرات، الانقطاع مع الإيمان أعظمها؛ ومن تخلّى عن عيوب سلوكه، فصاحب الإيمان هو الطاهر حقًا.
12.270.17
किं तस्य तपसा कार्यं किं वृत्तेन किमात्मना ।
श्रद्धामयोऽयं पुरुषो यो यच्छ्रद्धः स एव सः ॥ १२.२७०.१७ ॥
ما حاجته إلى التقشف، أو السلوك، أو النفس؟ هذا الإنسان مصنوع من الإيمان؛ فكما يكون إيمانه، يكون هو.
12.270.18
इति धर्मः समाख्यातः सद्भिर्धर्मार्थदर्शिभिः ।
वयं जिज्ञासमानास्तु संप्राप्ता धर्मदर्शनात् ॥ १२.२७०.१८ ॥
هكذا بيّن الدارما الأخيار الذين يرون الدارما والمنفعة؛ ونحن، طلبًا للمعرفة، وصلنا إلى رؤية الدارما.
12.270.19
श्रद्धां कुरु महाप्राज्ञ ततः प्राप्स्यसि यत्परम् ॥ १२.२७०.१९ ॥
أيها الحكيم العظيم، اجعل لك الشرّدَها؛ عندئذٍ تنال ذلك الأسمى.
12.270.20
न वै मुनीनां शृणुमश्च तत्वं ।
पृच्छामि ते वाणिज तत्वमेतत्।
पूर्वे हि पूर्वेऽप्यनवेक्षमाणा ।
नातः परं ते ऋषयः स्थापयन्ति ॥ १२.२७०.२० ॥
لم نسمع تلك الحقيقة من الحكماء. أيها التاجر، إنما أسألك عن هذه الحقيقة بعينها. حتى الأقدمون لم يدركوها؛ والرشيون لا يثبتون شيئًا أعلى من هذا.
12.270.21
यस्मिन्नेवानुतीर्थेन पशवः प्राप्नुयुः सुखम् ।
पत्नीव्रतेन विधिना प्रकरोति नियोजयन्।
श्रद्धावाञ्श्रद्दधानश्च धर्मश्चैव हि वाणिज ॥ १२.२७०.२१ ॥
بالذي به، عند المعبر المناسب، تنال الماشية الراحة؛ من يعمل ويوجّه وفق قاعدة نذر الوفاء للزوجة — أيها التاجر، المؤمن، صاحب الإيمان: ذلك هو الدهرما.
12.270.22
स्ववर्त्मनि स्थितश्चैव गरीयानेव जाजले ॥ १२.२७०.२२ ॥
من يثبت على طريقه يصبح أعظم حقًا، يا جاجالي.
12.270.23
ततोऽचिरेण कालेन तुलाधारः स एव च ।
दिवं गत्वा महाप्राज्ञौ विहरेतां यथासुखम्।
स्वंस्वं स्थानमुपागम्य स्वकर्मफलनिर्मितम् ॥ १२.२७०.२३ ॥
ثم، بعد وقت قصير، ذهب تولادهارا وذانك الحكيمان العظيمان إلى السماء وعاشوا فيها بسعادة، كلٌّ منهم بلغ مكانه الذي صنعته ثمرة عمله.
12.270.24
एवं बहुविधार्थं च तुलाधारेण भापितम् ।
सम्यक्चैवमुपालब्धो धर्मश्चोक्तः सनातनः ॥ १२.२७०.२४ ॥
هكذا تكلّم تولادهارا بمعانٍ كثيرة؛ وهكذا، بعد أن عُلِّم حقًّا، أُعلن الدهرما السرمدي.
12.270.25
तस्य विख्यातवीर्यस्य श्रुत्वा वाक्यानि जाजलिः ।
तुलाधारस्य कौन्तेय शान्तिमेवान्वपद्यत ॥ १२.२७०.२५ ॥
يا ابن كونتي، لما سمع جاجالي أقوال تولادهارا ذي البأس المشهور، نال السكينة حقًا.
12.270.26
समानां श्रद्दधानानां युक्तानां च यथाबलम् ।
कुर्वतां यज्ञ इत्येव नायज्ञो जातु नेष्यते ॥ १२.२७०.२६ ॥
إنّ عمل المتساوين المؤمنين المتفانين الذين يعملون بحسب قوتهم هو القربان حقًا؛ ولا يُعدّ قط عملًا غير قربان.
12.270.27
एवं बहुमतार्थं च तुलाधारेण भाषितम् ।
यथौपम्योपदेशेन किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२७०.२७ ॥
هكذا تكلم تولادهارا، بمعانٍ كثيرة نفيسة، معلّمًا بالتشبيه؛ فماذا تريد أن تسمع أيضًا؟