Mahābhārata · Adhyāya 12.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.270.1
सद्भिर्वा यदि वाऽसद्भिः पन्थानमिममाश्रितः ।
प्रत्यक्षं क्रियतां साधु ततो ज्ञास्यसि तद्यथा ॥ १२.२७०.१ ॥
Wenn du diesem Pfad folgst, sei es mit Guten oder mit Bösen, so übe ihn unmittelbar und recht aus; dann wirst du wissen, wie er ist.
12.270.2
एते शकुन्ता बहवः समन्ताद्विचरन्ति ह ।
तवोत्तमाङ्गे संभूताः श्येनाश्चान्याश्च जातयः ॥ १२.२७०.२ ॥
Viele Vögel fliegen ringsum; Falken, die auf deinem Haupt entstanden sind, und Vögel anderer Arten auch.
12.270.3
आहूयैनान्महाब्रह्मन्विशमानांस्ततस्ततः ।
पश्येमान्हस्तपादैश्च श्लिष्टान्देहेषु सर्वशः ॥ १२.२७०.३ ॥
O großer Brahmane, rufe sie und sieh, wie sie hier und dort eintreten; sieh sie, mit Händen und Füßen überall an Körper geklammert.
12.270.4
संभावयन्ति पितरं त्वया संभाविताः स्वगाः ।
असंशयं पिता वै त्वं पुत्रानाह्वय जाजले ॥ १२.२७०.४ ॥
Die von dir Geehrten, die Himmelsfahrer, ehren ihren Vater; ohne Zweifel bist du der Vater. O Jājali, rufe deine Söhne.
12.270.5
ततो जाजलिना तेन समाहूताः पतत्रिणः ।
वाचमुच्चारयन्ति स्म धर्मस्य वचनात्किल ॥ १२.२७०.५ ॥
Da begannen die von Jājali gerufenen Vögel, so heißt es, auf das Wort des Dharma hin ihre Stimme zu erheben.
12.270.6
अहिंसादि कृतं कर्म इह चैव परत्र च ।
श्रद्धां निहन्ति वै ब्रह्मन्सा हता हन्ति तं नरम् ॥ १२.२७०.६ ॥
Eine Tat, die durch Gewaltlosigkeit und dergleichen vollbracht wird, hier und im Jenseits, o Brahmane, schlägt den Glauben nieder; und der geschlagene Glaube schlägt den Menschen nieder.
12.270.7
समानां श्रद्दधानानां संयतानां सुचेतसाम् ।
कुर्वतां यज्ञ इत्येव न यज्ञो जातु नेष्यते ॥ १२.२७०.७ ॥
Nur das Opfer derer, die gleichmütig, voll Vertrauen, beherrscht und reinen Sinnes es vollziehen, ist wirklich ein Opfer; sonst wird ein Opfer niemals gewünscht.
12.270.8
श्रद्धा वै सात्विकी देवी सूर्यस्य दुहिता द्विज ।
सावित्री प्रसवित्री च हविर्वाङ्भनसी ततः ॥ १२.२७०.८ ॥
O Zweimalgeborener, der Glaube (Śraddhā) ist die sattvische Göttin, Tochter der Sonne; sie ist Sāvitrī und die Gebärerin, und aus ihr entstehen Opfergabe, Rede und Geist.
12.270.9
वाग्वृद्धं त्रायते श्रद्धा मनोवृद्धं च जाजले ।
श्रद्धावृद्धं वाङ्भनसी न यज्ञस्त्रातुमर्हति ॥ १२.२७०.९ ॥
O Jājali, der Glaube schützt, was durch Rede und durch Geist gewachsen ist; doch das Opfer vermag nicht, Rede und Geist zu schützen, die durch den Glauben gewachsen sind.
12.270.10
अत्र गाथा ब्रह्मगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
शुचेरश्रद्दधानस्य श्रद्दधानस्यर चाशुचेः ॥ १२.२७०.१० ॥
Hierzu rezitieren die Kenner der Alten eine Strophe namens Brahmagīta: über den Reinen ohne Glauben und den Gläubigen, der unrein ist.
12.270.11
देवा वित्तममन्यन्त सदृशं यज्ञकर्मणि ।
श्रोत्रियस्य कदर्यस्य वदान्यस्य च वार्धुषेः ॥ १२.२७०.११ ॥
Die Götter erachteten den Besitz des gelehrten Priesters, des Geizigen, des Freigebigen und des Wucherers gleichermaßen als geeignet für das Opferwerk.
12.270.12
मीमांसित्वोभयं देवाः सममन्नमकल्पयन् ।
प्रजापतिस्तानुवाच विषमं कृतमित्युत ॥ १२.२७०.१२ ॥
Nachdem sie beide geprüft hatten, machten die Götter die Speise gleich; da sprach Prajāpati zu ihnen: »Dies ist ungleich gemacht worden.«
12.270.13
श्रद्धापूतं वदान्यस्य हतमश्रद्धयेतरत् ।
भोज्यमन्नं वदान्यस्य कदर्यस्य न वार्धुषेः ॥ १२.२७०.१३ ॥
Die Speise eines freigebigen Mannes, durch Glauben gereinigt, ist zu essen; die andere, ohne Glauben gegeben, nicht. Man soll die Speise des Freigebigen essen, nicht die des Geizigen oder Wucherers.
12.270.14
अश्रद्दधान एवैको देवानां नार्हते हविः ।
तस्यैवान्नं न भोक्तव्यमिति धर्मविदो विदुः ॥ १२.२७०.१४ ॥
Der Gläubiglose allein verdient nicht, den Göttern das Opfer darzubringen; und seine Speise soll man nicht essen — so wissen es die Kenner des Dharma.
12.270.15
अश्रद्धा परमं पापं श्रद्धा पापप्रमोचनी ।
जहाति पापं श्रद्धावान्सर्पो जीर्णामिव त्वचम् ॥ १२.२७०.१५ ॥
Der Unglaube ist die größte Sünde; der Glaube befreit von der Sünde. Der Gläubige legt die Sünde ab, wie die Schlange ihre alte Haut.
12.270.16
ज्यायसी या पवित्राणां निवृत्तिः श्रद्धया सह ।
निवृत्तशीलदोषो यः श्रद्धावान्पूत एव सः ॥ १२.२७०.१६ ॥
Unter den Reinigenden ist die Enthaltsamkeit mit dem Glauben die größte; wer die Fehler des Verhaltens abgelegt hat, der Gläubige, der ist gewiss rein.
12.270.17
किं तस्य तपसा कार्यं किं वृत्तेन किमात्मना ।
श्रद्धामयोऽयं पुरुषो यो यच्छ्रद्धः स एव सः ॥ १२.२७०.१७ ॥
Was nützt ihm Askese, was Wandel, was das Selbst? Dieser Mensch besteht aus Glauben; wessen Glaube so ist, der ist eben so.
12.270.18
इति धर्मः समाख्यातः सद्भिर्धर्मार्थदर्शिभिः ।
वयं जिज्ञासमानास्तु संप्राप्ता धर्मदर्शनात् ॥ १२.२७०.१८ ॥
So wurde der Dharma von den Guten verkündet, die Dharma und Reichtum sehen. Wir, wissensbegierig, sind zur Schau des Dharma gelangt.
12.270.19
श्रद्धां कुरु महाप्राज्ञ ततः प्राप्स्यसि यत्परम् ॥ १२.२७०.१९ ॥
O Großweiser, pflege den Glauben (śraddhā); dann wirst du jenes Höchste erlangen.
12.270.20
न वै मुनीनां शृणुमश्च तत्वं ।
पृच्छामि ते वाणिज तत्वमेतत्।
पूर्वे हि पूर्वेऽप्यनवेक्षमाणा ।
नातः परं ते ऋषयः स्थापयन्ति ॥ १२.२७०.२० ॥
Diese Wahrheit haben wir von den Weisen nicht gehört. O Kaufmann, eben diese Wahrheit frage ich dich. Auch die Alten haben sie nicht erkannt; die Weisen setzen nichts darüber hinaus.
12.270.21
यस्मिन्नेवानुतीर्थेन पशवः प्राप्नुयुः सुखम् ।
पत्नीव्रतेन विधिना प्रकरोति नियोजयन्।
श्रद्धावाञ्श्रद्दधानश्च धर्मश्चैव हि वाणिज ॥ १२.२७०.२१ ॥
Durch den die Tiere auf dem rechten Furt Glück erlangen; wer nach der Regel des Gattentreue-Gelübdes handelt und anordnet — o Kaufmann, der Gläubige, der Glauben hat: das ist Dharma.
12.270.22
स्ववर्त्मनि स्थितश्चैव गरीयानेव जाजले ॥ १२.२७०.२२ ॥
Wer auf dem eigenen Weg standhaft verharrt, wird wahrlich größer, o Jājale.
12.270.23
ततोऽचिरेण कालेन तुलाधारः स एव च ।
दिवं गत्वा महाप्राज्ञौ विहरेतां यथासुखम्।
स्वंस्वं स्थानमुपागम्य स्वकर्मफलनिर्मितम् ॥ १२.२७०.२३ ॥
Dann, nach kurzer Zeit, gingen Tulādhāra und jene beiden großen Weisen zum Himmel und weilten glücklich dort, jeder gelangte an seinen eigenen, durch die Frucht seiner Taten bereiteten Ort.
12.270.24
एवं बहुविधार्थं च तुलाधारेण भापितम् ।
सम्यक्चैवमुपालब्धो धर्मश्चोक्तः सनातनः ॥ १२.२७०.२४ ॥
So sprach Tulādhāra mit vielen Bedeutungen; und so recht belehrt, wurde das ewige Dharma verkündet.
12.270.25
तस्य विख्यातवीर्यस्य श्रुत्वा वाक्यानि जाजलिः ।
तुलाधारस्य कौन्तेय शान्तिमेवान्वपद्यत ॥ १२.२७०.२५ ॥
O Sohn der Kuntī, nachdem Jājali die Worte Tulādhāras, des Mannes von berühmter Tapferkeit, gehört hatte, erlangte er wahrlich den Frieden.
12.270.26
समानां श्रद्दधानानां युक्तानां च यथाबलम् ।
कुर्वतां यज्ञ इत्येव नायज्ञो जातु नेष्यते ॥ १२.२७०.२६ ॥
Das Tun derer, die gleich, gläubig und hingegeben sind und nach ihrer Kraft handeln, ist wahrlich ein Opfer; niemals gilt es als Nicht-Opfer.
12.270.27
एवं बहुमतार्थं च तुलाधारेण भाषितम् ।
यथौपम्योपदेशेन किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२७०.२७ ॥
So sprach Tulādhāra, mit vielen wertvollen Bedeutungen, und lehrte durch Vergleiche; was willst du noch hören?