மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.270.1
सद्भिर्वा यदि वाऽसद्भिः पन्थानमिममाश्रितः ।
प्रत्यक्षं क्रियतां साधु ततो ज्ञास्यसि तद्यथा ॥ १२.२७०.१ ॥
நீ இந்தப் பாதையைப் பின்பற்றினால், நல்லவர்களுடனோ தீயவர்களுடனோ இருந்தாலும், அதை நேரடியாக நன்றாகச் செய். அப்போது அது எத்தகையது என்பதை நீ அறிவாய்.
12.270.2
एते शकुन्ता बहवः समन्ताद्विचरन्ति ह ।
तवोत्तमाङ्गे संभूताः श्येनाश्चान्याश्च जातयः ॥ १२.२७०.२ ॥
இதோ, பல பறவைகள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் பறந்து திரிகின்றன; உன் தலையில் தோன்றிய பருந்துகளும் வேறு இனப் பறவைகளும் அவற்றில் உள்ளன.
12.270.3
आहूयैनान्महाब्रह्मन्विशमानांस्ततस्ततः ।
पश्येमान्हस्तपादैश्च श्लिष्टान्देहेषु सर्वशः ॥ १२.२७०.३ ॥
பெரும் பிராமணனே, இங்கும் அங்கும் நுழைபவர்களை அழைத்துப் பார்; கைகளாலும் கால்களாலும் எல்லா உடல்களிலும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் இவர்களைப் பார்.
12.270.4
संभावयन्ति पितरं त्वया संभाविताः स्वगाः ।
असंशयं पिता वै त्वं पुत्रानाह्वय जाजले ॥ १२.२७०.४ ॥
உன்னால் மதிக்கப்பட்ட சுவர்க்கம் செல்பவர்கள் தந்தையை மதிக்கின்றனர்; சந்தேகமின்றி நீயே தந்தை. ஜாஜலியே, உன் மகன்களை அழை.
12.270.5
ततो जाजलिना तेन समाहूताः पतत्रिणः ।
वाचमुच्चारयन्ति स्म धर्मस्य वचनात्किल ॥ १२.२७०.५ ॥
அதன்பின் ஜாஜலியால் அழைக்கப்பட்ட பறவைகள், தர்மத்தின் சொல்லால் என்று கூறப்படுகிறது, தங்கள் குரலை ஒலித்தன.
12.270.6
अहिंसादि कृतं कर्म इह चैव परत्र च ।
श्रद्धां निहन्ति वै ब्रह्मन्सा हता हन्ति तं नरम् ॥ १२.२७०.६ ॥
அகிம்சை முதலியவற்றால் செய்யப்படும் செயல், இங்கும் மறுமையிலும், பிராமணனே, நம்பிக்கையை அழிக்கிறது; அழிக்கப்பட்ட அந்த நம்பிக்கை அந்த மனிதனை அழிக்கிறது.
12.270.7
समानां श्रद्दधानानां संयतानां सुचेतसाम् ।
कुर्वतां यज्ञ इत्येव न यज्ञो जातु नेष्यते ॥ १२.२७०.७ ॥
நம்பிக்கையுடனும் அடக்கத்துடனும் தூய மனத்துடனும் சமமாகச் செய்பவர்களுக்கே யாகம் யாகமாகும்; இல்லையேல் யாகம் ஒருபோதும் விரும்பப்படுவதில்லை.
12.270.8
श्रद्धा वै सात्विकी देवी सूर्यस्य दुहिता द्विज ।
सावित्री प्रसवित्री च हविर्वाङ्भनसी ततः ॥ १२.२७०.८ ॥
பிராமணனே, சாத்துவிகமான தேவியாகிய சிரத்தை சூரியனின் மகள்; அவள் சாவித்ரி, உற்பத்தி செய்பவள்; அவளிடமிருந்தே அவிர், வாக்கு, மனம் தோன்றுகின்றன.
12.270.9
वाग्वृद्धं त्रायते श्रद्धा मनोवृद्धं च जाजले ।
श्रद्धावृद्धं वाङ्भनसी न यज्ञस्त्रातुमर्हति ॥ १२.२७०.९ ॥
ஜாஜலியே, சிரத்தை வாக்கால் வளர்ந்ததையும் மனத்தால் வளர்ந்ததையும் காக்கிறது; ஆனால் சிரத்தையால் வளர்ந்த வாக்கையும் மனத்தையும் யாகம் காக்கத் தகுதியற்றது.
12.270.10
अत्र गाथा ब्रह्मगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
शुचेरश्रद्दधानस्य श्रद्दधानस्यर चाशुचेः ॥ १२.२७०.१० ॥
இதைப் பற்றி பழங்கதைகளை அறிந்தோர் பிரம்ம கீதங்களாகிய கதையைப் பாடுகின்றனர்: தூயவனாயினும் நம்பிக்கையற்றவனுக்கும், நம்பிக்கையுடையவனாயினும் தூயாதவனுக்கும் உரியது.
12.270.11
देवा वित्तममन्यन्त सदृशं यज्ञकर्मणि ।
श्रोत्रियस्य कदर्यस्य वदान्यस्य च वार्धुषेः ॥ १२.२७०.११ ॥
யாகச் செயலில் தேவர்கள் தகுந்த செல்வமாகக் கருதினர் — வேதஞானியின், கருமியின், கொடையாளியின், வட்டிக்காரனின் (ஆகியோரின் செல்வத்தை).
12.270.12
मीमांसित्वोभयं देवाः सममन्नमकल्पयन् ।
प्रजापतिस्तानुवाच विषमं कृतमित्युत ॥ १२.२७०.१२ ॥
இருவரையும் ஆராய்ந்து தேவர்கள் உணவைச் சமமாக ஆக்கினர்; அப்போது பிரஜாபதி அவர்களிடம், 'இது சமமற்றதாகச் செய்யப்பட்டது' என்றார்.
12.270.13
श्रद्धापूतं वदान्यस्य हतमश्रद्धयेतरत् ।
भोज्यमन्नं वदान्यस्य कदर्यस्य न वार्धुषेः ॥ १२.२७०.१३ ॥
நம்பிக்கையால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட, கொடையாளியின் உணவு உண்ணத்தக்கது; நம்பிக்கையின்றி அளிக்கப்பட்டது அல்ல. கொடையாளியின் உணவே உண்ணத்தக்கது; கஞ்சனுடையதும் வட்டிக்காரனுடையதும் அல்ல.
12.270.14
अश्रद्दधान एवैको देवानां नार्हते हविः ।
तस्यैवान्नं न भोक्तव्यमिति धर्मविदो विदुः ॥ १२.२७०.१४ ॥
நம்பிக்கையற்றவன் ஒருவனே தேவர்களுக்கு ஹவிஸ் அளிக்கத் தகுதியற்றவன். அவனுடைய அன்னமும் உண்ணத்தக்கதல்ல என்று தர்மம் அறிந்தோர் அறிவர்.
12.270.15
अश्रद्धा परमं पापं श्रद्धा पापप्रमोचनी ।
जहाति पापं श्रद्धावान्सर्पो जीर्णामिव त्वचम् ॥ १२.२७०.१५ ॥
நம்பிக்கையின்மையே மிகப் பெரிய பாவம்; நம்பிக்கை பாவத்திலிருந்து விடுவிப்பது. நம்பிக்கையுள்ளவன் பாவத்தைத் துறக்கிறான், பாம்பு பழைய தோலைத் துறப்பது போல.
12.270.16
ज्यायसी या पवित्राणां निवृत्तिः श्रद्धया सह ।
निवृत्तशीलदोषो यः श्रद्धावान्पूत एव सः ॥ १२.२७०.१६ ॥
தூய்மைப்படுத்துபவற்றுள் நம்பிக்கையுடன் கூடிய விலகல் மேலானது. நடத்தைக் குற்றங்கள் நீங்கி நம்பிக்கையுள்ளவன் தூயவனே.
12.270.17
किं तस्य तपसा कार्यं किं वृत्तेन किमात्मना ।
श्रद्धामयोऽयं पुरुषो यो यच्छ्रद्धः स एव सः ॥ १२.२७०.१७ ॥
அவனுக்குத் தவத்தால் என்ன பயன், நடத்தையால் என்ன, ஆன்மாவால் என்ன? இந்த மனிதன் நம்பிக்கையால் ஆனவன்; எவனுடைய நம்பிக்கை எப்படியோ அவனே அப்படி.
12.270.18
इति धर्मः समाख्यातः सद्भिर्धर्मार्थदर्शिभिः ।
वयं जिज्ञासमानास्तु संप्राप्ता धर्मदर्शनात् ॥ १२.२७०.१८ ॥
இவ்வாறு தர்மமும் அர்த்தமும் கண்ட நல்லோரால் தர்மம் அறிவிக்கப்பட்டது. நாங்கள் அறிய விரும்பி, தர்ம தரிசனத்தை அடைந்தோம்.
12.270.19
श्रद्धां कुरु महाप्राज्ञ ततः प्राप्स्यसि यत्परम् ॥ १२.२७०.१९ ॥
மகாபிரஜ்ஞரே, சிரத்தையை வளர்; பின்னர் அந்த உயர்ந்ததை அடைவாய்.
12.270.20
न वै मुनीनां शृणुमश्च तत्वं ।
पृच्छामि ते वाणिज तत्वमेतत्।
पूर्वे हि पूर्वेऽप्यनवेक्षमाणा ।
नातः परं ते ऋषयः स्थापयन्ति ॥ १२.२७०.२० ॥
முனிவர்களிடமிருந்து நாம் அந்த தத்துவத்தைக் கேட்பதில்லை. வணிகனே, இந்த தத்துவத்தை உன்னிடம் கேட்கிறேன். முந்தையோரும் அதைக் காணவில்லை; ரிஷிகள் இதற்கு மேல் எதையும் நிறுவவில்லை.
12.270.21
यस्मिन्नेवानुतीर्थेन पशवः प्राप्नुयुः सुखम् ।
पत्नीव्रतेन विधिना प्रकरोति नियोजयन्।
श्रद्धावाञ्श्रद्दधानश्च धर्मश्चैव हि वाणिज ॥ १२.२७०.२१ ॥
எதில், எந்தத் தீர்த்தத்தால் பசுக்கள் சுகம் பெறுமோ, மனைவி-விரதத்தின் விதிப்படி எவன் செய்கிறானோ, எவன் நியமிக்கிறானோ, அதுவே — வணிகனே — நம்பிக்கையுள்ளவனும் நம்பிக்கை கொண்டவனுமான தர்மமாகும்.
12.270.22
स्ववर्त्मनि स्थितश्चैव गरीयानेव जाजले ॥ १२.२७०.२२ ॥
தன் வழியில் நிலைபெற்றவனே உயர்ந்தவன் ஆவான், ஓ ஜாஜலி.
12.270.23
ततोऽचिरेण कालेन तुलाधारः स एव च ।
दिवं गत्वा महाप्राज्ञौ विहरेतां यथासुखम्।
स्वंस्वं स्थानमुपागम्य स्वकर्मफलनिर्मितम् ॥ १२.२७०.२३ ॥
பின்னர் சிறிது காலத்திலேயே, அந்த துலாதாரனும் அந்த இருவரும் மகாபிரஜ்ஞர்களும் சொர்க்கம் சென்று சுகமாக வாழ்ந்தனர்; தங்கள் தங்கள் இடத்தை அடைந்தனர், அது அவர்களின் கர்மபலனால் அமைக்கப்பட்டது.
12.270.24
एवं बहुविधार्थं च तुलाधारेण भापितम् ।
सम्यक्चैवमुपालब्धो धर्मश्चोक्तः सनातनः ॥ १२.२७०.२४ ॥
இவ்விதமாக துலாதாரன் பலவகைப் பொருள்களுடன் இதைக் கூறினான்; நன்கு இவ்வாறு பெறப்பட்டு, சனாதன தர்மம் கூறப்பட்டது.
12.270.25
तस्य विख्यातवीर्यस्य श्रुत्वा वाक्यानि जाजलिः ।
तुलाधारस्य कौन्तेय शान्तिमेवान्वपद्यत ॥ १२.२७०.२५ ॥
குந்தியின் மகனே, புகழ்பெற்ற வீரனான துலாதாரனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஜாஜலி அமைதியையே அடைந்தான்.
12.270.26
समानां श्रद्दधानानां युक्तानां च यथाबलम् ।
कुर्वतां यज्ञ इत्येव नायज्ञो जातु नेष्यते ॥ १२.२७०.२६ ॥
சமமானவர்களும், நம்பிக்கையுள்ளவர்களும், தங்கள் வலிமைக்கேற்ப முயற்சி செய்பவர்களுமான செயல்களைச் செய்பவர்களின் செயல் யாகமே; அது ஒருபோதும் யாகமற்றது எனக் கருதப்படுவதில்லை.
12.270.27
एवं बहुमतार्थं च तुलाधारेण भाषितम् ।
यथौपम्योपदेशेन किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२७०.२७ ॥
இவ்வாறு துலாதாரன் பல மதிப்புமிக்க பொருள்களைக் கொண்ட உபதேசத்தை உவமைகளின் வழியாகக் கூறினான்; இனி நீ இன்னும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?