Mahābhārata · Adhyāya 12.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.270.1
सद्भिर्वा यदि वाऽसद्भिः पन्थानमिममाश्रितः ।
प्रत्यक्षं क्रियतां साधु ततो ज्ञास्यसि तद्यथा ॥ १२.२७०.१ ॥
Se você seguir este caminho, seja com pessoas boas ou más, pratique-o diretamente e bem; então você saberá como ele é.
12.270.2
एते शकुन्ता बहवः समन्ताद्विचरन्ति ह ।
तवोत्तमाङ्गे संभूताः श्येनाश्चान्याश्च जातयः ॥ १२.२७०.२ ॥
Muitas aves voam por todos os lados; falcões nascidos em sua cabeça e aves de outras espécies também.
12.270.3
आहूयैनान्महाब्रह्मन्विशमानांस्ततस्ततः ।
पश्येमान्हस्तपादैश्च श्लिष्टान्देहेषु सर्वशः ॥ १२.२७०.३ ॥
Ó grande brâmane, chama-os e vê como entram aqui e ali; vê-os agarrados com mãos e pés aos corpos por toda parte.
12.270.4
संभावयन्ति पितरं त्वया संभाविताः स्वगाः ।
असंशयं पिता वै त्वं पुत्रानाह्वय जाजले ॥ १२.२७०.४ ॥
Os que tu honras, os que vão ao céu, honram o seu pai; sem dúvida és tu o pai. Ó Jājali, chama os teus filhos.
12.270.5
ततो जाजलिना तेन समाहूताः पतत्रिणः ।
वाचमुच्चारयन्ति स्म धर्मस्य वचनात्किल ॥ १२.२७०.५ ॥
Então as aves chamadas por Jājali, dizem, fizeram ouvir as suas vozes pela palavra do dharma.
12.270.6
अहिंसादि कृतं कर्म इह चैव परत्र च ।
श्रद्धां निहन्ति वै ब्रह्मन्सा हता हन्ति तं नरम् ॥ १२.२७०.६ ॥
A ação realizada pela não violência e similares, aqui e no além, ó brâmane, derruba a fé; e essa fé derrubada derruba o homem.
12.270.7
समानां श्रद्दधानानां संयतानां सुचेतसाम् ।
कुर्वतां यज्ञ इत्येव न यज्ञो जातु नेष्यते ॥ १२.२७०.७ ॥
Só é sacrifício aquele realizado por quem é igual, cheio de fé, contido e de mente pura; de outro modo, o sacrifício nunca é desejado.
12.270.8
श्रद्धा वै सात्विकी देवी सूर्यस्य दुहिता द्विज ।
सावित्री प्रसवित्री च हविर्वाङ्भनसी ततः ॥ १२.२७०.८ ॥
Ó duas vezes nascido, a fé (Śraddhā) é a deusa da qualidade sáttvica, filha do Sol; ela é Sāvitrī e a geradora, e dela surgem a oferenda, a fala e a mente.
12.270.9
वाग्वृद्धं त्रायते श्रद्धा मनोवृद्धं च जाजले ।
श्रद्धावृद्धं वाङ्भनसी न यज्ञस्त्रातुमर्हति ॥ १२.२७०.९ ॥
Ó Jājali, a fé protege o que cresceu pela fala e o que cresceu pela mente; mas o sacrifício não é capaz de proteger a fala e a mente crescidas pela fé.
12.270.10
अत्र गाथा ब्रह्मगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
शुचेरश्रद्दधानस्य श्रद्दधानस्यर चाशुचेः ॥ १२.२७०.१० ॥
Aqui os conhecedores dos antigos recitam uma gāthā chamada Brahmagīta: sobre o puro sem fé e o fiel impuro.
12.270.11
देवा वित्तममन्यन्त सदृशं यज्ञकर्मणि ।
श्रोत्रियस्य कदर्यस्य वदान्यस्य च वार्धुषेः ॥ १२.२७०.११ ॥
Os deuses consideraram a riqueza igualmente apta para a obra sacrificial, seja a do sacerdote erudito, a do avarento, a do generoso ou a do usurário.
12.270.12
मीमांसित्वोभयं देवाः सममन्नमकल्पयन् ।
प्रजापतिस्तानुवाच विषमं कृतमित्युत ॥ १२.२७०.१२ ॥
Tendo examinado ambos, os deuses fizeram o alimento igual; então Prajāpati lhes disse: 'Isto foi feito desigual.'
12.270.13
श्रद्धापूतं वदान्यस्य हतमश्रद्धयेतरत् ।
भोज्यमन्नं वदान्यस्य कदर्यस्य न वार्धुषेः ॥ १२.२७०.१३ ॥
O alimento de um homem generoso, purificado pela fé, é próprio para comer; o outro, oferecido sem fé, não. Deve-se comer o alimento do generoso, não o do avarento ou do usurário.
12.270.14
अश्रद्दधान एवैको देवानां नार्हते हविः ।
तस्यैवान्नं न भोक्तव्यमिति धर्मविदो विदुः ॥ १२.२७०.१४ ॥
O homem sem fé, sozinho, não merece oferecer a oblação aos deuses; e seu alimento não deve ser comido — assim sabem os conhecedores do dharma.
12.270.15
अश्रद्धा परमं पापं श्रद्धा पापप्रमोचनी ।
जहाति पापं श्रद्धावान्सर्पो जीर्णामिव त्वचम् ॥ १२.२७०.१५ ॥
A falta de fé é o pecado supremo; a fé liberta do pecado. O homem de fé abandona o pecado como a serpente sua pele velha.
12.270.16
ज्यायसी या पवित्राणां निवृत्तिः श्रद्धया सह ।
निवृत्तशीलदोषो यः श्रद्धावान्पूत एव सः ॥ १२.२७०.१६ ॥
Entre os purificadores, a abstenção unida à fé é a maior; aquele cujas faltas de conduta foram abandonadas, o homem de fé, é certamente puro.
12.270.17
किं तस्य तपसा कार्यं किं वृत्तेन किमात्मना ।
श्रद्धामयोऽयं पुरुषो यो यच्छ्रद्धः स एव सः ॥ १२.२७०.१७ ॥
Que necessidade tem ele de austeridade, de conduta, do eu? Este homem é feito de fé; qual é a sua fé, tal ele é.
12.270.18
इति धर्मः समाख्यातः सद्भिर्धर्मार्थदर्शिभिः ।
वयं जिज्ञासमानास्तु संप्राप्ता धर्मदर्शनात् ॥ १२.२७०.१८ ॥
Assim foi declarado o dharma pelos justos, que veem o dharma e a riqueza. Nós, desejosos de saber, chegamos à visão do dharma.
12.270.19
श्रद्धां कुरु महाप्राज्ञ ततः प्राप्स्यसि यत्परम् ॥ १२.२७०.१९ ॥
Ó grande sábio, cultiva a fé (śraddhā); então alcançarás aquele supremo bem.
12.270.20
न वै मुनीनां शृणुमश्च तत्वं ।
पृच्छामि ते वाणिज तत्वमेतत्।
पूर्वे हि पूर्वेऽप्यनवेक्षमाणा ।
नातः परं ते ऋषयः स्थापयन्ति ॥ १२.२७०.२० ॥
Não ouvimos essa verdade dos sábios. Ó mercador, é justamente essa verdade que te pergunto. Nem os antigos a perceberam; os sábios não estabelecem nada além disso.
12.270.21
यस्मिन्नेवानुतीर्थेन पशवः प्राप्नुयुः सुखम् ।
पत्नीव्रतेन विधिना प्रकरोति नियोजयन्।
श्रद्धावाञ्श्रद्दधानश्च धर्मश्चैव हि वाणिज ॥ १२.२७०.२१ ॥
Pelo qual, no vau adequado, os animais obtêm felicidade; quem age e dirige segundo a regra do voto de fidelidade conjugal — ó mercador, o fiel, o que tem fé: isso é dharma.
12.270.22
स्ववर्त्मनि स्थितश्चैव गरीयानेव जाजले ॥ १२.२७०.२२ ॥
Quem permanece firme no próprio caminho torna-se de fato o maior, ó Jājale.
12.270.23
ततोऽचिरेण कालेन तुलाधारः स एव च ।
दिवं गत्वा महाप्राज्ञौ विहरेतां यथासुखम्।
स्वंस्वं स्थानमुपागम्य स्वकर्मफलनिर्मितम् ॥ १२.२७०.२३ ॥
Então, após pouco tempo, Tulādhāra e aqueles dois grandes sábios foram ao céu e lá viveram felizes, cada um chegando ao seu próprio lugar, forjado pelo fruto de suas ações.
12.270.24
एवं बहुविधार्थं च तुलाधारेण भापितम् ।
सम्यक्चैवमुपालब्धो धर्मश्चोक्तः सनातनः ॥ १२.२७०.२४ ॥
Assim, com muitos sentidos, falou Tulādhāra; e assim, devidamente instruído, o dharma eterno foi proclamado.
12.270.25
तस्य विख्यातवीर्यस्य श्रुत्वा वाक्यानि जाजलिः ।
तुलाधारस्य कौन्तेय शान्तिमेवान्वपद्यत ॥ १२.२७०.२५ ॥
Ó filho de Kuntī, tendo ouvido as palavras de Tulādhāra, de valor renomado, Jājali alcançou de fato a paz.
12.270.26
समानां श्रद्दधानानां युक्तानां च यथाबलम् ।
कुर्वतां यज्ञ इत्येव नायज्ञो जातु नेष्यते ॥ १२.२७०.२६ ॥
A ação daqueles que são iguais, crentes e devotados, agindo segundo a sua força, é de fato um sacrifício; jamais é considerada um não-sacrifício.
12.270.27
एवं बहुमतार्थं च तुलाधारेण भाषितम् ।
यथौपम्योपदेशेन किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२७०.२७ ॥
Assim falou Tulādhāra, com muitos significados de grande valor, ensinando por comparações; o que mais desejas ouvir?