Mahābhārata · Adhyāya 12.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.270.1
सद्भिर्वा यदि वाऽसद्भिः पन्थानमिममाश्रितः ।
प्रत्यक्षं क्रियतां साधु ततो ज्ञास्यसि तद्यथा ॥ १२.२७०.१ ॥
Si sigues este camino, ya sea con gente buena o con gente mala, practícalo directamente y bien; entonces sabrás cómo es.
12.270.2
एते शकुन्ता बहवः समन्ताद्विचरन्ति ह ।
तवोत्तमाङ्गे संभूताः श्येनाश्चान्याश्च जातयः ॥ १२.२७०.२ ॥
Muchas aves revolotean por todas partes; halcones nacidos en tu cabeza y aves de otras especies también.
12.270.3
आहूयैनान्महाब्रह्मन्विशमानांस्ततस्ततः ।
पश्येमान्हस्तपादैश्च श्लिष्टान्देहेषु सर्वशः ॥ १२.२७०.३ ॥
¡Oh gran brahmán!, llámalos y mira cómo entran aquí y allá; mira cómo se aferran con manos y pies a los cuerpos por todas partes.
12.270.4
संभावयन्ति पितरं त्वया संभाविताः स्वगाः ।
असंशयं पिता वै त्वं पुत्रानाह्वय जाजले ॥ १२.२७०.४ ॥
Aquellos a quienes honras, los que van al cielo, honran a su padre; sin duda tú eres el padre. ¡Oh Jājali, llama a tus hijos!
12.270.5
ततो जाजलिना तेन समाहूताः पतत्रिणः ।
वाचमुच्चारयन्ति स्म धर्मस्य वचनात्किल ॥ १२.२७०.५ ॥
Entonces las aves llamadas por Jājali, según se dice, pronunciaron su voz por la palabra del dharma.
12.270.6
अहिंसादि कृतं कर्म इह चैव परत्र च ।
श्रद्धां निहन्ति वै ब्रह्मन्सा हता हन्ति तं नरम् ॥ १२.२७०.६ ॥
La acción realizada mediante la no violencia y similares, aquí y en el más allá, oh brahmán, destruye la fe; y esa fe destruida destruye al hombre.
12.270.7
समानां श्रद्दधानानां संयतानां सुचेतसाम् ।
कुर्वतां यज्ञ इत्येव न यज्ञो जातु नेष्यते ॥ १२.२७०.७ ॥
Solo es sacrificio el que realizan por igual quienes tienen fe, están dominados y tienen la mente pura; de otro modo, el sacrificio nunca es deseado.
12.270.8
श्रद्धा वै सात्विकी देवी सूर्यस्य दुहिता द्विज ।
सावित्री प्रसवित्री च हविर्वाङ्भनसी ततः ॥ १२.२७०.८ ॥
Oh nacido dos veces, la fe Śraddhā es la diosa de la cualidad sáttvica, hija del Sol; es Sāvitrī y la progenitora, y de ella surgen la oblación, la palabra y la mente.
12.270.9
वाग्वृद्धं त्रायते श्रद्धा मनोवृद्धं च जाजले ।
श्रद्धावृद्धं वाङ्भनसी न यज्ञस्त्रातुमर्हति ॥ १२.२७०.९ ॥
Oh Jājali, la fe protege lo crecido por la palabra y lo crecido por la mente; pero el sacrificio no es capaz de proteger la palabra y la mente crecidas por la fe.
12.270.10
अत्र गाथा ब्रह्मगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
शुचेरश्रद्दधानस्य श्रद्दधानस्यर चाशुचेः ॥ १२.२७०.१० ॥
Aquí los conocedores de lo antiguo recitan una gāthā llamada Brahmagīta: sobre el puro sin fe y el fiel impuro.
12.270.11
देवा वित्तममन्यन्त सदृशं यज्ञकर्मणि ।
श्रोत्रियस्य कदर्यस्य वदान्यस्य च वार्धुषेः ॥ १२.२७०.११ ॥
Los dioses consideraron que la riqueza era igualmente apta para la obra sacrificial, sea del sacerdote erudito, del avaro, del generoso o del usurero.
12.270.12
मीमांसित्वोभयं देवाः सममन्नमकल्पयन् ।
प्रजापतिस्तानुवाच विषमं कृतमित्युत ॥ १२.२७०.१२ ॥
Tras examinar ambos, los dioses hicieron igual el alimento; entonces Prajāpati les dijo: 'Esto ha sido hecho desigual.'
12.270.13
श्रद्धापूतं वदान्यस्य हतमश्रद्धयेतरत् ।
भोज्यमन्नं वदान्यस्य कदर्यस्य न वार्धुषेः ॥ १२.२७०.१३ ॥
El alimento de un hombre generoso, purificado por la fe, es apto para comer; el otro, ofrecido sin fe, no lo es. Hay que comer el alimento del generoso, no el del avaro ni el del usurero.
12.270.14
अश्रद्दधान एवैको देवानां नार्हते हविः ।
तस्यैवान्नं न भोक्तव्यमिति धर्मविदो विदुः ॥ १२.२७०.१४ ॥
El hombre sin fe, él solo, no merece ofrecer la oblación a los dioses; y su alimento no debe comerse, así lo saben los conocedores del dharma.
12.270.15
अश्रद्धा परमं पापं श्रद्धा पापप्रमोचनी ।
जहाति पापं श्रद्धावान्सर्पो जीर्णामिव त्वचम् ॥ १२.२७०.१५ ॥
La falta de fe es el pecado supremo; la fe libera del pecado. El hombre de fe abandona el pecado como la serpiente su piel vieja.
12.270.16
ज्यायसी या पवित्राणां निवृत्तिः श्रद्धया सह ।
निवृत्तशीलदोषो यः श्रद्धावान्पूत एव सः ॥ १२.२७०.१६ ॥
Entre los purificadores, la abstención unida a la fe es la mayor; quien ha abandonado las faltas de conducta, el hombre de fe, ciertamente es puro.
12.270.17
किं तस्य तपसा कार्यं किं वृत्तेन किमात्मना ।
श्रद्धामयोऽयं पुरुषो यो यच्छ्रद्धः स एव सः ॥ १२.२७०.१७ ॥
¿Qué necesidad tiene de austeridad, de conducta, del yo? Este hombre está hecho de fe; cual es su fe, tal es él.
12.270.18
इति धर्मः समाख्यातः सद्भिर्धर्मार्थदर्शिभिः ।
वयं जिज्ञासमानास्तु संप्राप्ता धर्मदर्शनात् ॥ १२.२७०.१८ ॥
Así ha sido declarado el dharma por los justos, que ven el dharma y la riqueza. Nosotros, deseosos de saber, hemos llegado a la visión del dharma.
12.270.19
श्रद्धां कुरु महाप्राज्ञ ततः प्राप्स्यसि यत्परम् ॥ १२.२७०.१९ ॥
¡Oh gran sabio, cultiva la śraddhā; entonces alcanzarás aquel supremo bien.
12.270.20
न वै मुनीनां शृणुमश्च तत्वं ।
पृच्छामि ते वाणिज तत्वमेतत्।
पूर्वे हि पूर्वेऽप्यनवेक्षमाणा ।
नातः परं ते ऋषयः स्थापयन्ति ॥ १२.२७०.२० ॥
No hemos oído esa verdad de los sabios. Oh mercader, te pregunto precisamente por esta verdad. Ni siquiera los antiguos la percibieron; los sabios no establecen nada más allá de esto.
12.270.21
यस्मिन्नेवानुतीर्थेन पशवः प्राप्नुयुः सुखम् ।
पत्नीव्रतेन विधिना प्रकरोति नियोजयन्।
श्रद्धावाञ्श्रद्दधानश्च धर्मश्चैव हि वाणिज ॥ १२.२७०.२१ ॥
Por el cual, mediante el vado propicio, los animales alcanzan la dicha; quien actúa y dirige según la regla del voto de fidelidad conyugal —oh mercader, el creyente, el que tiene fe: eso es dharma.
12.270.22
स्ववर्त्मनि स्थितश्चैव गरीयानेव जाजले ॥ १२.२७०.२२ ॥
Quien permanece firme en su propio camino es verdaderamente el más grande, oh Jājale.
12.270.23
ततोऽचिरेण कालेन तुलाधारः स एव च ।
दिवं गत्वा महाप्राज्ञौ विहरेतां यथासुखम्।
स्वंस्वं स्थानमुपागम्य स्वकर्मफलनिर्मितम् ॥ १२.२७०.२३ ॥
Luego, tras poco tiempo, Tulādhāra y aquellos dos grandes sabios fueron al cielo y moraron felizmente, cada uno llegando a su propio lugar, forjado por el fruto de sus propias acciones.
12.270.24
एवं बहुविधार्थं च तुलाधारेण भापितम् ।
सम्यक्चैवमुपालब्धो धर्मश्चोक्तः सनातनः ॥ १२.२७०.२४ ॥
Así, con muchos sentidos, habló Tulādhāra; y así, debidamente instruido, fue proclamado el sanātana dharma.
12.270.25
तस्य विख्यातवीर्यस्य श्रुत्वा वाक्यानि जाजलिः ।
तुलाधारस्य कौन्तेय शान्तिमेवान्वपद्यत ॥ १२.२७०.२५ ॥
Oh hijo de Kuntī, tras escuchar las palabras de Tulādhāra, de renombrado valor, Jājali alcanzó en verdad la paz.
12.270.26
समानां श्रद्दधानानां युक्तानां च यथाबलम् ।
कुर्वतां यज्ञ इत्येव नायज्ञो जातु नेष्यते ॥ १२.२७०.२६ ॥
La acción de quienes son iguales, creyentes y devotos, que actúan según su fuerza, es en verdad un sacrificio; jamás se considera un no-sacrificio.
12.270.27
एवं बहुमतार्थं च तुलाधारेण भाषितम् ।
यथौपम्योपदेशेन किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.२७०.२७ ॥
Así habló Tulādhāra, con muchos significados de gran valor, enseñando mediante comparaciones; ¿qué más deseas escuchar?