ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.274
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.274.1
अविरोधेन भूतानां त्यागः षाड्गुण्यकारकः ।
यः स्यादुमयभाग्धर्मस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२७४.१ ॥
ಪ್ರಾಣಿಗಳೊಡನೆ ವಿರೋಧವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ ತ್ಯಾಗ, ಷಾಡ್ಗುಣ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದು, ಉಭಯ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲೂ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಧರ್ಮ ಯಾವುದೋ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು, ಪಿತಾಮಹ.
12.274.2
गार्हस्थ्यस्य च धर्मस्य योगधर्मस्य चोभयोः ।
अदूरसंप्रस्थितयोः किंस्विच्छ्रेयः पितामह ॥ १२.२७४.२ ॥
ಗೃಹಸ್ಥ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಯೋಗ ಧರ್ಮ—ಇವೆರಡೂ ಹತ್ತಿರವೇ ಸಾಗುತ್ತಿರುವವು; ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ, ಪಿತಾಮಹ?
12.274.3
उभौ धर्मौ महाभागावुभौ परमदुश्चरौ ।
उभौ महाफलौ तौ तु सद्भिराचरितावुभौ ॥ १२.२७४.३ ॥
ಈ ಎರಡೂ ಧರ್ಮಗಳು ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯವಂತವು, ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯವು; ಇವೆರಡೂ ಮಹಾಫಲ ನೀಡುವವು, ಸತ್ಪುರುಷರಿಂದ ಆಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು.
12.274.4
अव ते वर्तयिष्यासि प्रामाण्यमुभयोस्तयोः ।
शुणुष्वैकमताः पार्थ च्छिन्नधर्मार्थसंशयम् ॥ १२.२७४.४ ॥
ಆ ಎರಡರ ಪ್ರಾಮಾಣ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸುವೆ; ಪಾರ್ಥ, ಏಕಮನಸ್ಕನಾಗಿ ಕೇಳು; ಧರ್ಮಾರ್ಥದ ಸಂಶಯ ಛೇದಿಸಲ್ಪಡಲಿ.
12.274.5
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
कपिलस्य गोश्च संवादं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२७४.५ ॥
ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಜನರು ಈ ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ — ಕಪಿಲ ಮತ್ತು ಗೋವಿನ ಸಂವಾದ. ಅದನ್ನು ತಿಳಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರ.
12.274.6
आम्नायमनुपश्यन्हि पुराणं शाश्वतं ध्रुवम् ।
नहुषः पूर्वमालेभे त्वष्टुर्गामिति नः श्रुतम् ॥ १२.२७४.६ ॥
ಪರಂಪರೆಯನ್ನು, ಶಾಶ್ವತ ಧ್ರುವ ಪುರಾಣವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೆ — ಹಿಂದೆ ನಹುಷನು ತ್ವಷ್ಟನ ಗೋವನ್ನು ವಧಿಸಿದನೆಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.
12.274.7
तां नियुक्तामदीनात्मा सत्वस्थः संयमे रतः ।
ज्ञानवान्नियताहारो ददर्श कपिलस्तथा ॥ १२.२७४.७ ॥
ಆ ನಿಯುಕ್ತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು, ಅದೀನಾತ್ಮನೂ, ಸತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡವನೂ, ಸಂಯಮದಲ್ಲಿ ರತನೂ, ಜ್ಞಾನವಂತನೂ, ನಿಯತಾಹಾರಿಯೂ ಆದ ಕಪಿಲನು ಹಾಗೆಯೇ ಕಂಡನು.
12.274.8
स बुद्धिमुत्तमां प्राप्तो नैष्ठिकीमकुतोभयाम् ।
स्वरेण शिथिलां सत्यां वेदा ३ इत्यब्रवीत्सकृत् ॥ १२.२७४.८ ॥
ಅವನು ಉತ್ತಮ, ನಿಶ್ಚಯವಾದ, ನಿರ್ಭಯ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಶಿಥಿಲವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು 'ವೇದಾಃ' ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ನುಡಿದನು.
12.274.9
तां गामृषिः स्यूमरश्मिः प्रविश्य यतिमब्रवीत् ।
हंहो वेदा ३ यदि मता धर्माः केनापरे मताः ॥ १२.२७४.९ ॥
ಆ ಮಾತಿನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಋಷಿ ಸ್ಯೂಮರಶ್ಮಿ ಯತಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಅಯ್ಯಾ, ವೇದಗಳು ಪ್ರಮಾಣವಾದರೆ, ಇತರರು ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಯಾವುದರಿಂದ ಒಪ್ಪಿದರು?'
12.274.10
तपस्विनो धृतिमतः श्रुतिविज्ञानचक्षुषः ।
सर्वमार्षं हि मन्यन्ते व्याहृतं विदितात्मनः ॥ १२.२७४.१० ॥
ತಪಸ್ವಿಗಳು, ಧೃತಿವಂತರು, ಶ್ರುತಿ-ವಿಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಕಣ್ಣುಳ್ಳವರು, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಋಷಿಗಳು ನುಡಿದಿದ್ದೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.274.11
तस्यैवं गततृष्णस्य विज्वरस्य निराशिषः ।
का विवक्षाऽस्ति वेदेषु निरारम्भस्य सर्वतः ॥ १२.२७४.११ ॥
ಹೀಗೆ ತೃಷ್ಣೆರಹಿತನೂ, ವಿಜ್ವರನೂ, ನಿರಾಶಿಷನೂ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಾರಂಭನೂ ಆದ ಅವನಿಗೆ ವೇದಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವ ಆಸೆ ಯಾವುದು?
12.274.12
नाहं वेदान्विनिन्दामि न विवक्ष्यामि कर्हिचित् ।
पृथगाश्रमिणां कर्माण्येकार्थानीति नः श्रुतम् ॥ १२.२७४.१२ ॥
ನಾನು ವೇದಗಳನ್ನು ನಿಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಎಂದಿಗೂ ಅವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಶ್ರಮಿಗಳ ಕರ್ಮಗಳು ಒಂದೇ ಅರ್ಥವುಳ್ಳವು ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.
12.274.13
गच्छत्येव परित्यागी वानप्रस्थश्च गच्छति ।
गृहस्थो ब्रह्मचारी च उभौ तावपि गच्छतः ॥ १२.२७४.१३ ॥
ತ್ಯಾಗಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ವಾನಪ್ರಸ್ಥನೂ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಗೃಹಸ್ಥನೂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
12.274.14
देवयाना हि पन्थानश्चत्वारः शाश्वता मताः ।
नैषां ज्यायः कनीयस्त्वं फलेषूक्तं बलाबलम् ॥ १२.२७४.१४ ॥
ದೇವಯಾನದ ನಾಲ್ಕು ಮಾರ್ಗಗಳು ಶಾಶ್ವತವೆಂದು ಭಾವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿತನವೂ ಕಿರಿತನವೂ ಇಲ್ಲ; ಫಲಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಬಲಾಬಲವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
12.274.15
एवं विदित्वा सर्वार्थानारभेतेति वैदिकम् ।
नारभेतेति चान्यत्र नैष्ठिकी श्रूयते श्रुतिः ॥ १२.२७४.१५ ॥
ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು ಎಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗೂ ಆರಂಭಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ವೈದಿಕ ವಚನ. ಬೇರೆಡೆ 'ಆರಂಭಿಸಬಾರದು' ಎಂಬ ನೈಷ್ಠಿಕೀ ಶ್ರುತಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ.
12.274.16
अनारम्भे ह्यदोषः स्यादारम्भे दोष उत्तमः ।
एवं स्थितस्य शास्त्रस्य दुर्विज्ञेयं बलाबलम् ॥ १२.२७४.१६ ॥
ಆರಂಭಿಸದಿರುವುದರಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ; ಆರಂಭಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದೋಷವಿದೆ. ಹೀಗೆ ನೆಲೆಗೊಂಡ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಬಲಾಬಲವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಕಠಿಣ.
12.274.17
यदत्र किंचित्प्रत्यक्षमहिंसायाः परं मतम् ।
ऋते त्वागमशास्त्रेभ्यो ब्रूहि तद्यदि पश्यसि ॥ १२.२७४.१७ ॥
ಇಲ್ಲಿ ಅಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಪರಮವೆಂದು ಭಾವಿಸಲ್ಪಡುವ ಏನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ಆಗಮ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನೀನು ಕಂಡರೆ ಹೇಳು.
12.274.18
स्यूमरश्मिरुवाच ।
स्वर्गकामो यजेतेति सततं श्रूयते श्रुतिः।
फलं प्रकल्प्य पूर्वं हि ततो यज्ञः प्रतायते ॥ १२.२७४.१८ ॥
ಸ್ಯೂಮರಶ್ಮಿ ಹೇಳಿದನು: 'ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಯಜ್ಞ ಮಾಡಬೇಕು' ಎಂಬ ಶ್ರುತಿ ಸದಾ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ. ಮೊದಲು ಫಲವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದ ನಂತರವೇ ಯಜ್ಞ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.
12.274.19
अजश्चाश्वश्च मेषश्च र्गौश्च पक्षिगणाश्च ये ।
ग्राम्यारण्याश्चौषधयः प्राणस्यान्नमिति श्रुतिः ॥ १२.२७४.१९ ॥
ಮೇಕೆ, ಕುದುರೆ, ಟಗರು, ಹಸು, ಪಕ್ಷಿಗಣಗಳು, ಗ್ರಾಮ್ಯ ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯದ ಓಷಧಿಗಳು — ಇವು ಪ್ರಾಣದ ಅನ್ನವೆಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
12.274.20
तथैवान्नं ह्यहरहः सायंप्रातर्निरूप्यते ।
पशवश्चाथ धान्यं च यज्ञस्याङ्गमिति श्रुतिः ॥ १२.२७४.२० ॥
ಹಾಗೆಯೇ ಅನ್ನವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪಶುಗಳು ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯ ಯಜ್ಞದ ಅಂಗಗಳು ಎಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
12.274.21
एतानि सह यज्ञेन प्रजापतिरकल्पयत् ।
तेन प्रजापतिर्देवान्यज्ञेनायजत प्रभुः ॥ १२.२७४.२१ ॥
ಇವನ್ನು ಯಜ್ಞದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಜಾಪತಿ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದನು. ಅದರಿಂದ ಪ್ರಭು ಪ್ರಜಾಪತಿ ಯಜ್ಞದಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.
12.274.22
तदन्योन्यवराः सर्वे प्राणिनः सप्तसप्त च ॥ १२.२७४.२२ ॥
ಆ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದವು, ಏಳೇಳಾಗಿವೆ.
12.274.23
गौरजो मनुजः श्वा वा अश्वाश्वतरगर्दभाः ।
एते ग्राम्याः समाख्याताः पशवः सप्त साधुभिः ॥ १२.२७४.२३ ॥
ಹಸು, ಮೇಕೆ, ಮನುಷ್ಯ, ನಾಯಿ ಅಥವಾ ಕುದುರೆ, ಹೇಸರಕತ್ತೆ, ಕತ್ತೆ — ಇವು ಗ್ರಾಮ್ಯ ಪಶುಗಳು ಏಳು ಎಂದು ಸಾಧುಗಳಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
12.274.24
सिंहा व्याघ्रा वराहाश्च महिषा वारणास्तथा ।
हरिणः शललाश्चैव सप्तारण्यास्तथा स्मृताः ॥ १२.२७४.२४ ॥
ಸಿಂಹ, ಹುಲಿ, ಹಂದಿ, ಎಮ್ಮೆ, ಆನೆ, ಜಿಂಕೆ ಮತ್ತು ಶಲಲ — ಹೀಗೆಯೇ ಈ ಏಳು ಅರಣ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.
12.274.25
यज्ञेषूपाकृतं विश्वं प्राहुरुत्तमसंज्ञितम् ॥ १२.२७४.२५ ॥
ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿತವಾದ ಈ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಉತ್ತಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
12.274.26
एतच्चैवाभ्यनुज्ञातं पूर्वैः पूर्वतरैस्तथा ।
को जातु न विचिन्वीत विद्वान्स्वां शक्तिमात्मनः ॥ १२.२७४.२६ ॥
ಇದನ್ನು ಹಿಂದಿನವರೂ ಅವರಿಗಿಂತ ಹಿಂದಿನವರೂ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವ ವಿದ್ವಾಂಸನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಂದಾದರೂ ಪರಿಶೀಲಿಸದೇ ಇರುತ್ತಾನೆ?
12.274.27
पशवश्च मनुष्याश्च द्रुमाश्चौषधिभिः सह ।
स्वर्गमेवाभिकाङ्क्षन्ते न च स्वर्गोस्ति ते मखात् ॥ १२.२७४.२७ ॥
ಪಶುಗಳು, ಮನುಷ್ಯರು, ಮರಗಳು ಔಷಧಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಯಜ್ಞವಿಲ್ಲದೆ ಅವರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗವಿಲ್ಲ.
12.274.28
ओषध्यः पशवो वृक्षा वीरुदाज्यं पयो दधि ।
हविर्भूमिर्दिशः श्रद्धा कालश्चैतानि द्वादश ॥ १२.२७४.२८ ॥
ಔಷಧಿಗಳು, ಪಶುಗಳು, ಮರಗಳು, ಬಳ್ಳಿಗಳು, ತುಪ್ಪ, ಹಾಲು, ಮೊಸರು, ಹವಿರ್ಭೂಮಿ, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಶ್ರದ್ಧೆ, ಕಾಲ — ಇವು ಹನ್ನೆರಡು.
12.274.29
ऋचो यजूंषि सामानि ऋत्विजश्चापि षोडश ।
अग्निर्ज्ञेयो गृहपतिः स सप्तदश उच्यते ॥ १२.२७४.२९ ॥
ಋಕ್ಕುಗಳು, ಯಜುಸ್ಸುಗಳು, ಸಾಮಗಳು, ಹದಿನಾರು ಋತ್ವಿಜರು; ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಗೃಹಪತಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಅವನು ಹದಿನೇಳನೆಯವನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
12.274.30
अङ्गान्येतानि यज्ञस्य यज्ञो मूलमिति श्रुतिः ।
आज्येन पयसा दध्ना शकृताऽऽमिक्षया त्वचा ॥ १२.२७४.३० ॥
ಇವು ಯಜ್ಞದ ಅಂಗಗಳು; ಯಜ್ಞವೇ ಮೂಲ ಎಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ತುಪ್ಪ, ಹಾಲು, ಮೊಸರು, ಸಗಣಿ, ಆಮಿಕ್ಷೆ, ಚರ್ಮ (ಇವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಜ್ಞ ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ).
12.274.31
बालैः शृङ्गेण पादेन संभवत्येव गौर्मखम् ।
एवं प्रत्यकेशः सर्वं यद्यदस्य विधीयते ॥ १२.२७४.३१ ॥
ಕರುಗಳಿಂದ, ಕೊಂಬಿನಿಂದ, ಕಾಲಿನಿಂದ—ಹೀಗೆಯೇ ಹಸುವಿನಿಂದ ಯಜ್ಞ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ವಿಧಿಸಲಾದ ಎಲ್ಲವೂ (ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ).
12.274.32
यज्ञं वहन्ति संभूय सहर्त्विग्भिः सदक्षिणैः ।
संहृत्यैतानि सर्वाणि यज्ञं निर्वर्तयन्त्युत ॥ १२.२७४.३२ ॥
ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಋತ್ವಿಜರು ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಹೊರುತ್ತಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.274.33
यज्ञार्थानि हि सृष्टानि यथार्था श्रूयते श्रुतिः ।
एवं पूर्वतराः पूर्वे प्रवृत्ताश्चैव मानवाः ॥ १२.२७४.३३ ॥
ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು, ಅದರ ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆಯೇ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಾಚೀನ ಮಾನವರೂ (ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ) ತೊಡಗಿದ್ದರು.
12.274.34
न हिनस्ति नारभते नाभिद्रुह्यति किंचन ।
यज्ञैर्यष्टव्यमित्येव यो यजत्यफलेप्सया ॥ १२.२७४.३४ ॥
ಯಾರನ್ನೂ ಹಿಂಸಿಸದವನು, ಯಾವುದನ್ನೂ ಆರಂಭಿಸದವನು, ಯಾರಿಗೂ ದ್ರೋಹ ಮಾಡದವನು—'ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೇ ಪೂಜಿಸಬೇಕು' ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವವನು.
12.274.35
यज्ञाङ्गान्यपि चैतानि यथोक्तान्यपि सर्वशः ।
विधिना विधियुक्तानि तारयन्ति परस्परम् ॥ १२.२७४.३५ ॥
ಯಜ್ಞದ ಈ ಅಂಗಗಳೂ ಕೂಡ, ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಪರಸ್ಪರ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ.
12.274.36
आम्नायमार्षं पश्यामि यस्मिन्वेदाः प्रतिष्ठिताः ।
तं विद्वांसोऽनुपश्यन्ति ब्राह्मणस्यानुदर्शनात् ॥ १२.२७४.३६ ॥
ವೇದಗಳು ನೆಲೆಗೊಂಡಿರುವ ಆ ಋಷಿಗಳ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ವಿದ್ವಾಂಸರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಅದನ್ನೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.
12.274.37
ब्राह्मणप्रभवो यज्ञो ब्राह्मणार्पण एव च ।
अनुयज्ञं जगत्सर्वं यज्ञश्चानुजगत्सदा ॥ १२.२७४.३७ ॥
ಯಜ್ಞವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೇ ಅರ್ಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಸರ್ವ ಜಗತ್ತು ಯಜ್ಞವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ, ಯಜ್ಞವೂ ಸದಾ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ.
12.274.38
ओमिति ब्रह्मणो योनिर्नमः स्वाहा स्वधा वषट् ।
यस्यैतानि प्रयुज्यन्ते यथाशक्ति कृतान्यपि ॥ १२.२७४.३८ ॥
'ಓಂ' ಬ್ರಹ್ಮನ ಮೂಲ. ನಮಃ, ಸ್ವಾಹಾ, ಸ್ವಧಾ, ವಷಟ್ ಇವು ಪ್ರಯೋಗಿಸಲ್ಪಡುವವು; ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇವು ಪ್ರಯೋಗಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.
12.274.39
न तस्य त्रिषु लोकेषु परलोकभयं विदुः ।
इति वेदा वदन्तीह सिद्धाश्च परमर्षयः ॥ १२.२७४.३९ ॥
ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಪರಲೋಕದ ಭಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ; ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಪರಮ ಋಷಿಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
12.274.40
ऋचो यजूंहि सामानि स्तोत्राश्च विधिचोदिताः ।
यस्मिन्नेतानि सर्वाणि भवन्तीह स वै द्विजः ॥ १२.२७४.४० ॥
ಋಕ್ಕುಗಳು, ಯಜುಸ್ಸುಗಳು, ಸಾಮಗಳು, ಸ್ತೋತ್ರಗಳು — ವಿಧಿಯಿಂದ ನಿಯೋಜಿತವಾದವು — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಯಾರಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತವೆಯೋ ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ದ್ವಿಜ.
12.274.41
अग्न्याधेये यद्भवति यच्च सोमे सुते द्विज ।
यच्चेतरैर्महायज्ञैर्वेद तद्भगवांस्तथा ॥ १२.२७४.४१ ॥
ಓ ದ್ವಿಜ, ಅಗ್ನ್ಯಾಧೇಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು, ಸೋಮ ಹಿಂಡಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ನಡೆಯುವುದು, ಇತರ ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು — ಅದನ್ನು ಭಗವಂತನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬಲ್ಲನು.
12.274.42
तस्माद्ब्रह्मन्यजेच्चैव याजयेच्चाविचारयन् ।
यजतो यज्ञविधिना प्रेत्य स्वर्गफलं महत् ॥ १२.२७४.४२ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ ತಾನೇ ಯಜ್ಞ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಇತರರಿಂದಲೂ ಯಜ್ಞ ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ಯಜ್ಞವಿಧಿಯಂತೆ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಮರಣಾನಂತರ ಮಹತ್ತರ ಸ್ವರ್ಗಫಲ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.
12.274.43
नायं लोकोस्त्ययज्ञानां परश्चेति विनिश्चयः ।
वेदवादविदश्चैव प्रमाणमुभयं तदा ॥ १२.२७४.४३ ॥
ಯಜ್ಞ ಮಾಡದವರಿಗೆ ಈ ಲೋಕವೂ ಇಲ್ಲ, ಪರಲೋಕವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ನಿಶ್ಚಯ; ವೇದವಾದವನ್ನು ತಿಳಿದವರಿಗೆ ಆಗ ಇವೆರಡೂ ಪ್ರಮಾಣವೇ.