மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.274
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.274.1
अविरोधेन भूतानां त्यागः षाड्गुण्यकारकः ।
यः स्यादुमयभाग्धर्मस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२७४.१ ॥
உயிர்கள் அனைத்துடனும் பகையின்றி செய்யப்படும் துறவு, ஆறு குணங்களை அளிப்பதும், இரண்டிலும் பங்குகொள்ளும் தர்மமாக இருப்பதுமான அது எதுவோ, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிதாமகரே.
12.274.2
गार्हस्थ्यस्य च धर्मस्य योगधर्मस्य चोभयोः ।
अदूरसंप्रस्थितयोः किंस्विच्छ्रेयः पितामह ॥ १२.२७४.२ ॥
இல்லறத் தர்மமும் யோக தர்மமும், இரண்டும் அருகருகே செல்பவை; இவற்றில் எது சிறந்தது, பிதாமகரே?
12.274.3
उभौ धर्मौ महाभागावुभौ परमदुश्चरौ ।
उभौ महाफलौ तौ तु सद्भिराचरितावुभौ ॥ १२.२७४.३ ॥
இரண்டு தர்மங்களும் மிகச் சிறப்பானவை, மிகக் கடினமாக கடைப்பிடிக்கப்படுபவை; இரண்டும் பெரும் பயனைத் தருபவை, சான்றோரால் பின்பற்றப்படுபவை.
12.274.4
अव ते वर्तयिष्यासि प्रामाण्यमुभयोस्तयोः ।
शुणुष्वैकमताः पार्थ च्छिन्नधर्मार्थसंशयम् ॥ १२.२७४.४ ॥
அவ்விரண்டின் நம்பகமான விளக்கத்தை நான் உனக்கு எடுத்துரைப்பேன்; பார்த்தா, ஒருமனத்துடன் கேள், தர்மம் மற்றும் அர்த்தம் பற்றிய ஐயம் அறுபடட்டும்.
12.274.5
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
कपिलस्य गोश्च संवादं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२७४.५ ॥
இதைப் பற்றி பழங்கால இதிகாசத்தையும் மக்கள் மேற்கோள் காட்டுவர் — கபிலருக்கும் பசுவுக்கும் நடந்த உரையாடல். அதைக் கேள், யுதிஷ்டிரா.
12.274.6
आम्नायमनुपश्यन्हि पुराणं शाश्वतं ध्रुवम् ।
नहुषः पूर्वमालेभे त्वष्टुर्गामिति नः श्रुतम् ॥ १२.२७४.६ ॥
மரபையும் நித்தியமும் நிலையுமான பழம்பாரம்பரியத்தையும் பார்க்கும்போது — முன்பு நகுஷன் த்வஷ்டாவின் பசுவை பலியிட்டான் என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.
12.274.7
तां नियुक्तामदीनात्मा सत्वस्थः संयमे रतः ।
ज्ञानवान्नियताहारो ददर्श कपिलस्तथा ॥ १२.२७४.७ ॥
அந்த நியமிக்கப்பட்ட நிலையை, தளராத மனமுடையவரும், சத்துவத்தில் நிலைபெற்றவரும், நியமத்தில் மகிழ்பவரும், ஞானமுடையவரும், அளவான உணவு உண்பவருமான கபிலர் அவ்வாறே கண்டார்.
12.274.8
स बुद्धिमुत्तमां प्राप्तो नैष्ठिकीमकुतोभयाम् ।
स्वरेण शिथिलां सत्यां वेदा ३ इत्यब्रवीत्सकृत् ॥ १२.२७४.८ ॥
அவர் உயர்ந்த, நிச்சயமான, அச்சமற்ற புத்தியைப் பெற்று, ஒரே முறை சொல்லில் தளர்ந்த உண்மையை 'வேதாஸ்' என்று சொன்னார்.
12.274.9
तां गामृषिः स्यूमरश्मिः प्रविश्य यतिमब्रवीत् ।
हंहो वेदा ३ यदि मता धर्माः केनापरे मताः ॥ १२.२७४.९ ॥
அந்த வாக்கில் நுழைந்த ரிஷி ஸ்யூமரஷ்மி யதியிடம் கூறினார்: 'ஏ, வேதங்கள் ஏற்கப்பட்டவை என்றால், மற்றவர்கள் தர்மங்களை எதைக்கொண்டு ஏற்றனர்?'
12.274.10
तपस्विनो धृतिमतः श्रुतिविज्ञानचक्षुषः ।
सर्वमार्षं हि मन्यन्ते व्याहृतं विदितात्मनः ॥ १२.२७४.१० ॥
தவசிகள், திடமுடையவர்கள், சுருதி-விஞ்ஞானக் கண்ணுடையவர்கள், ஆத்மஞானிகள் அனைத்தையும் ரிஷிகள் கூறியதாகவே கருதுகின்றனர்.
12.274.11
तस्यैवं गततृष्णस्य विज्वरस्य निराशिषः ।
का विवक्षाऽस्ति वेदेषु निरारम्भस्य सर्वतः ॥ १२.२७४.११ ॥
இவ்வாறு தாகமற்ற, துயரற்ற, ஆசையற்ற, எல்லா வகையிலும் செயல்தொடக்கமற்ற அவருக்கு வேதங்களைப் பற்றி சொல்ல என்ன ஆசை இருக்கிறது?
12.274.12
नाहं वेदान्विनिन्दामि न विवक्ष्यामि कर्हिचित् ।
पृथगाश्रमिणां कर्माण्येकार्थानीति नः श्रुतम् ॥ १२.२७४.१२ ॥
நான் வேதங்களை நிந்திப்பதில்லை; எப்போதும் அவற்றுக்கு எதிராகப் பேசமாட்டேன். வெவ்வேறு ஆசிரமத்தாரின் கடமைகள் ஒரே பொருளுடையவை என்று நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம்.
12.274.13
गच्छत्येव परित्यागी वानप्रस्थश्च गच्छति ।
गृहस्थो ब्रह्मचारी च उभौ तावपि गच्छतः ॥ १२.२७४.१३ ॥
துறவியும் நிச்சயமாகச் செல்கிறான்; வானப்பிரஸ்தனும் செல்கிறான். இல்லறத்தானும் பிரமசாரியும் ஆகிய இருவரும் செல்கிறார்கள்.
12.274.14
देवयाना हि पन्थानश्चत्वारः शाश्वता मताः ।
नैषां ज्यायः कनीयस्त्वं फलेषूक्तं बलाबलम् ॥ १२.२७४.१४ ॥
தேவயானம் என்ற நான்கு வழிகள் நிலையானவையாகக் கருதப்படுகின்றன. இவற்றில் உயர்வும் தாழ்வும் இல்லை; பலன்களில் அவற்றின் வலிமையும் மெலிவும் கூறப்பட்டுள்ளன.
12.274.15
एवं विदित्वा सर्वार्थानारभेतेति वैदिकम् ।
नारभेतेति चान्यत्र नैष्ठिकी श्रूयते श्रुतिः ॥ १२.२७४.१५ ॥
இவ்வாறு அறிந்து எல்லா நோக்கங்களுக்கும் தொடங்கவேண்டும் என்பது வேத வாக்கு. வேறு இடத்தில், 'தொடங்கக்கூடாது' என்ற நைஷ்டிகி சுருதி கேட்கப்படுகிறது.
12.274.16
अनारम्भे ह्यदोषः स्यादारम्भे दोष उत्तमः ।
एवं स्थितस्य शास्त्रस्य दुर्विज्ञेयं बलाबलम् ॥ १२.२७४.१६ ॥
ஆரம்பிக்காமல் இருப்பதில் குற்றமில்லை; ஆரம்பிப்பதில் பெரிய குற்றம் உண்டு. இவ்வாறு நிலைபெற்ற சாஸ்திரத்தின் பலாபலம் அறிவதற்கு கடினம்.
12.274.17
यदत्र किंचित्प्रत्यक्षमहिंसायाः परं मतम् ।
ऋते त्वागमशास्त्रेभ्यो ब्रूहि तद्यदि पश्यसि ॥ १२.२७४.१७ ॥
இங்கு அஹிம்சையின் கண்கூடான, உயர்ந்தது எனக் கருதப்படும் எது உண்டோ, அதை ஆகம சாஸ்திரங்களைத் தவிர்த்து, நீ கண்டால் சொல்.
12.274.18
स्यूमरश्मिरुवाच ।
स्वर्गकामो यजेतेति सततं श्रूयते श्रुतिः।
फलं प्रकल्प्य पूर्वं हि ततो यज्ञः प्रतायते ॥ १२.२७४.१८ ॥
சியூமரச்மி கூறினார்: 'சுவர்க்கத்தை விரும்புபவன் யாகம் செய்ய வேண்டும்' என்ற சுருதி எப்போதும் கேட்கப்படுகிறது. முதலில் பலனைக் கற்பித்த பின்னர்தான் யாகம் விரிவடைகிறது.
12.274.19
अजश्चाश्वश्च मेषश्च र्गौश्च पक्षिगणाश्च ये ।
ग्राम्यारण्याश्चौषधयः प्राणस्यान्नमिति श्रुतिः ॥ १२.२७४.१९ ॥
ஆடு, குதிரை, ஆட்டுக்கிடா, பசு, பறவைக் கூட்டங்கள், ஊரிலும் காட்டிலும் உள்ள மூலிகைகள் — இவை உயிர்மூச்சின் உணவு என்று வேதம் கூறுகிறது.
12.274.20
तथैवान्नं ह्यहरहः सायंप्रातर्निरूप्यते ।
पशवश्चाथ धान्यं च यज्ञस्याङ्गमिति श्रुतिः ॥ १२.२७४.२० ॥
அதுபோலவே உணவு தினமும் மாலையிலும் காலையிலும் விதிக்கப்படுகிறது. கால்நடைகளும் தானியமும் யாகத்தின் அங்கங்கள் என்று வேதம் கூறுகிறது.
12.274.21
एतानि सह यज्ञेन प्रजापतिरकल्पयत् ।
तेन प्रजापतिर्देवान्यज्ञेनायजत प्रभुः ॥ १२.२७४.२१ ॥
இவற்றை யாகத்துடன் பிரஜாபதி ஏற்படுத்தினார். அதனால் பிரபுவான பிரஜாபதி யாகத்தால் தேவர்களை வழிபட்டார்.
12.274.22
तदन्योन्यवराः सर्वे प्राणिनः सप्तसप्त च ॥ १२.२७४.२२ ॥
அவை அனைத்தும், ஒன்றுக்கொன்று சிறந்தவையாய், ஏழேழாக இருக்கின்றன.
12.274.23
गौरजो मनुजः श्वा वा अश्वाश्वतरगर्दभाः ।
एते ग्राम्याः समाख्याताः पशवः सप्त साधुभिः ॥ १२.२७४.२३ ॥
பசு, ஆடு, மனிதன், நாய் அல்லது குதிரை, கோவேறு கழுதை, கழுதை — இவையே ஊரில் வாழும் ஏழு கால்நடைகள் என்று சான்றோர்களால் கூறப்பட்டவை.
12.274.24
सिंहा व्याघ्रा वराहाश्च महिषा वारणास्तथा ।
हरिणः शललाश्चैव सप्तारण्यास्तथा स्मृताः ॥ १२.२७४.२४ ॥
சிங்கம், புலி, பன்றி, எருமை, யானை, மானும் சலலமும் — இவ்வாறே இந்த ஏழு காட்டு விலங்குகளும் நினைவுகூரப்படுகின்றன.
12.274.25
यज्ञेषूपाकृतं विश्वं प्राहुरुत्तमसंज्ञितम् ॥ १२.२७४.२५ ॥
யாகங்களில் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இந்த முழு உலகமும் உயர்ந்ததென்று அழைக்கப்படுகிறது.
12.274.26
एतच्चैवाभ्यनुज्ञातं पूर्वैः पूर्वतरैस्तथा ।
को जातु न विचिन्वीत विद्वान्स्वां शक्तिमात्मनः ॥ १२.२७४.२६ ॥
இதுவும் முன்னோர்களாலும் அவர்களுக்கும் முன்னிருந்தவர்களாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. எந்த அறிஞன் தன் சொந்த ஆற்றலை ஒருபோதும் ஆராயாமல் இருப்பான்?
12.274.27
पशवश्च मनुष्याश्च द्रुमाश्चौषधिभिः सह ।
स्वर्गमेवाभिकाङ्क्षन्ते न च स्वर्गोस्ति ते मखात् ॥ १२.२७४.२७ ॥
விலங்குகளும் மனிதர்களும் மரங்களும் மூலிகைகளோடு சேர்ந்து சொர்க்கத்தையே விரும்புகின்றனர்; ஆனால் யாகமின்றி அவர்களுக்கு சொர்க்கம் இல்லை.
12.274.28
ओषध्यः पशवो वृक्षा वीरुदाज्यं पयो दधि ।
हविर्भूमिर्दिशः श्रद्धा कालश्चैतानि द्वादश ॥ १२.२७४.२८ ॥
மூலிகைகள், விலங்குகள், மரங்கள், கொடிகள், நெய், பால், தயிர், ஹவிர்-பூமி, திசைகள், சிரத்தை, காலம் ஆகிய இவை பன்னிரண்டு.
12.274.29
ऋचो यजूंषि सामानि ऋत्विजश्चापि षोडश ।
अग्निर्ज्ञेयो गृहपतिः स सप्तदश उच्यते ॥ १२.२७४.२९ ॥
ருக்குகள், யஜுஸ், சாமங்கள், பதினாறு ரித்விக்குகள்; அக்னியை கிருஹபதி என்று அறியவேண்டும், அவர் பதினேழாவது என்று சொல்லப்படுகிறார்.
12.274.30
अङ्गान्येतानि यज्ञस्य यज्ञो मूलमिति श्रुतिः ।
आज्येन पयसा दध्ना शकृताऽऽमिक्षया त्वचा ॥ १२.२७४.३० ॥
இவை யாகத்தின் அங்கங்கள்; யாகமே மூலம் என்று சுருதி கூறுகிறது. நெய், பால், தயிர், சாணம், ஆமிக்ஷை, தோல் ஆகியவற்றோடு (யாகம் நிறைவேறுகிறது).
12.274.31
बालैः शृङ्गेण पादेन संभवत्येव गौर्मखम् ।
एवं प्रत्यकेशः सर्वं यद्यदस्य विधीयते ॥ १२.२७४.३१ ॥
கன்றுகளாலும், கொம்பாலும், காலாலும் பசுவால் யாகம் நிகழ்கிறது. இவ்வாறே, இதற்கு விதிக்கப்படும் அனைத்தும் (யாகத்தில் நிகழ்கின்றன).
12.274.32
यज्ञं वहन्ति संभूय सहर्त्विग्भिः सदक्षिणैः ।
संहृत्यैतानि सर्वाणि यज्ञं निर्वर्तयन्त्युत ॥ १२.२७४.३२ ॥
அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ருத்விக்குகளோடும் தட்சிணைகளோடும் யாகத்தைச் சுமக்கிறார்கள். இவை அனைத்தையும் ஒன்றாகக் கூட்டி யாகத்தை முடிக்கிறார்கள்.
12.274.33
यज्ञार्थानि हि सृष्टानि यथार्था श्रूयते श्रुतिः ।
एवं पूर्वतराः पूर्वे प्रवृत्ताश्चैव मानवाः ॥ १२.२७४.३३ ॥
யாகத்திற்காகவே இவை படைக்கப்பட்டன என்று, அதன் பொருளுக்கேற்ப சுருதி கூறுகிறது. இவ்வாறே முன்னிருந்த பண்டைய மனிதர்களும் (யாகத்தில்) ஈடுபட்டனர்.
12.274.34
न हिनस्ति नारभते नाभिद्रुह्यति किंचन ।
यज्ञैर्यष्टव्यमित्येव यो यजत्यफलेप्सया ॥ १२.२७४.३४ ॥
எதையும் கொல்லாமலும், தொடங்காமலும், எவரிடமும் பகை கொள்ளாமலும் இருப்பவன்—'யாகங்களாலேயே வழிபட வேண்டும்' என்று கருதி, பலனின் விருப்பமின்றி யாகம் செய்பவன்.
12.274.35
यज्ञाङ्गान्यपि चैतानि यथोक्तान्यपि सर्वशः ।
विधिना विधियुक्तानि तारयन्ति परस्परम् ॥ १२.२७४.३५ ॥
யாகத்தின் இந்த அங்கங்களும், சொல்லப்பட்டபடி எல்லா வகையிலும், விதிப்படி முறையாகச் செய்யப்படும்போது, ஒன்றையொன்று கடத்துகின்றன.
12.274.36
आम्नायमार्षं पश्यामि यस्मिन्वेदाः प्रतिष्ठिताः ।
तं विद्वांसोऽनुपश्यन्ति ब्राह्मणस्यानुदर्शनात् ॥ १२.२७४.३६ ॥
வேதங்கள் நிலைபெற்றுள்ள அந்த ரிஷிகளின் மரபை நான் காண்கிறேன். அறிஞர்கள் பிராமணரின் போதனையைப் பின்பற்றி அதனையே காண்கின்றனர்.
12.274.37
ब्राह्मणप्रभवो यज्ञो ब्राह्मणार्पण एव च ।
अनुयज्ञं जगत्सर्वं यज्ञश्चानुजगत्सदा ॥ १२.२७४.३७ ॥
யாகம் பிராமணரிடமிருந்து தோன்றுகிறது, பிராமணருக்கே அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது. முழு உலகமும் யாகத்தைப் பின்தொடர்கிறது, யாகமும் எப்போதும் உலகத்தைப் பின்தொடர்கிறது.
12.274.38
ओमिति ब्रह्मणो योनिर्नमः स्वाहा स्वधा वषट् ।
यस्यैतानि प्रयुज्यन्ते यथाशक्ति कृतान्यपि ॥ १२.२७४.३८ ॥
'ஓம்' பிரம்மத்தின் மூலம். நமஃ, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, வஷட் ஆகியவை பயன்படுத்தப்படுபவை; தங்கள் சக்திக்கேற்ப செய்யப்படும் செயல்களிலும் இவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
12.274.39
न तस्य त्रिषु लोकेषु परलोकभयं विदुः ।
इति वेदा वदन्तीह सिद्धाश्च परमर्षयः ॥ १२.२७४.३९ ॥
மூன்று உலகங்களிலும் அவனுக்கு மறுமை பற்றிய பயம் இல்லை என்று இங்கு வேதங்கள் கூறுகின்றன; சித்தர்களும் பரம ரிஷிகளும் அவ்வாறே கூறுகின்றனர்.
12.274.40
ऋचो यजूंहि सामानि स्तोत्राश्च विधिचोदिताः ।
यस्मिन्नेतानि सर्वाणि भवन्तीह स वै द्विजः ॥ १२.२७४.४० ॥
ருக்குகள், யஜுஸ், சாமங்கள் மற்றும் ஸ்தோத்திரங்கள், விதிப்படி கட்டளையிடப்பட்டவை — இவை அனைத்தும் எவனிடம் இங்கு உள்ளனவோ, அவனே உண்மையில் துவிஜன்.
12.274.41
अग्न्याधेये यद्भवति यच्च सोमे सुते द्विज ।
यच्चेतरैर्महायज्ञैर्वेद तद्भगवांस्तथा ॥ १२.२७४.४१ ॥
ஓ துவிஜரே, அக்னியாதேயத்தில் நடப்பதும், சோமம் பிழியப்படும்போது நடப்பதும், பிற மஹாயாகங்களில் நடப்பதும் — அதை பகவானும் அவ்வாறே அறிவார்.
12.274.42
तस्माद्ब्रह्मन्यजेच्चैव याजयेच्चाविचारयन् ।
यजतो यज्ञविधिना प्रेत्य स्वर्गफलं महत् ॥ १२.२७४.४२ ॥
ஆகையால், பிராமணரே, சந்தேகமின்றி நீங்களே யாகம் செய்யுங்கள், பிறரையும் யாகம் செய்விக்கச் செய்யுங்கள். யாகவிதிப்படி யாகம் செய்பவனுக்கு மரணத்திற்குப் பின் மகத்தான சொர்க்கப் பலன் கிடைக்கும்.
12.274.43
नायं लोकोस्त्ययज्ञानां परश्चेति विनिश्चयः ।
वेदवादविदश्चैव प्रमाणमुभयं तदा ॥ १२.२७४.४३ ॥
யாகம் செய்யாதவர்களுக்கு இவ்வுலகமும் இல்லை, மறுவுலகமும் இல்லை என்பதே உறுதியான முடிவு; வேத வாதத்தை அறிந்தவர்களுக்கு அப்போது இரண்டுமே சான்றாகும்.