Mahābhārata · Adhyāya 12.274
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.274.1
अविरोधेन भूतानां त्यागः षाड्गुण्यकारकः ।
यः स्यादुमयभाग्धर्मस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२७४.१ ॥
Der Verzicht, der ohne Feindschaft gegen die Wesen geübt wird, der die sechsfache Vollendung bewirkt und ein beiden Wegen gemeinsames Dharma ist: sag mir das, Großvater.
12.274.2
गार्हस्थ्यस्य च धर्मस्य योगधर्मस्य चोभयोः ।
अदूरसंप्रस्थितयोः किंस्विच्छ्रेयः पितामह ॥ १२.२७४.२ ॥
Von dem Dharma des Hausvaters und dem Dharma des Yoga, die nicht weit voneinander einhergehen: welches ist das bessere, Großvater?
12.274.3
उभौ धर्मौ महाभागावुभौ परमदुश्चरौ ।
उभौ महाफलौ तौ तु सद्भिराचरितावुभौ ॥ १२.२७४.३ ॥
Beide Dharmas sind von großem Verdienst und sehr schwer zu üben; beide bringen große Früchte, und beide wurden von den Guten befolgt.
12.274.4
अव ते वर्तयिष्यासि प्रामाण्यमुभयोस्तयोः ।
शुणुष्वैकमताः पार्थ च्छिन्नधर्मार्थसंशयम् ॥ १२.२७४.४ ॥
Ich werde dir die Autorität von beiden darlegen; höre mit einem Geist zu, Sohn der Pṛthā, damit der Zweifel über Dharma und Artha durchschnitten wird.
12.274.5
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
कपिलस्य गोश्च संवादं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२७४.५ ॥
Auch zu diesem Thema führt man diese alte Überlieferung an, den Dialog zwischen Kapila und der Kuh. Verstehe sie, Yudhiṣṭhira.
12.274.6
आम्नायमनुपश्यन्हि पुराणं शाश्वतं ध्रुवम् ।
नहुषः पूर्वमालेभे त्वष्टुर्गामिति नः श्रुतम् ॥ १२.२७४.६ ॥
Wenn man die Überlieferung betrachtet, das ewige, feste alte Wissen, so haben wir gehört, dass Nahuṣa einst die Kuh Tvaṣṭṛs schlachtete.
12.274.7
तां नियुक्तामदीनात्मा सत्वस्थः संयमे रतः ।
ज्ञानवान्नियताहारो ददर्श कपिलस्तथा ॥ १२.२७४.७ ॥
Ihn, so bestimmt, der unverzagten Sinnes, im Sattva gefestigt, an Selbstbeherrschung erfreut, wissend und maßvoll in der Nahrung, sah Kapila ebenso.
12.274.8
स बुद्धिमुत्तमां प्राप्तो नैष्ठिकीमकुतोभयाम् ।
स्वरेण शिथिलां सत्यां वेदा ३ इत्यब्रवीत्सकृत् ॥ १२.२७४.८ ॥
Da er eine höchste, festgefügte, furchtlose Einsicht erlangt hatte, sprach er einmal 'Vedāḥ' — die Wahrheit, im Tonfall gelockert.
12.274.9
तां गामृषिः स्यूमरश्मिः प्रविश्य यतिमब्रवीत् ।
हंहो वेदा ३ यदि मता धर्माः केनापरे मताः ॥ १२.२७४.९ ॥
Der Weise Syūmaraśmi trat in jene Rede ein und sprach zum Asketen: 'He! Wenn die Veden als gültig gelten, durch was haben andere die Dharmas anerkannt?'
12.274.10
तपस्विनो धृतिमतः श्रुतिविज्ञानचक्षुषः ।
सर्वमार्षं हि मन्यन्ते व्याहृतं विदितात्मनः ॥ १२.२७४.१० ॥
Die Asketen, standhaft, deren Auge das Wissen der Offenbarung ist, die sich selbst Erkennenden, halten alles für das von den Sehern Gesagte.
12.274.11
तस्यैवं गततृष्णस्य विज्वरस्य निराशिषः ।
का विवक्षाऽस्ति वेदेषु निरारम्भस्य सर्वतः ॥ १२.२७४.११ ॥
Für ihn, so von Begierde frei, frei von Fieber, ohne Wunsch nach Früchten, in allem ohne Unternehmung — welcher Wunsch zu reden bleibt ihm über die Veden?
12.274.12
नाहं वेदान्विनिन्दामि न विवक्ष्यामि कर्हिचित् ।
पृथगाश्रमिणां कर्माण्येकार्थानीति नः श्रुतम् ॥ १२.२७४.१२ ॥
Ich schmähe die Veden nicht und werde niemals gegen sie sprechen. Wir haben gehört, dass die Pflichten der verschiedenen Lebensstufen ein einziges Ziel haben.
12.274.13
गच्छत्येव परित्यागी वानप्रस्थश्च गच्छति ।
गृहस्थो ब्रह्मचारी च उभौ तावपि गच्छतः ॥ १२.२७४.१३ ॥
Gewiss geht der Entsagende, und der Waldbewohner geht; der Hausvater und der keusche Schüler, beide gehen ebenfalls.
12.274.14
देवयाना हि पन्थानश्चत्वारः शाश्वता मताः ।
नैषां ज्यायः कनीयस्त्वं फलेषूक्तं बलाबलम् ॥ १२.२७४.१४ ॥
Vier Pfade, die Wege der Götter, gelten als ewig; unter ihnen gibt es weder einen höheren noch einen niederen, doch ihre Stärke und Schwäche in den Früchten wurde dargelegt.
12.274.15
एवं विदित्वा सर्वार्थानारभेतेति वैदिकम् ।
नारभेतेति चान्यत्र नैष्ठिकी श्रूयते श्रुतिः ॥ १२.२७४.१५ ॥
So erkennend, soll man alle Ziele in Angriff nehmen — so lautet der vedische Text; doch anderswo hört man die asketische Offenbarung: »man soll nicht beginnen«.
12.274.16
अनारम्भे ह्यदोषः स्यादारम्भे दोष उत्तमः ।
एवं स्थितस्य शास्त्रस्य दुर्विज्ञेयं बलाबलम् ॥ १२.२७४.१६ ॥
Im Nichtbeginnen liegt kein Fehler; im Beginnen liegt ein großer Fehler. So ist die relative Stärke und Schwäche der so festgelegten Schrift schwer zu verstehen.
12.274.17
यदत्र किंचित्प्रत्यक्षमहिंसायाः परं मतम् ।
ऋते त्वागमशास्त्रेभ्यो ब्रूहि तद्यदि पश्यसि ॥ १२.२७४.१७ ॥
Was hier an Gewaltlosigkeit als offenkundig und höchst gilt, wenn du es außerhalb der überlieferten Schriften siehst, so sage es.
12.274.18
स्यूमरश्मिरुवाच ।
स्वर्गकामो यजेतेति सततं श्रूयते श्रुतिः।
फलं प्रकल्प्य पूर्वं हि ततो यज्ञः प्रतायते ॥ १२.२७४.१८ ॥
Syūmaraśmi sprach: Beständig hört man die Offenbarung: »Wer den Himmel begehrt, soll opfern.« Denn nachdem man zuvor die Frucht ersonnen hat, entfaltet sich danach das Opfer.
12.274.19
अजश्चाश्वश्च मेषश्च र्गौश्च पक्षिगणाश्च ये ।
ग्राम्यारण्याश्चौषधयः प्राणस्यान्नमिति श्रुतिः ॥ १२.२७४.१९ ॥
Ziege, Pferd, Widder, Kuh, Vogelschwärme und die zahmen und wilden Kräuter – sie sind die Nahrung des Lebensatems, so lehrt die Offenbarung.
12.274.20
तथैवान्नं ह्यहरहः सायंप्रातर्निरूप्यते ।
पशवश्चाथ धान्यं च यज्ञस्याङ्गमिति श्रुतिः ॥ १२.२७४.२० ॥
Ebenso wird die Speise Tag für Tag, am Abend und am Morgen, vorgeschrieben. Tiere und Getreide sind die Glieder des Opfers, so lehrt die Offenbarung.
12.274.21
एतानि सह यज्ञेन प्रजापतिरकल्पयत् ।
तेन प्रजापतिर्देवान्यज्ञेनायजत प्रभुः ॥ १२.२७४.२१ ॥
Zusammen mit dem Opfer bestimmte Prajāpati all dies. Dadurch verehrte der Herr Prajāpati die Götter durch das Opfer.
12.274.22
तदन्योन्यवराः सर्वे प्राणिनः सप्तसप्त च ॥ १२.२७४.२२ ॥
Alle diese Lebewesen, jedes unter den anderen ausgezeichnet, kommen in Siebenerschaften vor.
12.274.23
गौरजो मनुजः श्वा वा अश्वाश्वतरगर्दभाः ।
एते ग्राम्याः समाख्याताः पशवः सप्त साधुभिः ॥ १२.२७४.२३ ॥
Kuh, Ziege, Mensch, Hund oder Pferd, Maultier und Esel: diese sieben werden von den Weisen als Haustiere erklärt.
12.274.24
सिंहा व्याघ्रा वराहाश्च महिषा वारणास्तथा ।
हरिणः शललाश्चैव सप्तारण्यास्तथा स्मृताः ॥ १२.२७४.२४ ॥
Löwen, Tiger, Eber, Büffel und Elefanten sowie Hirsche und Antilopen: diese sieben wilden Tiere werden ebenso überliefert.
12.274.25
यज्ञेषूपाकृतं विश्वं प्राहुरुत्तमसंज्ञितम् ॥ १२.२७४.२५ ॥
Die ganze Welt, in den Opfern dargebracht, nennt man mit dem Namen des Höchsten.
12.274.26
एतच्चैवाभ्यनुज्ञातं पूर्वैः पूर्वतरैस्तथा ।
को जातु न विचिन्वीत विद्वान्स्वां शक्तिमात्मनः ॥ १२.२७४.२६ ॥
Auch dies haben die Vorfahren und noch frühere gutgeheißen. Welcher Weise würde je versäumen, seine eigene Kraft zu prüfen?
12.274.27
पशवश्च मनुष्याश्च द्रुमाश्चौषधिभिः सह ।
स्वर्गमेवाभिकाङ्क्षन्ते न च स्वर्गोस्ति ते मखात् ॥ १२.२७४.२७ ॥
Tiere, Menschen und Bäume zusammen mit den Kräutern sehnen sich alle nach dem Himmel; doch für sie gibt es ohne das Opfer keinen Himmel.
12.274.28
ओषध्यः पशवो वृक्षा वीरुदाज्यं पयो दधि ।
हविर्भूमिर्दिशः श्रद्धा कालश्चैतानि द्वादश ॥ १२.२७४.२८ ॥
Kräuter, Tiere, Bäume, Ranken, geklärte Butter, Milch, Quark, die Erde als Opfergabe, die Himmelsrichtungen, Glaube und Zeit – das sind die Zwölf.
12.274.29
ऋचो यजूंषि सामानि ऋत्विजश्चापि षोडश ।
अग्निर्ज्ञेयो गृहपतिः स सप्तदश उच्यते ॥ १२.२७४.२९ ॥
Die Verse des Ṛg, die Formeln des Yajus, die Gesänge des Sāman und die sechzehn Priester; Agni ist als Hausherr zu erkennen, und er heißt der Siebzehnte.
12.274.30
अङ्गान्येतानि यज्ञस्य यज्ञो मूलमिति श्रुतिः ।
आज्येन पयसा दध्ना शकृताऽऽमिक्षया त्वचा ॥ १२.२७४.३० ॥
Dies sind die Glieder des Opfers; das Opfer selbst ist die Wurzel, so verkündet es die Offenbarung. Mit geklärter Butter, Milch, Quark, Dung, geronnener Milch und Haut wird das Ritual vollzogen.
12.274.31
बालैः शृङ्गेण पादेन संभवत्येव गौर्मखम् ।
एवं प्रत्यकेशः सर्वं यद्यदस्य विधीयते ॥ १२.२७४.३१ ॥
Mit den Kälbern, mit dem Horn, mit dem Fuß—so kommt durch die Kuh das Opfer zustande. Ebenso wird alles, was dafür vorgeschrieben ist, im Opfer vollzogen.
12.274.32
यज्ञं वहन्ति संभूय सहर्त्विग्भिः सदक्षिणैः ।
संहृत्यैतानि सर्वाणि यज्ञं निर्वर्तयन्त्युत ॥ १२.२७४.३२ ॥
Gemeinsam tragen sie das Opfer mit den Opferpriestern und ihren Gaben. Indem sie all dies zusammenführen, bringen sie das Opfer zur Vollendung.
12.274.33
यज्ञार्थानि हि सृष्टानि यथार्था श्रूयते श्रुतिः ।
एवं पूर्वतराः पूर्वे प्रवृत्ताश्चैव मानवाः ॥ १२.२७४.३३ ॥
Zum Opfer wurden diese in der Tat geschaffen, wie es die Offenbarung gemäß ihrer Bedeutung lehrt. So waren auch die Menschen der frühesten Vorzeit darin tätig.
12.274.34
न हिनस्ति नारभते नाभिद्रुह्यति किंचन ।
यज्ञैर्यष्टव्यमित्येव यो यजत्यफलेप्सया ॥ १२.२७४.३४ ॥
Wer niemandem schadet, nichts Schädliches unternimmt und gegen niemanden Feindschaft hegt, und wer opfert, in der Überzeugung, man müsse nur durch Opfer verehren, ohne Verlangen nach der Frucht.
12.274.35
यज्ञाङ्गान्यपि चैतानि यथोक्तान्यपि सर्वशः ।
विधिना विधियुक्तानि तारयन्ति परस्परम् ॥ १२.२७४.३५ ॥
Auch diese Glieder des Opfers, wie beschrieben, in jeder Hinsicht nach Vorschrift und ordnungsgemäß vollzogen, führen einander hinüber.
12.274.36
आम्नायमार्षं पश्यामि यस्मिन्वेदाः प्रतिष्ठिताः ।
तं विद्वांसोऽनुपश्यन्ति ब्राह्मणस्यानुदर्शनात् ॥ १२.२७४.३६ ॥
Ich sehe jene Überlieferung der Seher, in der die Veden gegründet sind. Die Gelehrten erkennen sie, indem sie der Unterweisung des Brahmanen folgen.
12.274.37
ब्राह्मणप्रभवो यज्ञो ब्राह्मणार्पण एव च ।
अनुयज्ञं जगत्सर्वं यज्ञश्चानुजगत्सदा ॥ १२.२७४.३७ ॥
Das Opfer entspringt dem Brahmanen und wird dem Brahmanen dargebracht. Die ganze Welt folgt dem Opfer, und das Opfer folgt stets der Welt.
12.274.38
ओमिति ब्रह्मणो योनिर्नमः स्वाहा स्वधा वषट् ।
यस्यैतानि प्रयुज्यन्ते यथाशक्ति कृतान्यपि ॥ १२.२७४.३८ ॥
Om ist der Ursprung Brahmans. Namaḥ, svāhā, svadhā und vaṣaṭ werden angewandt, auch bei Handlungen, die nach eigenem Vermögen vollzogen werden.
12.274.39
न तस्य त्रिषु लोकेषु परलोकभयं विदुः ।
इति वेदा वदन्तीह सिद्धाश्च परमर्षयः ॥ १२.२७४.३९ ॥
In den drei Welten kennt er keine Furcht vor dem Jenseits – so erklären es hier die Veden, und so sagen es die Vollendeten und die höchsten Weisen.
12.274.40
ऋचो यजूंहि सामानि स्तोत्राश्च विधिचोदिताः ।
यस्मिन्नेतानि सर्वाणि भवन्तीह स वै द्विजः ॥ १२.२७४.४० ॥
Verse, Opferformeln, Gesänge und Hymnen, nach Vorschrift angeordnet – wer sie alle hier in sich trägt, der ist wahrlich ein Zweimalgeborener.
12.274.41
अग्न्याधेये यद्भवति यच्च सोमे सुते द्विज ।
यच्चेतरैर्महायज्ञैर्वेद तद्भगवांस्तथा ॥ १२.२७४.४१ ॥
O Zweimalgeborener, was bei der Errichtung der heiligen Feuer geschieht, was geschieht, wenn der Soma gepresst wird, und was bei den anderen großen Opfern geschieht – das weiß der Erhabene ebenso.
12.274.42
तस्माद्ब्रह्मन्यजेच्चैव याजयेच्चाविचारयन् ।
यजतो यज्ञविधिना प्रेत्य स्वर्गफलं महत् ॥ १२.२७४.४२ ॥
Darum, o Brahmane, soll man selbst ohne Zögern opfern und andere opfern lassen. Wer nach der Vorschrift des Opfers opfert, erlangt nach dem Tod die große Frucht des Himmels.
12.274.43
नायं लोकोस्त्ययज्ञानां परश्चेति विनिश्चयः ।
वेदवादविदश्चैव प्रमाणमुभयं तदा ॥ १२.२७४.४३ ॥
Für die, die nicht opfern, gibt es weder diese Welt noch die jenseitige – dies ist die feste Entscheidung; und für die Kenner der vedischen Lehre gilt dann beides als Autorität.