ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.274
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.274.1
अविरोधेन भूतानां त्यागः षाड्गुण्यकारकः ।
यः स्यादुमयभाग्धर्मस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२७४.१ ॥
ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ବିରୋଧହୀନ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ, ଯାହା ଷାଡ୍ଗୁଣ୍ୟ ସାଧନ କରେ ଏବଂ ଉଭୟରେ ଅଂଶୀଦାର ଧର୍ମ — ସେହି ଧର୍ମ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ପିତାମହ।
12.274.2
गार्हस्थ्यस्य च धर्मस्य योगधर्मस्य चोभयोः ।
अदूरसंप्रस्थितयोः किंस्विच्छ्रेयः पितामह ॥ १२.२७४.२ ॥
ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ଓ ଯୋଗ ଧର୍ମ—ଦୁଇଟି ନିକଟରେ ଚାଲୁଥିବା; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟି ଶ୍ରେୟସ୍କର, ପିତାମହ?
12.274.3
उभौ धर्मौ महाभागावुभौ परमदुश्चरौ ।
उभौ महाफलौ तौ तु सद्भिराचरितावुभौ ॥ १२.२७४.३ ॥
ଏହି ଉଭୟ ଧର୍ମ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଓ ଅତି ଦୁଷ୍କର; ଉଭୟ ମହାଫଳ ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ସଜ୍ଜନମାନେ ଏମାନଙ୍କୁ ଆଚରଣ କରିଛନ୍ତି।
12.274.4
अव ते वर्तयिष्यासि प्रामाण्यमुभयोस्तयोः ।
शुणुष्वैकमताः पार्थ च्छिन्नधर्मार्थसंशयम् ॥ १२.२७४.४ ॥
ସେହି ଦୁଇଟିର ପ୍ରାମାଣ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି; ପାର୍ଥ, ଏକାଗ୍ରମନରେ ଶୁଣ, ଧର୍ମାର୍ଥର ସଂଶୟ ଛିନ୍ନ ହେଉ।
12.274.5
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
कपिलस्य गोश्च संवादं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.२७४.५ ॥
ଏ ବିଷୟରେ ଲୋକମାନେ ଏହି ପୁରାତନ ଇତିହାସ ଉଦ୍ଧୃତ କରନ୍ତି — କପିଳ ଓ ଗାଈଙ୍କ ସଂବାଦ। ତାହା ବୁଝ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
12.274.6
आम्नायमनुपश्यन्हि पुराणं शाश्वतं ध्रुवम् ।
नहुषः पूर्वमालेभे त्वष्टुर्गामिति नः श्रुतम् ॥ १२.२७४.६ ॥
ପରମ୍ପରା ଓ ଶାଶ୍ୱତ, ଧ୍ରୁବ ପୁରାଣକୁ ବିଚାରିଲେ — ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଯେ ପୂର୍ବେ ନହୁଷ ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ଗାଈକୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
12.274.7
तां नियुक्तामदीनात्मा सत्वस्थः संयमे रतः ।
ज्ञानवान्नियताहारो ददर्श कपिलस्तथा ॥ १२.२७४.७ ॥
ସେହି ନିଯୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ, ଅଦୀନାତ୍ମା, ସତ୍ତ୍ୱରେ ସ୍ଥିତ, ସଂଯମରେ ରତ, ଜ୍ଞାନବାନ ଓ ନିୟତାହାରୀ କପିଳ ସେହିପରି ଦେଖିଲେ।
12.274.8
स बुद्धिमुत्तमां प्राप्तो नैष्ठिकीमकुतोभयाम् ।
स्वरेण शिथिलां सत्यां वेदा ३ इत्यब्रवीत्सकृत् ॥ १२.२७४.८ ॥
ସେ ଉତ୍ତମ, ନୈଷ୍ଠିକ, ନିର୍ଭୟ ବୁଦ୍ଧି ପାଇ ସ୍ୱରରେ ଶିଥିଳ ସତ୍ୟକୁ ଥରେ 'ବେଦାଃ' ବୋଲିଲେ।
12.274.9
तां गामृषिः स्यूमरश्मिः प्रविश्य यतिमब्रवीत् ।
हंहो वेदा ३ यदि मता धर्माः केनापरे मताः ॥ १२.२७४.९ ॥
ସେହି ବାଣୀରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଋଷି ସ୍ୟୂମରଶ୍ମି ଯତିଙ୍କୁ କହିଲେ — 'ଆରେ, ବେଦ ଯଦି ପ୍ରମାଣ, ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ ଧର୍ମ କିସରେ ମାନିଲେ?'
12.274.10
तपस्विनो धृतिमतः श्रुतिविज्ञानचक्षुषः ।
सर्वमार्षं हि मन्यन्ते व्याहृतं विदितात्मनः ॥ १२.२७४.१० ॥
ତପସ୍ୱୀ, ଧୃତିମାନ, ଶ୍ରୁତି-ବିଜ୍ଞାନରୂପ ଚକ୍ଷୁବିଶିଷ୍ଟ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ସବୁକିଛି ଋଷିଙ୍କ କଥା ବୋଲି ମାନନ୍ତି।
12.274.11
तस्यैवं गततृष्णस्य विज्वरस्य निराशिषः ।
का विवक्षाऽस्ति वेदेषु निरारम्भस्य सर्वतः ॥ १२.२७४.११ ॥
ଏପରି ତୃଷ୍ଣାରହିତ, ବିଜ୍ୱର, ନିରାଶିଷ, ସର୍ବତଃ ନିରାରମ୍ଭ ତାଙ୍କର ବେଦ ବିଷୟରେ କହିବାର କି ଇଚ୍ଛା ଅଛି?
12.274.12
नाहं वेदान्विनिन्दामि न विवक्ष्यामि कर्हिचित् ।
पृथगाश्रमिणां कर्माण्येकार्थानीति नः श्रुतम् ॥ १२.२७४.१२ ॥
ମୁଁ ବେଦକୁ ନିନ୍ଦା କରେ ନାହିଁ, କେବେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କହିବି ନାହିଁ। ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ରମୀଙ୍କ କର୍ମ ଏକାର୍ଥବାଚୀ ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
12.274.13
गच्छत्येव परित्यागी वानप्रस्थश्च गच्छति ।
गृहस्थो ब्रह्मचारी च उभौ तावपि गच्छतः ॥ १२.२७४.१३ ॥
ତ୍ୟାଗୀ ନିଶ୍ଚୟ ଯାଏ, ବାନପ୍ରସ୍ଥ ମଧ୍ୟ ଯାଏ। ଗୃହସ୍ଥ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଉଭୟେ ମଧ୍ୟ ଯାଆନ୍ତି।
12.274.14
देवयाना हि पन्थानश्चत्वारः शाश्वता मताः ।
नैषां ज्यायः कनीयस्त्वं फलेषूक्तं बलाबलम् ॥ १२.२७४.१४ ॥
ଦେବଯାନ ନାମକ ଚାରି ପଥ ଶାଶ୍ୱତ ବୋଲି ମାନାଯାଏ। ଏଥିମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବା ହୀନ କେହି ନାହିଁ; ଫଳରେ ସେମାନଙ୍କ ବଳାବଳ କୁହାଯାଇଛି।
12.274.15
एवं विदित्वा सर्वार्थानारभेतेति वैदिकम् ।
नारभेतेति चान्यत्र नैष्ठिकी श्रूयते श्रुतिः ॥ १२.२७४.१५ ॥
ଏପରି ଜାଣି ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ୍ — ଏହା ବୈଦିକ ବଚନ। ଅନ୍ୟତ୍ର 'ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ' ଏହି ନୈଷ୍ଠିକୀ ଶ୍ରୁତି ଶୁଣାଯାଏ।
12.274.16
अनारम्भे ह्यदोषः स्यादारम्भे दोष उत्तमः ।
एवं स्थितस्य शास्त्रस्य दुर्विज्ञेयं बलाबलम् ॥ १२.२७४.१६ ॥
ଆରମ୍ଭ ନ କରିବାରେ ଦୋଷ ନାହିଁ; ଆରମ୍ଭ କରିବାରେ ବଡ଼ ଦୋଷ ହୁଏ। ଏପରି ସ୍ଥିତ ଶାସ୍ତ୍ରର ବଳାବଳ ବୁଝିବା କଷ୍ଟକର।
12.274.17
यदत्र किंचित्प्रत्यक्षमहिंसायाः परं मतम् ।
ऋते त्वागमशास्त्रेभ्यो ब्रूहि तद्यदि पश्यसि ॥ १२.२७४.१७ ॥
ଏଠାରେ ଅହିଂସାରେ ଯାହା କିଛି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଓ ପରମ ବୋଲି ମାନାଯାଏ, ଯଦି ତୁମେ ଆଗମ-ଶାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟତୀତ ତାହା ଦେଖ, ତେବେ କୁହ।
12.274.18
स्यूमरश्मिरुवाच ।
स्वर्गकामो यजेतेति सततं श्रूयते श्रुतिः।
फलं प्रकल्प्य पूर्वं हि ततो यज्ञः प्रतायते ॥ १२.२७४.१८ ॥
ସ୍ୟୂମରଶ୍ମି କହିଲେ: 'ସ୍ୱର୍ଗକାମୀ ଯଜ୍ଞ କରିବ' ଏହି ଶ୍ରୁତି ସର୍ବଦା ଶୁଣାଯାଏ। ପ୍ରଥମେ ଫଳ କଳ୍ପନା କରିବା ପରେ ଯଜ୍ଞ ବିସ୍ତାର ପାଏ।
12.274.19
अजश्चाश्वश्च मेषश्च र्गौश्च पक्षिगणाश्च ये ।
ग्राम्यारण्याश्चौषधयः प्राणस्यान्नमिति श्रुतिः ॥ १२.२७४.१९ ॥
ଛାଗ, ଘୋଡ଼ା, ମେଷ, ଗାଈ, ପକ୍ଷୀଗଣ, ଗ୍ରାମ୍ୟ ଓ ଅରଣ୍ୟ ଔଷଧି — ଏମାନେ ପ୍ରାଣର ଅନ୍ନ ବୋଲି ଶ୍ରୁତି କହେ।
12.274.20
तथैवान्नं ह्यहरहः सायंप्रातर्निरूप्यते ।
पशवश्चाथ धान्यं च यज्ञस्याङ्गमिति श्रुतिः ॥ १२.२७४.२० ॥
ସେହିପରି ଅନ୍ନ ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତେ ନିରୂପିତ ହୁଏ। ପଶୁ ଓ ଧାନ୍ୟ ଯଜ୍ଞର ଅଙ୍ଗ ବୋଲି ଶ୍ରୁତି କହେ।
12.274.21
एतानि सह यज्ञेन प्रजापतिरकल्पयत् ।
तेन प्रजापतिर्देवान्यज्ञेनायजत प्रभुः ॥ १२.२७४.२१ ॥
ଏସବୁକୁ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ପ୍ରଜାପତି ନିରୂପଣ କଲେ। ସେଥିରେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରଜାପତି ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
12.274.22
तदन्योन्यवराः सर्वे प्राणिनः सप्तसप्त च ॥ १२.२७४.२२ ॥
ସେହି ସବୁ ପ୍ରାଣୀ, ପରସ୍ପର ଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସାତ-ସାତ ଅଟନ୍ତି।
12.274.23
गौरजो मनुजः श्वा वा अश्वाश्वतरगर्दभाः ।
एते ग्राम्याः समाख्याताः पशवः सप्त साधुभिः ॥ १२.२७४.२३ ॥
ଗାଈ, ଛାଗ, ମନୁଷ୍ୟ, କୁକୁର କିମ୍ବା ଘୋଡ଼ା, ଖଚର ଓ ଗଧ — ଏହି ସାତଟି ଗ୍ରାମ୍ୟ ପଶୁ ସାଧୁମାନେ କହିଛନ୍ତି।
12.274.24
सिंहा व्याघ्रा वराहाश्च महिषा वारणास्तथा ।
हरिणः शललाश्चैव सप्तारण्यास्तथा स्मृताः ॥ १२.२७४.२४ ॥
ସିଂହ, ବାଘ, ଶୂକର, ମହିଷ ଓ ହାତୀ, ଏବଂ ହରିଣ ଓ ଶଲଲ — ଏହିପରି ଏହି ସାତଟି ଅରଣ୍ୟ ପଶୁ ସ୍ମୃତ ହୋଇଛନ୍ତି।
12.274.25
यज्ञेषूपाकृतं विश्वं प्राहुरुत्तमसंज्ञितम् ॥ १२.२७४.२५ ॥
ଯଜ୍ଞରେ ଅର୍ପିତ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଉତ୍ତମ ନାମରେ ଅଭିହିତ କରାଯାଏ।
12.274.26
एतच्चैवाभ्यनुज्ञातं पूर्वैः पूर्वतरैस्तथा ।
को जातु न विचिन्वीत विद्वान्स्वां शक्तिमात्मनः ॥ १२.२७४.२६ ॥
ଏହା ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବଜ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଆହୁରି ପୂର୍ବର ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମୋଦିତ। କେଉଁ ବିଦ୍ୱାନ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ କେବେ ବି ବିଚାର ନ କରିବ?
12.274.27
पशवश्च मनुष्याश्च द्रुमाश्चौषधिभिः सह ।
स्वर्गमेवाभिकाङ्क्षन्ते न च स्वर्गोस्ति ते मखात् ॥ १२.२७४.२७ ॥
ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ ଏବଂ ବୃକ୍ଷମାନେ ଔଷଧି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ହିଁ କାମନା କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯଜ୍ଞ ବିନା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ନାହିଁ।
12.274.28
ओषध्यः पशवो वृक्षा वीरुदाज्यं पयो दधि ।
हविर्भूमिर्दिशः श्रद्धा कालश्चैतानि द्वादश ॥ १२.२७४.२८ ॥
ଔଷଧି, ପଶୁ, ବୃକ୍ଷ, ଲତା, ଘିଅ, କ୍ଷୀର, ଦହି, ହବିର୍ଭୂମି, ଦିଗ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ କାଳ — ଏହି ବାର ଅଟେ।
12.274.29
ऋचो यजूंषि सामानि ऋत्विजश्चापि षोडश ।
अग्निर्ज्ञेयो गृहपतिः स सप्तदश उच्यते ॥ १२.२७४.२९ ॥
ଋକ୍, ଯଜୁଃ, ସାମ ଏବଂ ଷୋଳ ଜଣ ଋତ୍ବିଜ୍; ଅଗ୍ନିକୁ ଗୃହପତି ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ, ସେ ସତର ତମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
12.274.30
अङ्गान्येतानि यज्ञस्य यज्ञो मूलमिति श्रुतिः ।
आज्येन पयसा दध्ना शकृताऽऽमिक्षया त्वचा ॥ १२.२७४.३० ॥
ଏଗୁଡ଼ିକ ଯଜ୍ଞର ଅଙ୍ଗ; ଯଜ୍ଞ ହିଁ ମୂଳ ବୋଲି ଶ୍ରୁତି କହେ। ଘିଅ, କ୍ଷୀର, ଦହି, ଗୋବର, ଆମିକ୍ଷା ଓ ଚର୍ମ ସହିତ (ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ)।
12.274.31
बालैः शृङ्गेण पादेन संभवत्येव गौर्मखम् ।
एवं प्रत्यकेशः सर्वं यद्यदस्य विधीयते ॥ १२.२७४.३१ ॥
ବତ୍ସ, ଶୃଙ୍ଗ, ପାଦ ଦ୍ୱାରା—ଏହିପରି ଗାଈ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ସମ୍ଭବ ହୁଏ। ଏହିପରି ଏହା ପାଇଁ ଯାହା ଯାହା ବିଧାନ କରାଯାଏ, ସବୁ (ଯଜ୍ଞରେ ଘଟେ)।
12.274.32
यज्ञं वहन्ति संभूय सहर्त्विग्भिः सदक्षिणैः ।
संहृत्यैतानि सर्वाणि यज्ञं निर्वर्तयन्त्युत ॥ १२.२७४.३२ ॥
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମିଳିମିଶି ଋତ୍ବିଜ୍ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଯଜ୍ଞକୁ ବହନ କରନ୍ତି। ଏହି ସବୁକୁ ଏକତ୍ର କରି ଯଜ୍ଞକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
12.274.33
यज्ञार्थानि हि सृष्टानि यथार्था श्रूयते श्रुतिः ।
एवं पूर्वतराः पूर्वे प्रवृत्ताश्चैव मानवाः ॥ १२.२७४.३३ ॥
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ହିଁ ଏସବୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି, ଅର୍ଥ ଅନୁସାରେ ଶ୍ରୁତିରେ ଶୁଣାଯାଏ। ଏହିପରି ପୂର୍ବକାଳର ପ୍ରାଚୀନ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ (ଯଜ୍ଞରେ) ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ।
12.274.34
न हिनस्ति नारभते नाभिद्रुह्यति किंचन ।
यज्ञैर्यष्टव्यमित्येव यो यजत्यफलेप्सया ॥ १२.२७४.३४ ॥
ଯିଏ କାହାକୁ ହିଂସା କରେ ନାହିଁ, କିଛି ଆରମ୍ଭ କରେ ନାହିଁ, କାହା ପ୍ରତି ଦ୍ରୋହ କରେ ନାହିଁ—'ଯଜ୍ଞରେ ହିଁ ଯଜନ କରିବା ଉଚିତ' ଏହା ଭାବି, ଫଳେଚ୍ଛା ବିନା ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରେ।
12.274.35
यज्ञाङ्गान्यपि चैतानि यथोक्तान्यपि सर्वशः ।
विधिना विधियुक्तानि तारयन्ति परस्परम् ॥ १२.२७४.३५ ॥
ଯଜ୍ଞର ଏହି ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ, କୁହାଯାଇଥିବା ଅନୁସାରେ ସବୁ ଦିଗରୁ, ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଠିକ୍ ଭାବେ କଲେ, ପରସ୍ପରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
12.274.36
आम्नायमार्षं पश्यामि यस्मिन्वेदाः प्रतिष्ठिताः ।
तं विद्वांसोऽनुपश्यन्ति ब्राह्मणस्यानुदर्शनात् ॥ १२.२७४.३६ ॥
ଯେଉଁଥିରେ ବେଦ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ସେହି ଋଷିମାନଙ୍କ ପରମ୍ପରା ମୁଁ ଦେଖେ। ବିଦ୍ୱାନମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରି ତାହାକୁ ଦେଖନ୍ତି।
12.274.37
ब्राह्मणप्रभवो यज्ञो ब्राह्मणार्पण एव च ।
अनुयज्ञं जगत्सर्वं यज्ञश्चानुजगत्सदा ॥ १२.२७४.३७ ॥
ଯଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହିଁ ଅର୍ପିତ ହୁଏ। ସମଗ୍ର ଜଗତ ଯଜ୍ଞକୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ସଦା ଜଗତକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
12.274.38
ओमिति ब्रह्मणो योनिर्नमः स्वाहा स्वधा वषट् ।
यस्यैतानि प्रयुज्यन्ते यथाशक्ति कृतान्यपि ॥ १२.२७४.३८ ॥
'ଓମ୍' ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ଉତ୍ସ। ନମଃ, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ବଷଟ୍ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପ୍ରୟୋଗ ହୁଏ, ସେମାନେ ଯଥାଶକ୍ତି କୃତ କର୍ମରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରୟୋଗ ହୁଅନ୍ତି।
12.274.39
न तस्य त्रिषु लोकेषु परलोकभयं विदुः ।
इति वेदा वदन्तीह सिद्धाश्च परमर्षयः ॥ १२.२७४.३९ ॥
ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କର ପରଲୋକ ଭୟ ନଥାଏ, ଏପରି ବେଦ ଏଠାରେ କହନ୍ତି; ସିଦ୍ଧ ଓ ପରମ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ସେପରି କହନ୍ତି।
12.274.40
ऋचो यजूंहि सामानि स्तोत्राश्च विधिचोदिताः ।
यस्मिन्नेतानि सर्वाणि भवन्तीह स वै द्विजः ॥ १२.२७४.४० ॥
ଋକ୍, ଯଜୁସ୍, ସାମ ଓ ସ୍ତୋତ୍ର — ବିଧି ଅନୁସାରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ — ଏସବୁ ଯାହାଠାରେ ଏଠାରେ ରହନ୍ତି, ସେ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଦ୍ୱିଜ।
12.274.41
अग्न्याधेये यद्भवति यच्च सोमे सुते द्विज ।
यच्चेतरैर्महायज्ञैर्वेद तद्भगवांस्तथा ॥ १२.२७४.४१ ॥
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଅଗ୍ନ୍ୟାଧେୟରେ ଯାହା ହୁଏ, ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ ଯାହା ହୁଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମହାଯଜ୍ଞରେ ଯାହା ହୁଏ — ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ସେସବୁ ସେହିପରି ଜାଣନ୍ତି।
12.274.42
तस्माद्ब्रह्मन्यजेच्चैव याजयेच्चाविचारयन् ।
यजतो यज्ञविधिना प्रेत्य स्वर्गफलं महत् ॥ १२.२७४.४२ ॥
ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସନ୍ଦେହ ନ କରି ନିଜେ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରାଇବା ଉଚିତ। ଯଜ୍ଞବିଧି ଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞକାରୀ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମହାନ ସ୍ୱର୍ଗଫଳ ପାଏ।
12.274.43
नायं लोकोस्त्ययज्ञानां परश्चेति विनिश्चयः ।
वेदवादविदश्चैव प्रमाणमुभयं तदा ॥ १२.२७४.४३ ॥
ଯଜ୍ଞ ନକରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏ ଲୋକ ନାହିଁ ଏବଂ ପରଲୋକ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚୟ; ବେଦବାଦ ଜାଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସେତେବେଳେ ଉଭୟ ପ୍ରମାଣ।