Mahābhārata · Adhyāya 12.275
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.275.1
एतावदनुपश्यन्तो यतयो यान्ति मार्गगाः ।
नैषां सर्वेषु लोकेषु कश्चिदस्ति व्यतिक्रमः ॥ १२.२७५.१ ॥
Así viendo, los yatis que siguen el camino avanzan; para ellos no hay transgresión en ninguno de los mundos.
12.275.2
निर्द्वन्द्वा निर्नमस्कारा निराशीर्बन्धना बुधाः ।
विमुक्ताः सर्वपापेभ्यश्चरन्ति शुचयोऽमलाः ॥ १२.२७५.२ ॥
Libres de los pares de opuestos, sin saludos, libres de las ataduras del deseo de recompensa, los sabios, liberados de todos los pecados, vagan puros e inmaculados.
12.275.3
अपवर्गेऽथ संत्यागे बुद्धौ च कृतनिश्चयाः ।
ब्रह्मिष्ठा ब्रह्मभूताश्च ब्रह्मण्येव कृतालयाः ॥ १२.२७५.३ ॥
Quienes están firmemente resueltos en la liberación, en la renuncia total y en el intelecto, establecidos en Brahman y hechos Brahman, hacen su morada solo en Brahman.
12.275.4
येऽशोका नष्टरजसस्तेषां लोकाः सनातनाः ।
तेषां गतिं परां प्राप्य गार्हस्थ्ये किं प्रयोजनम् ॥ १२.२७५.४ ॥
Para aquellos libres de dolor, cuya pasión ha sido destruida, sus mundos son eternos; habiendo alcanzado su meta suprema, ¿cuál es el propósito de la vida de cabeza de familia?
12.275.5
स्यूमरश्मिरुवाच ।
यद्येषां परमा निष्ठा यद्येषां परमा गतिः।
गृहस्थानव्यपाश्रित्य नाश्रमोऽन्यः प्रवर्तते ॥ १२.२७५.५ ॥
Si su suprema firmeza y su suprema meta son tales, entonces ninguna otra etapa de la vida surge sin apoyarse en los cabezas de familia.
12.275.6
यथा मातरमाश्रित्य सर्वे जीवन्ति जन्तवः ।
एवं गार्हस्थ्यमाश्रित्य वर्तन्त इतराश्रमाः ॥ १२.२७५.६ ॥
Así como todos los seres vivos viven apoyándose en la madre, así las demás etapas de la vida subsisten apoyándose en la vida de cabeza de familia.
12.275.7
गृहस्थ एव यजते गृहस्थस्तप्यते तपः ।
गार्हस्थ्यमस्य धर्मस्य मूलं यत्किंचिदेव हि ॥ १२.२७५.७ ॥
Solo el cabeza de familia realiza el sacrificio; solo el cabeza de familia practica la austeridad. La raíz de este dharma, sea lo que sea, es en verdad la vida del cabeza de familia.
12.275.8
प्रजनाद्यभिनिर्वृत्ताः सर्वे प्राणभृतो मुनेः ।
प्रजनं चाप्युतान्यत्र न कथंचन विद्यते ॥ १२.२७५.८ ॥
Oh sabio, todos los seres vivos surgen de la procreación y similares. Y la procreación no se encuentra en ningún otro lugar de ninguna manera.
12.275.9
यास्तु स्युर्बहिरोषध्यो बहिरन्यास्तथाऽद्रिजाः ।
ओषधिभ्यो बहिर्यस्मात्प्राणी कश्चिन्न विद्यते ॥ १२.२७५.९ ॥
Aquellas hierbas que están fuera, y asimismo las demás nacidas de las montañas; pues fuera de las hierbas no se encuentra ningún ser vivo.
12.275.10
कस्यैषा वाग्भवेत्सत्या मोक्षो नास्ति गृहादिति ।
अश्रद्दधानैरप्राज्ञैः सूक्ष्मदर्शनवर्जितैः ॥ १२.२७५.१० ॥
¿Para quién podría ser verdadera esta palabra, de que no hay liberación desde la vida del cabeza de familia? La dicen los incrédulos, los necios y los carentes de visión sutil.
12.275.11
निराशैरलसैः श्रान्तैस्तप्यमानैः स्वकर्मभिः ।
शमस्योपरमो दृष्टः प्रव्रज्यायामपण्डितैः ॥ १२.२७५.११ ॥
Por los desesperados, los indolentes, los fatigados y los ignorantes atormentados por sus propias acciones, se ha visto en la renuncia el fin de la calma.
12.275.12
त्रैलोक्यस्येव हेतुर्हि मर्यादा शाश्वती ध्रुवा ।
ब्राह्मणो नाम भगवाञ्जन्मप्रभृति पूज्यते ॥ १२.२७५.१२ ॥
El límite eterno y firme es, por así decir, la causa de los tres mundos. El venerable brahmán es honrado desde su nacimiento.
12.275.13
प्राग्गर्भाघानमन्त्रा हि प्रवर्तन्ते द्विजातिषु ।
अविश्वस्तेषु वर्तन्ते विश्वस्तेष्वपि संश्रिताः ॥ १२.२७५.१३ ॥
En efecto, los mantras del rito previo a la concepción prevalecen entre los dvijāti; permanecen entre los no fiables y también son recurridos entre los fiables.
12.275.14
दाहे पुनः संश्रयणे संश्रिते पात्रभोजने ।
दानं गवां पशूनां वा पिण्डानामप्सु मज्जनम् ॥ १२.२७५.१४ ॥
En la cremación, de nuevo en el acto de refugiarse, cuando uno se ha acogido a ello, en comer de un recipiente, en la donación de vacas o animales, o en sumergir las bolas funerarias en agua.
12.275.15
अर्चिष्मन्तो बर्हिषदः क्रव्यादाः पितरस्तथा ।
मृतस्याप्यनुमन्यन्ते मन्त्रा मन्त्राश्च कारणम् ॥ १२.२७५.१५ ॥
Los resplandecientes, los que se sientan sobre la hierba sagrada, y asimismo los antepasados devoradores de carne; también para el muerto se aceptan los mantras, y los mantras son la causa de ello.
12.275.16
एवं क्रोशत्सु वेदेषु कुतो मोक्षोऽस्ति कस्यचित् ।
ऋणवन्तो यदा मर्त्याः पितृदेवद्विजातिषु ॥ १२.२७५.१६ ॥
Mientras así proclaman los Vedas, cuando los mortales están endeudados con los antepasados, los dioses y los dvijāti, ¿cómo puede haber liberación para alguien?
12.275.17
श्रिया विहीनैरलसैः पण्डितैश्च पलायितम् ।
वेदवादापरिज्ञानं सत्याभासमिवानृतम् ॥ १२.२७५.१७ ॥
Por los carentes de prosperidad, por los ociosos y por los eruditos, la verdad ha huido; por falta de conocimiento verdadero de la doctrina védica, la falsedad aparece como verdad.
12.275.18
न वै पापैर्हियते कृष्यते वा ।
यो ब्राह्मणो यजते वेदशास्त्रैः।
ऊर्ध्वं यजन्पशुभिः सार्धमेति ।
ततः पुनस्तर्कयते न कामान् ॥ १२.२७५.१८ ॥
El brahmin que sacrifica según los Vedas y las escrituras no es arrebatado ni arrastrado por los pecados; al sacrificar, asciende junto con los animales, y luego ya no razona sobre los deseos.
12.275.19
न वेदानां परिभवान्न शाठ्येन न मायया ।
महत्प्राप्नोति पुरुषो ब्राह्मणो ब्रह्म विन्दति ॥ १२.२७५.१९ ॥
No por desprecio de los Vedas, ni por engaño, ni por ilusión alcanza el hombre la grandeza; el brahmán alcanza a Brahman.
12.275.20
दर्शश्च पूर्णमासश्च अग्निहोत्रं च धीमताम् ।
चातुर्मास्यानि चैवासंस्तेषु यज्ञः सनातनः ॥ १२.२७५.२० ॥
Los ritos del novilunio y del plenilunio, el fuego sacrificial de los sabios y los ritos cuatrimestrales existían; en ellos el sacrificio es eterno.
12.275.21
अनारम्भाः सुधृतयः शुचयो ब्रह्मसंज्ञिताः ।
ब्राह्मणा एव ते देवांस्तर्पन्त्यमृतैरिव ॥ १२.२७५.२१ ॥
Esos brahmanes que no emprenden acciones mundanas, firmes en su resolución, puros y llamados por el nombre de Brahma, en verdad satisfacen a los dioses como con néctar.
12.275.22
सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतानि पश्यतः ।
देवाऽपि मार्गे मुह्यन्ति ह्यपदस्य पदैषिणः ॥ १२.२७५.२२ ॥
Para aquel que se ha vuelto el yo de todos los seres y ve a todos los seres, incluso los dioses se confunden en el camino, ellos que buscan el lugar de quien no tiene lugar.
12.275.23
चतुर्द्वारं पुरुष चर्तुर्मुखं ।
चतुर्मुखो नैनमुपैति निन्दा।
बाहुभ्यां पद्भ्यामुदरादुपस्था ।
त्तेषां द्वारं द्वारपालो बुभूषेत् ॥ १२.२७५.२३ ॥
La persona de cuatro puertas, a quien ni siquiera el de cuatro rostros se acerca con reproche. A través de los brazos, los pies, el vientre y los genitales, que desee ser el guardián de estas puertas.
12.275.24
नाक्षैर्दीव्येन्नाददीतान्यवित्तं ।
न वाऽयोनीयस्य शृतं प्रगृह्णात्।
क्रुद्धो न चैव प्रहरेत धीमां ।
स्तथास्य तत्पाणिपादं सुगुप्तम् ॥ १२.२७५.२४ ॥
No debe jugar a los dados, ni aceptar la riqueza ajena, ni recibir comida cocinada por alguien de nacimiento vil. El sabio no debe golpear en la ira; así sus manos y pies quedan bien protegidos.
12.275.25
नाक्रोशमृच्छेन्न वृथा वदेच्च ।
न पैशुनं जनवादं च कुर्यात्।
सत्यव्रतो मितभाषोऽप्रमत्त ।
स्तथाऽस्य वाग्द्वारमथो सुगुप्तम् ॥ १२.२७५.२५ ॥
Que no sufra insultos ni hable en vano. Que no se dedique a la calumnia ni al chisme sobre las personas. Que guarde votos de verdad, hable con medida y esté atento; así la puerta de su palabra queda bien custodiada.
12.275.26
नानाशनः स्यान्न महाशनः स्या ।
न्न लोलुपः साधुभिरागतः स्यात्।
यात्रार्थमाहारमिहाददीत ।
तथाऽस्य स्याज्जाठरद्वारगुप्तिः ॥ १२.२७५.२६ ॥
Que no coma de muchas maneras ni en exceso; que no sea codicioso cuando llegue entre los buenos. Que tome aquí el alimento solo para sostener el cuerpo; así queda guardada la puerta de su vientre.
12.275.27
न वीरपत्नीं विहरेत नारीं ।
न चापि नारीमनृतावाह्वयीत।
भार्याव्रतं ह्यात्मनि धारयीत ।
तथास्योपस्थद्वारगुप्तिर्भवेत् ॥ १२.२७५.२७ ॥
Que no tenga trato con la esposa de un héroe, ni con ninguna mujer, ni llame a una mujer fuera de la estación. Que mantenga en sí mismo el voto de fidelidad a su esposa; así queda guardada la puerta de sus órganos.
12.275.28
द्वाराणि यस्य सर्वाणि सुगुप्तानि मनीषिणः ।
उपस्थमुदरं पाणी वाक्चतुर्थी स वै द्विजः ॥ १२.२७५.२८ ॥
Aquel sabio cuyas puertas están todas bien custodiadas—los órganos genitales, el vientre, las dos manos y, en cuarto lugar, la palabra—ese es verdaderamente un dvija.
12.275.29
मोघान्यगुप्तद्वारस्य सर्वाण्येव भवन्त्युत ।
किं तस्य तपसा कार्यं किं यज्ञेन किमात्मना ॥ १२.२७५.२९ ॥
Para quien tiene sus puertas sin custodia, todos sus actos resultan vanos. ¿De qué le sirve la austeridad, de qué le sirve el sacrificio, de qué le sirve el yo?
12.275.30
अनुत्तरीयवसनमनुपस्तीर्णशायिनम् ।
बाहूपधानं शाम्यन्तं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३० ॥
A aquel cuya vestidura no es un manto superior, que duerme en un lecho sin extender, con el brazo como almohada, y está en calma, los dioses lo reconocen como brahmín.
12.275.31
द्वन्द्वारामेषु सर्वेषु य एको रमते मुनिः ।
परेषामननुध्यायंस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३१ ॥
Al sabio que, solo, se deleita en todos los jardines de los pares de opuestos y no piensa en los demás, los dioses lo conocen como brahmán.
12.275.32
येन सर्वमिदं बुद्धं प्रकृतिर्विकृतिश्च या ।
गतिज्ञः सर्वभूतानां तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३२ ॥
Aquel por quien todo esto es conocido — la naturaleza y sus modificaciones, quien conoce el curso de todos los seres — a él los dioses lo conocen como brahmán.
12.275.33
अभयं सर्वभूतेभ्यः सर्वेषामभयं यतः ।
सर्वभूतात्मभूतो यस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३३ ॥
Aquel que da seguridad a todos los seres, por quien todos reciben protección, que se ha vuelto el ser de todos los seres — a él los dioses lo conocen como brahmán.
12.275.34
नान्तरेणानुजानाति वेदानां यत्क्रियाफलम् ।
अविज्ञाय च तत्सर्वमन्यद्रोचयते फलम् ॥ १२.२७५.३४ ॥
Quien no acepta, sin conocerlo, el fruto de la acción ritual de los Vedas, y sin conocer todo eso desea otro fruto —
12.275.35
स्वकर्मभिः संश्रितानां तपो घोरत्वमागमत् ।
तं सदाचारमाश्चर्यं पुराणं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १२.२७५.३५ ॥
Sobre quienes se han acogido a sus propias acciones llegó la severidad de la austeridad; a aquella conducta virtuosa, maravillosa, antigua, eterna y firme —
12.275.36
अशक्नुवन्तश्चरितुं किंचिद्धर्मेषु सूत्रितम् ।
निरापद्धर्म आचारो ह्यप्रमादो पराभवः ॥ १२.२७५.३६ ॥
Incapaces de practicar lo que está establecido como hilo entre los deberes — la conducta libre del dharma de la adversidad es la vigilancia misma, y de ella viene la derrota.
12.275.37
फलवन्ति च कर्माणि व्युष्टिमन्ति ध्रवाणि च ।
विगुणानि च पश्यन्ति तथा नैकानि केन च ॥ १२.२७५.३७ ॥
Las acciones dan fruto, producen resultados y son ciertas; sin embargo, alguien las ve carentes de cualidades y múltiples.
12.275.38
गुणाश्चात्र सुदुर्ज्ञेया ज्ञाताश्चात्र सुदुष्कराः ।
अनुष्ठिताश्चान्तवन्त इति त्वमनुपश्यसि ॥ १२.२७५.३८ ॥
Aquí las cualidades son muy difíciles de conocer, y las conocidas, muy difíciles de practicar; ves que incluso las practicadas son finitas.
12.275.39
स्यूमरश्मिरुवाच ।
यथा च वेदप्रामाण्यं त्यागश्च सफलो यथा।
तौ पन्थानावुभौ व्यक्तौ भगवंस्तद्ब्रवीहि मे ॥ १२.२७५.३९ ॥
Sthūmaraśmi dijo: Como es la autoridad de los Vedas y como el renunciar es fructífero, que ambos caminos se muestren claros; oh bienaventurado, dímelo.
12.275.40
प्रत्यक्षमिह पश्यन्ति भवन्तः सत्पथे स्थिताः ।
प्रत्यक्षं तु किमत्रास्ति यद्भवन्त उपासते ॥ १२.२७५.४० ॥
Aquí, vosotros que permanecéis en el sendero verdadero veis lo que es percibido directamente; pero ¿qué hay aquí de percibido directamente que vosotros adoráis?
12.275.41
स्यूमरश्मिरुवाच ।
स्यूमरश्मिरहं ब्रह्मञ्जिज्ञासार्थमिहागतः।
श्रेयस्कामः प्रत्यवोचमार्जवान्न विवक्षया ॥ १२.२७५.४१ ॥
Sthūmaraśmi dijo: Oh brahmán, he venido aquí por deseo de indagar; deseando el bien supremo, respondí por sinceridad, no por deseo de hablar.
12.275.42
इमं च संशयं घोरं भगवान्प्रब्रवीतु मे ।
प्रत्यक्षमिह पश्यन्तो भवन्तः सत्पथे स्थिताः।
किमत्र प्रत्यक्षतमं भवन्तो यदुपासते ॥ १२.२७५.४२ ॥
Que el bienaventurado me explique esta terrible duda: vosotros que, firmes en el sendero verdadero, veis lo percibido aquí, ¿qué es lo más directamente percibido que adoráis?
12.275.43
अन्यत्र तर्कशास्त्रेभ्य आगमार्थं यथागमम् ।
आगमो वेदवादास्तु तर्कशास्त्राणि चागमः ॥ १२.२७५.४३ ॥
Aparte de los tratados de lógica, el sentido de la escritura debe conocerse según la escritura. La escritura es la doctrina de los Vedas, y los tratados de lógica también son escritura.
12.275.44
यथाश्रममुपासीत आगमस्तत्र सिध्यति ।
सिद्धिः प्रत्यक्षरूपा च दृश्यत्यागमनिश्ययात् ॥ १२.२७५.४४ ॥
Uno debe practicar según su etapa de vida; allí, por la escritura, se alcanza la perfección. La perfección tiene la forma de la percepción directa, y se ve por la certeza de la escritura.
12.275.45
नौर्नावीव निबद्धा हि स्रोतसा सनिबन्धना ।
ह्रियमाणा कथ विप्र कुबुद्धींस्तारयिष्यति ॥ १२.२७५.४५ ॥
Como un barco atado con una cuerda y arrastrado por la corriente, ¿cómo, oh brahmán, pondrá a salvo a los de mal entendimiento?
12.275.46
एतद्ब्रवीतु भगवानुपपन्नोऽस्म्यधीहि भो ।
नैव त्यागी न संतुष्टो नाशोको न निरामयः।
नानिर्विवित्सो नावृत्तो नापवृत्तोऽस्ति कश्चन ॥ १२.२७५.४६ ॥
Que el bienaventurado lo diga; estoy listo, oh señor, enséñame. Nadie es un renunciante, ni contento, ni libre de dolor, ni libre de enfermedad; no hay nadie sin deseo de conocer, ni nadie que haya retrocedido, ni nadie que se haya apartado.
12.275.47
भवन्तोऽपि च हृष्यन्ति शोचन्ति च यथा वयम् ।
इन्द्रियार्थाश्च भवतां समानाः सर्वजन्तुषु ॥ १२.२७५.४७ ॥
Vosotros también os alegráis y os afligís, como nosotros; y los objetos de los sentidos son iguales para vosotros, en todos los seres vivos.
12.275.48
एवं चतुर्णां वर्णानामाश्रमाणां प्रवृत्तिषु ।
एकमालम्बमानानां निर्णये किं निरामयम्।
एतद्ब्रवीतु भगवानुपपन्नोस्य्यधीहि भो ॥ १२.२७५.४८ ॥
Así, entre las prácticas de las cuatro castas y de las etapas de la vida, ¿cuál es sano en el juicio de quienes se aferran a uno solo? Que el bienaventurado lo diga; estoy listo, oh señor, enséñame.
12.275.49
यद्यदाचरते शास्त्रमर्थ्यं सर्वप्रवृत्तिषु ।
यस्य यत्र ह्यनुष्ठानं तस्य तत्तु निरामयम् ॥ १२.२७५.४९ ॥
Cualquier escritura que se practica correctamente en todas las empresas, allí donde alguien la sigue, eso es saludable para él.
12.275.50
सर्वं प्रापयति ज्ञानं ये ज्ञानं ह्यनुवर्तते ।
ज्ञानादपेत्य या वृत्तिः सा विनाशयति प्रजाः ॥ १२.२७५.५० ॥
El conocimiento proporciona todo a quienes siguen el conocimiento; pero la conducta que se aparta del conocimiento destruye a las criaturas.
12.275.51
भवन्तो ज्ञानिनो नित्यं सर्वतश्च निरमयाः ।
ऐकात्म्यं नाम कश्चिद्धि कदाचिदभिपद्यते ॥ १२.२७५.५१ ॥
Vosotros sois siempre sabios y en todo sentido libres de daño. Un estado llamado unidad del yo se alcanza en algún momento.
12.275.52
शास्त्रं ह्यबुद्ध्वा तत्त्वेन केचिद्वादबलाज्जनाः ।
कामद्वेषाभिभूतत्वादहंकारवशं गताः ॥ १२.२७५.५२ ॥
Sin comprender verdaderamente la escritura, algunas personas se guían por la fuerza de la argumentación; vencidas por el deseo y la aversión, caen bajo el poder del ego.
12.275.53
याथातथ्यमविज्ञाय शास्त्राणां शास्त्रदस्यवः ।
ब्रह्मस्तेना निरारम्भा अपक्वमनसोऽशिवाः ॥ १२.२७५.५३ ॥
Sin conocer la verdadera naturaleza de las escrituras, se convierten en saqueadores de la escritura y ladrones del Veda, inactivos, de mente inmadura e inauspiciosos.
12.275.54
नैर्गुण्यमेव पश्यन्ति न गुणाननुयुञ्जते ।
तेषां तमः शरीराणां तम एव परायणम् ॥ १२.२७५.५४ ॥
Solo ven la ausencia de cualidades y no practican las cualidades; para quienes su cuerpo es oscuridad, la oscuridad es su única meta final.
12.275.55
यो यथाप्रकृतिर्जन्तुः प्रकृतेः स्याद्वशानुगः ।
तस्य द्वेषश्च कामश्च क्रोधो दम्भोऽनृतं मदः।
नित्यमेवानुवर्तन्ते गुणाः प्रकृतिसंभवाः ॥ १२.२७५.५५ ॥
Al ser vivo que, según su naturaleza, sigue el dominio de la naturaleza, siempre le siguen el odio, el deseo, la ira, la arrogancia, la falsedad y la embriaguez, pues las cualidades nacen de la naturaleza.
12.275.56
ये तद्बुद्ध्वाऽनुपश्यन्तः संत्यजेयुः शुभाशुभम् ।
परां गतिमभीप्सन्तो यतयः संयमे रताः ॥ १२.२७५.५६ ॥
Quienes, habiéndolo comprendido y visto con claridad, abandonan lo bueno y lo malo: los ascetas que se deleitan en el control, deseando la meta suprema.
12.275.57
स्यूमरश्मिरुवाच ।
सर्वमेतत्त्वया ब्रह्मञ्शास्त्रतः परिकीर्तितम्।
न ह्यविज्ञाय शास्त्रार्थं प्रवर्तन्ते प्रवृत्तयः ॥ १२.२७५.५७ ॥
Oh brahmán, todo esto lo has expuesto según la escritura. En verdad, sin conocer el sentido de la escritura, ninguna acción procede.
12.275.58
यः कश्चिन्न्याय्य आचारः सर्वं शास्त्रमिति श्रुतिः ।
यदन्याय्यमशास्त्रं तदित्येषा श्रूयते श्रुतिः ॥ १२.२७५.५८ ॥
Cualquier conducta justa es toda escritura, así dice la revelación; y lo que es impropio no es escritura, esto también se oye en la revelación.
12.275.59
न प्रवृत्तिर्ऋते शास्त्रात्काचिदस्तीति निश्चयः ।
यदन्यद्वेदवादेभ्यस्तदशास्त्रमिति श्रुतिः ॥ १२.२७५.५९ ॥
Es cierto que ninguna actividad existe aparte de la escritura; y lo que es distinto de las afirmaciones de los Vedas no es escritura, dice la revelación.
12.275.60
शास्त्रादपेतं पश्यन्ति बहवोऽत्यर्थमानिनः ।
शास्त्रदोषान्न पश्यन्ति इह चामुत्र चापरे।
इन्द्रियार्थाश्च भवतां समानाः सर्वजन्तुषु ॥ १२.२७५.६० ॥
Muchos, alejados de la escritura y excesivamente orgullosos, la contemplan; otros no ven los defectos de la escritura ni en este mundo ni en el otro. Para vosotros, los objetos de los sentidos son los mismos en todos los seres.
12.275.61
एवं चतुर्णां वर्णानामाश्रमाणां प्रवृत्तिषु ।
एकमालम्बमानानां निर्णये सर्वतो दिशम् ॥ १२.२७५.६१ ॥
Así, entre las conductas de las cuatro castas y de las etapas de la vida, quienes se aferran a un único apoyo determinan la dirección por todos lados.
12.275.62
आनन्त्यं वदमानेन शक्तेनावर्जितात्मना ।
अविज्ञानहतप्रज्ञा हीनप्रज्ञास्तमोवृताः ॥ १२.२७५.६२ ॥
Quienes hablan de lo infinito, siendo capaces pero con el yo no dominado, con la sabiduría destruida por la ignorancia, carentes de sabiduría, envueltos en oscuridad.
12.275.63
शक्यं त्वेकेन युक्तेन कृतकृत्येन सर्वशः ।
पिण्डमात्रं व्यपाश्रित्य चरितुं सर्वतो दिशम् ॥ १२.२७५.६३ ॥
Pero es posible para quien es disciplinado y plenamente realizado vagar en todas direcciones, apoyándose solo en el cuenco de limosna.
12.275.64
नात्यन्तं वन्दमानेन शक्तेन विजितात्मना ।
वेदवादं व्यपाश्रित्य मोक्षोऽस्तीति प्रभापितुम्।
अपेतन्यायशास्त्रेण सर्वलोकविगर्हिणा ॥ १२.२७५.६४ ॥
No es para quien alaba en exceso, siendo capaz pero con el yo no conquistado, declarar, apoyándose en la doctrina védica, que existe la liberación; con un tratado carente de razón y condenado por todo el mundo.
12.275.65
इदं तु दुष्करं कर्म कुटुम्बमभिसंश्रितम् ।
दानमध्ययनं यज्ञः प्रजासंतानमार्जवम् ॥ १२.२७५.६५ ॥
Pero para quien ha asumido la vida familiar, estas son acciones difíciles: la donación, el estudio, el sacrificio, la continuidad de la descendencia y la rectitud.
12.275.66
यद्येतदेवं कृत्वाऽपि न विमोक्षोऽस्ति कस्यचित् ।
धिक्कर्तारं च कार्यं च श्रमश्चायं निरर्थकः ॥ १२.२७५.६६ ॥
Si, aun habiendo hecho esto, nadie alcanza la liberación, entonces tanto el que actúa como la acción son censurables, y este esfuerzo es vano.
12.275.67
नास्तिक्यमन्यथा च स्याद्वेदानां पृष्ठतः क्रिया ।
एतस्यानन्त्यमिच्छामि भगवञ्श्रोतुमञ्जसा ॥ १२.२७५.६७ ॥
De lo contrario, la acción que sigue a los Vedas sería mera incredulidad. Oh venerable, deseo oír directamente su infinitud.
12.275.68
तत्त्वं वदस्व मे ब्रह्मन्नुपसन्नोस्म्यधीहि भोः ।
यथा ते विदितो मोक्षस्तथेच्छाम्युपशिक्षितुम् ॥ १२.२७५.६८ ॥
Oh brahmán, dime la verdad; me he acercado a ti. Señor, deseo ser instruido en la liberación tal como tú la conoces.