Mahābhārata · Adhyāya 12.275

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.275.1

एतावदनुपश्यन्तो यतयो यान्ति मार्गगाः ।
नैषां सर्वेषु लोकेषु कश्चिदस्ति व्यतिक्रमः ॥ १२.२७५.१ ॥

So einsehend ziehen die Yatis, die dem Pfad folgen, dahin; für sie gibt es in keiner der Welten irgendeine Übertretung.

12.275.2

निर्द्वन्द्वा निर्नमस्कारा निराशीर्बन्धना बुधाः ।
विमुक्ताः सर्वपापेभ्यश्चरन्ति शुचयोऽमलाः ॥ १२.२७५.२ ॥

Frei von den Gegensatzpaaren, ohne Ehrenbezeigungen, frei von den Fesseln des Lohnverlangens, ziehen die Weisen, von allen Sünden befreit, rein und makellos umher.

12.275.3

अपवर्गेऽथ संत्यागे बुद्धौ च कृतनिश्चयाः ।
ब्रह्मिष्ठा ब्रह्मभूताश्च ब्रह्मण्येव कृतालयाः ॥ १२.२७५.३ ॥

Die in der Befreiung, im vollkommenen Entsagen und im Verstand fest Entschlossenen, in Brahman gegründet und Brahman geworden, machen allein in Brahman ihre Wohnstatt.

12.275.4

येऽशोका नष्टरजसस्तेषां लोकाः सनातनाः ।
तेषां गतिं परां प्राप्य गार्हस्थ्ये किं प्रयोजनम् ॥ १२.२७५.४ ॥

Denen, die ohne Kummer sind und deren Leidenschaft vernichtet ist, gehören ewige Welten; hat man ihr höchstes Ziel erreicht, welchen Zweck hat dann das Leben als Hausvater?

12.275.5

स्यूमरश्मिरुवाच ।
यद्येषां परमा निष्ठा यद्येषां परमा गतिः।
गृहस्थानव्यपाश्रित्य नाश्रमोऽन्यः प्रवर्तते ॥ १२.२७५.५ ॥

Wenn ihre höchste Festigkeit und ihr höchstes Ziel so sind, dann entsteht keine andere Lebensstufe, ohne sich auf die Hausväter zu stützen.

12.275.6

यथा मातरमाश्रित्य सर्वे जीवन्ति जन्तवः ।
एवं गार्हस्थ्यमाश्रित्य वर्तन्त इतराश्रमाः ॥ १२.२७५.६ ॥

So wie alle Wesen durch den Rückhalt an der Mutter leben, so bestehen die übrigen Lebensstufen, indem sie sich auf das Leben als Hausvater stützen.

12.275.7

गृहस्थ एव यजते गृहस्थस्तप्यते तपः ।
गार्हस्थ्यमस्य धर्मस्य मूलं यत्किंचिदेव हि ॥ १२.२७५.७ ॥

Nur der Hausvater vollzieht das Opfer; nur der Hausvater übt Askese. Die Wurzel dieses Dharma ist, was immer sie sein mag, eben das Leben des Hausvaters.

12.275.8

प्रजनाद्यभिनिर्वृत्ताः सर्वे प्राणभृतो मुनेः ।
प्रजनं चाप्युतान्यत्र न कथंचन विद्यते ॥ १२.२७५.८ ॥

O Weiser, alle Lebewesen entstehen durch Zeugung und Ähnliches. Und Zeugung findet sich nirgends sonst, auf keine Weise.

12.275.9

यास्तु स्युर्बहिरोषध्यो बहिरन्यास्तथाऽद्रिजाः ।
ओषधिभ्यो बहिर्यस्मात्प्राणी कश्चिन्न विद्यते ॥ १२.२७५.९ ॥

Jene Kräuter, die draußen sind, und ebenso die anderen, die aus den Bergen geboren sind; denn außerhalb der Kräuter findet sich kein Lebewesen.

12.275.10

कस्यैषा वाग्भवेत्सत्या मोक्षो नास्ति गृहादिति ।
अश्रद्दधानैरप्राज्ञैः सूक्ष्मदर्शनवर्जितैः ॥ १२.२७५.१० ॥

Für wen könnte dieses Wort wahr sein, dass es außerhalb des Lebens des Hausvaters keine Befreiung gibt? Es wird von den Ungläubigen, den Unwissenden und denen ohne feine Einsicht gesagt.

12.275.11

निराशैरलसैः श्रान्तैस्तप्यमानैः स्वकर्मभिः ।
शमस्योपरमो दृष्टः प्रव्रज्यायामपण्डितैः ॥ १२.२७५.११ ॥

Von den Verzweifelten, den Trägen, den Erschöpften und den Unbelehrten, die von ihren eigenen Taten gequält werden, wurde im Entsagen das Ende der Ruhe gesehen.

12.275.12

त्रैलोक्यस्येव हेतुर्हि मर्यादा शाश्वती ध्रुवा ।
ब्राह्मणो नाम भगवाञ्जन्मप्रभृति पूज्यते ॥ १२.२७५.१२ ॥

Die ewige und feste Ordnung ist gleichsam die Ursache der drei Welten. Der ehrwürdige Brahmane wird von Geburt an verehrt.

12.275.13

प्राग्गर्भाघानमन्त्रा हि प्रवर्तन्ते द्विजातिषु ।
अविश्वस्तेषु वर्तन्ते विश्वस्तेष्वपि संश्रिताः ॥ १२.२७५.१३ ॥

Tatsächlich bestehen die Mantras des Empfängnisritus bei den Dvijāti fort; sie bleiben bei den Unzuverlässigen und werden auch bei den Vertrauenswürdigen in Anspruch genommen.

12.275.14

दाहे पुनः संश्रयणे संश्रिते पात्रभोजने ।
दानं गवां पशूनां वा पिण्डानामप्सु मज्जनम् ॥ १२.२७५.१४ ॥

Bei der Verbrennung, wieder beim Zufluchtnehmen, wenn man sich darauf stützt, beim Essen aus einem Gefäß, bei der Gabe von Kühen oder Tieren, oder beim Eintauchen der Totenkugeln ins Wasser.

12.275.15

अर्चिष्मन्तो बर्हिषदः क्रव्यादाः पितरस्तथा ।
मृतस्याप्यनुमन्यन्ते मन्त्रा मन्त्राश्च कारणम् ॥ १२.२७५.१५ ॥

Die Strahlenden, die auf dem heiligen Gras Sitzenden und ebenso die fleischfressenden Ahnen; auch für den Toten werden die Mantras angenommen, und die Mantras sind die Ursache dafür.

12.275.16

एवं क्रोशत्सु वेदेषु कुतो मोक्षोऽस्ति कस्यचित् ।
ऋणवन्तो यदा मर्त्याः पितृदेवद्विजातिषु ॥ १२.२७५.१६ ॥

Wenn die Veden so verkünden und die Sterblichen den Ahnen, den Göttern und den Dvijāti verschuldet sind, wie kann es dann für irgendjemanden Befreiung geben?

12.275.17

श्रिया विहीनैरलसैः पण्डितैश्च पलायितम् ।
वेदवादापरिज्ञानं सत्याभासमिवानृतम् ॥ १२.२७५.१७ ॥

Von den Besitzlosen, den Trägen und den Gelehrten ist die Wahrheit geflohen; durch mangelnde wahre Kenntnis der vedischen Lehre erscheint die Unwahrheit wie die Wahrheit.

12.275.18

न वै पापैर्हियते कृष्यते वा ।
यो ब्राह्मणो यजते वेदशास्त्रैः।
ऊर्ध्वं यजन्पशुभिः सार्धमेति ।
ततः पुनस्तर्कयते न कामान् ॥ १२.२७५.१८ ॥

Der Brahmane, der gemäß den Veden und Schriften opfert, wird von Sünden weder ergriffen noch fortgeschleift; opfernd steigt er zusammen mit den Tieren empor, und dann denkt er nicht mehr über Begierden nach.

12.275.19

न वेदानां परिभवान्न शाठ्येन न मायया ।
महत्प्राप्नोति पुरुषो ब्राह्मणो ब्रह्म विन्दति ॥ १२.२७५.१९ ॥

Nicht durch Verachtung der Veden, nicht durch Täuschung und nicht durch Blendwerk erlangt der Mensch Größe; der Brahmane erlangt Brahman.

12.275.20

दर्शश्च पूर्णमासश्च अग्निहोत्रं च धीमताम् ।
चातुर्मास्यानि चैवासंस्तेषु यज्ञः सनातनः ॥ १२.२७५.२० ॥

Die Neumond- und Vollmondopfer, das Feueropfer der Weisen und die Viermonatsriten gab es; in ihnen ist das Opfer ewig.

12.275.21

अनारम्भाः सुधृतयः शुचयो ब्रह्मसंज्ञिताः ।
ब्राह्मणा एव ते देवांस्तर्पन्त्यमृतैरिव ॥ १२.२७५.२१ ॥

Jene Brahmanen, die keine weltlichen Unternehmungen beginnen, fest im Entschluss, rein und mit dem Namen Brahma benannt, sättigen wahrlich die Götter wie mit Nektar.

12.275.22

सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतानि पश्यतः ।
देवाऽपि मार्गे मुह्यन्ति ह्यपदस्य पदैषिणः ॥ १२.२७५.२२ ॥

Für den, der das Selbst aller Wesen geworden ist und alle Wesen sieht, geraten selbst die Götter auf dem Weg in Verwirrung, sie, die den Ort dessen suchen, der keinen Ort hat.

12.275.23

चतुर्द्वारं पुरुष चर्तुर्मुखं ।
चतुर्मुखो नैनमुपैति निन्दा।
बाहुभ्यां पद्भ्यामुदरादुपस्था ।
त्तेषां द्वारं द्वारपालो बुभूषेत् ॥ १२.२७५.२३ ॥

Der Mensch mit vier Toren, dem auch der Vierköpfige nicht vorwurfsvoll naht. Durch Arme, Füße, Bauch und Geschlechtsorgan möge er sich wünschen, der Torwächter dieser Tore zu sein.

12.275.24

नाक्षैर्दीव्येन्नाददीतान्यवित्तं ।
न वाऽयोनीयस्य शृतं प्रगृह्णात्।
क्रुद्धो न चैव प्रहरेत धीमां ।
स्तथास्य तत्पाणिपादं सुगुप्तम् ॥ १२.२७५.२४ ॥

Er soll nicht mit Würfeln spielen, nicht fremden Reichtum annehmen, auch nicht gekochte Speise von einem Unedlen empfangen. Der Weise soll im Zorn nicht schlagen; so werden seine Hände und Füße wohl bewahrt.

12.275.25

नाक्रोशमृच्छेन्न वृथा वदेच्च ।
न पैशुनं जनवादं च कुर्यात्।
सत्यव्रतो मितभाषोऽप्रमत्त ।
स्तथाऽस्य वाग्द्वारमथो सुगुप्तम् ॥ १२.२७५.२५ ॥

Er soll keine Schmähung erleiden und nicht eitel reden. Er soll sich weder Verleumdung noch Klatsch über andere Menschen hingeben. Er halte wahrhaftige Gelübde, spreche maßvoll und sei achtsam; so ist das Tor seiner Rede wohl bewacht.

12.275.26

नानाशनः स्यान्न महाशनः स्या ।
न्न लोलुपः साधुभिरागतः स्यात्।
यात्रार्थमाहारमिहाददीत ।
तथाऽस्य स्याज्जाठरद्वारगुप्तिः ॥ १२.२७५.२६ ॥

Er esse nicht vielerlei und nicht übermäßig; er sei nicht gierig, wenn er zu den Guten kommt. Er nehme hier Speise nur zur Erhaltung des Leibes; so ist das Tor seines Bauches bewacht.

12.275.27

न वीरपत्नीं विहरेत नारीं ।
न चापि नारीमनृतावाह्वयीत।
भार्याव्रतं ह्यात्मनि धारयीत ।
तथास्योपस्थद्वारगुप्तिर्भवेत् ॥ १२.२७५.२७ ॥

Er verkehre nicht mit der Frau eines Helden, auch nicht mit einer anderen Frau, und rufe keine Frau außerhalb der Zeit. Er halte das Gelübde der Treue zur eigenen Frau in sich; so ist das Tor seiner Geschlechtsorgane bewacht.

12.275.28

द्वाराणि यस्य सर्वाणि सुगुप्तानि मनीषिणः ।
उपस्थमुदरं पाणी वाक्चतुर्थी स वै द्विजः ॥ १२.२७५.२८ ॥

Wessen Tore alle wohl bewacht sind—die Geschlechtsorgane, der Bauch, die beiden Hände und als viertes die Rede—der ist wahrhaftig ein Zweimalgeborener.

12.275.29

मोघान्यगुप्तद्वारस्य सर्वाण्येव भवन्त्युत ।
किं तस्य तपसा कार्यं किं यज्ञेन किमात्मना ॥ १२.२७५.२९ ॥

Für den, dessen Tore ungeschützt sind, werden alle Handlungen fruchtlos. Was nützt ihm Askese, was das Opfer, was das Selbst?

12.275.30

अनुत्तरीयवसनमनुपस्तीर्णशायिनम् ।
बाहूपधानं शाम्यन्तं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३० ॥

Den, dessen Gewand kein Obergewand ist, der auf einem unbereiteten Lager schläft, den Arm als Kissen nimmt und ruhig ist—den erkennen die Götter als Brahmane.

12.275.31

द्वन्द्वारामेषु सर्वेषु य एको रमते मुनिः ।
परेषामननुध्यायंस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३१ ॥

Den Weisen, der allein sich in allen Lustgärten der Gegensätze erfreut und nicht an andere denkt, den erkennen die Götter als Brahmane.

12.275.32

येन सर्वमिदं बुद्धं प्रकृतिर्विकृतिश्च या ।
गतिज्ञः सर्वभूतानां तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३२ ॥

Der, durch den dies alles erkannt ist — die Natur und ihre Wandlungen, der den Lauf aller Wesen kennt — den erkennen die Götter als Brahmane.

12.275.33

अभयं सर्वभूतेभ्यः सर्वेषामभयं यतः ।
सर्वभूतात्मभूतो यस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३३ ॥

Der allen Wesen Furchtlosigkeit gibt, durch den alle Sicherheit erlangen, der zum Selbst aller Wesen geworden ist — den erkennen die Götter als Brahmane.

12.275.34

नान्तरेणानुजानाति वेदानां यत्क्रियाफलम् ।
अविज्ञाय च तत्सर्वमन्यद्रोचयते फलम् ॥ १२.२७५.३४ ॥

Wer die Frucht der rituellen Handlung der Veden nicht anerkennt, ohne sie zu kennen, und, all dies nicht wissend, eine andere Frucht begehrt —

12.275.35

स्वकर्मभिः संश्रितानां तपो घोरत्वमागमत् ।
तं सदाचारमाश्चर्यं पुराणं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १२.२७५.३५ ॥

Über jene, die sich ihren eigenen Taten anvertrauten, kam die Strenge der Askese; jenes rechte Verhalten, wunderbar, uralt, ewig und beständig —

12.275.36

अशक्नुवन्तश्चरितुं किंचिद्धर्मेषु सूत्रितम् ।
निरापद्धर्म आचारो ह्यप्रमादो पराभवः ॥ १२.२७५.३६ ॥

Unfähig, irgendetwas von dem zu üben, was als Faden unter den Pflichten festgelegt ist — das Verhalten frei vom Notstands-Dharma ist eben Wachsamkeit, und daraus kommt die Niederlage.

12.275.37

फलवन्ति च कर्माणि व्युष्टिमन्ति ध्रवाणि च ।
विगुणानि च पश्यन्ति तथा नैकानि केन च ॥ १२.२७५.३७ ॥

Handlungen tragen Früchte, bringen Ergebnisse hervor und sind gewiss; doch jemand sieht sie als eigenschaftslos und vielfältig.

12.275.38

गुणाश्चात्र सुदुर्ज्ञेया ज्ञाताश्चात्र सुदुष्कराः ।
अनुष्ठिताश्चान्तवन्त इति त्वमनुपश्यसि ॥ १२.२७५.३८ ॥

Hier sind die Eigenschaften sehr schwer zu erkennen, und die erkannten sehr schwer zu üben; du siehst, dass auch die geübten vergänglich sind.

12.275.39

स्यूमरश्मिरुवाच ।
यथा च वेदप्रामाण्यं त्यागश्च सफलो यथा।
तौ पन्थानावुभौ व्यक्तौ भगवंस्तद्ब्रवीहि मे ॥ १२.२७५.३९ ॥

Sthūmaraśmi sprach: Wie die Autorität der Veden und wie der fruchtbare Verzicht ist, mögen diese beiden Wege klar werden; o Erhabener, sage mir das.

12.275.40

प्रत्यक्षमिह पश्यन्ति भवन्तः सत्पथे स्थिताः ।
प्रत्यक्षं तु किमत्रास्ति यद्भवन्त उपासते ॥ १२.२७५.४० ॥

Hier seht ihr, die ihr auf dem wahren Pfad steht, das unmittelbar Wahrgenommene; doch was ist hier unmittelbar wahrnehmbar, das ihr verehrt?

12.275.41

स्यूमरश्मिरुवाच ।
स्यूमरश्मिरहं ब्रह्मञ्जिज्ञासार्थमिहागतः।
श्रेयस्कामः प्रत्यवोचमार्जवान्न विवक्षया ॥ १२.२७५.४१ ॥

Sthūmaraśmi sprach: O Brahmane, ich bin hierher gekommen aus Verlangen zu fragen; aus dem Wunsch nach dem höchsten Gut habe ich aus Aufrichtigkeit geantwortet, nicht aus dem Wunsch zu reden.

12.275.42

इमं च संशयं घोरं भगवान्प्रब्रवीतु मे ।
प्रत्यक्षमिह पश्यन्तो भवन्तः सत्पथे स्थिताः।
किमत्र प्रत्यक्षतमं भवन्तो यदुपासते ॥ १२.२७५.४२ ॥

Möge der Erhabene mir diesen schrecklichen Zweifel erklären: Ihr, die ihr auf dem wahren Pfad steht und hier das unmittelbar Wahrnehmbare seht, was ist das Unmittelbarste hier, das ihr verehrt?

12.275.43

अन्यत्र तर्कशास्त्रेभ्य आगमार्थं यथागमम् ।
आगमो वेदवादास्तु तर्कशास्त्राणि चागमः ॥ १२.२७५.४३ ॥

Abgesehen von den Traktaten der Logik ist die Bedeutung der Überlieferung gemäß der Überlieferung zu erkennen. Die Überlieferung ist die Lehre der Veden, und auch die Traktate der Logik sind Überlieferung.

12.275.44

यथाश्रममुपासीत आगमस्तत्र सिध्यति ।
सिद्धिः प्रत्यक्षरूपा च दृश्यत्यागमनिश्ययात् ॥ १२.२७५.४४ ॥

Man soll gemäß seiner Lebensstufe üben; dort wird durch die Überlieferung die Vollendung erreicht. Die Vollendung hat die Gestalt unmittelbarer Wahrnehmung und wird durch die Gewissheit der Überlieferung gesehen.

12.275.45

नौर्नावीव निबद्धा हि स्रोतसा सनिबन्धना ।
ह्रियमाणा कथ विप्र कुबुद्धींस्तारयिष्यति ॥ १२.२७५.४५ ॥

Wie ein Boot, das mit einem Seil gebunden und vom Strom mitgerissen wird — wie, o Brahmane, wird dies die Unverständigen hinüberbringen?

12.275.46

एतद्ब्रवीतु भगवानुपपन्नोऽस्म्यधीहि भो ।
नैव त्यागी न संतुष्टो नाशोको न निरामयः।
नानिर्विवित्सो नावृत्तो नापवृत्तोऽस्ति कश्चन ॥ १२.२७५.४६ ॥

Der Gesegnete möge dies sagen; ich bin bereit, o Herr, belehre mich. Niemand ist ein Entsagender, noch zufrieden, noch frei von Kummer, noch frei von Krankheit; niemand ist ohne Erkenntnisverlangen, noch einer, der umgekehrt ist, noch einer, der sich abgewandt hat.