மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.275
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.275.1
एतावदनुपश्यन्तो यतयो यान्ति मार्गगाः ।
नैषां सर्वेषु लोकेषु कश्चिदस्ति व्यतिक्रमः ॥ १२.२७५.१ ॥
இவ்வளவையே கண்டவர்களாய் மார்கத்தில் செல்லும் யதிகள் செல்கின்றனர்; இவர்களுக்கு எல்லா உலகங்களிலும் எந்த மீறலும் இல்லை.
12.275.2
निर्द्वन्द्वा निर्नमस्कारा निराशीर्बन्धना बुधाः ।
विमुक्ताः सर्वपापेभ्यश्चरन्ति शुचयोऽमलाः ॥ १२.२७५.२ ॥
இரட்டைகளிலிருந்து விடுபட்டு, வணக்கச் சடங்குகள் இல்லாமல், பலன்-ஆசையின் பிணைப்புகள் இல்லாமல், ஞானிகள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, தூய்மையாகவும் களங்கமற்றவர்களாகவும் திரிகின்றனர்.
12.275.3
अपवर्गेऽथ संत्यागे बुद्धौ च कृतनिश्चयाः ।
ब्रह्मिष्ठा ब्रह्मभूताश्च ब्रह्मण्येव कृतालयाः ॥ १२.२७५.३ ॥
விடுதலையிலும் முழுத் துறவிலும் புத்தியிலும் உறுதியான முடிவு கொண்டவர்கள், பிரம்மத்தில் நிலைபெற்று பிரம்மமாகி, பிரம்மத்திலேயே தங்குமிடம் அமைத்துக்கொள்கின்றனர்.
12.275.4
येऽशोका नष्टरजसस्तेषां लोकाः सनातनाः ।
तेषां गतिं परां प्राप्य गार्हस्थ्ये किं प्रयोजनम् ॥ १२.२७५.४ ॥
துயரற்றவர்களும் ரஜோகுணம் அழிந்தவர்களுமான அவர்களுக்கு நித்திய உலகங்கள் உண்டு; அவர்களின் உயர்ந்த நிலையை அடைந்த பிறகு, இல்லறத்தால் என்ன பயன்?
12.275.5
स्यूमरश्मिरुवाच ।
यद्येषां परमा निष्ठा यद्येषां परमा गतिः।
गृहस्थानव्यपाश्रित्य नाश्रमोऽन्यः प्रवर्तते ॥ १२.२७५.५ ॥
இவர்களுக்குப் பரம நிலையும் பரம கதியும் இருந்தால், இல்லறத்தாரை அடைந்து அன்றி வேறு ஆசிரமம் நிலைபெறுவதில்லை.
12.275.6
यथा मातरमाश्रित्य सर्वे जीवन्ति जन्तवः ।
एवं गार्हस्थ्यमाश्रित्य वर्तन्त इतराश्रमाः ॥ १२.२७५.६ ॥
தாயை அடைந்தே எல்லா உயிரினங்களும் வாழ்வது போல, இல்லறத்தை அடைந்தே மற்ற ஆசிரமங்கள் நடக்கின்றன.
12.275.7
गृहस्थ एव यजते गृहस्थस्तप्यते तपः ।
गार्हस्थ्यमस्य धर्मस्य मूलं यत्किंचिदेव हि ॥ १२.२७५.७ ॥
இல்லறத்தான்தான் யாகம் செய்கிறான்; இல்லறத்தான்தான் தவம் செய்கிறான். இந்த தர்மத்தின் வேர் எதுவோ, அது இல்லறமே.
12.275.8
प्रजनाद्यभिनिर्वृत्ताः सर्वे प्राणभृतो मुनेः ।
प्रजनं चाप्युतान्यत्र न कथंचन विद्यते ॥ १२.२७५.८ ॥
முனியே, உயிருள்ள அனைத்தும் இனப்பெருக்கம் முதலியவற்றால் தோன்றுகின்றன. இனப்பெருக்கம் வேறெங்கும் எந்த வகையிலும் காணப்படுவதில்லை.
12.275.9
यास्तु स्युर्बहिरोषध्यो बहिरन्यास्तथाऽद्रिजाः ।
ओषधिभ्यो बहिर्यस्मात्प्राणी कश्चिन्न विद्यते ॥ १२.२७५.९ ॥
வெளியில் உள்ள மூலிகைகளும், அதுபோல மலைகளில் பிறந்த மற்றவையும்; மூலிகைகளுக்கு வெளியே எந்த உயிரினமும் காணப்படுவதில்லை.
12.275.10
कस्यैषा वाग्भवेत्सत्या मोक्षो नास्ति गृहादिति ।
अश्रद्दधानैरप्राज्ञैः सूक्ष्मदर्शनवर्जितैः ॥ १२.२७५.१० ॥
'இல்லறத்திலிருந்து விடுதலை இல்லை' என்ற இந்தச் சொல் யாருக்கு உண்மையாக இருக்கக்கூடும்? நம்பிக்கையற்ற, அறிவற்ற, நுண்ணிய பார்வையற்றவர்களால் இது சொல்லப்பட்டது.
12.275.11
निराशैरलसैः श्रान्तैस्तप्यमानैः स्वकर्मभिः ।
शमस्योपरमो दृष्टः प्रव्रज्यायामपण्डितैः ॥ १२.२७५.११ ॥
நம்பிக்கையற்றவர்களும், சோம்பேறிகளும், களைத்தவர்களும், தங்கள் சொந்தக் கருமங்களால் வருந்துபவர்களுமான அறிவற்றவர்களால், துறவில் சாந்தத்தின் முடிவு காணப்பட்டது.
12.275.12
त्रैलोक्यस्येव हेतुर्हि मर्यादा शाश्वती ध्रुवा ।
ब्राह्मणो नाम भगवाञ्जन्मप्रभृति पूज्यते ॥ १२.२७५.१२ ॥
மூவுலகங்களுக்கும் காரணமாகவே நிலையான, நித்தியமான ஒழுங்கு உள்ளது. பகவானாகிய பிராமணன் பிறப்பிலிருந்தே வணங்கப்படுகிறான்.
12.275.13
प्राग्गर्भाघानमन्त्रा हि प्रवर्तन्ते द्विजातिषु ।
अविश्वस्तेषु वर्तन्ते विश्वस्तेष्वपि संश्रिताः ॥ १२.२७५.१३ ॥
இருபிறப்பாளர்களிடையே கர்பாதான மந்திரங்கள் வழங்கப்படுகின்றன. அவை நம்பத்தகாதவர்களிடமும் இருக்கின்றன; நம்பத்தகுந்தவர்களிடமும் சார்ந்திருக்கின்றன.
12.275.14
दाहे पुनः संश्रयणे संश्रिते पात्रभोजने ।
दानं गवां पशूनां वा पिण्डानामप्सु मज्जनम् ॥ १२.२७५.१४ ॥
தகனத்திலும், மீண்டும் சரணடைதலிலும், சரணடைந்த போது, பாத்திரத்தில் உண்பதிலும், பசுக்களையும் விலங்குகளையும் தானம் செய்வதிலும், அல்லது பிண்டங்களை நீரில் மூழ்குவதிலும் (மந்திரங்கள் வழங்கப்படுகின்றன).
12.275.15
अर्चिष्मन्तो बर्हिषदः क्रव्यादाः पितरस्तथा ।
मृतस्याप्यनुमन्यन्ते मन्त्रा मन्त्राश्च कारणम् ॥ १२.२७५.१५ ॥
ஒளிவீசுபவர்கள், தர்ப்பையில் அமர்பவர்கள், மாம்சம் உண்பவர்கள் ஆகிய பிதிரர்களும் அப்படியே (கருதப்படுகின்றனர்). இறந்தவருக்காகவும் மந்திரங்கள் ஏற்கப்படுகின்றன; மந்திரங்களே அதற்குக் காரணம்.
12.275.16
एवं क्रोशत्सु वेदेषु कुतो मोक्षोऽस्ति कस्यचित् ।
ऋणवन्तो यदा मर्त्याः पितृदेवद्विजातिषु ॥ १२.२७५.१६ ॥
இவ்வாறு வேதங்கள் முழங்கிக்கொண்டிருக்கையில், மனிதர்கள் பிதிரர், தேவர், இருபிறப்பாளர்கள் ஆகியோரிடம் கடனாளிகளாக இருக்கும்போது, யாருக்கு வீடுபேறு கிடைக்கும்?
12.275.17
श्रिया विहीनैरलसैः पण्डितैश्च पलायितम् ।
वेदवादापरिज्ञानं सत्याभासमिवानृतम् ॥ १२.२७५.१७ ॥
செல்வமில்லாத, சோம்பேறிகளான, பண்டிதர்களால் (உண்மை) ஓடிப்போனது. வேதவாதத்தின் உண்மையான அறிவின்மையால், பொய் உண்மையைப் போலத் தோன்றுகிறது.
12.275.18
न वै पापैर्हियते कृष्यते वा ।
यो ब्राह्मणो यजते वेदशास्त्रैः।
ऊर्ध्वं यजन्पशुभिः सार्धमेति ।
ततः पुनस्तर्कयते न कामान् ॥ १२.२७५.१८ ॥
வேதசாஸ்திரங்களின்படி யாகம் செய்யும் பிராமணன் பாவங்களால் பிடிக்கப்படுவதில்லை, இழுக்கப்படுவதுமில்லை. யாகம் செய்தவாறே விலங்குகளுடன் மேல்நோக்கிச் செல்கிறான்; பின்னர் அவன் மீண்டும் ஆசைகளை எண்ணுவதில்லை.
12.275.19
न वेदानां परिभवान्न शाठ्येन न मायया ।
महत्प्राप्नोति पुरुषो ब्राह्मणो ब्रह्म विन्दति ॥ १२.२७५.१९ ॥
வேதங்களை அவமதிப்பதால் அல்ல, வஞ்சனையால் அல்ல, மாயையால் அல்ல; மனிதன் பெரும் பலனை அடைகிறான், பிராமணன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
12.275.20
दर्शश्च पूर्णमासश्च अग्निहोत्रं च धीमताम् ।
चातुर्मास्यानि चैवासंस्तेषु यज्ञः सनातनः ॥ १२.२७५.२० ॥
தர்சமும் பூர்ணமாசமும், அறிவாளிகளின் அக்னிஹோத்திரமும், சாதுர்மாஸ்யங்களும் இருந்தன; இவற்றில் யாகம் நித்தியமானது.
12.275.21
अनारम्भाः सुधृतयः शुचयो ब्रह्मसंज्ञिताः ।
ब्राह्मणा एव ते देवांस्तर्पन्त्यमृतैरिव ॥ १२.२७५.२१ ॥
ஆரம்பமற்றவர்கள், உறுதியானவர்கள், தூய்மையானவர்கள், பிரம்மம் என்று அழைக்கப்படுபவர்கள் — அந்த பிராமணர்களே தேவர்களை அமிர்தத்தால் என்பது போல் திருப்திப்படுத்துகிறார்கள்.
12.275.22
सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतानि पश्यतः ।
देवाऽपि मार्गे मुह्यन्ति ह्यपदस्य पदैषिणः ॥ १२.२७५.२२ ॥
எல்லா உயிர்களையும் தன்னுடைய ஆத்மாவாக ஆனவனும், எல்லா உயிர்களையும் காண்பவனுமான அவனுடைய வழியில் தேவர்களும் கூட மயங்குகிறார்கள் — இடமற்றவனின் இடத்தைத் தேடுபவர்கள்.
12.275.23
चतुर्द्वारं पुरुष चर्तुर्मुखं ।
चतुर्मुखो नैनमुपैति निन्दा।
बाहुभ्यां पद्भ्यामुदरादुपस्था ।
त्तेषां द्वारं द्वारपालो बुभूषेत् ॥ १२.२७५.२३ ॥
நான்கு வாயில்களுடைய புருஷன்; நான்கு முகமுடையவனும் அவனை நிந்தையால் அடைவதில்லை. கைகள், கால்கள், வயிறு, உபஸ்தம் ஆகியவற்றின் வாயில்களுக்கு அவன் காவலனாக இருக்கட்டும்.
12.275.24
नाक्षैर्दीव्येन्नाददीतान्यवित्तं ।
न वाऽयोनीयस्य शृतं प्रगृह्णात्।
क्रुद्धो न चैव प्रहरेत धीमां ।
स्तथास्य तत्पाणिपादं सुगुप्तम् ॥ १२.२७५.२४ ॥
பகடையால் சூதாடக் கூடாது; பிறர் செல்வத்தை ஏற்கக் கூடாது; அயோனீயனின் சமைத்த உணவையும் ஏற்கக் கூடாது. கோபத்தில் அறிவாளி அடிக்கக் கூடாது; அதனால் அவனது கைகளும் கால்களும் நன்கு காக்கப்படும்.
12.275.25
नाक्रोशमृच्छेन्न वृथा वदेच्च ।
न पैशुनं जनवादं च कुर्यात्।
सत्यव्रतो मितभाषोऽप्रमत्त ।
स्तथाऽस्य वाग्द्वारमथो सुगुप्तम् ॥ १२.२७५.२५ ॥
அவர் வசைமொழி பேசாமலும், வீணாகப் பேசாமலும் இருக்கட்டும். புறம் பேசாமலும், மக்களைப் பற்றிய வம்புப் பேச்சில் ஈடுபடாமலும் இருக்கட்டும். உண்மை விரதம் கொண்டவராய், குறைவாகப் பேசி, விழிப்புடன் இருக்கட்டும். இவ்வாறு அவரது பேச்சு வாயில் நன்கு காக்கப்படும்.
12.275.26
नानाशनः स्यान्न महाशनः स्या ।
न्न लोलुपः साधुभिरागतः स्यात्।
यात्रार्थमाहारमिहाददीत ।
तथाऽस्य स्याज्जाठरद्वारगुप्तिः ॥ १२.२७५.२६ ॥
அவர் பலவிதமாக உண்பவராக இருக்கக் கூடாது, அதிகமாக உண்பவராகவும் இருக்கக் கூடாது. நல்லோர் மத்தியில் வந்திருக்கும்போது பேராசை கொண்டவராக இருக்கக் கூடாது. உடலை நடத்துவதற்காகவே இங்கு உணவை ஏற்கட்டும். இவ்வாறு அவரது வயிற்றின் வாயில் காக்கப்படும்.
12.275.27
न वीरपत्नीं विहरेत नारीं ।
न चापि नारीमनृतावाह्वयीत।
भार्याव्रतं ह्यात्मनि धारयीत ।
तथास्योपस्थद्वारगुप्तिर्भवेत् ॥ १२.२७५.२७ ॥
வீரரின் மனைவியுடன் கூடி விளையாடக் கூடாது; எந்தப் பெண்ணுடனும் கூடாது. ருதுவல்லாத காலத்தில் ஒரு பெண்ணை அழைக்கவும் கூடாது. மனைவிக்கு உண்மையான விரதத்தை தன்னுள் கொண்டிருக்கட்டும். இவ்வாறு அவரது பிறப்புறுப்பு வாயில் காக்கப்படும்.
12.275.28
द्वाराणि यस्य सर्वाणि सुगुप्तानि मनीषिणः ।
उपस्थमुदरं पाणी वाक्चतुर्थी स वै द्विजः ॥ १२.२७५.२८ ॥
எவருடைய எல்லா வாயில்களும் நன்கு காக்கப்பட்டுள்ளனவோ—பிறப்புறுப்பு, வயிறு, இரு கைகள், நான்காவதாக வாக்கு—அந்த ஞானியே உண்மையில் இருபிறப்பாளன்.
12.275.29
मोघान्यगुप्तद्वारस्य सर्वाण्येव भवन्त्युत ।
किं तस्य तपसा कार्यं किं यज्ञेन किमात्मना ॥ १२.२७५.२९ ॥
காக்கப்படாத வாயில்கள் கொண்டவருடைய எல்லாச் செயல்களும் பயனற்றவையாகின்றன. அவருக்குத் தவத்தால் என்ன பயன், யாகத்தால் என்ன பயன், ஆன்மாவால் என்ன பயன்?
12.275.30
अनुत्तरीयवसनमनुपस्तीर्णशायिनम् ।
बाहूपधानं शाम्यन्तं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३० ॥
மேலாடை இல்லாதவராய், விரிக்கப்படாத படுக்கையில் உறங்குபவராய், கையையே தலையணையாகக் கொண்டவராய், அமைதியுடன் இருப்பவரை தேவர்கள் பிராமணர் என்று அறிவார்கள்.
12.275.31
द्वन्द्वारामेषु सर्वेषु य एको रमते मुनिः ।
परेषामननुध्यायंस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३१ ॥
எல்லா இரட்டைகளின் இன்பங்களிலும் தனியாக மகிழ்ந்து, பிறரை நினையாத முனிவனை தேவர்கள் பிராமணன் என அறிவர்.
12.275.32
येन सर्वमिदं बुद्धं प्रकृतिर्विकृतिश्च या ।
गतिज्ञः सर्वभूतानां तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३२ ॥
இவை அனைத்தையும் அறிந்தவன் — பிரகிருதியையும் அதன் விகாரங்களையும், எல்லா உயிர்களின் கதியையும் அறிந்தவன் — அவனை தேவர்கள் பிராமணன் என அறிவர்.
12.275.33
अभयं सर्वभूतेभ्यः सर्वेषामभयं यतः ।
सर्वभूतात्मभूतो यस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १२.२७५.३३ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளிப்பவனும், யாரிடமிருந்து அனைவருக்கும் அபயம் கிடைக்கிறதோ அவனும், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாக ஆனவனுமான அவனை தேவர்கள் பிராமணன் என அறிவர்.
12.275.34
नान्तरेणानुजानाति वेदानां यत्क्रियाफलम् ।
अविज्ञाय च तत्सर्वमन्यद्रोचयते फलम् ॥ १२.२७५.३४ ॥
வேதங்களின் சடங்குச் செயலின் பலனை அறியாமல் அதை ஏற்காதவன், அனைத்தையும் அறியாமல் வேறொரு பலனை விரும்புகிறான் —
12.275.35
स्वकर्मभिः संश्रितानां तपो घोरत्वमागमत् ।
तं सदाचारमाश्चर्यं पुराणं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १२.२७५.३५ ॥
தங்கள் சொந்தச் செயல்களால் சார்ந்தவர்களுக்குத் தவத்தின் கொடுமை வந்தது; அந்த நற்பண்புள்ள, அற்புதமான, பழைமையான, நிலையான, அழியாத (பொருளை).
12.275.36
अशक्नुवन्तश्चरितुं किंचिद्धर्मेषु सूत्रितम् ।
निरापद्धर्म आचारो ह्यप्रमादो पराभवः ॥ १२.२७५.३६ ॥
தர்மங்களில் சூத்திரமாக வகுக்கப்பட்ட எதையும் கடைப்பிடிக்க இயலாதவர்கள் — ஆபத்தற்ற தர்மமே ஆசாரம்; அப்பிரமாதமே உண்மை; (அதனின்று) தோல்வியும்.
12.275.37
फलवन्ति च कर्माणि व्युष्टिमन्ति ध्रवाणि च ।
विगुणानि च पश्यन्ति तथा नैकानि केन च ॥ १२.२७५.३७ ॥
செயல்கள் பலன் தருபவையும், விளைவு கொண்டவையும், நிலையானவையும் ஆகும்; ஆயினும் அவற்றை குணமற்றவையாகவும் பலவாறாகவும் யாரோ ஒருவர் காண்கிறார்.
12.275.38
गुणाश्चात्र सुदुर्ज्ञेया ज्ञाताश्चात्र सुदुष्कराः ।
अनुष्ठिताश्चान्तवन्त इति त्वमनुपश्यसि ॥ १२.२७५.३८ ॥
இங்கு குணங்கள் அறிவதற்கு மிகக் கடினமானவை; இங்கு அறியப்பட்டவையும் கடைப்பிடிக்க மிகக் கடினமானவை; கடைப்பிடிக்கப்பட்டவையும் அழிவுள்ளவை என்று நீ காண்கிறாய்.
12.275.39
स्यूमरश्मिरुवाच ।
यथा च वेदप्रामाण्यं त्यागश्च सफलो यथा।
तौ पन्थानावुभौ व्यक्तौ भगवंस्तद्ब्रवीहि मे ॥ १२.२७५.३९ ॥
ஸ்தூமரச்மி கூறினார்: வேதங்களின் அதிகாரமும், பலனளிக்கும் துறவும் எவ்வாறு உள்ளனவோ, அந்த இரு வழிகளும் தெளிவாக இருக்கட்டும்; ஓ பகவானே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.275.40
प्रत्यक्षमिह पश्यन्ति भवन्तः सत्पथे स्थिताः ।
प्रत्यक्षं तु किमत्रास्ति यद्भवन्त उपासते ॥ १२.२७५.४० ॥
இங்கு நல்வழியில் நிலைத்திருக்கும் நீங்கள் நேரடியாகக் காண்கிறீர்கள்; ஆனால் இங்கே நேரடியாகத் தெரிவது என்ன, அதையே நீங்கள் உபாசிக்கிறீர்கள்?
12.275.41
स्यूमरश्मिरुवाच ।
स्यूमरश्मिरहं ब्रह्मञ्जिज्ञासार्थमिहागतः।
श्रेयस्कामः प्रत्यवोचमार्जवान्न विवक्षया ॥ १२.२७५.४१ ॥
ஸ்தூமரச்மி கூறினார்: ஓ பிராமணரே, அறியும் ஆவலுடன் நான் இங்கு வந்துள்ளேன்; நன்மையை விரும்பி, நேர்மையால் பதில் கூறினேனே தவிர பேசும் விருப்பத்தால் அல்ல.
12.275.42
इमं च संशयं घोरं भगवान्प्रब्रवीतु मे ।
प्रत्यक्षमिह पश्यन्तो भवन्तः सत्पथे स्थिताः।
किमत्र प्रत्यक्षतमं भवन्तो यदुपासते ॥ १२.२७५.४२ ॥
பகவான் என் இந்த கடுமையான ஐயத்தை விளக்கட்டும்: இங்கு நல்வழியில் நிலைத்திருந்து நேரடியாகக் காணும் நீங்கள், இங்கு மிக நேரடியாகத் தெரிவது எது, அதையே நீங்கள் உபாசிக்கிறீர்கள்?
12.275.43
अन्यत्र तर्कशास्त्रेभ्य आगमार्थं यथागमम् ।
आगमो वेदवादास्तु तर्कशास्त्राणि चागमः ॥ १२.२७५.४३ ॥
தர்கசாஸ்திரங்களைத் தவிர, ஆகமத்தின் பொருளை ஆகமத்தின்படி (அறிய வேண்டும்). ஆகமம் வேதவாதங்கள்; தர்கசாஸ்திரங்களும் ஆகமமே.
12.275.44
यथाश्रममुपासीत आगमस्तत्र सिध्यति ।
सिद्धिः प्रत्यक्षरूपा च दृश्यत्यागमनिश्ययात् ॥ १२.२७५.४४ ॥
ஆசிரமத்திற்கு ஏற்ப (உபாசனை செய்ய வேண்டும்); அங்கே ஆகமத்தால் சித்தி உண்டாகிறது. சித்தி நேரடிக் காட்சி வடிவினது; ஆகமத்தின் உறுதியால் அது காணப்படுகிறது.
12.275.45
नौर्नावीव निबद्धा हि स्रोतसा सनिबन्धना ।
ह्रियमाणा कथ विप्र कुबुद्धींस्तारयिष्यति ॥ १२.२७५.४५ ॥
நீரோட்டத்தால் இழுக்கப்படும் படகு கயிற்றால் கட்டப்பட்டிருப்பது போல, ஓ அந்தணரே, குறைந்த புத்தியுடையோரை இது எப்படிக் கரை சேர்க்கும்?
12.275.46
एतद्ब्रवीतु भगवानुपपन्नोऽस्म्यधीहि भो ।
नैव त्यागी न संतुष्टो नाशोको न निरामयः।
नानिर्विवित्सो नावृत्तो नापवृत्तोऽस्ति कश्चन ॥ १२.२७५.४६ ॥
பகவான் இதைச் சொல்லட்டும்; நான் தயார், ஓ ஐயா, போதியுங்கள். துறந்தவனும் இல்லை, மனநிறைவுள்ளவனும் இல்லை, துயரற்றவனும் இல்லை, நோயற்றவனும் இல்லை; அறிய விரும்பாதவனும், திரும்பி வந்தவனும், விலகியவனும் எவரும் இல்லை.
12.275.47
भवन्तोऽपि च हृष्यन्ति शोचन्ति च यथा वयम् ।
इन्द्रियार्थाश्च भवतां समानाः सर्वजन्तुषु ॥ १२.२७५.४७ ॥
நீங்களும் நம்மைப் போலவே மகிழ்கிறீர்கள், துயருறுகிறீர்கள்; புலன்களின் பொருள்கள் உங்களுக்கும், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒன்றே.
12.275.48
एवं चतुर्णां वर्णानामाश्रमाणां प्रवृत्तिषु ।
एकमालम्बमानानां निर्णये किं निरामयम्।
एतद्ब्रवीतु भगवानुपपन्नोस्य्यधीहि भो ॥ १२.२७५.४८ ॥
இவ்வாறு நான்கு வருணங்கள், ஆசிரமங்களின் செயல்பாடுகளில் ஒன்றையே பற்றிக்கொண்டிருப்பவர்களின் தீர்மானத்தில் எது குறையற்றது? பகவான் இதைச் சொல்லட்டும்; நான் தயார், ஓ ஐயா, போதியுங்கள்.
12.275.49
यद्यदाचरते शास्त्रमर्थ्यं सर्वप्रवृत्तिषु ।
यस्य यत्र ह्यनुष्ठानं तस्य तत्तु निरामयम् ॥ १२.२७५.४९ ॥
எந்தெந்த சாஸ்திரம் எல்லாச் செயல்களிலும் பொருத்தமாக கடைப்பிடிக்கப்படுகிறதோ, யாருக்கு எங்கே அதன் அனுஷ்டானம் உண்டோ, அவருக்கு அதுவே குற்றமற்றது.
12.275.50
सर्वं प्रापयति ज्ञानं ये ज्ञानं ह्यनुवर्तते ।
ज्ञानादपेत्य या वृत्तिः सा विनाशयति प्रजाः ॥ १२.२७५.५० ॥
அறிவைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு அறிவு எல்லாவற்றையும் அடையச் செய்கிறது; அறிவிலிருந்து விலகிய நடத்தையோ மக்களை அழிக்கிறது.
12.275.51
भवन्तो ज्ञानिनो नित्यं सर्वतश्च निरमयाः ।
ऐकात्म्यं नाम कश्चिद्धि कदाचिदभिपद्यते ॥ १२.२७५.५१ ॥
நீங்கள் எப்போதும் அறிவுடையவர்கள்; எல்லா வகையிலும் குற்றமற்றவர்கள். ஐக்கியம் என்னும் ஒரு நிலை எப்போதோ ஒருவருக்கு வாய்க்கிறது.
12.275.52
शास्त्रं ह्यबुद्ध्वा तत्त्वेन केचिद्वादबलाज्जनाः ।
कामद्वेषाभिभूतत्वादहंकारवशं गताः ॥ १२.२७५.५२ ॥
சாஸ்திரத்தை உண்மையில் அறியாமல், சிலர் தர்க்கத்தின் வலிமையால் நடக்கிறார்கள்; ஆசையாலும் வெறுப்பாலும் வெல்லப்பட்டு அகங்காரத்தின் வசப்படுகிறார்கள்.
12.275.53
याथातथ्यमविज्ञाय शास्त्राणां शास्त्रदस्यवः ।
ब्रह्मस्तेना निरारम्भा अपक्वमनसोऽशिवाः ॥ १२.२७५.५३ ॥
சாஸ்திரங்களின் உண்மைத் தன்மையை அறியாமல், அவர்கள் சாஸ்திரத்தைக் கொள்ளையடிப்பவர்களும், வேதத்தைத் திருடுபவர்களும், முயற்சியற்றவர்களும், முதிர்ச்சியற்ற மனமுடையவர்களும், அமங்கலமானவர்களும் ஆகிறார்கள்.
12.275.54
नैर्गुण्यमेव पश्यन्ति न गुणाननुयुञ्जते ।
तेषां तमः शरीराणां तम एव परायणम् ॥ १२.२७५.५४ ॥
அவர்கள் குணமின்மையையே காண்கிறார்கள்; குணங்களைப் பின்பற்றுவதில்லை. தமோ உடலுடையவர்களுக்குத் தமஸே கடைசி புகலிடம்.
12.275.55
यो यथाप्रकृतिर्जन्तुः प्रकृतेः स्याद्वशानुगः ।
तस्य द्वेषश्च कामश्च क्रोधो दम्भोऽनृतं मदः।
नित्यमेवानुवर्तन्ते गुणाः प्रकृतिसंभवाः ॥ १२.२७५.५५ ॥
தன் இயல்புக்கு ஏற்ப இயற்கையின் கட்டுப்பாட்டிற்குட்பட்டு நடக்கும் உயிரினத்திற்கு வெறுப்பு, காமம், கோபம், ஆணவம், பொய், மதம் ஆகியவை எப்போதும் பின்தொடர்கின்றன; ஏனெனில் குணங்கள் இயற்கையிலிருந்து தோன்றுகின்றன.
12.275.56
ये तद्बुद्ध्वाऽनुपश्यन्तः संत्यजेयुः शुभाशुभम् ।
परां गतिमभीप्सन्तो यतयः संयमे रताः ॥ १२.२७५.५६ ॥
இதை அறிந்து நன்கு உணர்பவர்கள் நன்மை தீமை இரண்டையும் துறப்பர்; உயர்ந்த நிலையை விரும்பி அடக்கத்தில் ஈடுபட்ட துறவிகள் இவ்வாறு செய்வர்.
12.275.57
स्यूमरश्मिरुवाच ।
सर्वमेतत्त्वया ब्रह्मञ्शास्त्रतः परिकीर्तितम्।
न ह्यविज्ञाय शास्त्रार्थं प्रवर्तन्ते प्रवृत्तयः ॥ १२.२७५.५७ ॥
பிராமணரே, இவை அனைத்தையும் நீர் சாஸ்திரப்படி விரித்துரைத்தீர். சாஸ்திரப் பொருளை அறியாமல் எச்செயலும் நடைபெறுவதில்லை.
12.275.58
यः कश्चिन्न्याय्य आचारः सर्वं शास्त्रमिति श्रुतिः ।
यदन्याय्यमशास्त्रं तदित्येषा श्रूयते श्रुतिः ॥ १२.२७५.५८ ॥
எந்த நியாயமான ஒழுக்கமும் அனைத்தும் சாஸ்திரம் ஆகும் என்பது சுருதி; நியாயமற்றது அசாஸ்திரம் என்பதும் சுருதியில் கேட்கப்படுகிறது.
12.275.59
न प्रवृत्तिर्ऋते शास्त्रात्काचिदस्तीति निश्चयः ।
यदन्यद्वेदवादेभ्यस्तदशास्त्रमिति श्रुतिः ॥ १२.२७५.५९ ॥
சாஸ்திரமின்றி எந்தச் செயலும் இல்லை என்பது உறுதி; வேத வாக்கியங்களிலிருந்து வேறானது அசாஸ்திரம் என்பது சுருதி.
12.275.60
शास्त्रादपेतं पश्यन्ति बहवोऽत्यर्थमानिनः ।
शास्त्रदोषान्न पश्यन्ति इह चामुत्र चापरे।
इन्द्रियार्थाश्च भवतां समानाः सर्वजन्तुषु ॥ १२.२७५.६० ॥
சாஸ்திரத்திலிருந்து விலகிய பலர், மிக்க செருக்குடையவர்களாக அதைக் காண்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் சாஸ்திரத்தின் குறைகளை இவ்வுலகிலும் மறுஉலகிலும் காண்பதில்லை. உங்களுக்கு இந்திரியப் பொருள்கள் எல்லா உயிரினங்களிலும் ஒரே மாதிரியானவை.
12.275.61
एवं चतुर्णां वर्णानामाश्रमाणां प्रवृत्तिषु ।
एकमालम्बमानानां निर्णये सर्वतो दिशम् ॥ १२.२७५.६१ ॥
இவ்வாறு நான்கு வருணங்களின் மற்றும் ஆசிரமங்களின் நடத்தைகளில், ஒன்றையே பற்றிக்கொண்டவர்கள் எல்லாப் பக்கத்திலும் திசையைத் தீர்மானிக்கிறார்கள்.
12.275.62
आनन्त्यं वदमानेन शक्तेनावर्जितात्मना ।
अविज्ञानहतप्रज्ञा हीनप्रज्ञास्तमोवृताः ॥ १२.२७५.६२ ॥
முடிவின்மையைப் பேசுபவர்களும், ஆற்றலுடையவர்களாயினும் தன்னை அடக்காதவர்களும், அறியாமையால் அழிந்த அறிவுடையவர்களும், அறிவற்றவர்களும், இருளால் சூழப்பட்டவர்களுமாவர்.
12.275.63
शक्यं त्वेकेन युक्तेन कृतकृत्येन सर्वशः ।
पिण्डमात्रं व्यपाश्रित्य चरितुं सर्वतो दिशम् ॥ १२.२७५.६३ ॥
ஆனால் ஒருவன் ஒருமைப்பட்டவனாகவும் முழுவதும் கடமை நிறைவேற்றியவனாகவும் இருந்தால், பிண்டமாத்திரத்தை மட்டும் ஆதரவாகக் கொண்டு எல்லாத் திசைகளிலும் அலையலாம்.
12.275.64
नात्यन्तं वन्दमानेन शक्तेन विजितात्मना ।
वेदवादं व्यपाश्रित्य मोक्षोऽस्तीति प्रभापितुम्।
अपेतन्यायशास्त्रेण सर्वलोकविगर्हिणा ॥ १२.२७५.६४ ॥
மிகுதியாகப் புகழ்பவனும், ஆற்றலுடையவனும், தன்னை வென்றவனும் அல்லாதவன், வேத வாதத்தைப் பற்றிக்கொண்டு 'வீடு உண்டு' என்று அறிவிக்க; நியாயமற்ற, எல்லா உலகங்களாலும் இகழப்பட்ட சாஸ்திரத்தால்.
12.275.65
इदं तु दुष्करं कर्म कुटुम्बमभिसंश्रितम् ।
दानमध्ययनं यज्ञः प्रजासंतानमार्जवम् ॥ १२.२७५.६५ ॥
ஆனால் குடும்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டவர்க்கு இந்தச் செயல் கடினமானது: தானம், கல்வி, யாகம், சந்ததி வளர்ப்பு, நேர்மை.
12.275.66
यद्येतदेवं कृत्वाऽपि न विमोक्षोऽस्ति कस्यचित् ।
धिक्कर्तारं च कार्यं च श्रमश्चायं निरर्थकः ॥ १२.२७५.६६ ॥
இவ்வாறு செய்தபோதிலும் எவருக்கும் விடுதலை இல்லையெனில், செய்பவனும் செயலும் இகழப்படுகின்றனர்; இந்த முயற்சி வீணானது.
12.275.67
नास्तिक्यमन्यथा च स्याद्वेदानां पृष्ठतः क्रिया ।
एतस्यानन्त्यमिच्छामि भगवञ्श्रोतुमञ्जसा ॥ १२.२७५.६७ ॥
இல்லையெனில் வேதங்களைப் பின்பற்றிய செயல் நாத்திகமாகவே ஆகும். பகவானே, இதன் முடிவின்மையை நேராக கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.275.68
तत्त्वं वदस्व मे ब्रह्मन्नुपसन्नोस्म्यधीहि भोः ।
यथा ते विदितो मोक्षस्तथेच्छाम्युपशिक्षितुम् ॥ १२.२७५.६८ ॥
பிரம்மனே, உண்மையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நான் உங்களை அணுகியிருக்கிறேன். ஐயா, நீங்கள் விடுதலையை அறிந்தவாறே அதை நான் கற்க விரும்புகிறேன்.