Mahābhārata · Adhyāya 12.28
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.28.1
अव्याहरति राजेन्द्रे धर्मपुत्रे युधिष्ठिरे ।
गुडाकेशो हृषीकेशमभ्यभाषत पाण्डवः ॥ १२.२८.१ ॥
Als der Herrscher der Könige, Yudhiṣṭhira, der Sohn des Dharma, schwieg, sprach Guḍākeśa, der Sohn Pāṇḍus, zu Hṛṣīkeśa.
12.28.2
ज्ञातिशोकाभिसंतप्तो धर्मपुत्रः परंतपः ।
एष शोकार्णवे मग्नस्तमाश्वासय माधव ॥ १२.२८.२ ॥
Von Trauer um seine Verwandten gequält, ist der Sohn des Dharma, der Feindeverbrenner, in diesen Ozean des Kummers versunken. O Mādhava, tröste ihn.
12.28.3
सर्वे स्म ते संशयिताः पुनरेव जनार्दन ।
अस्य शोकं महाप्राज्ञ प्रणाशयितुमर्हसि ॥ १२.२८.३ ॥
O Janārdana, wir sind alle wieder verunsichert. O Großweiser, du solltest seinen Kummer zerstreuen.
12.28.4
एवमुक्तस्तु गोविन्दो विजयेन महात्मना ।
पर्यवर्तत राजानं पुण्डरीकेक्षणोऽच्युतः ॥ १२.२८.४ ॥
Als der großmütige Vijaya (Arjuna) so gesprochen hatte, wandte sich Govinda, der Unvergängliche mit den Lotusaugen, dem König zu.
12.28.5
अनतिक्रमणीयो हि धर्मराजस्य केशवः ।
बाल्यात्प्रभृति गोविंदः प्रीत्या चाभ्यधिकोर्जुनात् ॥ १२.२८.५ ॥
Keśava konnte vom König des Dharma nicht missachtet werden. Von Kindheit an war Govinda aus Zuneigung sogar größer als Arjuna.
12.28.6
संप्रगृह्य महाबाहुर्भुजं चन्दनभूषितम् ।
शैलस्तम्भोपमं शौरिरुवाचाभिविनोदयन् ॥ १२.२८.६ ॥
Der Starkarmige Śauri (Kṛṣṇa) ergriff fest seinen mit Sandelpaste geschmückten Arm, gleich einer Felssäule, und sprach, ihn tröstend.
12.28.7
शुशुभे वदनं तस्य सुदंष्ट्रं चारुलोचनम् ।
व्याकोचमिव विस्पष्टं पझं सूर्यविबोधितम् ॥ १२.२८.७ ॥
Sein Antlitz strahlte mit schönen Zähnen und schönen Augen, wie eine klar geöffnete Lotusblüte, von der Sonne geweckt.
12.28.8
मा कृथाः पुरुषव्याघ्र शोकं त्वं गात्रशोषणम् ।
न हि ते सुलभा भूयो ये हताऽस्मिन्रणाजिरे ॥ १२.२८.८ ॥
Gräme dich nicht, Tiger unter den Menschen, mit einem Kummer, der den Körper austrocknet; die auf diesem Schlachtfeld Erschlagenen wirst du nicht so leicht wiedererlangen.
12.28.9
स्वप्नलब्धा यथा लाभा वितथाः प्रतिबोधने ।
तथा ते क्षत्रिया राजन्ये व्यतीता महारणे ॥ १२.२८.९ ॥
Wie Gewinne, die man im Traum erlangt, beim Erwachen unwirklich sind, so, o König, sind jene Krieger und Fürsten in dieser großen Schlacht dahingegangen.
12.28.10
सर्वे ह्यभिमुखाः शूरा निहता रणशोभिनः ।
नैषां कश्चित्पृष्ठतो वा पलायन्वा निपातितः ॥ १२.२८.१० ॥
Alle Helden, Zierde der Schlacht, sind dem Feind zugewandt erschlagen worden; keiner von ihnen wurde von hinten oder auf der Flucht niedergestreckt.
12.28.11
सर्वे त्यक्त्वाऽऽत्मनः प्राणान्युद्ध्वा वीरा महामृधे ।
शस्त्रपूता दिवं प्राप्ता न ताञ्छोचितुमर्हसि ॥ १२.२८.११ ॥
Alle diese Helden haben ihr Leben hingegeben, im großen Kampf gefochten, durch die Waffen gereinigt, und den Himmel erlangt; um sie solltest du nicht trauern.
12.28.12
क्षत्रधर्मरताः शूरा वेदवेदाङ्गपारगाः ।
प्राप्ता वीरगतिं पुण्यां तान्न शोचितुमर्हसि।
मृतान्महानुभावांस्त्वं श्रुत्वैव पृथिवीपतीन् ॥ १२.२८.१२ ॥
Die Helden, dem Kriegerdharma ergeben, Meister der Veden und ihrer Glieder, haben den verdienstvollen Pfad der Helden erreicht; um sie solltest du nicht trauern. Auch wenn du von diesen großmächtigen Herrschern der Erde hörst, die tot sind, solltest du nicht trauern.
12.28.13
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
सृञ्जयं पुत्रशोकार्तं यथाऽयं नारदोऽब्रवीत् ॥ १२.२८.१३ ॥
Hier erzählt man diese alte Geschichte von Sṛñjaya, von Kummer um seinen Sohn gequält, so wie Nārada sie einst erzählte.
12.28.14
सुखदुःखैरहं त्वं च प्रजाः सर्वाश्च सृञ्जय ।
अविमुक्ता मरिष्यामस्तत्र का परिदेवना ॥ १२.२८.१४ ॥
Gebunden an Lust und Schmerz, werden ich, du und alle Wesen, Sṛñjaya, nicht frei sein und sterben; wozu also Klagen?
12.28.15
महाभाग्यं पुरा राज्ञां कीर्त्यमानं मया शृणु ।
गच्छावधानं नृपते ततो दुःखं प्रहास्यसि ॥ १२.२८.१५ ॥
Höre, was ich von dem großen Glück der Könige der Vorzeit berichte. Gib acht, o König, dann wirst du deinen Kummer ablegen.
12.28.16
मृतान्महानुभावांस्त्वं श्रुत्वैव पृथिवीपतीन् ।
शममानय संतापं शृणु विस्तरशश्च मे।
क्रूरग्रहाभिशमनमायुर्वर्धनमुत्तमम् ॥ १२.२८.१६ ॥
Wenn du von jenen mächtigen, verstorbenen Herrschern gehört hast, finde Ruhe und lege deine Qual ab. Höre mich ausführlich an: Dies ist das höchste Mittel, grausame Planeten zu besänftigen und das Leben zu verlängern.
12.28.17
अग्रिमाणां क्षितिभुजामुदारं च मनोहरम् ।
आविक्षितं मरुत्तं च मृतं सृञ्जय शुश्रुम ॥ १२.२८.१७ ॥
O Sṛñjaya, wir haben gehört, dass Āvikṣita und Marutta, die Vornehmsten unter den Herrschern der Erde, edel und liebenswert, gestorben sind.
12.28.18
यस्य सेन्द्राः सवरुणा बृहस्पतिपुरोगमाः ।
देवा विश्वसृजो राज्ञो यज्ञमीयुर्महात्मनः ॥ १२.२८.१८ ॥
Zu dem Opfer jenes großherzigen Königs kamen die Götter, die das Weltall erschaffen, angeführt von Bṛhaspati, zusammen mit Indra und Varuṇa,
12.28.19
यः स्पर्धामानयच्छक्रं देवराजं पुरंदरम् ।
शक्रप्रियैषी यं विद्वान्प्रत्याचष्ट बृहस्पतिः ॥ १२.२८.१९ ॥
Derjenige, der Śakra, den Götterkönig Purandara, in den Wettstreit zog und den der weise Bṛhaspati, dem Wohl Indras ergeben, zurückwies —
12.28.20
संवर्तो याजयामास यं पीडार्थं बृहस्पतेः ॥ १२.२८.२० ॥
Saṃvarta ließ denjenigen das Opfer vollziehen, für den er, um Bṛhaspati zu schaden —
12.28.21
यस्मिन्प्रशासति महीं नृपतौ राजसत्तम ।
अकृष्टपच्या पृथिवी विबभौ सस्यमालिनी ॥ १२.२८.२१ ॥
O Bester der Könige, unter dessen Herrschaft die Erde, die ohne Pflug Frucht trug, im Schmuck der Getreidekränze erstrahlte.
12.28.22
आविक्षितस्य वै सत्रे विश्वेदेवाः सभासदः ।
मरुतः परिवेष्टारः साध्याश्चासन्महात्मनः ॥ १२.२८.२२ ॥
Bei der Opfersitzung Āvikṣitas waren die Viśvedevas die Versammlungsmitglieder, die Maruts die Aufwartenden, und auch die Sādhyas waren beim Ritus des Großherzigen zugegen.
12.28.23
मरुद्गण मरुत्तस्य यत्सोममपिबंस्ततः ।
देवान्मनुष्यान्गन्धर्वानत्यरिच्यन्त दक्षिणाः ॥ १२.२८.२३ ॥
O Schar der Maruts, als ihr beim Ritus Maruttas den Soma tranktet, wurden Götter, Menschen und Gandharvas bei den Opfergaben übertroffen.
12.28.24
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.२४ ॥
O Sṛñjaya, selbst wenn er gestorben ist, ist es für dich viermal so glückverheißend; er ist verdienstvoller sogar als ein Sohn. Darum trauere nicht um deinen Sohn.
12.28.25
सुहोत्रं च द्वतिथिनं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
यस्मे हिरण्यं ववृषे मघवा परिवत्सरम् ॥ १२.२८.२५ ॥
O Sṛñjaya, wir haben gehört, dass Suhotra, der Sohn des Vitithi, gestorben ist, für den Maghavan (Indra) ein ganzes Jahr lang Gold regnen ließ.
12.28.26
सत्यनामा वसुमती यं प्राप्यासीञ्जनाधिपम् ।
हिरण्यमवहन्नद्यस्तस्मिञ्जनपदेश्वरे ॥ १२.२८.२६ ॥
Zur Zeit jenes Herrschers des Landes, den Satyanāmā und Vasumatī als König erlangt hatten, führten die Flüsse Gold mit sich.
12.28.27
मत्स्यान्कर्कटकान्नक्रान्मकराञ्छिंशुकानपि ।
नदीष्ववासृजद्राजन्मघवा लोकपूजितः ॥ १२.२८.२७ ॥
O König, Maghavan (Indra), von den Welten verehrt, ließ in die Flüsse Fische, Krebse, Krokodile, Makaras und Śiṃśuka-Fische aus.
12.28.28
हैरण्यान्पातितान्दृष्ट्वा मत्स्यान्मकरकच्छपान् ।
सहस्रशोऽथ शतशस्ततोऽस्मयत वैतिथिः ॥ १२.२८.२८ ॥
Als er die goldenen Fische, Makaras und Schildkröten zu Tausenden und Hunderten niederfallen sah, lachte der Sohn des Vitithi.
12.28.29
तद्धिरण्यमपर्यन्तमावृतं कुरुजाङ्गले ।
ईजानो वितते यज्ञे ब्राह्मणेभ्यः समार्पयत् ॥ १२.२८.२९ ॥
Dieses grenzenlose Gold, das das Land Kurujāṅgala bedeckte, übergab er den Brahmanen ganz, während er ein ausgedehntes Opfer vollzog.
12.28.30
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः।
अदक्षिणमयज्वानं श्वैत्य संशाम्य माशुचः ॥ १२.२८.३० ॥
O Sṛñjaya, wenn er gestorben ist, ist er viermal glücklicher als du und verdienstvoller als ein Sohn. Trauere nicht um einen Sohn, der keine Gaben gab und nicht opferte; o Sohn des Śvaitya, beruhige dich und sei nicht betrübt.
12.28.31
अङ्गं बृहद्रथं चैव मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
यः सहस्रं सहस्राणां श्वेतानश्वानवासृजात् ॥ १२.२८.३१ ॥
O Sañjaya, wir haben gehört, dass Aṅga und Bṛhadratha tot sind, jener, der tausendmal tausend weiße Pferde verschenkte.
12.28.32
सहस्रं च सहस्राणां कन्या हमपरिष्कृताः ।
ईजानो वितते यज्ञे दक्षिणामत्यकालयत् ॥ १२.२८.३२ ॥
Und tausendmal tausend goldgeschmückte Jungfrauen; als er im weiten Opfer opferte, gab er sie als Dakṣiṇā reichlich hin.
12.28.33
यः सहस्रं सहस्राणां गजानां पझमालिनाम् ।
ईजानो वितते यज्ञे दक्षिणामत्यकालयत् ॥ १२.२८.३३ ॥
Der, im weiten Opfer opfernd, als Dakṣiṇā tausendmal tausend mit Lotusgirlanden geschmückte Elefanten reichlich hingab.
12.28.34
शतं शतसहस्राणि वृषाणां हेममालिनाम् ।
गवां सहस्रानुचरं दक्षिणामत्यकालयत् ॥ १२.२८.३४ ॥
Hunderttausend goldbekränzte Stiere und Kühe mit tausend Begleitern; all dies gab er als Dakṣiṇā reichlich hin.
12.28.35
अङ्गस्य यजमानस्य तदा विष्णुपदे गिरौ ।
अमाद्यदिन्द्रः सोमेन दक्षिणाभिर्द्विजातयः ॥ १२.२८.३५ ॥
Da erfreute sich Indra am Soma des opfernden Aṅga auf dem Berg zu Viṣṇus Fuß, und die Zweimalgeborenen freuten sich über die Gaben.
12.28.36
यस्य यज्ञेषु राजेन्द्र शतसङ्ख्येषु वै पुरा ।
देवान्मनुष्यान्गन्धर्वानत्यरिच्यन्त दक्षिणाः ॥ १२.२८.३६ ॥
O Herr der Könige, in dessen hundertfachen Opfern der Vorzeit die Gaben jene der Götter, Menschen und Gandharvas übertrafen.
12.28.37
न जातो जनिता नान्यः पुमान्यः संप्रदास्यति ।
यदङ्गः प्रददौ वित्तं सोमसंस्थासु सप्तसु ॥ १२.२८.३७ ॥
Niemand ist geboren, kein Erzeuger und kein anderer Mann, der so geben wird, wie Aṅga bei den sieben Soma-Opfern Reichtum gab.
12.28.38
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.३८ ॥
O Sṛñjaya, wenn er gestorben ist, ist er viermal glücklicher als du und verdienstvoller sogar als ein Sohn. Darum trauere nicht um deinen Sohn.
12.28.39
शिबिमौशीनरं चैव मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
य इमां पृथिवीं सर्वां चर्मवत्समवेष्टयत् ॥ १२.२८.३९ ॥
O Sṛñjaya, wir haben gehört, dass auch Śibi, der Sohn des Uśīnara, gestorben ist, der diese ganze Erde wie eine Haut umhüllte.
12.28.40
महता रथघोषेण पृथिवीमनुनादयन् ।
एकच्छत्रां महीं चक्रे जैत्रेणैकरथेन यः ॥ १२.२८.४० ॥
Die Erde mit dem gewaltigen Dröhnen der Streitwagen widerhallen lassend, er, der mit einem einzigen siegreichen Wagen die Erde unter einem einzigen Schirm vereinte.
12.28.41
यावदस्य गवाश्वं स्यादारण्यैः पशुभिः सह ।
तावतीः प्रददौ गाः स शिबिरौशीनरोऽध्वरे ॥ १२.२८.४१ ॥
So viele Kühe, wie er zusammen mit seinem Vieh, seinen Pferden und wilden Tieren besaß, so viele Kühe gab Śibi, der Sohn des Uśīnara, beim Opfer.
12.28.42
न वोढारं धुरं तस्य कंचिन्मेने प्रजापतिः ।
न भूतं न भविष्यं च सर्वराजसु सृञ्जय।
अन्यत्रौशीनराच्छैब्याद्राजर्षेरिन्द्रविक्रमात् ॥ १२.२८.४२ ॥
Prajāpati hielt niemanden für fähig, sein Joch zu tragen, o Sṛñjaya, unter allen Königen der Vergangenheit und Zukunft, außer dem königlichen Weisen Śaibya, dem Sohn des Uśīnara, dessen Tapferkeit der Indras gleicht.
12.28.43
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.४३ ॥
O Sañjaya, wenn er gestorben ist, bist du viermal glücklicher und verdienstvoller sogar als ein Sohn. Trauere nicht um deinen Sohn.
12.28.44
अदक्षिणमयज्वानं पुत्रं संस्मृत्य मा शुचः ॥ १२.२८.४४ ॥
Trauere nicht, wenn du an einen Sohn denkst, der weder Gaben gab noch Opfer darbrachte.
12.28.45
भरतं चैव दौष्यन्तिं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
शाकुन्तलं महात्मानं भूरिद्रविणतेजसम् ॥ १२.२८.४५ ॥
O Sañjaya, wir haben gehört, dass auch Bharata, Sohn des Duṣyanta, der großherzige Sohn der Śakuntalā, von unermesslichem Reichtum und Glanz, gestorben ist.
12.28.46
योऽबध्नात्रिशतं चाश्वान्देवेभ्यो यमुनामनु ।
सरस्वतीं विंशतिं च गङ्गामनु चतुर्दश ॥ १२.२८.४६ ॥
Er, der dreihundert Pferde für die Götter entlang der Yamunā anband, zwanzig entlang der Sarasvatī und vierzehn entlang der Gaṅgā.
12.28.47
अश्वमेधसहस्रेण राजसूयशतेन च ।
इष्टवान्स महातेजा दौष्यन्तिर्भरतः पुरा ॥ १२.२८.४७ ॥
In früheren Zeiten vollzog Bharata, Sohn des Duṣyanta, von großem Glanz, tausend Pferdeopfer und hundert königliche Weihen.
12.28.48
भरतस्य महत्कर्म सवराजसु पार्थिवाः ।
स्वं मर्त्या इव बाहुभ्यां नानुगन्तुमशक्नुवन् ॥ १२.२८.४८ ॥
Bharatas große Tat, o Könige, konnte unter allen Königen niemand nachahmen, wie Sterbliche mit ihren eigenen zwei Armen.
12.28.49
परं सहस्राद्योऽबध्नाद्धयान्वेदीर्वितत्य च ।
सहस्रं यत्र पद्मानां कण्वाय भरतो ददौ ॥ १२.२८.४९ ॥
Derjenige, der mehr als tausend Pferde anband und die Altäre ausbreitete, wo Bharata dem Kaṇva tausend Padmas (Goldmünzen) gab.
12.28.50
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.५० ॥
O Sṛñjaya, wenn jener, der viermal glückverheißender war als du und verdienstvoller als ein Sohn, gestorben ist, so trauere nicht um deinen Sohn.
12.28.51
रामं दाशरथिं चैव मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
योऽन्वकम्पत वै नित्यं प्रजाः पुत्रानिवौरसान् ॥ १२.२८.५१ ॥
O Sṛñjaya, wir haben gehört, dass auch Rāma, der Sohn Daśarathas, tot ist — er, der stets Mitgefühl mit seinen Untertanen hatte, als wären sie seine leiblichen Söhne.
12.28.52
नाधनो यस्य विषये नानर्थः कस्यचिद्भवेत् ।
सर्वस्यासीत्पितृसमो रामो राज्यं यदन्वशात् ॥ १२.२८.५२ ॥
In dessen Reich niemand arm war und niemandem ein Unglück widerfuhr — Rāma war für alle wie ein Vater, denn er regierte das Reich.
12.28.53
कालवर्षी च पर्जन्यः सस्यानि समपादयत् ।
नित्यं सुभिक्षमेवासीद्रामे राज्यं प्रशासति ॥ १२.२८.५३ ॥
Während Rāma das Reich regierte, ließ die Regenwolke zur rechten Zeit Regen fallen und brachte die Ernten zur vollen Reife; stets herrschte Überfluss an Nahrung.
12.28.54
प्राणिनो नाप्सु मञ्जन्ति नानर्थे पावकोऽदहत् ।
न व्यालतो भयं चासीद्रामे राज्यं प्रशासति ॥ १२.२८.५४ ॥
Während Rāma das Reich regierte, ertranken die Lebewesen nicht im Wasser, das Feuer verbrannte nicht im Unglück, und es gab keine Furcht vor wilden Tieren.
12.28.55
आसन्वर्षसहस्रिण्यस्तथा वर्षसहस्रकाः ।
अरोगाः सर्वसिद्धार्था रामे राज्यं प्रशासति ॥ १२.२८.५५ ॥
Während Rāma das Reich regierte, lebten sie tausende Jahre, frei von Krankheit, alle ihre Ziele erreicht.
12.28.56
नान्योन्येन विवादोऽभूत्स्त्रीणामपि कुतो नृणाम् ।
धर्मनित्याः प्रजाश्चासन्रामे राज्यं प्रशासति ॥ १२.२८.५६ ॥
Während Rāma das Reich regierte, gab es keinen Streit untereinander, nicht einmal unter den Frauen, geschweige denn unter den Männern; die Untertanen standen stets fest im Dharma.
12.28.57
संतुष्टाः सर्वसिद्धार्था निर्भयाः स्वैरचारिणः ।
नराः सत्यव्रताश्चासन्रामे राज्यं प्रशासति ॥ १२.२८.५७ ॥
Während Rāma das Reich regierte, waren die Menschen zufrieden, alle ihre Ziele erreicht, furchtlos, frei umherziehend und Wahrheitsgelübde haltend.
12.28.58
नित्यपुष्पफलाश्चैव पादपा निरुपद्रवाः ।
सर्वा द्रोणदुघा गावो रामे राज्यं प्रशासति ॥ १२.२८.५८ ॥
Während Rāma das Reich regierte, trugen die Bäume stets Blüten und Früchte und waren frei von Schaden, und alle Kühe gaben ein droṇa Milch.
12.28.59
स चतुर्दश वर्षाणि वने प्रोष्य महातपाः ।
दशाश्वमेधाञ्जारूथ्यानाजहार निरर्गलान् ॥ १२.२८.५९ ॥
Dieser große Asket, nachdem er vierzehn Jahre im Wald gelebt hatte, vollzog zehn Pferdeopfer ohne Hindernis.
12.28.60
युवा श्यामो लोहिताक्षो मातङ्ग इव यूथपः ।
आजानुबाहुः सुमुखः सिंहस्कन्धो महाभुजः ॥ १२.२८.६० ॥
Er war jung, dunkelhäutig, rotäugig, wie ein Elefant, der die Herde führt; mit bis zu den Knien reichenden Armen, schönem Gesicht, löwenschultrig und mächtig an Armen.
12.28.61
दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ।
अयोध्याधिपतिर्भूत्वा रामो राज्यमकारयत् ॥ १२.२८.६१ ॥
Als Herr von Ayodhyā geworden, regierte Rāma das Reich zehntausend und tausend Jahre lang.
12.28.62
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः।
अयज्वानमदक्षिण्यं मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.६२ ॥
Sṛñjaya, wenn er gestorben ist, so ist das für dich viermal glückbringender und verdienstvoller sogar als ein Sohn. Trauere nicht um einen Sohn, der kein Opfer gebracht und keine Gaben gegeben hat; trauere nicht um ihn.
12.28.63
भगीरथं च राजानं मृतं सृञ्जय शुश्रुम् ।
यस्येन्द्रो वितते यज्ञे सोमं पीत्वा मदोत्कटः ॥ १२.२८.६३ ॥
Sṛñjaya, wir haben gehört, dass auch König Bhagīratha gestorben ist, bei dessen weitem Opfer Indra, nachdem er den Soma getrunken hatte, im Rausch der Freude.
12.28.64
असुराणां सहस्राणि बहूनि सुरसत्तमः ।
अजयद्वाहुवीर्येण भगवान्पाकशासनः ॥ १२.२८.६४ ॥
Der Beste der Götter, der erhabene Indra, Bezwinger des Paka, besiegte mit der Kraft seiner Arme viele Tausende von Asuras.
12.28.65
यः सहस्रं सहस्राणां कन्या हेमविभूषिताः ।
ईजानो वितते यज्ञे दक्षिणामत्यकालयत् ॥ १२.२८.६५ ॥
Derjenige, der bei einem großen Opfer als Dakṣiṇā Tausende über Tausende mit Gold geschmückte Jungfrauen im Übermaß gab.
12.28.66
सर्वा रथगताः कन्या रथाः सर्वे चतुर्युजः ।
शतंशतं रथे नागाः पझिनो हेममालिनः ॥ १२.२८.६६ ॥
Alle Jungfrauen saßen auf Wagen, und alle Wagen waren mit vier Pferden bespannt; auf jedem Wagen standen hundert Elefanten, geschmückt mit Bannern und goldenen Girlanden.
12.28.67
सहस्रमश्वा एकैकं हस्तिनं पृष्ठतोऽन्वयुः ।
गवां सहस्रमश्वेऽश्वे सहस्रं गव्यजाविकम् ॥ १२.२८.६७ ॥
Hinter jedem Elefanten folgten tausend Pferde, und mit jedem Pferd tausend Kühe sowie Herden von Rindern, Ziegen und Schafen.
12.28.68
उपह्वरे निवसतो यस्याङ्के निषसाद ह ।
गङ्गा भागीरथी तस्मादुर्वशी चाभवत्पुरा ॥ १२.२८.६८ ॥
In dessen Schoß sie sich setzte, während er abgeschieden lebte; von ihm entstanden einst die Gangā, Bhāgīrathī genannt, und Urvaśī.
12.28.69
भूरिदक्षिणमिक्ष्वाकुं यजमानं भगीरथम् ।
त्रिलोकपथगा गङ्गा दुहितृत्वमुपेयुषी ॥ १२.२८.६९ ॥
Für Bhagīratha aus dem Geschlecht der Ikṣvāku, den Opferer mit reichen Gaben, nahm die Gangā, die durch die drei Welten fließt, die Stellung einer Tochter an.
12.28.70
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.७० ॥
O Sṛñjaya, wenn er gestorben ist, so ist dies für dich viermal glückverheißender und verdienstvoller als ein Sohn. Darum betrübe dich nicht über deinen Sohn.
12.28.71
दिलीपं च महात्मानं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
प्रस्य कर्माणि भूरीणि कथयन्ति द्विजातयः ॥ १२.२८.७१ ॥
O Sṛñjaya, wir haben gehört, dass auch der großherzige Dilīpa starb, und die Brahmanen erzählen von seinen vielen Taten.
12.28.72
य इमां वसुसंपूर्णां वसुधां वसुधाधिपः ।
ददौ तस्मिन्महायज्ञे ब्राह्मणेभ्यः समाहितः ॥ १२.२८.७२ ॥
Der Herr der Erde, der in jenem großen Opfer mit gesammeltem Sinn diese reichtumsgefüllte Erde den Brahmanen schenkte.
12.28.73
यस्येह यजमानस्य यज्ञेयज्ञे पुरोहितः ।
सहस्रं वारणान्हैमान्दक्षिणामत्यकालयत् ॥ १२.२८.७३ ॥
Hier, bei jedem Opfer dieses Opferherrn, gab der Hauspriester tausend golden geschmückte Elefanten als Dakṣiṇā, über alles Maß hinaus.
12.28.74
यस्य यज्ञे महानासीद्यूपः श्रीमान्हिरण्मयः ।
ते देवां कर्म कुर्वाणाः शक्रज्येष्ठा उपासत ॥ १२.२८.७४ ॥
Bei dessen Opfer ein großer, prächtiger goldener Opferpfosten stand, dort vollzogen die Götter mit Śakra als Ältestem das Ritual und wohnten bei.
12.28.75
चषाले यस्य सौवर्णे तस्मिन्यूपे हिरण्मये ।
ननृतुर्देवगन्धर्वाः षट्सहस्राणि सप्तधा ॥ १२.२८.७५ ॥
Im goldenen Opferbereich dieses Mannes und auf jenem goldenen Pfosten tanzten Götter und Gandharvas, sechstausend an der Zahl, auf sieben Arten.
12.28.76
अवादयत्तत्र वीणां मध्ये विश्वावसुः स्वयम् ।
सर्वभूतान्यमन्यन्त मम वादयतीत्ययम् ॥ १२.२८.७६ ॥
Dort in der Mitte spielte Viśvāvasu selbst die Vīṇā; alle Wesen glaubten: 'Er spielt für mich.'
12.28.77
एतद्राज्ञो दिलीपस्य राजानो नानुचक्रिरे ।
यस्येभा हेमसंछन्नाः पथि मत्ताः स्म शेरते ॥ १२.२८.७७ ॥
Andere Könige ahmten diese Tat des Königs Dilīpa nicht nach, dessen mit Gold bedeckte, brünstige Elefanten auf dem Weg lagen.
12.28.78
राजानं शतधन्वानं दिलीपं सत्यवादिनम् ।
येऽपश्यन्सुमहात्मानं तेऽपि स्वर्गजितो नराः ॥ १२.२८.७८ ॥
Die Menschen, die König Śatadhanvan und den wahrhaftigen Dilīpa, jenen hochherzigen, sahen, auch sie gewannen den Himmel.
12.28.79
त्रयः शब्दा न जीर्यन्ते दिलीपस्य निवेशने ।
स्वाध्यायशब्दः ज्याशब्दः शब्दो वै दीयतामिति ॥ १२.२८.७९ ॥
Im Hause Dilīpas verstummen drei Laute nie: der Laut des Veda-Studiums, der Laut der Bogensehne und der Laut »es werde gegeben«.
12.28.80
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.८० ॥
Sṛñjaya, wenn er gestorben ist, war er für dich viermal glückbringender und verdienstvoller als ein Sohn; darum betrübe dich nicht um deinen Sohn.
12.28.81
मान्धातारं यौवनाश्वं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
यं देवा मरुतो गर्भं पितुः पार्श्वादपाहरन् ॥ १२.२८.८१ ॥
Sṛñjaya, wir haben von Māndhātā gehört, dem Sohn Yuvanāśvas, dessen Embryo die Götter und Maruts aus der Seite seines Vaters entnahmen.
12.28.82
समृद्धो युवनाश्वस्य जठरे यो महात्मनः ।
पृषदाज्योद्भवः श्रीमांस्त्रिलोकविजयी नृपः ॥ १२.२८.८२ ॥
Der glanzvolle König, der im Leib des hochherzigen Yuvanāśva heranwuchs, aus Quark und Butterschmalz geboren, der Eroberer der drei Welten.
12.28.83
यं दृष्ट्वा पितुरुत्सङ्गे शयानं देवरूपिणम् ।
अन्योन्यमब्रुवन्देवाः कमयं धास्यतीति वै ॥ १२.२८.८३ ॥
Als sie das gottgleiche Kind im Schoß seines Vaters liegen sahen, sprachen die Götter untereinander: »Wen wird dieser ernähren?«
12.28.84
मामेव धास्यतीत्येवमिन्द्रोऽथाभ्युपपद्यत ।
मांधातेति ततस्तस्य नाम चक्रे शतक्रतुः ॥ १२.२८.८४ ॥
»Er wird mich selbst ernähren«, so sprach Indra und nahm es auf sich; dann gab ihm Indra, der Hundertopferer, den Namen Māndhātā.
12.28.85
ततस्तु पयसो धारां पुष्टिहेतोर्महात्मनः ।
तस्यास्ये यौवनाश्वस्य पाणिरिन्द्रस्य चास्रवत् ॥ १२.२८.८५ ॥
Da floss ein Milchstrom, zur Nährung des großseeligen Mannes, aus dem Mund des Yauvanāśva und aus der Hand Indras.
12.28.86
तं पिवन्पाणिमिन्द्रस्य शतमह्ना व्यवर्धत ।
स आसीद्द्वादशसमो द्वादशाहेन पार्थिवः ॥ १२.२८.८६ ॥
Aus Indras Hand trinkend, wuchs er an einem Tag um das Hundertfache; in zwölf Tagen wurde jener König so groß wie ein Zwölfjähriger.
12.28.87
तमिमं पृथिवी सर्वा एकाह्ना समपद्यत ।
धर्मात्मानं महात्मानं शूरमिन्द्रसमं युधि ॥ १२.२८.८७ ॥
An einem einzigen Tag kam die ganze Erde unter ihn, jenen gerechten, großseelen Helden, Indra gleich im Kampf.
12.28.88
यश्चाङ्गारं तु नृपतिं मरुत्तमसितं गयम् ।
अङ्गं बृहद्रथं चैव मान्धाता समरेऽजयत् ॥ १२.२८.८८ ॥
Und Māndhātṛ besiegte im Kampf Aṅgāra, König Marutta, Asita, Gaya, Aṅga und Bṛhadratha.
12.28.89
यौवनाश्वो यदाङ्गारं समरे प्रत्ययुध्यत ।
विस्फारैर्धनुषो देवा द्यौरभेदीति मेनिरे ॥ १२.२८.८९ ॥
Als Yauvanāśva im Kampf gegen Aṅgāra stritt, glaubten die Götter, der Himmel werde vom Schwirren seines Bogens zerreißen.
12.28.90
यत्र सूर्य उदेति स्म यत्र च प्रतितिष्ठति ।
सर्वं तद्यौवनाश्वस्य मान्धातुः क्षेत्रमुच्यते ॥ १२.२८.९० ॥
Wo die Sonne aufgeht und wo sie untergeht, all das heißt das Gebiet des Māndhātṛ, des Sohnes des Yauvanāśva.
12.28.91
अश्वमेधशतेनेष्ट्वा राजसूयशतेन च ।
अददद्रोहितान्मत्स्यान्ब्राह्मणेभ्यो विशांपते ॥ १२.२८.९१ ॥
Nachdem er hundert Pferdeopfer und hundert königliche Weihen vollzogen hatte, gab er den Brahmanen rote Fische, o Herr der Völker.
12.28.92
हैरण्यान्यो जनोत्सेधानायतान्दशयोजनम् ।
अतिरिक्तान्द्विजातिभ्यो व्यभजंस्त्वितरे जनाः ॥ १२.२८.९२ ॥
Die goldenen Berge, so hoch wie ein Mensch und zehn Yojanas lang, deren Überschuss andere Leute unter die Zweimalgeborenen verteilten.
12.28.93
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.९३ ॥
Ist er gestorben, o Sṛñjaya, so ist er viermal glücklicher als du und verdienstvoller sogar als ein Sohn. Trauere nicht um deinen Sohn.
12.28.94
ययातिं नाहुषं चैव मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
य इमां पृथिवीं कृत्स्नां विजित्य सहसागराम् ॥ १२.२८.९४ ॥
O Sṛñjaya, wir haben gehört, dass auch Yayāti, der Sohn Nahuṣas, starb, er, der diese ganze Erde samt den Meeren eroberte.
12.28.95
शम्यापातेनाभ्यतीयाद्वेदीभिश्चित्रयन्महीम् ।
ईजानः क्रतुभिर्मुख्यैः पर्यगच्छद्वसुन्धराम् ॥ १२.२८.९५ ॥
Er durchquerte so weit, wie ein Opferpfahl geworfen werden kann, schmückte die Erde mit Altären, brachte die vornehmsten Opfer dar und umkreiste die Vasundharā.
12.28.96
इष्ट्वा क्रतुसहस्रेण वाजपेयशतेन च ।
तर्पयामास विप्रेन्द्रांस्त्रिभिः काञ्चनपर्वतैः ॥ १२.२८.९६ ॥
Nachdem er tausend Opfer und hundert Vājapeya-Riten vollzogen hatte, erfreute er die vornehmsten Brahmanen mit drei goldenen Bergen.
12.28.97
व्यूढेनासुरयुद्धेन हत्वा दैतेयदानवान् ।
व्यभजत्पृथिवीं कृत्स्नां ययातिर्नहुषात्मजः ॥ १२.२८.९७ ॥
Im geordneten Kampf gegen die Asuras, nachdem er die Daityas und Dānavas erschlagen hatte, teilte Yayāti, Sohn des Nahuṣa, die ganze Erde auf.
12.28.98
अन्त्येषु पुत्रान्निक्षिप्य यदुद्रुह्युपुरोगमान् ।
पुरुं राज्येऽभिषिच्याथ सदारः प्राविशद्वनम् ॥ १२.२८.९८ ॥
Nachdem er die Söhne, angeführt von Yadu und Druhyu, eingesetzt und Puru im Königreich geweiht hatte, betrat er mit seinen Frauen den Wald.
12.28.99
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.९९ ॥
O Sṛñjaya, wenn er gestorben ist, so ist es für dich viermal günstiger und verdienstvoller als ein Sohn. Darum trauere nicht um deinen Sohn.
12.28.100
अम्बरीषं च नाभागं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
यं प्रजा वव्रिरे पुण्यं गोप्तारं नृपसत्तमम् ॥ १२.२८.१०० ॥
O Sṛñjaya, wir haben gehört, dass Ambarīṣa und Nābhāga tot sind, die das Volk als verdienstvolle Beschützer und die besten der Könige erwählte.
12.28.101
यः सहस्रं सहस्राणां राज्ञामयुतयाजिनाम् ।
ईजानो वितते यज्ञे ब्राह्मणेभ्यस्त्वमन्यत ॥ १२.२८.१०१ ॥
Halte dich für denjenigen, der unter Tausenden von Königen, die zehntausend Opfer darbrachten, den Brahmanen gab, während er im weiten Opfer opferte.
12.28.102
नैतत्पूर्वे जनाश्चक्रुर्न करिष्यन्ति चापरे ।
इत्यम्बरीषं नाभागिमन्वमोदन्त दक्षिणाः ॥ १२.२८.१०२ ॥
»Dies haben die Alten nicht getan, und andere werden es nicht tun«, so billigten die Priester, die die Gaben empfingen, Ambarīṣa, den Sohn des Nābhāgi.
12.28.103
शतं राजसहस्राणि शतं राजशतानि च ।
सर्वेऽश्वमेधैरीजानास्तेऽन्वयुर्दक्षिणायनम् ॥ १२.२८.१०३ ॥
Tausend Könige und hundert Könige, alle, die Pferdeopfer dargebracht hatten, folgten dem südlichen Weg (dakṣiṇāyana).
12.28.104
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.१०४ ॥
Wenn er gestorben ist, o Sṛñjaya, bist du viermal glücklicher als er und verdienstvoller sogar als ein Sohn. Darum betrübe dich nicht über deinen Sohn.
12.28.105
शशबिन्दुं चैत्ररथं मृतं शुश्रुम सृञ्जय ।
यस्य भार्यासहस्राणां शतमासीन्महात्मनः ॥ १२.२८.१०५ ॥
Wir haben gehört, dass Śaśabindu aus dem Geschlecht des Caitraratha gestorben ist, o Sṛñjaya — jener Großmütige, der hunderttausend Frauen hatte.
12.28.106
सहस्रं तु सहस्राणां यस्यासञ्शाशबिन्दवाः ।
हिरण्यकवचाः सर्वे सर्वे चोत्तमधन्विनः ॥ १२.२८.१०६ ॥
Er hatte Tausende von Söhnen, alle Śaśabindu genannt, alle in goldene Rüstungen gehüllt, alle die besten Bogenschützen.
12.28.107
शतं कन्या राजपुत्रमेकैकं पृथगन्वयुः ।
कन्यांकन्यां शतं नागा नागंनागं शतं रथाः ॥ १२.२८.१०७ ॥
Hundert Jungfrauen folgten je einem königlichen Sohn gesondert; für jede Jungfrau hundert Elefanten, und für jeden Elefanten hundert Streitwagen.
12.28.108
रथेरथे शतं चाश्वा देशजा हेममालिनः ।
अश्वेअश्वे शतं गावो गांगां तद्वदजाविकम् ॥ १२.२८.१०८ ॥
Mit jedem Streitwagen hundert Pferde einheimischer Rasse, mit goldenen Girlanden geschmückt; mit jedem Pferd hundert Kühe; und mit jeder Kuh ebenso Ziegen und Schafe.
12.28.109
एतद्धनमपर्यन्तमश्वमेधे महामखे ।
शशबिन्दुर्महाराज ब्राह्मणेभ्यो ह्यमन्यत ॥ १२.२८.१०९ ॥
Bei dem großen Pferdeopfer war dieser Reichtum grenzenlos, und der große König Śaśabindu gab ihn den Brahmanen.
12.28.110
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.११० ॥
O Sṛñjaya, selbst wenn er gestorben ist, war er dir viermal glückbringender und verdienstvoller als ein Sohn; darum trauere nicht um deinen Sohn.
12.28.111
गयं चाधूर्तरजसं मृतं शुश्रुम सृञ्जय ।
यः स वर्षशतं राजा हुतशिष्टाशनोऽभवत् ॥ १२.२८.१११ ॥
O Sṛñjaya, wir haben gehört, dass der König Gaya von reinem Staub gestorben ist; hundert Jahre lang war er König und aß, was vom Opfer übrig blieb.
12.28.112
यस्मै वह्निर्वरान्प्रादात्ततो वव्रे वरान्गयः ।
ददतो मे क्षयो मा भूद्धर्मे श्रद्धा च वर्धताम् ॥ १२.२८.११२ ॥
Dem der Feuergott Gaben gewährte, wählte Gaya dann diese Gaben: 'Möge mein Geben keinen Verlust erleiden, und mein Glaube an das Dharma wachsen.'
12.28.113
मनो मे रभतां सत्ये त्वत्प्रसादाद्धुताशन ।
लेभे च कामांस्तान्सर्वान्पावकादिति नः श्रुतम् ॥ १२.२८.११३ ॥
O Hutāśana, durch deine Gnade möge mein Geist in der Wahrheit gefestigt sein; und von Pāvaka erlangte er alle seine Wünsche, so haben wir gehört.
12.28.114
दर्शेन पूर्णमासेन चातुर्मास्यैः पुनः पुनः ।
अयजद्धयमेधेन सहस्रं परिवत्सरान् ॥ १२.२८.११४ ॥
Mit den Neumond- und Vollmondriten und immer wieder mit den Cāturmāsya-Opfern opferte er mit dem Pferdeopfer tausend Jahre lang.
12.28.115
शतं गवां सहस्राणि शतमश्वशतानि च ।
उत्थायोत्थाय वै प्रादात्सहस्रं परिवत्सरान् ॥ १२.२८.११५ ॥
Hunderttausend Kühe und hunderte Pferde; immer wieder aufstehend, gab er tausend Jahre lang Gaben.
12.28.116
तर्पयामास सोमेन देवान्वित्तैर्द्विजानपि ।
पितॄन्स्वधाभिः कामैश्च स्त्रियः स्वाः पुरुषर्षभ ॥ १२.२८.११६ ॥
Er erfreute die Götter mit Soma, die Zweimalgeborenen mit Reichtum, die Ahnen mit Svadhā-Opfern und seine eigenen Frauen mit begehrten Dingen, o Stier unter den Menschen.
12.28.117
सौवर्णां पृथिवीं कृत्वा दशव्यामां द्विरायताम् ।
दक्षिणामददद्राजा वाजिमेधे महाक्रतौ ॥ १२.२८.११७ ॥
Nachdem er die Erde aus Gold gefertigt hatte, zehn Vyāmas breit und doppelt so lang, gab der König sie als Daksiṇā beim großen Pferdeopfer.
12.28.118
यावत्यः सिकता राजन्गङ्गायां पुरुषर्षभ ।
तावतीरेव गाः प्रादादाधूर्तरजसो गयः ॥ १२.२८.११८ ॥
So viele Sandkörner wie im Ganges, o König, o Stier unter den Menschen, so viele Kühe gab Gaya.
12.28.119
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.११९ ॥
Wenn er gestorben ist, o Sṛñjaya, ist er viermal glücklicher als du und verdienstvoller sogar als ein Sohn. Trauere nicht um deinen Sohn.
12.28.120
रन्तिदेवं च सांकृत्यं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
सम्यगाराध्य यः शक्राद्वरं लेभे महातपाः ॥ १२.२८.१२० ॥
Wir haben gehört, o Sṛñjaya, dass Rantideva, Sohn des Saṅkṛti, tot war; jener große Asket erlangte von Indra ein Gnadengeschenk, nachdem er ihn gründlich verehrt hatte.
12.28.121
अन्नं च नो बहु भवेदतिथींश्च लभेमहि ।
श्रद्धा च नो मा व्यगमन्मा च याचिष्म कंचन ॥ १२.२८.१२१ ॥
Mögen wir reichlich Speise haben, Gäste empfangen, unser Glaube niemals schwinden und wir von niemandem etwas erbitten.
12.28.122
उपातिष्ठन्त पशवः स्वयं तं संशितव्रतम् ।
ग्राम्यारण्या महात्मानं रन्तिदेवं यशस्विनम् ॥ १२.२८.१२२ ॥
Haustiere und Wildtiere kamen von selbst zu Rantideva, dem großherzigen, berühmten Mann mit strengen Gelübden.
12.28.123
महानदी चर्मराशेरुत्क्लेदात्ससृजे यतः ।
ततश्चर्मण्वतीत्येवं विख्याता सा महानदी ॥ १२.२८.१२३ ॥
Aus dem Triefen des Hautehaufens entstand ein großer Fluss, und daher wurde jener große Fluss so als Carmaṇvatī berühmt.
12.28.124
ब्राह्मणेभ्यो ददौ निष्कान्सदसि प्रतते नृपः ।
तुभ्यंतुभ्यं निष्कमिति यदा क्रोशन्ति वै द्विजाः ॥ १२.२८.१२४ ॥
Während das Opfer in der Versammlung ausgedehnt wurde, gab der König den Brahmanen Goldmünzen, während die Zweimalgeborenen riefen: »Für dich, für dich, eine Münze!«
12.28.125
सहस्रं तुभ्यमित्युक्त्वा ब्राह्मणान्संप्रपद्य ते ॥ १२.२८.१२५ ॥
Indem sie sagten: »Tausend für dich!«, traten sie zu den Brahmanen.
12.28.126
अन्वाहार्योपकरणं द्रव्योपकरणं च यत् ।
घटाः पात्र्यः कटाहानि स्थाल्यश्च पिठराणि च।
नासीत्किंचिदसौवर्णं रन्तिदेवस्य धीमतः ॥ १२.२८.१२६ ॥
Es gab Opfergerät und Vorratsgefäße: Krüge, Schalen, Kessel, Töpfe und Pfannen, doch nichts aus Gold war dem weisen Rantideva geblieben.
12.28.127
सांकृते रन्तिदेवस्य यां रात्रिमवसन्गृहे ।
आलभ्यन्त शतं गावः सहस्राणि च विंशतिः ॥ १२.२८.१२७ ॥
In der Nacht, da Rantideva, Sohn des Saṃkṛti, in seinem Haus weilte, wurden hundert Kühe und zwanzigtausend Kühe geschlachtet.
12.28.128
तत्र स्म सूदाः क्रोशन्ति सुमृष्टमणिकुण्डलाः ।
सूपं भूयिष्ठमश्नीध्वं नाद्य मांसं यथा पुरा ॥ १२.२८.१२८ ॥
Dort riefen die Köche, mit wohlpolierten Juwelenohrringen geschmückt: 'Esst reichlich Brühe; heute gibt es kein Fleisch, wie früher.'
12.28.129
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.१२९ ॥
O Sṛñjaya, wenn er gestorben ist, ist es für dich viermal glückverheißender und verdienstvoller als ein Sohn. Trauere nicht um deinen Sohn.
12.28.130
सगरं च महात्मानं मृतं शुश्रुम सृञ्जय ।
ऐक्ष्वाकं पुरुषव्याघ्रमतिमानुषविक्रमम् ॥ १२.२८.१३० ॥
O Sṛñjaya, wir haben gehört, dass der großherzige Sagara, aus dem Geschlecht des Ikṣvāku, Tiger unter den Menschen von übermenschlicher Tapferkeit, gestorben ist.
12.28.131
षष्टिः पुत्रसहस्राणि यं यान्तमनुजग्मिरे ।
नक्षत्रराजं वर्षान्ते व्यभ्रे ज्योतिर्गणा इव ॥ १२.२८.१३१ ॥
Sechzigtausend Söhne folgten ihm, als er ging, wie die Schar der Sterne dem König der Gestirne folgt, am Ende der Regenzeit an wolkenlosem Himmel.
12.28.132
एकच्छत्रा मही यस्य प्रतापादभवत्पुरा ।
योऽश्वमेधसहस्रेण तर्पयामास देवताः ॥ १२.२८.१३२ ॥
Durch dessen Macht die Erde einst unter einem einzigen Sonnenschirm der Herrschaft stand und der die Götter mit tausend Pferdeopfern erfreute.
12.28.133
यः प्रादात्कनकस्तम्भं प्रासादं सर्वकाञ्चनम् ।
पूर्णं पझदलाक्षीणां स्त्रीणां शयनसंकुलम् ॥ १२.२८.१३३ ॥
Der, der einen Palast mit goldenen Säulen gab, ganz aus Gold, gefüllt mit den Lagern von Frauen mit lotusblattgleichen Augen.
12.28.134
द्विजातिभ्योऽनुरूपेभ्यः कामांश्च विविधान्बहून् ।
यस्यादेशेन तद्वित्तं व्यभजन्त द्विजातयः ॥ १२.२८.१३४ ॥
Den würdigen Zweimalgeborenen gab er viele und mannigfache begehrte Dinge; auf seinen Befehl wurde jener Reichtum unter den Zweimalgeborenen verteilt.
12.28.135
खानयामास यः कोपात्पृथिवीं सागराङ्किताम् ।
यस्य नाम्ना समुद्रश्च सागरत्वमुपागतः ॥ १२.२८.१३५ ॥
Der im Zorn die vom Meer gezeichnete Erde ausgraben ließ; nach dessen Namen das Meer den Zustand des Sāgara erlangte.
12.28.136
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.१३६ ॥
Er ist gestorben, o Sṛñjaya; für dich ist das viermal glückbringend. Er war verdienstvoller als ein Sohn; darum trauere nicht um den Sohn.
12.28.137
राजानं च पृथुं वैन्यं मृतं शुश्रुम सृञ्जय ।
यमभ्यषिञ्चन्संभूयः महारण्ये महर्षयः ॥ १२.२८.१३७ ॥
Und wir haben gehört, o Sṛñjaya, dass König Pṛthu, der Sohn des Vena, gestorben ist, den die großen Weisen gemeinsam im großen Wald salbten.
12.28.138
प्रथयिष्यति वै लोकान्पृथुरित्येव शब्दितः ।
क्षताद्यो वै त्रायतीति स तस्मात्क्षत्रियः स्मृतः ॥ १२.२८.१३८ ॥
Er wird die Welten ausbreiten, daher heißt er Pṛthu. Wer vor Verletzung (kṣata) schützt, heißt Kṣatriya; darum gilt er als Kṣatriya.
12.28.139
पृथुं वैन्यं प्रजा दृष्ट्वा रक्तास्मेति यदब्रुवन् ।
ततो राजेति नामास्य अनुरागादजायत ॥ १२.२८.१३९ ॥
Als die Untertanen Pṛthu, den Sohn des Vena, sahen, sagten sie: »Wir sind zufrieden.« Da entstand aus ihrer Zuneigung für ihn der Name »rājā«.
12.28.140
अकृष्टपच्या पृथिवी पुटकेपुटके मधु ।
सर्वा द्रोणदुघा गावो वैन्यस्यासन्प्रशासतः ॥ १२.२८.१४० ॥
Solange er regierte, trug die Erde ohne Pflügen Frucht; in jedem Becher war Honig, und alle Kühe gaben einen droṇa Milch.
12.28.141
अरोगाः सर्वसिद्धार्था मनुष्या अकुतोभयाः ।
यथाऽभिकाममवसन्क्षेत्रेषु च गृहेषु च ॥ १२.२८.१४१ ॥
Die Menschen waren frei von Krankheit, alle ihre Ziele erreicht, furchtlos von allen Seiten; sie wohnten, wie es ihnen gefiel, auf den Feldern und in den Häusern.
12.28.142
आपस्तस्तम्भिरे चास्य समुद्रमभियास्यतः ।
शैलाश्चापाद्व्यदीर्यन्त ध्वजभङ्गश्च नाभवत् ॥ १२.२८.१४२ ॥
Wenn er zum Ozean zog, standen die Wasser für ihn still; die Berge wichen und spalteten sich, und kein Banner brach je.
12.28.143
हैरण्यांस्त्रिनरोत्सेधान्पर्वतानेकविंशतिम् ।
ब्राह्मणेभ्यो ददौ राजा योश्वमेधे महामखे ॥ १२.२८.१४३ ॥
Beim großen Pferdeopfer gab der König den Brahmanen einundzwanzig goldene Berge, jeder drei Männer hoch.
12.28.144
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरश्चैव मा पुत्रमनुतप्यथाः ॥ १२.२८.१४४ ॥
Sṛñjaya, auch wenn er gestorben ist, war er dir in vier glückverheißenden Dingen überlegen und verdienstvoller als ein Sohn; darum betrübe dich nicht um deinen Sohn.
12.28.145
किं वा तूष्णीं ध्यायसे सृञ्जय त्वं ।
न मे राजन्वाचिममां शृणोपि।
न चेन्मोघं विप्रलप्तं ममेदं ।
पथ्यं मुमूर्षोरिव सुप्रयुक्तम् ॥ १२.२८.१४५ ॥
Warum meditierst du schweigend, Sṛñjaya? O König, hörst du nicht diese meine Rede? Wenn meine Worte nicht vergeblich gesprochen sind, sind sie wie eine heilsame Arznei, recht angewandt bei einem Sterbenden.
12.28.146
शृणोमि ते नारद वाचमेनां ।
विचित्रार्थां स्रजमिव पुण्यगन्धाम्।
राजर्षीणां पुण्यकृतां महात्मनां ।
कीर्त्या युक्तानां शोकनिर्नाशनार्थाम् ॥ १२.२८.१४६ ॥
O Nārada, ich höre diese deine Rede, reich an vielfältigen Bedeutungen, wie ein Kranz, duftend nach Verdienst, verbunden mit dem Ruhm der großen königlichen Weisen, die verdienstvolle Taten vollbrachten, bestimmt, den Kummer zu vernichten.
12.28.147
न ते मोघं विप्रलप्तं महर्षे ।
दृष्ट्वैवाहं नारद त्वां विशोकः।
शुश्रूषे ते वचनं ब्रह्मवादि ।
न्न ते तृप्याम्यमृतस्येव पानात् ॥ १२.२८.१४७ ॥
Deine Worte, großer Weiser, sind nicht vergeblich gesprochen. Dich gesehen habend, Nārada, bin ich schon frei von Kummer. O Sprecher des Brahman, ich begehre, deine Worte zu hören; ich werde nicht satt, wie vom Trinken des Nektars.
12.28.148
अमोघदर्शिन्मम चेत्प्रसादं ।
संतापदग्धस्य विभो प्रकुर्याः।
सुतस्य संजीवनमद्य मे स्या ।
त्तव प्रसादात्सुतसङ्गमाप्नुयाम् ॥ १२.२८.१४८ ॥
O du, dessen Blick nie vergeblich ist, wenn du mir, vom Kummer Verbrannten, Gnade erweisen würdest, könnte heute mein Sohn zum Leben erweckt werden. O Mächtiger, durch deine Gnade möge ich das Wiedersehen mit meinem Sohn erlangen.
12.28.149
यस्ते पुत्रः शयितोयं विजातः ।
स्वर्णष्ठीवी यमदात्पर्वतस्ते।
पुनस्तं ते पुत्रमहं ददामि ।
हिरण्यनाभं वर्षसबस्रिणं च ॥ १२.२८.१४९ ॥
Dein Sohn liegt hier tot, derjenige, der Gold spie und den dir der Berg gab. Jenen Sohn gebe ich dir wieder, mit goldenem Nabel, der tausend Jahre leben wird.