Mahābhārata · Adhyāya 12.282
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.282.1
भ्रातरः पितरः पौत्रा ज्ञातयः सुहृदः सुताः ।
अर्थहेतोर्हताः क्रूरैरस्माभिः पापबुद्धिभिः ॥ १२.२८२.१ ॥
Hermanos, padres, nietos, parientes, amigos y los hijos han sido muertos por nosotros, crueles y de mente perversa, por causa de la riqueza.
12.282.2
येयमर्थोद्भवा तृष्णा कथमेतां पितामह ।
निवर्तयेयं पापानि तृष्णया कारिता वयम् ॥ १२.२८२.२ ॥
¿Cómo podría contener esta sed nacida de la riqueza, oh abuelo? Impulsados por la sed fuimos llevados a cometer estos pecados.
12.282.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गीतं विदेहराजेन माण्डव्यायानुपृच्छते ॥ १२.२८२.३ ॥
Sobre este asunto también se recita esta antigua historia, que cantó el rey de Videha cuando Māṇḍavya le preguntó.
12.282.4
सुसुखं बत जीवामि यस्य मे नास्ति किंचन ।
मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे दह्यति किंचन ॥ १२.२८२.४ ॥
Vivo en gran felicidad, pues no poseo nada en absoluto. Aunque Mithilā ardiera, nada mío se quemaría.
12.282.5
अर्थाः खलु समृद्धा हि गाढं दुःखं विजानताम् ।
असमृद्धास्त्वपि सदा मोहयन्त्यविचक्षणान् ॥ १२.२८२.५ ॥
Para quienes comprenden, la abundancia de riquezas trae en verdad un profundo sufrimiento; y aun cuando las riquezas escasean, siempre engañan a los necios.
12.282.6
यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत्सुखम् ।
तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम् ॥ १२.२८२.६ ॥
El placer del deseo en el mundo y la gran dicha divina no merecen ni la decimosexta parte de la felicidad que proviene de la extinción de la sed.
12.282.7
यथैव शृङ्गं गोः काले वर्धमानस्य वर्धते ।
तथैव तृष्णा वित्तेन वर्धमानेन वर्धते ॥ १२.२८२.७ ॥
Así como el cuerno de la vaca crece con el tiempo a medida que ella crece, así también la sed crece con la riqueza que aumenta.
12.282.8
किंचिदेव ममत्वेन यदा भवति कल्पितम् ।
तदेव परितापाय नाशे संपद्यते पुनः ॥ १२.२८२.८ ॥
Cuando algo se imagina como propio por posesividad, esa misma cosa, al perderse, se convierte de nuevo en causa de tormento.
12.282.9
न कामाननुरुध्येत दुःखं कामेषु वै रतिः ।
प्राप्यार्थमुपयुञ्जीत धर्मं कामान्विवर्जयेत् ॥ १२.२८२.९ ॥
No se deben perseguir los deseos, pues el placer en los deseos es en verdad sufrimiento. Habiendo obtenido riqueza, que la use; que siga el dharma y abandone los deseos.
12.282.10
विद्वान्सर्वेषु भूतेषु व्याघ्रमांसोपमो भवेत् ।
कृतकृत्यो विशुद्धात्मा सर्वं ज्यजति वै स्वयम् ॥ १२.२८२.१० ॥
El sabio debe ser entre todos los seres como la carne del tigre (desapegado). Habiendo cumplido lo que debía, puro de alma, él mismo lo abandona todo.
12.282.11
उभे सत्यानृते त्यक्त्वा शोकानन्दौ प्रियाप्रिये ।
भयाभये च संत्यज्य भव शान्तो निरामयः ॥ १२.२८२.११ ॥
Habiendo abandonado ambos, la verdad y la falsedad, el dolor y la alegría, lo agradable y lo desagradable, el miedo y la ausencia de miedo, sé sereno y libre de aflicción.
12.282.12
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः ।
योसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखं ॥ १२.२८२.१२ ॥
Aquella sed, difícil de abandonar para los necios, que no envejece aunque el cuerpo envejezca, que es una enfermedad mortal para la vida: para quien abandona esa sed hay felicidad.
12.282.13
चारित्रमात्मनः पश्यंश्चन्द्रशुद्धमनामयम् ।
धर्मात्मा लभते कीर्ति प्रेत्य चेह यथासुखम् ॥ १२.२८२.१३ ॥
El hombre de espíritu recto que ve su conducta pura como la luna y libre de mancha obtiene gloria, aquí y después de la muerte, con dicha.
12.282.14
राज्ञस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रीतिमानभवद्द्विजः ।
पूजयित्वा च तद्वाक्यं माण्डव्यो मोक्षमाश्रितः ॥ १२.२८२.१४ ॥
Al oír las palabras del rey, el brahmán se alegró; y, habiendo honrado aquella sentencia, Māṇḍavya alcanzó la liberación.