மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.282
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.282.1
भ्रातरः पितरः पौत्रा ज्ञातयः सुहृदः सुताः ।
अर्थहेतोर्हताः क्रूरैरस्माभिः पापबुद्धिभिः ॥ १२.२८२.१ ॥
சகோதரர்கள், தந்தையர், பேரர்கள், உறவினர்கள், நண்பர்கள், மகன்கள் — பொருளுக்காக, கொடூரமும் பாவ எண்ணமும் கொண்ட எங்களால் அவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.
12.282.2
येयमर्थोद्भवा तृष्णा कथमेतां पितामह ।
निवर्तयेयं पापानि तृष्णया कारिता वयम् ॥ १२.२८२.२ ॥
பொருளிலிருந்து எழும் இந்தத் தாகத்தை எவ்வாறு அடக்குவது, பிதாமகரே? தாகத்தால் தூண்டப்பட்டே நாங்கள் இந்தப் பாவங்களைச் செய்தோம்.
12.282.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गीतं विदेहराजेन माण्डव्यायानुपृच्छते ॥ १२.२८२.३ ॥
இது குறித்து மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தையும் எடுத்துரைக்கின்றனர். இது விதேக மன்னர் மாண்டவ்யர் கேட்டபோது பாடியதாகும்.
12.282.4
सुसुखं बत जीवामि यस्य मे नास्ति किंचन ।
मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे दह्यति किंचन ॥ १२.२८२.४ ॥
நான் மிகவும் சுகமாக வாழ்கிறேன், ஏனெனில் எனக்கு எதுவும் சொந்தமில்லை. மிதிலை எரிந்தாலும் என்னுடையது எதுவும் எரிவதில்லை.
12.282.5
अर्थाः खलु समृद्धा हि गाढं दुःखं विजानताम् ।
असमृद्धास्त्वपि सदा मोहयन्त्यविचक्षणान् ॥ १२.२८२.५ ॥
நன்றாக அறிந்தவர்களுக்குச் செல்வப் பெருக்கம் ஆழ்ந்த துன்பத்தையே தரும். செல்வம் குறைந்திருந்தாலும் அது அறிவற்றவர்களை எப்போதும் மயக்கும்.
12.282.6
यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत्सुखम् ।
तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम् ॥ १२.२८२.६ ॥
உலகில் உள்ள காம இன்பமும், தெய்வீகமான பெரிய இன்பமும் — இவையெல்லாம் தாகம் அழிவதால் வரும் இன்பத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்குக்குக்கூட ஈடாகா.
12.282.7
यथैव शृङ्गं गोः काले वर्धमानस्य वर्धते ।
तथैव तृष्णा वित्तेन वर्धमानेन वर्धते ॥ १२.२८२.७ ॥
பசுவின் கொம்பு காலப்போக்கில் வளரும்போது வளர்வதுபோல, செல்வம் பெருகும்போது தாகமும் பெருகுகிறது.
12.282.8
किंचिदेव ममत्वेन यदा भवति कल्पितम् ।
तदेव परितापाय नाशे संपद्यते पुनः ॥ १२.२८२.८ ॥
எதுவாயினும் உடைமை உணர்வால் 'என்னது' எனக் கருதப்படும்போது, அதுவே இழக்கும்போது மீண்டும் துன்பமாகிறது.
12.282.9
न कामाननुरुध्येत दुःखं कामेषु वै रतिः ।
प्राप्यार्थमुपयुञ्जीत धर्मं कामान्विवर्जयेत् ॥ १२.२८२.९ ॥
ஆசைகளைப் பின்தொடரக் கூடாது; ஆசைகளில் மகிழ்ச்சி துன்பமே. பொருளைப் பெற்று அதைப் பயன்படுத்த வேண்டும்; தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்து ஆசைகளை விட வேண்டும்.
12.282.10
विद्वान्सर्वेषु भूतेषु व्याघ्रमांसोपमो भवेत् ।
कृतकृत्यो विशुद्धात्मा सर्वं ज्यजति वै स्वयम् ॥ १२.२८२.१० ॥
ஞானி அனைத்து உயிர்களிடமும் புலியின் இறைச்சியைப் போல (பற்றற்றவனாக) இருக்க வேண்டும். செய்ய வேண்டியதைச் செய்து முடித்த, தூய ஆன்மா கொண்டவன் தானாகவே அனைத்தையும் துறக்கிறான்.
12.282.11
उभे सत्यानृते त्यक्त्वा शोकानन्दौ प्रियाप्रिये ।
भयाभये च संत्यज्य भव शान्तो निरामयः ॥ १२.२८२.११ ॥
உண்மை பொய், துக்கம் இன்பம், விருப்பம் வெறுப்பு, பயம் அபயம் ஆகிய இரண்டையும் துறந்து, அமைதியும் பிணியற்றவனுமாக ஆகு.
12.282.12
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः ।
योसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखं ॥ १२.२८२.१२ ॥
அறிவிலிகளால் விட முடியாததும், முதுமை அடைந்தபோதும் முதுமை அடையாததும், உயிரைக் கொல்லும் நோய் போன்றதுமான அந்த தாகத்தைத் துறப்பவனுக்கு இன்பம் உண்டாகும்.
12.282.13
चारित्रमात्मनः पश्यंश्चन्द्रशुद्धमनामयम् ।
धर्मात्मा लभते कीर्ति प्रेत्य चेह यथासुखम् ॥ १२.२८२.१३ ॥
தன் நடத்தையைச் சந்திரனைப் போல் தூய்மையானதும் குறையற்றதுமாகக் காண்கிற தர்மாத்மா இவ்வுலகிலும் இறந்த பின்னரும் இன்பத்துடன் புகழை அடைகிறான்.
12.282.14
राज्ञस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रीतिमानभवद्द्विजः ।
पूजयित्वा च तद्वाक्यं माण्डव्यो मोक्षमाश्रितः ॥ १२.२८२.१४ ॥
அரசனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு அந்த அந்தணன் மகிழ்ச்சியடைந்தான்; அவ்வார்த்தையை மதித்து மாண்டவ்யர் மோட்சத்தை அடைந்தார்.