Mahābhārata · Adhyāya 12.282
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.282.1
भ्रातरः पितरः पौत्रा ज्ञातयः सुहृदः सुताः ।
अर्थहेतोर्हताः क्रूरैरस्माभिः पापबुद्धिभिः ॥ १२.२८२.१ ॥
Brüder, Väter, Enkel, Verwandte, Freunde und Söhne wurden um des Reichtums willen von uns, grausamen Männern mit bösen Gedanken, erschlagen.
12.282.2
येयमर्थोद्भवा तृष्णा कथमेतां पितामह ।
निवर्तयेयं पापानि तृष्णया कारिता वयम् ॥ १२.२८२.२ ॥
Wie kann ich diese aus dem Reichtum entspringende Gier zurückdrängen, o Großvater? Von der Gier getrieben wurden wir zu diesen Sünden gebracht.
12.282.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
गीतं विदेहराजेन माण्डव्यायानुपृच्छते ॥ १२.२८२.३ ॥
Zu diesem Thema erzählt man auch diese alte Geschichte, die der König von Videha sang, als Māṇḍavya ihn befragte.
12.282.4
सुसुखं बत जीवामि यस्य मे नास्ति किंचन ।
मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे दह्यति किंचन ॥ १२.२८२.४ ॥
Ich lebe in großem Glück, denn mir gehört nichts. Selbst wenn Mithilā brennen würde, würde nichts von mir verbrennen.
12.282.5
अर्थाः खलु समृद्धा हि गाढं दुःखं विजानताम् ।
असमृद्धास्त्वपि सदा मोहयन्त्यविचक्षणान् ॥ १२.२८२.५ ॥
Für die Einsichtigen bringt der Überfluss an Reichtum wahrlich tiefes Leid; und selbst wenn es an Reichtum mangelt, verwirrt er stets die Unverständigen.
12.282.6
यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत्सुखम् ।
तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम् ॥ १२.२८२.६ ॥
Die Lust des Begehrens in der Welt und das große göttliche Glück sind nicht einmal den sechzehnten Teil des Glücks wert, das aus dem Erlöschen der Gier kommt.
12.282.7
यथैव शृङ्गं गोः काले वर्धमानस्य वर्धते ।
तथैव तृष्णा वित्तेन वर्धमानेन वर्धते ॥ १२.२८२.७ ॥
So wie das Horn der Kuh mit der Zeit wächst, während sie wächst, so wächst die Gier mit dem wachsenden Reichtum.
12.282.8
किंचिदेव ममत्वेन यदा भवति कल्पितम् ।
तदेव परितापाय नाशे संपद्यते पुनः ॥ १२.२८२.८ ॥
Wenn etwas aus Besitzdenken als das Eigene erdacht wird, wird eben dieses bei seinem Verlust wieder zur Quelle der Qual.
12.282.9
न कामाननुरुध्येत दुःखं कामेषु वै रतिः ।
प्राप्यार्थमुपयुञ्जीत धर्मं कामान्विवर्जयेत् ॥ १२.२८२.९ ॥
Man sollte den Begierden nicht nachjagen, denn Freude an den Begierden ist ja Leid. Hat man Reichtum erlangt, so soll man ihn gebrauchen, dem Dharma folgen und die Begierden ablegen.
12.282.10
विद्वान्सर्वेषु भूतेषु व्याघ्रमांसोपमो भवेत् ।
कृतकृत्यो विशुद्धात्मा सर्वं ज्यजति वै स्वयम् ॥ १२.२८२.१० ॥
Der Weise soll unter allen Wesen wie das Fleisch des Tigers sein (unanhänglich). Der seine Pflicht erfüllt hat und reinen Geistes ist, der gibt selbst alles auf.
12.282.11
उभे सत्यानृते त्यक्त्वा शोकानन्दौ प्रियाप्रिये ।
भयाभये च संत्यज्य भव शान्तो निरामयः ॥ १२.२८२.११ ॥
Nachdem du Wahrheit und Unwahrheit, Kummer und Freude, Angenehmes und Unangenehmes, Furcht und Furchtlosigkeit beiseitegelegt hast, sei still und frei von Leid.
12.282.12
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः ।
योसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखं ॥ १२.२८२.१२ ॥
Jene Gier, die für die Toren schwer abzulegen ist, die nicht altert, wenn man altert, jene lebensbedrohende Krankheit — wer diese Gier ablegt, dem wird Glück zuteil.
12.282.13
चारित्रमात्मनः पश्यंश्चन्द्रशुद्धमनामयम् ।
धर्मात्मा लभते कीर्ति प्रेत्य चेह यथासुखम् ॥ १२.२८२.१३ ॥
Der rechtschaffene Mensch, der sein Verhalten rein wie der Mond und makellos sieht, erlangt Ruhm, hier und nach dem Tod, in Glück.
12.282.14
राज्ञस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रीतिमानभवद्द्विजः ।
पूजयित्वा च तद्वाक्यं माण्डव्यो मोक्षमाश्रितः ॥ १२.२८२.१४ ॥
Als der Brahmane die Worte des Königs hörte, freute er sich; und nachdem er diese Aussage geehrt hatte, gelangte Māṇḍavya zur Befreiung.