مهابهاراتا · أدهيايا 12.292
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.292.1
शोकाद्दुःखाच्च मृत्योश्च त्रसन्ते प्राणिनः सदा ।
उभयं नो यथा न स्यात्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२९२.१ ॥
ترتعد الكائنات الحية دائما من الحزن والألم والموت. قل لي، يا جدّ، كيف لا يصيبنا هذان الأمران معا.
12.292.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदस्य च संवादं समङ्गस्य च भारत ॥ १२.२९२.२ ॥
وفي هذا يروون أيضا هذه الحكاية القديمة: حوار ناراداً وسامانغا، يا بهاراتا.
12.292.3
उरसेव प्रणमसे बाहुभ्यां तरसीव च ।
संप्रहृष्टमना नित्यं विशोक इव लक्ष्यसे ॥ १२.२९२.३ ॥
تنحني كأنما بصدرك وذراعيك بقوة؛ دائما بقلب مسرور، تبدو كمن لا يحزنه شيء.
12.292.4
उद्वेगं न हि ते किंचित्सुसूक्ष्ममपि लक्षये ।
नित्यतृप्त इव स्वस्थो बालवच्च विचेष्टसे ॥ १२.२९२.४ ॥
لا أرى فيك أي اضطراب ولو كان دقيقا جدا؛ دائما راض مطمئن، وتتصرف كطفل.
12.292.5
भूतं भव्यं भविष्यच्च सर्वभूतेषु नारद ।
तेषां तत्त्वानि जानामि ततो न विमना ह्यहम् ॥ १२.२९२.५ ॥
يا نارادا، أعرف حقائق ما كان وما هو كائن وما سيكون في جميع الكائنات، ولذلك لست مضطرب النفس.
12.292.6
उपक्रमानहं वेद पुनरेव फलोदयान् ।
लोके फलानि चित्राणि ततो न विमना ह्यहम् ॥ १२.२९२.६ ॥
أعرف بدايات الأفعال ثم بروز ثمارها من جديد؛ وثمار الدنيا متنوعة، ولذلك لست مضطرب النفس.
12.292.7
अनाथाश्चाप्रतिष्ठाश्च गतिमन्तश्च नारद ।
अन्धा जडाश्च जीवन्ति पश्यास्मानपि जीवतः ॥ १२.२९२.७ ॥
يعيش أيضًا الأيتام والذين لا مأوى لهم، والمتحركون، والعميان والبلداء. يا نارادا، انظر إلينا نحن أيضًا الأحياء.
12.292.8
विहितेनैव जीवन्ति अरोगाङ्गा दिवौकसः ।
बलवन्तोऽबलाश्चैव तद्वदस्मान्सभाजय ॥ १२.२९२.८ ॥
بحسب ما قُدِّر تعيش الآلهة سليمة الأعضاء، والأقوياء والضعفاء على السواء. وكذلك فعلّمنا.
12.292.9
सहस्रिणोऽपि जीवन्ति जीवन्ति शतिनस्तथा ।
शाकेन चान्ये जीवन्ति पश्यास्मानपि जीवतः ॥ १२.२९२.९ ॥
يعيش أصحاب الألف، وكذلك أصحاب المئة، ويعيش آخرون على الخضار. انظر إلينا نحن أيضًا الأحياء.
12.292.10
यदा न शोचेमहि किं नु नः स्या ।
द्धर्मेण वा नारद कर्मणा वा।
कृतान्तवश्यानि यदा सुखानि ।
दुःखानि वा यन्न विधर्षयन्ति ॥ १२.२९२.१० ॥
ماذا يكون لنا إن لم نحزن؟ يا نارادا، بالدهرم أو بالفعل، متى تكون اللذات خاضعة للموت، والآلام التي لا تنال منا؟
12.292.11
यस्मै प्राज्ञाः कथयन्ते मनुष्याः ।
प्रज्ञामूलं हीन्द्रियाणां प्रसादः।
मुह्यन्ति शोचन्ति तथेन्द्रियाणि ।
प्रज्ञालाभो नास्ति मूढेन्द्रियस्य ॥ १२.२९२.११ ॥
ما يقوله الحكماء للناس: الحكمة أصل صفاء الحواس. تضل الحواس وتحزن؛ ولمن حواسه حمقاء لا تُنال الحكمة.
12.292.12
मूढस्य दर्पः स पुनर्मोह एव ।
मूढस्य नायं न परोऽस्ति लोकः।
न ह्येव दुःखानि सदा भवन्ति ।
सुखस्य वा नित्यशो लाभ एव ॥ १२.२९२.१२ ॥
غرور الأحمق هو الحيرة من جديد. وليس للأحمق هذا العالم ولا عالم آخر. الآلام لا تحدث دائمًا، ولا يدوم تحصيل اللذة أبدًا.
12.292.13
भावात्मकं संपरिवर्तमानं ।
न मादृशः संज्वरं जातु कुर्यात्।
इष्टान्भोगान्नानुरुध्येत्सुखं वा ।
न चिन्तयेद्दुःखमभ्यागतं वा ॥ १२.२९२.१३ ॥
لا ينبغي لمن هو مثلي أن يعذب نفسه أبدا بسبب أحوال الكائن المتغيرة باستمرار؛ ولا ينبغي له أن يتعلق بالمتع المرغوبة أو باللذة، ولا أن يفكر في الألم الذي حل به.
12.292.14
समाहितो न स्पृहयेत्परेषां ।
नानागतं चाभिनन्देच्च लाभम्।
न चापि हृष्येद्विपुलेऽर्थलाभे ।
तथाऽर्थनाशे च न वै विषीदेत् ॥ १२.२९२.१४ ॥
لا ينبغي للرجل المتزن أن يشتهي ما للآخرين، ولا أن يفرح بربح لم يأت بعد؛ ولا ينبغي له أن يبتهج بكسب ثروة عظيم، ولا أن يياس حقا من خسارتها.
12.292.15
न बान्धवा न च वित्तं न कौल्यं ।
न च श्रुतं न च मन्त्रा न वीर्यम्।
दुःखान्त्रातुं सर्व एवोत्सहन्ते ।
परत्र शीलेन तु यान्ति शान्तिम् ॥ १२.२९२.१५ ॥
لا الأقارب ولا الثروة ولا النسب الرفيع ولا العلم ولا المشورة ولا البأس يستطيع أن ينقذ من الألم؛ بل بالسلوك الحسن (شيلا) وحده يبلغ الناس السكينة في العالم الآخر.
12.292.16
नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य नायोगाद्विन्दते सुखम् ।
धृतिश्च दुःखत्यागश्चेत्युभयं तु सुखं नृप ॥ १२.२९२.१६ ॥
لا عقل للرجل غير المنضبط، ولا يحصل على السعادة بغير اليوغا. الثبات وترك الألم — كلاهما، أيها الملك، هو السعادة.
12.292.17
प्रियं हि हर्षजननं हर्ष उत्सेकवर्धनः ।
उत्सेको नरकायैव तस्मात्तान्संत्यजाम्यहम् ॥ १२.२९२.१७ ॥
إن المحبوب يولّد الفرح، والفرح يزيد الكبر، والكبر حقا يفضي إلى الجحيم؛ لذلك أنا أتركها.
12.292.18
एताञ्शोकभयोत्सेकान्मोहनान्सुखदुःखयोः ।
पश्यामि साक्षिवल्लोके देहस्यास्य विचेष्टनात् ॥ १२.२९२.१८ ॥
أرى هذه — الحزن والخوف والنشوة التي تضل في اللذة والألم — في هذا العالم كشاهد على حركات هذا الجسد.
12.292.19
अर्थकामौ परित्यज्य विशोको विगतज्वरः ।
तृष्णामोहौ तु संत्यज्य चरामि पृथिवीमिमाम् ॥ १२.२९२.१९ ॥
بعد أن تركت المال والشهوة، متحررًا من الحزن والحرارة، وتاركًا الظمأ والوهم أيضًا، أتجول في هذه الأرض.
12.292.20
न च मृत्योर्न चाधर्मान्न लोभान्न कुतश्चन ।
पीतामृतस्येवात्यन्तमिह वामुत्र वा भयम् ॥ १२.२९२.२० ॥
لا أخاف لا من الموت، ولا من الإثم، ولا من الطمع، ولا من شيء البتة؛ كمن شرب الأمرت، لا خوف لي البتة هنا ولا هناك.
12.292.21
एतद्ब्रह्मन्विजानामि महत्कृत्वा तपोऽव्ययम् ।
तेन नारद संप्राप्तो न मां शोकः प्रबाधते ॥ १२.२९२.२१ ॥
أيها البراهمي، أعلم هذا: لقد أديت تقشفًا عظيمًا لا يفنى، يا نارادا، وبه نلته، فلم يعد الحزن يعذبني.