Mahābhārata · Adhyāya 12.292
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.292.1
शोकाद्दुःखाच्च मृत्योश्च त्रसन्ते प्राणिनः सदा ।
उभयं नो यथा न स्यात्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२९२.१ ॥
Lebewesen zittern stets vor Kummer, Leid und Tod. Sag mir, Großvater, wie uns beides nicht zustoßen möge.
12.292.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदस्य च संवादं समङ्गस्य च भारत ॥ १२.२९२.२ ॥
Dazu erzählt man auch diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Nārada und Samaṅga, o Bhārata.
12.292.3
उरसेव प्रणमसे बाहुभ्यां तरसीव च ।
संप्रहृष्टमना नित्यं विशोक इव लक्ष्यसे ॥ १२.२९२.३ ॥
Du verneigst dich, als wärst du mit Brust und Armen kraftvoll dabei; stets frohen Sinnes erscheinst du frei von Kummer.
12.292.4
उद्वेगं न हि ते किंचित्सुसूक्ष्ममपि लक्षये ।
नित्यतृप्त इव स्वस्थो बालवच्च विचेष्टसे ॥ १२.२९२.४ ॥
Ich bemerke bei dir keinerlei Unruhe, und sei sie noch so fein; stets zufrieden und in dir ruhend, handelst du wie ein Kind.
12.292.5
भूतं भव्यं भविष्यच्च सर्वभूतेषु नारद ।
तेषां तत्त्वानि जानामि ततो न विमना ह्यहम् ॥ १२.२९२.५ ॥
O Nārada, ich kenne das wahre Wesen dessen, was war, was ist und was sein wird, bei allen Wesen; darum bin ich nicht seelisch bekümmert.
12.292.6
उपक्रमानहं वेद पुनरेव फलोदयान् ।
लोके फलानि चित्राणि ततो न विमना ह्यहम् ॥ १२.२९२.६ ॥
Ich kenne den Anfang der Handlungen und wiederum das Hervorgehen ihrer Früchte; die Früchte der Welt sind mannigfaltig, darum bin ich nicht seelisch bekümmert.
12.292.7
अनाथाश्चाप्रतिष्ठाश्च गतिमन्तश्च नारद ।
अन्धा जडाश्च जीवन्ति पश्यास्मानपि जीवतः ॥ १२.२९२.७ ॥
Auch die Hilflosen und Heimatlosen, die Beweglichen, die Blinden und die Stumpfen leben. Nārada, sieh auch uns an, die wir leben.
12.292.8
विहितेनैव जीवन्ति अरोगाङ्गा दिवौकसः ।
बलवन्तोऽबलाश्चैव तद्वदस्मान्सभाजय ॥ १२.२९२.८ ॥
Eben nach dem Bestimmten leben die Götter mit gesunden Gliedern, die Starken wie die Schwachen. Ebenso belehre uns.
12.292.9
सहस्रिणोऽपि जीवन्ति जीवन्ति शतिनस्तथा ।
शाकेन चान्ये जीवन्ति पश्यास्मानपि जीवतः ॥ १२.२९२.९ ॥
Auch die mit tausend leben, ebenso die mit hundert; andere leben von Gemüse. Sieh auch uns an, die wir leben.
12.292.10
यदा न शोचेमहि किं नु नः स्या ।
द्धर्मेण वा नारद कर्मणा वा।
कृतान्तवश्यानि यदा सुखानि ।
दुःखानि वा यन्न विधर्षयन्ति ॥ १२.२९२.१० ॥
Was würde aus uns, wenn wir nicht trauerten? Nārada, durch Dharma oder durch Handeln: Wann sind Freuden dem Tod unterworfen und Leiden, die uns nicht bedrängen?
12.292.11
यस्मै प्राज्ञाः कथयन्ते मनुष्याः ।
प्रज्ञामूलं हीन्द्रियाणां प्रसादः।
मुह्यन्ति शोचन्ति तथेन्द्रियाणि ।
प्रज्ञालाभो नास्ति मूढेन्द्रियस्य ॥ १२.२९२.११ ॥
Was die Weisen den Menschen sagen: Weisheit ist die Wurzel der Klarheit der Sinne. Die Sinne verwirren sich und trauern; wer verwirrte Sinne hat, erlangt keine Weisheit.
12.292.12
मूढस्य दर्पः स पुनर्मोह एव ।
मूढस्य नायं न परोऽस्ति लोकः।
न ह्येव दुःखानि सदा भवन्ति ।
सुखस्य वा नित्यशो लाभ एव ॥ १२.२९२.१२ ॥
Der Stolz des Verblendeten ist wieder Verblendung. Für den Verblendeten gibt es weder diese Welt noch eine andere. Leiden geschehen nicht immer, und der Gewinn der Freude ist nicht beständig.
12.292.13
भावात्मकं संपरिवर्तमानं ।
न मादृशः संज्वरं जातु कुर्यात्।
इष्टान्भोगान्नानुरुध्येत्सुखं वा ।
न चिन्तयेद्दुःखमभ्यागतं वा ॥ १२.२९२.१३ ॥
Einer wie ich soll sich niemals über die ständig wechselnden Seinszustände quälen; er soll weder an gewünschten Genüssen oder Freude festhalten, noch über das eingetretene Leid nachgrübeln.
12.292.14
समाहितो न स्पृहयेत्परेषां ।
नानागतं चाभिनन्देच्च लाभम्।
न चापि हृष्येद्विपुलेऽर्थलाभे ।
तथाऽर्थनाशे च न वै विषीदेत् ॥ १२.२९२.१४ ॥
Der gesammelte Mensch soll nicht nach dem Besitz anderer gieren, noch sich über einen noch nicht eingetretenen Gewinn freuen; er soll sich über großen Reichtumsgewinn nicht erheben und beim Verlust des Reichtums nicht verzweifeln.
12.292.15
न बान्धवा न च वित्तं न कौल्यं ।
न च श्रुतं न च मन्त्रा न वीर्यम्।
दुःखान्त्रातुं सर्व एवोत्सहन्ते ।
परत्र शीलेन तु यान्ति शान्तिम् ॥ १२.२९२.१५ ॥
Weder Verwandte, noch Reichtum, noch edle Herkunft, noch Gelehrsamkeit, noch Rat, noch Tapferkeit vermögen vor dem Leid zu retten; nur durch rechtschaffenes Verhalten (śīla) erlangen die Menschen im Jenseits Frieden.
12.292.16
नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य नायोगाद्विन्दते सुखम् ।
धृतिश्च दुःखत्यागश्चेत्युभयं तु सुखं नृप ॥ १२.२९२.१६ ॥
Dem Undisziplinierten fehlt die Einsicht, und ohne Yoga erlangt er kein Glück. Standhaftigkeit und das Ablegen des Leides — beides, o König, ist Glück.
12.292.17
प्रियं हि हर्षजननं हर्ष उत्सेकवर्धनः ।
उत्सेको नरकायैव तस्मात्तान्संत्यजाम्यहम् ॥ १२.२९२.१७ ॥
Das Liebe erzeugt gewiss Freude, und Freude steigert den Dünkel; der Dünkel führt sicherlich zur Hölle. Darum gebe ich sie auf.
12.292.18
एताञ्शोकभयोत्सेकान्मोहनान्सुखदुःखयोः ।
पश्यामि साक्षिवल्लोके देहस्यास्य विचेष्टनात् ॥ १२.२९२.१८ ॥
Ich sehe diese — Kummer, Furcht und Übermut, die in Freude und Leid verblenden — in dieser Welt wie einen Zeugen der Bewegungen dieses Körpers.
12.292.19
अर्थकामौ परित्यज्य विशोको विगतज्वरः ।
तृष्णामोहौ तु संत्यज्य चरामि पृथिवीमिमाम् ॥ १२.२९२.१९ ॥
Nachdem ich Reichtum und Begierde aufgegeben habe, frei von Kummer und Fieber, und auch Gier und Verblendung abgelegt habe, wandere ich über diese Erde.
12.292.20
न च मृत्योर्न चाधर्मान्न लोभान्न कुतश्चन ।
पीतामृतस्येवात्यन्तमिह वामुत्र वा भयम् ॥ १२.२९२.२० ॥
Ich habe keine Furcht, weder vor dem Tod noch vor Unrecht, weder vor Gier noch vor irgendetwas; wie einer, der Nektar getrunken hat, habe ich hier wie dort völlig keine Furcht.
12.292.21
एतद्ब्रह्मन्विजानामि महत्कृत्वा तपोऽव्ययम् ।
तेन नारद संप्राप्तो न मां शोकः प्रबाधते ॥ १२.२९२.२१ ॥
O Brahmane, ich weiß dies: Nachdem ich eine große, unvergängliche Askese vollbracht habe, o Nārada, habe ich dies dadurch erlangt, und der Kummer quält mich nicht mehr.