Mahābhārata · Adhyāya 12.292
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.292.1
शोकाद्दुःखाच्च मृत्योश्च त्रसन्ते प्राणिनः सदा ।
उभयं नो यथा न स्यात्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२९२.१ ॥
Os seres vivos sempre tremem diante da tristeza, do sofrimento e da morte. Dize-me, avô, como ambos não nos aconteceriam.
12.292.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदस्य च संवादं समङ्गस्य च भारत ॥ १२.२९२.२ ॥
Sobre isso também narram esta antiga história: o diálogo entre Nārada e Samaṅga, ó Bhārata.
12.292.3
उरसेव प्रणमसे बाहुभ्यां तरसीव च ।
संप्रहृष्टमना नित्यं विशोक इव लक्ष्यसे ॥ १२.२९२.३ ॥
Curvas-te como que com o peito e com os braços, com força; sempre de mente alegre, pareces livre de tristeza.
12.292.4
उद्वेगं न हि ते किंचित्सुसूक्ष्ममपि लक्षये ।
नित्यतृप्त इव स्वस्थो बालवच्च विचेष्टसे ॥ १२.२९२.४ ॥
Não percebo em ti nenhuma agitação, por mais sutil que seja; sempre satisfeito e sereno, ages como uma criança.
12.292.5
भूतं भव्यं भविष्यच्च सर्वभूतेषु नारद ।
तेषां तत्त्वानि जानामि ततो न विमना ह्यहम् ॥ १२.२९२.५ ॥
Ó Nārada, conheço as naturezas verdadeiras do que foi, do que será e do que virá a ser em todos os seres; por isso não estou aflito de espírito.
12.292.6
उपक्रमानहं वेद पुनरेव फलोदयान् ।
लोके फलानि चित्राणि ततो न विमना ह्यहम् ॥ १२.२९२.६ ॥
Conheço os começos das ações e, de novo, o surgir de seus frutos; os frutos do mundo são variados, por isso não estou aflito de espírito.
12.292.7
अनाथाश्चाप्रतिष्ठाश्च गतिमन्तश्च नारद ।
अन्धा जडाश्च जीवन्ति पश्यास्मानपि जीवतः ॥ १२.२९२.७ ॥
Também vivem os desamparados e os sem morada, os que se movem, os cegos e os embotados. Nārada, olha também para nós, que vivemos.
12.292.8
विहितेनैव जीवन्ति अरोगाङ्गा दिवौकसः ।
बलवन्तोऽबलाश्चैव तद्वदस्मान्सभाजय ॥ १२.२९२.८ ॥
Pelo que foi ordenado vivem os deuses de membros sãos, os fortes e os fracos. Do mesmo modo, instrui-nos.
12.292.9
सहस्रिणोऽपि जीवन्ति जीवन्ति शतिनस्तथा ।
शाकेन चान्ये जीवन्ति पश्यास्मानपि जीवतः ॥ १२.२९२.९ ॥
Vivem também os que têm mil, e assim os que têm cem; outros vivem de verduras. Olha também para nós, que vivemos.
12.292.10
यदा न शोचेमहि किं नु नः स्या ।
द्धर्मेण वा नारद कर्मणा वा।
कृतान्तवश्यानि यदा सुखानि ।
दुःखानि वा यन्न विधर्षयन्ति ॥ १२.२९२.१० ॥
Se não lamentássemos, o que seria de nós? Nārada, pelo dharma ou pela ação, quando os prazeres estão sujeitos à Morte, e as dores não nos assaltam?
12.292.11
यस्मै प्राज्ञाः कथयन्ते मनुष्याः ।
प्रज्ञामूलं हीन्द्रियाणां प्रसादः।
मुह्यन्ति शोचन्ति तथेन्द्रियाणि ।
प्रज्ञालाभो नास्ति मूढेन्द्रियस्य ॥ १२.२९२.११ ॥
Aquilo que os sábios dizem aos homens: a sabedoria é a raiz da serenidade dos sentidos. Os sentidos se confundem e lamentam; para quem tem os sentidos confusos não há ganho de sabedoria.
12.292.12
मूढस्य दर्पः स पुनर्मोह एव ।
मूढस्य नायं न परोऽस्ति लोकः।
न ह्येव दुःखानि सदा भवन्ति ।
सुखस्य वा नित्यशो लाभ एव ॥ १२.२९२.१२ ॥
O orgulho do insensato é de novo engano. Para o insensato não há este mundo nem outro. As dores não ocorrem sempre, nem o ganho do prazer é constante.
12.292.13
भावात्मकं संपरिवर्तमानं ।
न मादृशः संज्वरं जातु कुर्यात्।
इष्टान्भोगान्नानुरुध्येत्सुखं वा ।
न चिन्तयेद्दुःखमभ्यागतं वा ॥ १२.२९२.१३ ॥
Alguém como eu nunca deve atormentar-se com os estados do ser que mudam constantemente; não deve apegar-se aos gozos desejados nem ao prazer, nem ponderar a dor que chegou.
12.292.14
समाहितो न स्पृहयेत्परेषां ।
नानागतं चाभिनन्देच्च लाभम्।
न चापि हृष्येद्विपुलेऽर्थलाभे ।
तथाऽर्थनाशे च न वै विषीदेत् ॥ १२.२९२.१४ ॥
O homem recolhido não deve cobiçar o que pertence a outros, nem regozijar-se por um ganho ainda não chegado; não deve exultar com um grande ganho de riqueza, nem desesperar-se com sua perda.
12.292.15
न बान्धवा न च वित्तं न कौल्यं ।
न च श्रुतं न च मन्त्रा न वीर्यम्।
दुःखान्त्रातुं सर्व एवोत्सहन्ते ।
परत्र शीलेन तु यान्ति शान्तिम् ॥ १२.२९२.१५ ॥
Nem parentes, nem riqueza, nem nobreza de nascimento, nem saber, nem conselhos, nem valor podem salvar do sofrimento; mas é pela conduta virtuosa (śīla) que os homens alcançam a paz no outro mundo.
12.292.16
नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य नायोगाद्विन्दते सुखम् ।
धृतिश्च दुःखत्यागश्चेत्युभयं तु सुखं नृप ॥ १२.२९२.१६ ॥
O homem indisciplinado não tem entendimento, e sem yoga não obtém felicidade. A firmeza e o abandono do sofrimento — ambos, ó rei, são felicidade.
12.292.17
प्रियं हि हर्षजननं हर्ष उत्सेकवर्धनः ।
उत्सेको नरकायैव तस्मात्तान्संत्यजाम्यहम् ॥ १२.२९२.१७ ॥
O que é querido certamente produz alegria, e a alegria aumenta a soberba; a soberba é certamente para o inferno. Por isso os abandono.
12.292.18
एताञ्शोकभयोत्सेकान्मोहनान्सुखदुःखयोः ।
पश्यामि साक्षिवल्लोके देहस्यास्य विचेष्टनात् ॥ १२.२९२.१८ ॥
Vejo estas coisas — a aflição, o medo e a exaltação, que iludem no prazer e na dor — neste mundo como uma testemunha dos movimentos deste corpo.
12.292.19
अर्थकामौ परित्यज्य विशोको विगतज्वरः ।
तृष्णामोहौ तु संत्यज्य चरामि पृथिवीमिमाम् ॥ १२.२९२.१९ ॥
Tendo abandonado a riqueza e o desejo, livre de pesar e de febre, tendo deixado também a sede e a ilusão, percorro esta terra.
12.292.20
न च मृत्योर्न चाधर्मान्न लोभान्न कुतश्चन ।
पीतामृतस्येवात्यन्तमिह वामुत्र वा भयम् ॥ १२.२९२.२० ॥
Não tenho medo, nem da morte, nem da injustiça, nem da cobiça, nem de coisa alguma; como quem bebeu o néctar, não tenho nenhum medo aqui ou no além.
12.292.21
एतद्ब्रह्मन्विजानामि महत्कृत्वा तपोऽव्ययम् ।
तेन नारद संप्राप्तो न मां शोकः प्रबाधते ॥ १२.२९२.२१ ॥
Ó brâmane, sei isto: tendo realizado uma grande austeridade imperecível, ó Nārada, por ela o alcancei, e a aflição já não me atormenta.