மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.292
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.292.1
शोकाद्दुःखाच्च मृत्योश्च त्रसन्ते प्राणिनः सदा ।
उभयं नो यथा न स्यात्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.२९२.१ ॥
துக்கத்தாலும் துன்பத்தாலும் மரணத்தாலும் உயிர்கள் எப்போதும் நடுங்குகின்றன. பிதாமகரே, இவை இரண்டும் நமக்கு நேராதவாறு எப்படி என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.292.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
नारदस्य च संवादं समङ्गस्य च भारत ॥ १२.२९२.२ ॥
இது குறித்து பழைய இதிகாசம் ஒன்றை மக்கள் கூறுவார்கள் — பாரதா, நாரதருக்கும் சமங்கருக்கும் இடையிலான உரையாடல்.
12.292.3
उरसेव प्रणमसे बाहुभ्यां तरसीव च ।
संप्रहृष्टमना नित्यं विशोक इव लक्ष्यसे ॥ १२.२९२.३ ॥
நீ மார்பாலேயும் கைகளாலேயும் வலுவாக வணங்குகிறாய் போலும். எப்போதும் மகிழ்ந்த மனத்தோடு, துக்கமற்றவன் போல் காணப்படுகிறாய்.
12.292.4
उद्वेगं न हि ते किंचित्सुसूक्ष्ममपि लक्षये ।
नित्यतृप्त इव स्वस्थो बालवच्च विचेष्टसे ॥ १२.२९२.४ ॥
உன்னிடம் சிறிதளவு கூட, மிக நுண்ணியதாக இருந்தாலும், கலக்கத்தை நான் காணவில்லை. எப்போதும் நிறைவுற்றவனும் அமைதியானவனும் போல், குழந்தையைப் போல் நடந்துகொள்கிறாய்.
12.292.5
भूतं भव्यं भविष्यच्च सर्वभूतेषु नारद ।
तेषां तत्त्वानि जानामि ततो न विमना ह्यहम् ॥ १२.२९२.५ ॥
நாரதா, எல்லா உயிரினங்களிலும் உள்ள கடந்ததும், வருவதும், எதிர்காலமும் ஆகியவற்றின் உண்மை இயல்புகளை நான் அறிவேன்; ஆகவே நான் மனம் கலங்கியவன் அல்ல.
12.292.6
उपक्रमानहं वेद पुनरेव फलोदयान् ।
लोके फलानि चित्राणि ततो न विमना ह्यहम् ॥ १२.२९२.६ ॥
செயல்களின் தொடக்கத்தையும், மீண்டும் பலன்களின் தோற்றத்தையும் நான் அறிவேன். உலகில் பலன்கள் பலவகையானவை; ஆகவே நான் மனம் கலங்கியவன் அல்ல.
12.292.7
अनाथाश्चाप्रतिष्ठाश्च गतिमन्तश्च नारद ।
अन्धा जडाश्च जीवन्ति पश्यास्मानपि जीवतः ॥ १२.२९२.७ ॥
அனாதைகளும், நிலையற்றவர்களும், நகர்பவர்களும், குருடர்களும், மந்தர்களும் வாழ்கிறார்கள். நாரதா, உயிருடன் இருக்கும் எங்களையும் பார்.
12.292.8
विहितेनैव जीवन्ति अरोगाङ्गा दिवौकसः ।
बलवन्तोऽबलाश्चैव तद्वदस्मान्सभाजय ॥ १२.२९२.८ ॥
விதிக்கப்பட்டபடியே நோயற்ற உறுப்புகளுடைய தேவர்களும் வாழ்கின்றனர்; வலியவர்களும் வலியற்றவர்களும் அவ்வாறே. அதைப்போலவே எங்களுக்கும் விளக்கு.
12.292.9
सहस्रिणोऽपि जीवन्ति जीवन्ति शतिनस्तथा ।
शाकेन चान्ये जीवन्ति पश्यास्मानपि जीवतः ॥ १२.२९२.९ ॥
ஆயிரம் உடையவர்களும் வாழ்கின்றனர், நூறு உடையவர்களும் அவ்வாறே; மற்றவர்கள் கீரையால் வாழ்கின்றனர். உயிருடன் இருக்கும் எங்களையும் பார்.
12.292.10
यदा न शोचेमहि किं नु नः स्या ।
द्धर्मेण वा नारद कर्मणा वा।
कृतान्तवश्यानि यदा सुखानि ।
दुःखानि वा यन्न विधर्षयन्ति ॥ १२.२९२.१० ॥
நாம் துக்கப்படாதபோது நமக்கு என்ன ஆகும்? நாரதா, தர்மத்தாலோ கர்மத்தாலோ, மரணத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள இன்பங்களும், நம்மை வருத்தாத துன்பங்களும் எப்போது (நிகழ்கின்றன)?
12.292.11
यस्मै प्राज्ञाः कथयन्ते मनुष्याः ।
प्रज्ञामूलं हीन्द्रियाणां प्रसादः।
मुह्यन्ति शोचन्ति तथेन्द्रियाणि ।
प्रज्ञालाभो नास्ति मूढेन्द्रियस्य ॥ १२.२९२.११ ॥
ஞானிகள் மனிதர்களுக்குச் சொல்வது: புலன்களின் தெளிவுக்கு மூலம் ஞானமே. புலன்கள் மயங்கித் துக்கப்படுகின்றன; புலன்கள் மூடமானவனுக்கு ஞானம் கிடைப்பதில்லை.
12.292.12
मूढस्य दर्पः स पुनर्मोह एव ।
मूढस्य नायं न परोऽस्ति लोकः।
न ह्येव दुःखानि सदा भवन्ति ।
सुखस्य वा नित्यशो लाभ एव ॥ १२.२९२.१२ ॥
மூடனின் செருக்கு அதுவே மீண்டும் மோகம். மூடனுக்கு இந்த உலகமும் இல்லை, மறுஉலகமும் இல்லை. துன்பங்கள் எப்போதும் நிகழ்வதில்லை; இன்பத்தின் ஆதாயமும் எப்போதும் நிலையானதல்ல.
12.292.13
भावात्मकं संपरिवर्तमानं ।
न मादृशः संज्वरं जातु कुर्यात्।
इष्टान्भोगान्नानुरुध्येत्सुखं वा ।
न चिन्तयेद्दुःखमभ्यागतं वा ॥ १२.२९२.१३ ॥
நிலையற்று மாறிக்கொண்டிருக்கும் பாவ நிலையைக் கண்டு என்னைப் போன்றவன் எப்போதும் துயரப்படக்கூடாது. விரும்பிய இன்பங்களையோ சுகத்தையோ பற்றிக்கொள்ளக்கூடாது; வந்த துன்பத்தையும் சிந்திக்கக்கூடாது.
12.292.14
समाहितो न स्पृहयेत्परेषां ।
नानागतं चाभिनन्देच्च लाभम्।
न चापि हृष्येद्विपुलेऽर्थलाभे ।
तथाऽर्थनाशे च न वै विषीदेत् ॥ १२.२९२.१४ ॥
சமநிலையுள்ளவன் பிறருடையதை விரும்பக்கூடாது; இன்னும் வராத லாபத்தை வரவேற்கக்கூடாது. பெரும் செல்வ லாபத்தில் மகிழவும் கூடாது; அதுபோல் செல்வ நஷ்டத்தில் வருந்தவும் கூடாது.
12.292.15
न बान्धवा न च वित्तं न कौल्यं ।
न च श्रुतं न च मन्त्रा न वीर्यम्।
दुःखान्त्रातुं सर्व एवोत्सहन्ते ।
परत्र शीलेन तु यान्ति शान्तिम् ॥ १२.२९२.१५ ॥
உறவினர்களும், செல்வமும், குலப்பெருமையும், கல்வியும், ஆலோசனைகளும், வீரமும் — இவை எவையும் துன்பத்திலிருந்து காக்க முடியாது. ஆனால் நல்லொழுக்கத்தால்தான் மறுமையில் மனிதர்கள் அமைதியை அடைகிறார்கள்.
12.292.16
नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य नायोगाद्विन्दते सुखम् ।
धृतिश्च दुःखत्यागश्चेत्युभयं तु सुखं नृप ॥ १२.२९२.१६ ॥
ஒழுங்கற்றவனுக்கு அறிவு இல்லை; யோகமின்றி இன்பம் கிடைப்பதில்லை. உறுதியும் துன்பத்தைக் கைவிடுதலும் — இவ்விரண்டுமே, அரசே, சுகம்.
12.292.17
प्रियं हि हर्षजननं हर्ष उत्सेकवर्धनः ।
उत्सेको नरकायैव तस्मात्तान्संत्यजाम्यहम् ॥ १२.२९२.१७ ॥
இனிய பொருள் மகிழ்ச்சியை உண்டாக்குகிறது; மகிழ்ச்சி செருக்கை வளர்க்கிறது; செருக்கு நிச்சயமாக நரகத்திற்கே. ஆகையால் நான் அவற்றைக் கைவிடுகிறேன்.
12.292.18
एताञ्शोकभयोत्सेकान्मोहनान्सुखदुःखयोः ।
पश्यामि साक्षिवल्लोके देहस्यास्य विचेष्टनात् ॥ १२.२९२.१८ ॥
துக்கம், பயம், செருக்கு ஆகியவற்றையும், இன்ப துன்பங்களில் மயக்கம் தருபவற்றையும், இந்த உடலின் இயக்கங்களுக்குச் சாட்சியைப் போல உலகில் நான் காண்கிறேன்.
12.292.19
अर्थकामौ परित्यज्य विशोको विगतज्वरः ।
तृष्णामोहौ तु संत्यज्य चरामि पृथिवीमिमाम् ॥ १२.२९२.१९ ॥
பொருளையும் காமத்தையும் விட்டு, துக்கமற்றவனாய், தாபமற்றவனாய், ஆசையையும் மயக்கத்தையும் துறந்து, இந்தப் பூமியில் நான் அலைகிறேன்.
12.292.20
न च मृत्योर्न चाधर्मान्न लोभान्न कुतश्चन ।
पीतामृतस्येवात्यन्तमिह वामुत्र वा भयम् ॥ १२.२९२.२० ॥
மரணத்தாலும், அதர்மத்தாலும், பேராசையாலும், வேறு எதனாலும் எனக்கு பயமில்லை; அமிர்தம் பருகியவனுக்கு இருப்பதுபோல, இங்கும் மறுமையிலும் எனக்கு முற்றிலும் பயமில்லை.
12.292.21
एतद्ब्रह्मन्विजानामि महत्कृत्वा तपोऽव्ययम् ।
तेन नारद संप्राप्तो न मां शोकः प्रबाधते ॥ १२.२९२.२१ ॥
பிராமணரே, அழியாத பெரிய தவத்தைச் செய்ததால் இதை நான் அறிவேன்; நாரதரே, அதனால் இதை அடைந்தேன்; இப்போது துக்கம் என்னை வருத்துவதில்லை.