Mahābhārata · Adhyāya 12.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.3.1
कर्णस्य बाहुवीर्येण प्रश्रयेण दमेन च ।
तुतोष भृगुशार्दूलो गुरुशुश्रूषया तथा ॥ १२.३.१ ॥
Con la fuerza de sus brazos, la humildad y el dominio de sí de Karṇa, y con su servicio al maestro, el tigre de los Bhṛgus quedó complacido.
12.3.2
ततस्तस्मै महातेजा ब्रह्मास्त्रं सनिवर्तनम् ।
प्रोवाच सुमहाप्रज्ञः स तपस्वी तपस्विने ॥ १२.३.२ ॥
Entonces aquel asceta de gran brillo y sabiduría suprema reveló al asceta el arma Brahma junto con su modo de retirarla.
12.3.3
विदितास्त्रस्ततः कर्णो रममाणोऽऽश्रमे भृगोः ।
चकार वै धनुर्वेदे यत्नमद्भुतविक्रमः ॥ १२.३.३ ॥
Tras haber aprendido las armas, Karṇa, de prowess asombrosa, disfrutando en el ermitaño de Bhṛgu, se dedicó con empeño a la ciencia del arco.
12.3.4
ततः कदाचिद्रामस्तु चरन्नाश्रममन्तिकात् ।
कर्णेन सहितो धीमानुपवासेन कर्शितः ॥ १२.३.४ ॥
Entonces, una vez, mientras Rāma, el sabio, caminaba cerca del ermitaño con Karṇa, estaba debilitado por el ayuno.
12.3.5
सुष्वाप जामदग्न्यस्तु विस्रम्भोत्पन्नसौहृदः ।
तस्योत्सङ्गे समाधाय शिरः क्लान्तमना गुरुः ॥ १२.३.५ ॥
Por la amistad nacida de la confianza, el hijo de Jamadagni, cansado de ánimo, apoyó su cabeza en el regazo de Karṇa y se durmió: aquel maestro.
12.3.6
अथ क्रिमिः श्लेष्ममयो मांसशोणितभोजनः ।
दारुणो दारुणाकारः कर्णस्याभ्याशमागतः ॥ १२.३.६ ॥
Entonces un gusano, hecho de flema, que se alimenta de carne y sangre, terrible y de forma espantosa, se acercó a Karṇa.
12.3.7
स तस्योरुमथासाद्य बिभेद रुधिराशनः ।
न चैनमशकत्क्षेप्तुं वक्तुं वाऽपि गुरोर्भयात् ॥ १२.३.७ ॥
Aquel gusano que come sangre llegó a su muslo y lo perforó. Por temor a su maestro, no pudo quitárselo de encima ni hablar.
12.3.8
स दश्यमानोऽपि तथा कृमिणा तेन भारत ।
गुरोः प्रबोधनाकाङ्क्षी तमुपैक्षत सूर्यजः ॥ १२.३.८ ॥
Aunque era mordido así por aquel gusano, oh Bhārata, el hijo del sol, deseando despertar a su maestro, lo ignoró.
12.3.9
कर्णस्तु वेदनां धैर्यादसह्यां विनिगृह्य ताम् ।
अकम्पयन्नव्यथयन्धारयामास भार्गवम् ॥ १२.३.९ ॥
Pero Karṇa, con firmeza, contuvo aquel dolor insoportable y, sin temblar ni inmutarse, mantuvo quieto al Bhārgava.
12.3.10
यदा स रुधिरेणाङ्गे परिस्पृष्टोऽभवद्गुरुः ।
तदाऽबुध्यत तेजस्वी संरब्धश्चैनमब्रवीत् ॥ १२.३.१० ॥
Cuando su cuerpo fue tocado por la sangre, el resplandeciente maestro lo percibió y, enfurecido, le habló.
12.3.11
अहोऽस्म्यशुचितां प्राप्तः किमिदं च कृतं त्वया ।
कथयस्व भयं त्यक्त्वा याथातथ्यमिदं मम ॥ १२.३.११ ॥
¡Ay, me he vuelto impuro! ¿Qué es esto que has hecho? Deja el miedo y dime la verdad de esto.
12.3.12
तस्य कर्णस्तदाचष्ट कृमिणा परिभक्षणम् ।
ददर्श रामस्तं चापि कृमिं सूकरसंस्थितम् ॥ १२.३.१२ ॥
Entonces Karṇa le contó cómo el gusano lo había roído. Rāma vio también aquel gusano, situado dentro de un jabalí.
12.3.13
अष्टपादं तीक्ष्णदंष्ट्रं सूचीभिः परिसंवृतम् ।
रोमभिः सन्निरुद्धाङ्गमलर्कं नाम नामतः ॥ १२.३.१३ ॥
El de ocho patas y afilados colmillos, rodeado de agujas, con los miembros atrapados por cerdas, se llamaba por nombre Alarka.
12.3.14
स दृष्टमात्रो रामेण किमिः प्राणानवासृजत् ।
तस्मिन्नेवासृजि क्लिन्नस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३.१४ ॥
En cuanto Rāma lo vio, el gusano exhaló su aliento vital; empapado en esa misma sangre, pareció algo maravilloso.
12.3.15
ततोऽन्तरिक्षे ददृशे विश्वरूपः करालवान् ।
राक्षसो लोहितग्रीवः कृष्णाङ्गो मेघवाहनः ॥ १२.३.१५ ॥
Entonces apareció en el cielo un rākṣasa de formas múltiples, terrible, de cuello rojo, miembros oscuros y montado en una nube.
12.3.16
स रामं प्राञ्जलिर्भूत्वा बभाषे पूर्णमानसः ।
स्वस्ति ते भृगुशार्दूल गमिष्येऽहं यथागतम् ॥ १२.३.१६ ॥
Juntando las manos ante Rāma, con el ánimo satisfecho habló: "Que te vaya bien, tigre de los Bhṛgus; me iré como vine."
12.3.17
मोक्षितो नरकादस्माद्भवता मुनिसत्तम ।
भद्रं च तेऽस्तु सिद्धिश्च प्रियं मे भवता कृतम् ॥ १२.३.१७ ॥
"Mejor de los sabios, por ti he sido liberado de este infierno. Que tengas bienestar y éxito; has hecho por mí una acción querida."
12.3.18
तमुवाच महाबाहुर्जामदग्न्यः प्रतापवान् ।
कस्त्वं कस्माच्च नरकं प्रतिपन्नो ब्रवीहि तत् ॥ १२.३.१८ ॥
Entonces el de grandes brazos, el poderoso hijo de Jamadagni, le dijo: "¿Quién eres, y por qué razón has caído en el infierno? Dímelo."
12.3.19
सोऽब्रवीदहमासं प्राग्दंशो नाम महासुरः ।
पुरा देवयुगे तात भृगोस्तु सवया इव ॥ १२.३.१९ ॥
Él dijo: "Antes fui el gran demonio llamado Daṃśa, en la edad de los dioses, querido mío, de la misma edad que Bhṛgu."
12.3.20
सोऽहं भृगोः सुदयितां भार्यामपहरं बलात् ।
महर्षेरभिशापेन क्रिमिभूतोऽपतं भुवि ॥ १२.३.२० ॥
Arrebaté por la fuerza a la esposa más amada de Bhṛgu, y por la maldición de aquel gran sabio caí a la tierra convertido en gusano.
12.3.21
अब्रवीद्धि स मां क्रुद्धस्तव पूर्वपितामहः ।
मूत्र श्लेष्माशनः पाय निरयं प्रतिपत्स्यसे ॥ १२.३.२१ ॥
Tu antiguo bisabuelo, enfurecido, me dijo: "Tú, que te alimentas de orina y flema, alcanzarás el infierno por el ano."
12.3.22
शापस्यान्तो भवेद्ब्रह्मन्नित्येवं तमथाब्रवम् ।
भविता भार्गवाद्रामादिंति मामब्रवीद्भृगुः ॥ १२.३.२२ ॥
"Oh brahmán, ¿cuándo terminará la maldición?" Así le pregunté, y Bhṛgu me dijo: "Ocurrirá por medio de Rāma, el descendiente de Bhṛgu."
12.3.23
सोऽहमेनां गतिं प्राप्तो यथा नकुशलस्तथा ।
त्वया साधो समागम्य विमुक्तः पापयोनितः ॥ १२.३.२३ ॥
Llegué a este estado y ahora no estoy bien; pero, oh buen hombre, al encontrarte me he liberado de la existencia pecaminosa.
12.3.24
एवमुक्त्वा नमस्कृत्य ययौ रामं महासुरः ।
रामः कर्णं तु सक्रोधमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.३.२४ ॥
Habiendo hablado así y reverenciado, el gran demonio se fue; entonces Rāma, con ira, pronunció estas palabras.
12.3.25
अतिदुःखमिदं मूढ न जातु ब्राह्मणः सहेत् ।
क्षत्रियस्येव ते धैर्यं कामया सत्यमुच्यताम् ॥ १२.३.२५ ॥
Necio, esto es sumamente doloroso; ningún brahmán podría soportarlo jamás. Tu firmeza es la de un kṣatriya. Di la verdad de buen grado.
12.3.26
तमुवाच ततः कर्णः शापाद्भीतः प्रसादयन् ।
ब्रह्मक्षत्रान्तरे जातं सूतं मां विद्धि भार्गव ॥ १२.३.२६ ॥
Entonces Karṇa, temeroso de la maldición, intentó apaciguarlo y dijo: Sábete, oh Bhārgava, que soy un sūta nacido entre un brahmán y un kṣatriya.
12.3.27
राधेयः कर्ण इति मां प्रवदन्ति जना भुवि ।
प्रसादं कुरु मे ब्रह्मन्नस्त्रलुब्धस्य भार्गव ॥ १२.३.२७ ॥
En la tierra la gente me llama Rādheya Karṇa. Oh brahmán, oh Bhārgava, muestra tu favor a mí, que ansío las armas.
12.3.28
पिता गुरुर्न संदेहो वेदविद्याप्रदः प्रभुः ।
अतो भार्गव इत्युक्तं मया गोत्रं तवान्तिके ॥ १२.३.२८ ॥
Sin duda fue mi padre y maestro, el señor que me dio el saber de los Vedas. Por eso declaré ante ti el linaje bhārgava.
12.3.29
तमुवाच भृगुश्रेष्ठः सरोपः प्रदहन्निव ।
भूमौ निपतितं दीनं वेपमानं कृताञ्जलिम् ॥ १२.३.२९ ॥
El mejor de los Bhṛgu, airado y como si ardiera, le habló a él, que yacía en tierra, miserable, temblando y con las manos juntas.
12.3.30
यस्मान्मिथ्याविचीर्णोऽहमस्त्रलोभादिह त्वया ।
तस्मादेतन्न ते मूढ ब्रह्मास्त्रं प्रतिभास्यति ॥ १२.३.३० ॥
Porque me has engañado aquí con mentiras por codicia del arma, por eso, necio, el brahmāstra no se te manifestará.
12.3.31
अन्यत्र वधकालात्ते सदृशे न समीयुपः ।
अब्राह्मणे न हि ब्रह्म चिरं तिष्ठेत्कदाचन ॥ १२.३.३१ ॥
Salvo en el momento de tu muerte, no te encontrarás con nadie igual a ti. Pues el poder sagrado (brahman) nunca permanece mucho tiempo en un no brahmán.
12.3.32
गच्छेदानीं न ते स्थानमनृतस्येह विद्यते ।
न त्वया सदृशो युद्धे भविता क्षत्रियो भुवि ॥ १२.३.३२ ॥
Vete ahora; aquí no hay lugar para tu falsedad. En la batalla sobre la tierra no habrá guerrero igual a ti.
12.3.33
एवमुक्तः स रामेण न्यायेनोपजगामह ।
दुर्योधनमुपागम्य कृतास्त्रोऽस्मीति चाब्रवीत् ॥ १२.३.३३ ॥
Cuando Rāma así le habló, se marchó conforme a la justicia. Acercándose a Duryodhana, dijo: «Soy diestro en las armas».