மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.3.1
कर्णस्य बाहुवीर्येण प्रश्रयेण दमेन च ।
तुतोष भृगुशार्दूलो गुरुशुश्रूषया तथा ॥ १२.३.१ ॥
கர்ணனின் புயவலிமை, பணிவு, தன்னடக்கம் மற்றும் குருவுக்குச் செய்த சேவையால் பிருகு குலத்துப் புலி மகிழ்ந்தார்.
12.3.2
ततस्तस्मै महातेजा ब्रह्मास्त्रं सनिवर्तनम् ।
प्रोवाच सुमहाप्रज्ञः स तपस्वी तपस्विने ॥ १२.३.२ ॥
பின்னர் மிக்க ஒளியும் பேரறிவும் கொண்ட அந்தத் தவசி, மற்றொரு தவசிக்கு பிரம்மாஸ்த்திரத்தையும் அதை விலக்கும் முறையையும் உபதேசித்தார்.
12.3.3
विदितास्त्रस्ततः कर्णो रममाणोऽऽश्रमे भृगोः ।
चकार वै धनुर्वेदे यत्नमद्भुतविक्रमः ॥ १२.३.३ ॥
படைக்கலங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்த பின், பிருகுவின் ஆசிரமத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த அற்புத வீரனான கர்ணன் வில்வித்தையில் முயற்சி செய்தான்.
12.3.4
ततः कदाचिद्रामस्तु चरन्नाश्रममन्तिकात् ।
कर्णेन सहितो धीमानुपवासेन कर्शितः ॥ १२.३.४ ॥
பின்னொரு நாள், புத்திமானான ராமர் கர்ணனுடன் ஆசிரமத்திற்கு அருகில் உலவியபோது, உபவாசத்தால் உடல் மெலிந்திருந்தார்.
12.3.5
सुष्वाप जामदग्न्यस्तु विस्रम्भोत्पन्नसौहृदः ।
तस्योत्सङ्गे समाधाय शिरः क्लान्तमना गुरुः ॥ १२.३.५ ॥
நம்பிக்கையால் பிறந்த நட்புடன், சோர்ந்த மனத்துடன் அந்த குரு தன் தலையை அவனது மடியில் வைத்து ஜமதக்னியின் மகன் உறங்கினார்.
12.3.6
अथ क्रिमिः श्लेष्ममयो मांसशोणितभोजनः ।
दारुणो दारुणाकारः कर्णस्याभ्याशमागतः ॥ १२.३.६ ॥
அப்போது சளியிலிருந்து தோன்றி இறைச்சியையும் குருதியையும் உண்ணும், பயங்கர உருவம் கொண்ட ஒரு கொடிய புழு கர்ணனின் அருகில் வந்தது.
12.3.7
स तस्योरुमथासाद्य बिभेद रुधिराशनः ।
न चैनमशकत्क्षेप्तुं वक्तुं वाऽपि गुरोर्भयात् ॥ १२.३.७ ॥
அவன் அவனுடைய தொடையை அடைந்து இரத்தம் உண்ணும் அந்தப் புழு அதைத் துளைத்தது. குருவின் பயத்தால் அவனால் அதை எறியவோ பேசவோ முடியவில்லை.
12.3.8
स दश्यमानोऽपि तथा कृमिणा तेन भारत ।
गुरोः प्रबोधनाकाङ्क्षी तमुपैक्षत सूर्यजः ॥ १२.३.८ ॥
பாரதா, அந்தப் புழுவால் அவ்வாறு கடிக்கப்பட்டபோதும், குருவை எழுப்ப விரும்பிய சூரியன் மகன் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் இருந்தான்.
12.3.9
कर्णस्तु वेदनां धैर्यादसह्यां विनिगृह्य ताम् ।
अकम्पयन्नव्यथयन्धारयामास भार्गवम् ॥ १२.३.९ ॥
ஆனால் கர்ணன் அந்தத் தாங்கமுடியாத வேதனையைத் தைரியத்தால் அடக்கி, நடுங்காமலும் வருந்தாமலும் பார்கவனை அசைவின்றி நிறுத்தினான்.
12.3.10
यदा स रुधिरेणाङ्गे परिस्पृष्टोऽभवद्गुरुः ।
तदाऽबुध्यत तेजस्वी संरब्धश्चैनमब्रवीत् ॥ १२.३.१० ॥
குருவின் உடல் அவனுடைய இரத்தத்தால் தொட்டபோது, அந்த தேஜஸ்வி உணர்ந்தார்; கோபமடைந்து அவனிடம் கூறினார்.
12.3.11
अहोऽस्म्यशुचितां प्राप्तः किमिदं च कृतं त्वया ।
कथयस्व भयं त्यक्त्वा याथातथ्यमिदं मम ॥ १२.३.११ ॥
ஆ, நான் தீட்டை அடைந்துவிட்டேன்! நீ இதை என்ன செய்தாய்? பயத்தை விட்டுவிட்டு இதன் உண்மையை எனக்குச் சொல்.
12.3.12
तस्य कर्णस्तदाचष्ट कृमिणा परिभक्षणम् ।
ददर्श रामस्तं चापि कृमिं सूकरसंस्थितम् ॥ १२.३.१२ ॥
அப்போது கர்ணன் அவரிடம் அந்தப் புழு கடித்துத் தின்றதைக் கூறினான். ராமர் அந்தப் புழுவையும், பன்றியின் உள்ளே இருந்ததையும் கண்டார்.
12.3.13
अष्टपादं तीक्ष्णदंष्ट्रं सूचीभिः परिसंवृतम् ।
रोमभिः सन्निरुद्धाङ्गमलर्कं नाम नामतः ॥ १२.३.१३ ॥
எட்டுக் கால்களும், கூரிய கோரைப்பற்களும் கொண்டது; ஊசிகளால் சூழப்பட்டு, மயிர்களால் அங்கங்கள் அடைபட்டிருந்தது — பெயரால் அது அலர்கம் என்று அழைக்கப்பட்டது.
12.3.14
स दृष्टमात्रो रामेण किमिः प्राणानवासृजत् ।
तस्मिन्नेवासृजि क्लिन्नस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३.१४ ॥
ராமன் பார்த்த உடனே அந்தப் புழு உயிரை விட்டது; அதே இரத்தத்தில் நனைந்து அது அற்புதம் போல் ஆனது.
12.3.15
ततोऽन्तरिक्षे ददृशे विश्वरूपः करालवान् ।
राक्षसो लोहितग्रीवः कृष्णाङ्गो मेघवाहनः ॥ १२.३.१५ ॥
பின்னர் வானத்தில் பல வடிவங்களுடைய, பயங்கரமான ஓர் அரக்கன் தோன்றினான் — சிவந்த கழுத்தும், கருத்த உடலும், மேகத்தில் ஏறியவன்.
12.3.16
स रामं प्राञ्जलिर्भूत्वा बभाषे पूर्णमानसः ।
स्वस्ति ते भृगुशार्दूल गमिष्येऽहं यथागतम् ॥ १२.३.१६ ॥
அவன் ராமனிடம் கைகூப்பி, நிறைந்த மனத்துடன் பேசினான் — "பிருகு வம்சத்தின் புலியே, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; நான் வந்த வழியே திரும்பிச் செல்வேன்."
12.3.17
मोक्षितो नरकादस्माद्भवता मुनिसत्तम ।
भद्रं च तेऽस्तु सिद्धिश्च प्रियं मे भवता कृतम् ॥ १२.३.१७ ॥
"முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இந்த நரகத்திலிருந்து நீர் என்னை விடுவித்தீர். உமக்கு நன்மையும் சித்தியும் உண்டாகட்டும்; நீர் எனக்குப் பிரியமானதைச் செய்தீர்."
12.3.18
तमुवाच महाबाहुर्जामदग्न्यः प्रतापवान् ।
कस्त्वं कस्माच्च नरकं प्रतिपन्नो ब्रवीहि तत् ॥ १२.३.१८ ॥
அப்போது மகாபாகுவும், பிரதாபமுள்ள ஜமதக்னியின் மகனுமான ராமன் அவனிடம் சொன்னான் — "நீ யார்? எதனால் நரகத்தை அடைந்தாய்? அதை எனக்குச் சொல்."
12.3.19
सोऽब्रवीदहमासं प्राग्दंशो नाम महासुरः ।
पुरा देवयुगे तात भृगोस्तु सवया इव ॥ १२.३.१९ ॥
அவன் கூறினான்: "முற்காலத்தில் தேவயுகத்தில் நான் தம்ச் எனும் பெரிய அசுரனாக இருந்தேன், ஐயா, பிருகுவுக்கு ஒத்த வயதுடையவனாக."
12.3.20
सोऽहं भृगोः सुदयितां भार्यामपहरं बलात् ।
महर्षेरभिशापेन क्रिमिभूतोऽपतं भुवि ॥ १२.३.२० ॥
பிருகுவின் மிகவும் அன்புக்குரிய மனைவியை நான் பலவந்தமாகக் கவர்ந்தேன்; அந்த மாமுனிவரின் சாபத்தால் புழுவாக மாறி பூமியில் வீழ்ந்தேன்.
12.3.21
अब्रवीद्धि स मां क्रुद्धस्तव पूर्वपितामहः ।
मूत्र श्लेष्माशनः पाय निरयं प्रतिपत्स्यसे ॥ १२.३.२१ ॥
கோபமடைந்த உன் முன்னோர் பிதாமகர் என்னிடம் கூறினார்: "சிறுநீரையும் சளியையும் உண்ணும் நீ மலவாயின் வழியாக நரகத்தை அடைவாய்."
12.3.22
शापस्यान्तो भवेद्ब्रह्मन्नित्येवं तमथाब्रवम् ।
भविता भार्गवाद्रामादिंति मामब्रवीद्भृगुः ॥ १२.३.२२ ॥
"பிராமணரே, சாபத்தின் முடிவு எப்போது?" என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன்; அப்போது பிருகு என்னிடம் கூறினார்: "பார்க்கவ ராமனால் அது நிகழும்."
12.3.23
सोऽहमेनां गतिं प्राप्तो यथा नकुशलस्तथा ।
त्वया साधो समागम्य विमुक्तः पापयोनितः ॥ १२.३.२३ ॥
நான் இந்த நிலையை அடைந்தேன்; இப்போது நான் நலமாக இல்லை. ஓ சாதுவே, உன்னைச் சந்தித்து பாவப் பிறவியிலிருந்து விடுபட்டேன்.
12.3.24
एवमुक्त्वा नमस्कृत्य ययौ रामं महासुरः ।
रामः कर्णं तु सक्रोधमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.३.२४ ॥
இவ்வாறு கூறி, வணங்கி, அந்த மகா அசுரன் சென்றான். பின்னர் ராமன் கோபத்துடன் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
12.3.25
अतिदुःखमिदं मूढ न जातु ब्राह्मणः सहेत् ।
क्षत्रियस्येव ते धैर्यं कामया सत्यमुच्यताम् ॥ १२.३.२५ ॥
மூடனே, இது மிகவும் துன்பம்; ஒரு பிராமணன் இதை ஒருபோதும் பொறுக்க மாட்டான். உன் உறுதி ஒரு க்ஷத்திரியனுடையதைப் போல் இருக்கிறது. விருப்பத்துடன் உண்மையைச் சொல்.
12.3.26
तमुवाच ततः कर्णः शापाद्भीतः प्रसादयन् ।
ब्रह्मक्षत्रान्तरे जातं सूतं मां विद्धि भार्गव ॥ १२.३.२६ ॥
அப்போது சாபத்திற்கு அஞ்சிய கர்ணன் அவரைச் சமாதானப்படுத்தியபடி கூறினான்: பார்கவரே, பிராமணனுக்கும் க்ஷத்திரியனுக்கும் இடையே பிறந்த சூதன் நான் என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்.
12.3.27
राधेयः कर्ण इति मां प्रवदन्ति जना भुवि ।
प्रसादं कुरु मे ब्रह्मन्नस्त्रलुब्धस्य भार्गव ॥ १२.३.२७ ॥
உலகில் மக்கள் என்னை ராதேயன் கர்ணன் என்று அழைக்கிறார்கள். பிராமணரே, பார்கவரே, ஆயுதப் பேராசை கொண்ட எனக்கு அருள் புரியுங்கள்.
12.3.28
पिता गुरुर्न संदेहो वेदविद्याप्रदः प्रभुः ।
अतो भार्गव इत्युक्तं मया गोत्रं तवान्तिके ॥ १२.३.२८ ॥
தந்தையும் குருவும், வேதக்கல்வியை அளிக்கும் தலைவரும் அவர்தான் என்பதில் ஐயமில்லை. அதனால்தான் உம் முன்னிலையில் பார்கவ கோத்திரம் என்று கூறினேன்.
12.3.29
तमुवाच भृगुश्रेष्ठः सरोपः प्रदहन्निव ।
भूमौ निपतितं दीनं वेपमानं कृताञ्जलिम् ॥ १२.३.२९ ॥
பிருகுக்களில் சிறந்தவர் கோபத்தால் எரிப்பவர் போல், தரையில் விழுந்து நடுங்கி கைகூப்பி நின்ற அந்த துயரமானவனிடம் கூறினார்.
12.3.30
यस्मान्मिथ्याविचीर्णोऽहमस्त्रलोभादिह त्वया ।
तस्मादेतन्न ते मूढ ब्रह्मास्त्रं प्रतिभास्यति ॥ १२.३.३० ॥
ஆயுதப் பேராசையால் நீ இங்கே என்னிடம் பொய் சொல்லி என்னை ஏமாற்றினாய்; ஆகையால், மூடனே, பிரம்மாஸ்திரம் உனக்குத் தோன்றாது.
12.3.31
अन्यत्र वधकालात्ते सदृशे न समीयुपः ।
अब्राह्मणे न हि ब्रह्म चिरं तिष्ठेत्कदाचन ॥ १२.३.३१ ॥
மரண நேரத்தைத் தவிர, உன்னைப் போன்ற எவருடனும் நீ மோதமாட்டாய். அப்ராஹ்மணனிடத்தில் பிரம்மம் ஒருபோதும் நீண்ட நேரம் நிலைக்காது.
12.3.32
गच्छेदानीं न ते स्थानमनृतस्येह विद्यते ।
न त्वया सदृशो युद्धे भविता क्षत्रियो भुवि ॥ १२.३.३२ ॥
இப்போது செல், இங்கே பொய்யுக்கு உனக்கு இடம் இல்லை. பூமியில் போரில் உனக்கு நிகரான க்ஷத்திரியன் இருக்கமாட்டான்.
12.3.33
एवमुक्तः स रामेण न्यायेनोपजगामह ।
दुर्योधनमुपागम्य कृतास्त्रोऽस्मीति चाब्रवीत् ॥ १२.३.३३ ॥
ராமர் இவ்வாறு சொல்ல, அவன் நியாயமாக திரும்பிச் சென்றான். துரியோதனனிடம் சென்று, "நான் அஸ்திரங்களில் திறமை பெற்றுவிட்டேன்" என்று கூறினான்.