مهابهاراتا · أدهيايا 12.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.30.1
ततो राजा पाण्डुसुतो नारदं प्रत्यभाषत ।
भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि सुवर्णष्ठीविसंभवम् ॥ १२.३०.१ ॥
فقال الملك، ابن باندو، لنارادا: «أيها المبجل، أود أن أسمع أصل من يبصق الذهب.»
12.30.2
एवमुक्तस्तु स मुनिर्धर्मराजेन नारदः ।
आचचक्षे यथावृत्तं सुवर्णष्ठीविनं प्रति ॥ १२.३०.२ ॥
فلما سأله ملك الدارما هكذا، روى الحكيم نارادا ما جرى بشأن من يبصق الذهب كما وقع.
12.30.3
एवमेतन्महाबाहो यथाऽयं केशवोऽब्रवीत् ।
कार्यस्यास्य तु यच्छेषं तत्ते वक्ष्यामि पृच्छतः ॥ १२.३०.३ ॥
«هكذا هو، أيها الشديد الذراعين، كما قال كيشافا. أما بقية هذا الأمر فسأخبرك به أنت السائل.»
12.30.4
अहं च पर्वतश्चैव स्वस्रीयो मे महाप्नुनिः ।
वस्तुकामावभिगतौ सृञ्जयं जयतां वरम् ॥ १२.३०.४ ॥
«أنا وبارفاتا، وابن أختي العظيم أبنوني، طالبين مسكناً، ذهبنا إلى سرنجايا، أفضل المنتصرين.»
12.30.5
तत्रावां पूजितौ तेन विधिदृष्टेन कर्मणा ।
सर्वकामैः सुविहितौ निवसावोऽस्य वेश्मनि ॥ १२.३०.५ ॥
«هناك أكرمنا الاثنين بالشعائر المقررة وفق القاعدة، مزودَين بكل ما نشتهي، وأقمنا في داره.»
12.30.6
व्यतिक्रान्तासु वर्षासु समये गमनस्य च ।
पर्वतो मामुवाचेदं काले वचनमर्थवत् ॥ १२.३०.६ ॥
«لما انقضت مواسم المطر وجاء وقت الرحيل، قال لي بارفاتا في وقته هذه الكلمة ذات المعنى.»
12.30.7
आवामस्य नरेन्द्रस्य गृहे परमपूजितौ ।
उषितौ समये ब्रह्मंस्तद्विचिन्तय सांप्रतम् ॥ १२.३०.७ ॥
لقد كرمنا كثيرا وأقمنا زمنا في دار هذا الملك. أيها البراهمي، فكّر الآن في ذلك.
12.30.8
ततोऽहमब्रुवं राजन्पर्वतं सुभदर्शनम् ।
सर्वमेतत्त्वयि विभो भागिनेयोपपद्यते ॥ १२.३०.८ ॥
فقلت لبارفاتا ذي المنظر الميمون: أيها الملك، أيها القدير، كل هذا ممكن لك، يا ابن الأخت.
12.30.9
वरेण च्छन्द्यतां राजा लभतां यद्यदिच्छति ।
आवयोस्तपसा सिद्धिं प्राप्नोतु यदि मन्यसे ॥ १२.३०.९ ॥
ليُسأل الملك بالنعمة؛ فلينل ما يشاء. وإن رأيت ذلك مناسبا، فلينل الكمال بتقشفنا.
12.30.10
तत आहूय राजानं सृञ्जयं जयतां वरम् ।
पर्वतोऽनुमतो वाक्यमुवाच कुरुपुङ्गव ॥ १२.३०.१० ॥
ثم استدعى الملك سرنجايا، أفضل الغالبين، ولما أُذن له تكلم بارفاتا بهذا القول، أيها ثور الكورو.
12.30.11
प्रीतौ स्वो नृप सत्कारैर्भवदार्जवसंभृतैः ।
आवाभ्यामभ्यनुज्ञातो वरं नृवर चिन्तय ॥ १२.३०.११ ॥
أيها الملك، لقد سررنا نحن الاثنين بتكريمك المفعم بالاستقامة. وقد أُذن لك منا، أيها خير الرجال، ففكّر في نعمة.
12.30.12
देवानामविहिंसायां न भवेन्मानुषे क्षमम् ।
तद्गृहाण महाराज पूजार्हो नौ मतो भवान् ॥ १२.३०.१२ ॥
ليس من اللائق للبشر أن يخالفوا عدم إيذاء الآلهة. فاقبل ذلك، أيها الملك العظيم؛ فنحن الاثنان نراك جديرا بالتكريم.
12.30.13
प्रीतौ भवन्तौ यदि मे कृतमेतावता मम ।
एष एव परो लाभो निर्वृत्तो मे महाफलः ॥ १२.३०.१३ ॥
إن كنتما راضيين عني وقد فعلتما لي هذا القدر، فهذا هو أعظم ربحي؛ لقد أثمر لي ثمرة عظيمة.
12.30.14
तमेवंवादिनं भूयः पर्वतः प्रत्यभाषत ।
शृणु राजन्सुसंकल्पं यत्ते हृदि चिरं स्थितम् ॥ १२.३०.१४ ॥
فأجابه حكيم الجبل مرة أخرى، وهو يخاطب الذي تكلم هكذا: اسمع، أيها الملك، العزم الراسخ الذي بقي في قلبك زمنًا طويلًا.
12.30.15
अभीप्ससि सुतं वीरं वीर्यवन्तं दृढव्रतम् ।
आयुष्मतं महाभागं देवराजसमद्युतिम् ॥ १२.३०.१५ ॥
أنت تتمنى ابنًا بطلًا قويًا ثابت العهد، طويل العمر، عظيم الحظ، متألقًا كملك الآلهة.
12.30.16
भविष्यत्येष ते कामो न त्वायुष्मान्भविष्यति ।
देवराजाभिभूत्यर्थं संकल्पो ह्ये ते हृदि ॥ १२.३०.१६ ॥
ستتحقق أمنيتك، لكنه لن يكون طويل العمر؛ فالعزم في قلبك هو أن تقهر ملك الآلهة.
12.30.17
सुवर्णष्ठीवनाच्चैव स्वर्णष्ठीवी भविष्यति ।
रक्ष्यश्च देवराजात्स देवराजसमद्युतिः ॥ १२.३०.१७ ॥
سيصبح من يبصق الذهب، ويجب حمايته من ملك الآلهة، وسيكون متألقًا كملك الآلهة.
12.30.18
तच्छ्रुत्वा सृञ्जयो वाक्यं पर्वतस्य महात्मनः ।
प्रसादयामास तदा नैतदेवं भवेदिति ॥ १२.३०.१८ ॥
فلما سمع سنجايا كلام حكيم الجبل العظيم النفس، سعى إلى استرضائه قائلًا: «ليكن ذلك غير كائن».
12.30.19
आयुष्मान्मे भवेत्पुत्रो भवतोस्तपस मुन ।
न च तं पर्वतः किंचिदुवाचेन्द्रव्यपेक्षया ॥ १२.३०.१९ ॥
«ليكن لي ابن طويل العمر بفضل تقشفك أيها الحكيم». ولم يقل له ذلك الحكيم الجبلي شيئًا عن ابن يماثل إندرا.
12.30.20
तमहं नृपतिं दीनमब्रवं पुनरेव च ।
स्मर्तव्योऽस्मि महाराज दर्शयिष्यामि ते सुतम् ॥ १२.३०.२० ॥
قلت للملك الحزين مرة أخرى: «تذكّرني أيها الملك العظيم، وسأريك ابنك.»
12.30.21
अहं ते दयितं पुत्रं प्रेतराजवशं गतम् ।
पुनर्दास्यामि तद्रूपं मा शुचः पृथिवीपते ॥ १२.३०.२१ ॥
ابنك الحبيب قد وقع في سلطان ملك الموتى؛ وسأعيده إليك بذات الهيئة. لا تحزن أيها سيد الأرض.
12.30.22
एवमुक्त्वा तु नृपतिं प्रयातौ स्वो यथेप्सितम् ।
सृञ्जयश्च यथाकामं प्रविवेश स्वमन्दिरम् ॥ १२.३०.२२ ॥
وبعد أن قال ذلك للملك، مضى الاثنان إلى السماء كما شاءا، ودخل سنجايا أيضًا قصره كما أراد.
12.30.23
सृञ्जयस्याथ राजर्षेः कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
जज्ञे पुत्रो महावीर्यस्तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ १२.३०.२३ ॥
وبعد مدة من الزمن وُلد للحكيم الملكي سرنجاي ابن عظيم البأس، يتوهج كأنه مشتعل بالبهاء.
12.30.24
ववृधे स यथाकालं सरसीव महोत्पलम् ।
बभूव काञ्चनष्ठीवी यथार्थं नाम तस्य तत् ॥ १२.३०.२४ ॥
نما في وقته كنبتة اللوتس الكبيرة في البحيرة، وصار اسمه حقًا بمعناه: فقد كان الذي يبصق ذهبًا.
12.30.25
तदद्भुततमं लोके पप्रथे कुरुसत्तम ।
बुबुधे तच्च देवेन्द्रो वरदानं मनीषिणोः ॥ १२.३०.२५ ॥
يا خيرَ الكورو، انتشر ذلك الحدثُ العجيبُ في العالم، وعلم إندرا ملكُ الآلهةِ بالنعمةِ التي مُنحت للحكماء.
12.30.26
ततः स्वाभिभवाद्भीतो बृहस्पतिमते स्थितः ।
कुमारस्यान्तरप्रेक्षी नित्यमेवाभ्यवर्तत ॥ १२.३०.२६ ॥
ثم، خوفًا من هزيمته، ظل تحت مشورة برهاسباتي، وكان دائمًا يترقب فرصةً ضد الفتى كومارا، ومضى على ذلك.
12.30.27
चोदयामास तद्वज्रं दिव्यास्रं मूर्तिमत्स्थ्रितम् ।
व्याघ्रो भूत्वा जहीमं त्वं राजपुत्रमिति प्रभो ॥ १२.३०.२७ ॥
حرّك ذلك الصاعقة، القائمة هناك متجسدةً سلاحًا إلهيًا: «كن نمرًا واقتل هذا ابن الملك، يا سيدي».
12.30.28
प्रवृद्धः किल वीर्येण मामेषोऽभिभविष्यति ।
सृञ्जयस्य सुतो वज्र यथैनं पर्वतोऽब्रवीत् ॥ १२.३०.२८ ॥
«قد نما بشجاعته، وسيغلبني هذا حتمًا»، هكذا قال له الجبل، يا صاعقة، عن ابن سرِنجايا.
12.30.29
एवमुक्तस्तु शक्रेण वज्रः परपुरंजयः ।
कुमारमन्तरप्रेक्षी नित्यमेवान्वपद्यत ॥ १२.३०.२९ ॥
وبعدما قال شakra ذلك، ظلت الصاعقة، فاتحةُ مدنِ الأعداء، تترقب فرصةً ضد الفتى كومارا وتلاحقه دائمًا.
12.30.30
सृञ्जयोऽपि सुतं प्राप्य देवराजसमद्युतिम् ।
हृष्टः सान्तः पुरो राजा वननित्यो बभूव ह ॥ १२.३०.३० ॥
وفرح سرنجايا أيضًا إذ نال ابنًا يعادل بهاؤه ملكَ الآلهة، فصار الملكُ مع حريمه من المقيمين في الغابة دائمًا.
12.30.31
ततो भागीरथीतीरे कदाचिन्निर्जने वने ।
धात्रीद्वितीयो बालः स क्रीडार्थं पर्यधावत ॥ १२.३०.३१ ॥
ثم في يوم ما، على ضفة البهاجيراثي في غابة خالية، ركض الصبي للعب ومعه مرضعته.
12.30.32
पञ्चवर्षकदेशीयो बालो नागेन्द्रविक्रमः ।
सहसोत्पतितं व्याघ्रमाससाद महाबलम् ॥ १२.३०.३२ ॥
الصبي، ابن خمس سنوات، ذو بأس كبير الفيلة، وقع فجأة في مواجهة نمر عظيم الجبروت وثب نحوه.
12.30.33
स बालस्तेन निष्पिष्टो वेपमानो नृपात्मजः ।
व्यसुः पपात मेदिन्यां ततो धात्री विचुक्रुशे ॥ १२.३०.३३ ॥
سُحق الأمير بالنمر، فسقط على الأرض مرتجفًا بلا حياة، عندها صرخت المرضعة بصوت عالٍ.
12.30.34
हत्वा तु राजपुत्रं स तत्रैवान्तरधीयत ।
शार्दूलो देवराजस्य माययान्तर्हितस्तदा ॥ १२.३०.३४ ॥
بعد أن قتل ابن الملك، اختفى النمر في المكان نفسه، مستترًا بسحر ملك الآلهة.
12.30.35
धात्र्यास्तु निनदं श्रुत्वा रुदत्याः परमार्तवत् ।
अभ्यधावत तं देशं स्वयमेव महीपतिः ॥ १२.३०.३५ ॥
لما سمع صراخ المرضعة تبكي بحزن شديد، هرع الملك بنفسه نحو ذلك المكان.
12.30.36
स ददर्श शयानं तं गतासुं पीतशोणितम् ।
कुमारं विगतानन्दं निशाकरमिव च्युतम् ॥ १२.३०.३६ ॥
رأى الصبي مستلقيًا بلا حياة، مغمورًا بالدماء، خاليًا من البهجة، كقمر قد هوى.
12.30.37
स तमुत्सङ्गमारोप्य परिपीडितवक्षसम् ।
पुत्रं रुधिरसंसिक्तं पर्यदेवयदातुरः ॥ १२.३०.३७ ॥
وضع على حجره الابن الذي سُحقت صدره وغمره الدم، ثم راح يندب في ألم.
12.30.38
ततस्ता मातरस्तस्य रुदत्यः शोककर्शिताः ।
अभ्यधावन्त तं देशं यत्र राजा स सृञ्जयः ॥ १२.३०.३८ ॥
فاندفعت أمهاته، وقد أنهكهن الحزن وهن يبكين، نحو المكان الذي كان فيه الملك سرنجايا.
12.30.39
ततः स राजा सस्मार मामेव गतमानसः ।
तदाऽहं चिन्तनं ज्ञात्वा गतवांस्तस्य दर्शनम् ॥ १२.३०.३९ ॥
فتذكرني الملك وقد شرد عقله، فلما علمت بفكره، ذهبت لأراه.
12.30.40
मयैतानि च वाक्यानि श्रावितः शोकलालसः ।
यानि ते यदुवीरेण कथितानि महीपते ॥ १२.३०.४० ॥
أيها سيد الأرض، إن الكلمات التي قالها لك بطل اليادافا، أسمعتها له، وهو الذي يتلهف إلى الحزن.
12.30.41
संजीवितश्चापि पुनर्वासवानुमते तदा ।
भवितव्यं तथा तच्च न तच्छक्यमतोऽन्यथा ॥ १२.३०.४१ ॥
وبموافقة فاسافا عاد إلى الحياة حينئذ؛ كان لا بد أن يكون كذلك، ولم يكن ممكنًا غير ذلك.
12.30.42
तत ऊर्ध्वं कुमारस्तु स्वर्णष्ठीवी महायशाः ।
चित्तं प्रसादयामास पितृर्मातुश्च वीर्यवान् ॥ १२.३०.४२ ॥
ثم أرضى ذلك الفتى عظيم الشهرة، الذي كان يبصق الذهب، والقوي، قلب أبيه وأمه.
12.30.43
कारयामास राज्यं च पितरि स्वर्गते नृप ।
वर्षाणां शतमेकं च सहस्रं भीमविक्रमः ॥ १२.३०.४३ ॥
أيها الملك، لما صعد أبوه إلى السماء تولى المملكة؛ وكان ذا بأس مرعب، فحكم مئة وألف سنة.
12.30.44
तत ईजे महायज्ञैर्बहुभिर्भूरिदक्षिणैः ।
तर्पयामास देवांश्च पितॄंश्चैव महाद्युतिः ॥ १२.३०.४४ ॥
ثم أقام ذلك المتألق العظيم قرابين عظيمة كثيرة مع عطايا وافرة، وأرضى الآلهة والأسلاف.
12.30.45
उत्पाद्य च बहून्पुत्रान्कुलसतानकारिणः ।
कालेन महता राजन्कालधर्ममुपेयिवान् ॥ १२.३०.४५ ॥
أيها الملك، بعد أن أنجب أبناء كثيرين يحفظون سلالة النسل، بلغ بعد زمن طويل قانون الزمن، أي الموت.
12.30.46
स त्वं राजेन्द्र संजातं शोकमेकं निवर्तय ।
यथा त्वं केशवः प्राह व्यामश्च सुमहातपाः ॥ १२.३०.४६ ॥
أيها سيد الملوك، ارْدُدْ ذلك الحزن الواحد الذي نشأ فيك، كما قال كيشَفا، وكما قال فْيَاسا ذو التقشف العظيم.
12.30.47
पितृपैतामहं राज्यमास्थाय धुरमुद्वह ।
इष्ट्वा पुण्यैर्महायज्ञैरिष्टं लोकमवाप्स्यसि ॥ १२.३०.४७ ॥
تولَّ مملكة أبيك وجدِّك واحمل العبء؛ وبعد أن تقيم القرابين العظيمة المبرورة ستنال العالم المرغوب.