ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.30.1
ततो राजा पाण्डुसुतो नारदं प्रत्यभाषत ।
भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि सुवर्णष्ठीविसंभवम् ॥ १२.३०.१ ॥
ତାପରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ରାଜା ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ: ହେ ଭଗବନ୍, ସୁବର୍ଣ୍ଣଷ୍ଠୀବୀଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.30.2
एवमुक्तस्तु स मुनिर्धर्मराजेन नारदः ।
आचचक्षे यथावृत्तं सुवर्णष्ठीविनं प्रति ॥ १२.३०.२ ॥
ଧର୍ମରାଜ ଏପରି କହିବାରୁ ମୁନି ନାରଦ ସୁବର୍ଣ୍ଣଷ୍ଠୀବୀଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ସେପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।
12.30.3
एवमेतन्महाबाहो यथाऽयं केशवोऽब्रवीत् ।
कार्यस्यास्य तु यच्छेषं तत्ते वक्ष्यामि पृच्छतः ॥ १२.३०.३ ॥
ହେ ମହାବାହୁ, କେଶବ କହିଥିବା ପରି ଏହା ଏଇପରି। କିନ୍ତୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶ, ତାହା ପଚାରୁଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ କହିବି।
12.30.4
अहं च पर्वतश्चैव स्वस्रीयो मे महाप्नुनिः ।
वस्तुकामावभिगतौ सृञ्जयं जयतां वरम् ॥ १२.३०.४ ॥
ମୁଁ, ପର୍ବତ ଏବଂ ମୋ ଭଉଣୀର ପୁତ୍ର ମହା ଆପ୍ନୁନି—ବାସସ୍ଥାନ ଇଚ୍ଛାରେ ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲୁ।
12.30.5
तत्रावां पूजितौ तेन विधिदृष्टेन कर्मणा ।
सर्वकामैः सुविहितौ निवसावोऽस्य वेश्मनि ॥ १२.३०.५ ॥
ସେଠାରେ ସେ ବିଧିଅନୁସାରେ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ; ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ଉତ୍ତମରୂପେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ଆମେ ତାଙ୍କ ଗୃହରେ ରହିଲୁ।
12.30.6
व्यतिक्रान्तासु वर्षासु समये गमनस्य च ।
पर्वतो मामुवाचेदं काले वचनमर्थवत् ॥ १२.३०.६ ॥
ବର୍ଷା ଋତୁ ବିତିଗଲା ଓ ଯିବା ସମୟ ଆସିଲା, ସେତେବେଳେ ପର୍ବତ ମୋତେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଏହି ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
12.30.7
आवामस्य नरेन्द्रस्य गृहे परमपूजितौ ।
उषितौ समये ब्रह्मंस्तद्विचिन्तय सांप्रतम् ॥ १२.३०.७ ॥
ଆମେ ଦୁହେଁ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଗୃହରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ କିଛି ସମୟ ରହିଛୁ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବର୍ତ୍ତମାନ ତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କର।
12.30.8
ततोऽहमब्रुवं राजन्पर्वतं सुभदर्शनम् ।
सर्वमेतत्त्वयि विभो भागिनेयोपपद्यते ॥ १२.३०.८ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ଶୁଭଦର୍ଶନ ପର୍ବତଙ୍କୁ କହିଲି, ହେ ରାଜନ୍। ହେ ବିଭୋ, ଏ ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ସମ୍ଭବ, ହେ ଭାଗିନେୟ।
12.30.9
वरेण च्छन्द्यतां राजा लभतां यद्यदिच्छति ।
आवयोस्तपसा सिद्धिं प्राप्नोतु यदि मन्यसे ॥ १२.३०.९ ॥
ବରଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କୁ ପଚରାଯାଉ; ସେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ତାହା ପାଆନ୍ତୁ। ଯଦି ତୁମେ ଉଚିତ ମନେ କର, ତେବେ ଆମ ତପସ୍ୟାରେ ସେ ସିଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତୁ।
12.30.10
तत आहूय राजानं सृञ्जयं जयतां वरम् ।
पर्वतोऽनुमतो वाक्यमुवाच कुरुपुङ्गव ॥ १२.३०.१० ॥
ତା'ପରେ ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଡାକି, ଅନୁମତି ପାଇ ପର୍ବତ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ, ହେ କୁରୁପୁଙ୍ଗବ।
12.30.11
प्रीतौ स्वो नृप सत्कारैर्भवदार्जवसंभृतैः ।
आवाभ्यामभ्यनुज्ञातो वरं नृवर चिन्तय ॥ १२.३०.११ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ତୁମର ସରଳତାପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍କାରରେ ଆମେ ଦୁହେଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛୁ। ଆମ ଅନୁମତିରେ, ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବର ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କର।
12.30.12
देवानामविहिंसायां न भवेन्मानुषे क्षमम् ।
तद्गृहाण महाराज पूजार्हो नौ मतो भवान् ॥ १२.३०.१२ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ଅହିଂସାରେ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅତଏବ, ହେ ମହାରାଜ, ଗ୍ରହଣ କର। ଆମ ମତରେ ତୁମେ ପୂଜନୀୟ।
12.30.13
प्रीतौ भवन्तौ यदि मे कृतमेतावता मम ।
एष एव परो लाभो निर्वृत्तो मे महाफलः ॥ १२.३०.१३ ॥
ଆପଣମାନେ ଦୁଇଜଣ ଯଦି ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ଏବଂ ମୋ ନିମନ୍ତେ ଏତିକି କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ହିଁ ମୋର ପରମ ଲାଭ; ଏହା ମୋ ପାଇଁ ମହାଫଳ ହୋଇଛି।
12.30.14
तमेवंवादिनं भूयः पर्वतः प्रत्यभाषत ।
शृणु राजन्सुसंकल्पं यत्ते हृदि चिरं स्थितम् ॥ १२.३०.१४ ॥
ସେପରି କହୁଥିବା ତାକୁ ପର୍ବତ ମୁନି ପୁଣି ଉତ୍ତର ଦେଲେ: ହେ ରାଜନ୍, ଶୁଣ; ତୁମ ହୃଦୟରେ ବହୁକାଳ ଧରି ସ୍ଥିର ରହିଥିବା ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଶୁଣ।
12.30.15
अभीप्ससि सुतं वीरं वीर्यवन्तं दृढव्रतम् ।
आयुष्मतं महाभागं देवराजसमद्युतिम् ॥ १२.३०.१५ ॥
ତୁମେ ଏପରି ପୁତ୍ର ଚାହୁଁଛ ଯେ ବୀର, ପରାକ୍ରମୀ, ଦୃଢ଼ବ୍ରତୀ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ ଏବଂ ଦେବରାଜଙ୍କ ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ ହୁଅନ୍ତୁ।
12.30.16
भविष्यत्येष ते कामो न त्वायुष्मान्भविष्यति ।
देवराजाभिभूत्यर्थं संकल्पो ह्ये ते हृदि ॥ १२.३०.१६ ॥
ତୁମ ଏହି କାମନା ପୂରଣ ହେବ; କିନ୍ତୁ ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବ ନାହିଁ। ଦେବରାଜଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିବା ପାଇଁ ଏହି ସଂକଳ୍ପ ତୁମ ହୃଦୟରେ ଅଛି।
12.30.17
सुवर्णष्ठीवनाच्चैव स्वर्णष्ठीवी भविष्यति ।
रक्ष्यश्च देवराजात्स देवराजसमद्युतिः ॥ १२.३०.१७ ॥
ସେ ସୁନା ଓଗାଳିବ; ଦେବରାଜଙ୍କଠାରୁ ତାକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ସେ ଦେବରାଜଙ୍କ ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ ହେବ।
12.30.18
तच्छ्रुत्वा सृञ्जयो वाक्यं पर्वतस्य महात्मनः ।
प्रसादयामास तदा नैतदेवं भवेदिति ॥ १२.३०.१८ ॥
ମହାତ୍ମା ପର୍ବତଙ୍କର ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ସଞ୍ଜୟ ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ: 'ଏପରି ନ ହେଉ' ବୋଲି।
12.30.19
आयुष्मान्मे भवेत्पुत्रो भवतोस्तपस मुन ।
न च तं पर्वतः किंचिदुवाचेन्द्रव्यपेक्षया ॥ १२.३०.१९ ॥
ହେ ମୁନି, ଆପଣଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ମୋର ଦୀର୍ଘାୟୁ ପୁତ୍ର ହେଉ। ସେହି ପର୍ବତ ମୁନି ଇନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ୟ ପୁତ୍ର ବିଷୟରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
12.30.20
तमहं नृपतिं दीनमब्रवं पुनरेव च ।
स्मर्तव्योऽस्मि महाराज दर्शयिष्यामि ते सुतम् ॥ १२.३०.२० ॥
ସେହି ଦୁଃଖିତ ରାଜାଙ୍କୁ ମୁଁ ପୁଣି କହିଲି, "ହେ ମହାରାଜ, ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖାଇବି।"
12.30.21
अहं ते दयितं पुत्रं प्रेतराजवशं गतम् ।
पुनर्दास्यामि तद्रूपं मा शुचः पृथिवीपते ॥ १२.३०.२१ ॥
ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ଯମରାଜଙ୍କ ବଶରେ ଚାଲିଯାଇଛି; ତାକୁ ସେହି ରୂପରେ ମୁଁ ପୁଣି ଦେବି। ହେ ପୃଥିବୀପତି, ଶୋକ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
12.30.22
एवमुक्त्वा तु नृपतिं प्रयातौ स्वो यथेप्सितम् ।
सृञ्जयश्च यथाकामं प्रविवेश स्वमन्दिरम् ॥ १२.३०.२२ ॥
ରାଜାଙ୍କୁ ଏହିପରି କହି ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ; ସୃଞ୍ଜୟ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ନିଜ ଭବନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
12.30.23
सृञ्जयस्याथ राजर्षेः कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
जज्ञे पुत्रो महावीर्यस्तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ १२.३०.२३ ॥
କିଛି ସମୟ ପରେ ସେହି ରାଜର୍ଷି ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କର ମହାବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲା; ସେ ଯେମିତି ତେଜରେ ଜଳୁଥିଲା।
12.30.24
ववृधे स यथाकालं सरसीव महोत्पलम् ।
बभूव काञ्चनष्ठीवी यथार्थं नाम तस्य तत् ॥ १२.३०.२४ ॥
ସେ ଯଥାସମୟରେ ସରୋବରରେ ବଢ଼ିଥିବା ବଡ଼ ପଦ୍ମ ପରି ବଢ଼ିଲା; ଏଥିପାଇଁ ତାର ସେହି ନାମ ସାର୍ଥକ ହେଲା — ସେ ସୁନା ଥୁକିବା ବ୍ୟକ୍ତି ହେଲା।
12.30.25
तदद्भुततमं लोके पप्रथे कुरुसत्तम ।
बुबुधे तच्च देवेन्द्रो वरदानं मनीषिणोः ॥ १२.३०.२५ ॥
ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେହି ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଗଲା; ମନୀଷୀମାନଙ୍କ ସେହି ବରଦାନକୁ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଲେ।
12.30.26
ततः स्वाभिभवाद्भीतो बृहस्पतिमते स्थितः ।
कुमारस्यान्तरप्रेक्षी नित्यमेवाभ्यवर्तत ॥ १२.३०.२६ ॥
ତା'ପରେ ନିଜ ପରାଭବର ଭୟରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଅନୁସାରେ ସ୍ଥିର ରହି, କୁମାରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁଯୋଗ ଖୋଜି ସର୍ବଦା ସେପରି ଆଚରଣ କଲେ।
12.30.27
चोदयामास तद्वज्रं दिव्यास्रं मूर्तिमत्स्थ्रितम् ।
व्याघ्रो भूत्वा जहीमं त्वं राजपुत्रमिति प्रभो ॥ १२.३०.२७ ॥
ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ରୂପେ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସେହି ବଜ୍ରକୁ ସେ ପ୍ରେରଣ କଲେ: 'ବାଘ ହୋଇ ଏହି ରାଜପୁତ୍ରକୁ ବଧ କର', ହେ ପ୍ରଭୁ।
12.30.28
प्रवृद्धः किल वीर्येण मामेषोऽभिभविष्यति ।
सृञ्जयस्य सुतो वज्र यथैनं पर्वतोऽब्रवीत् ॥ १२.३०.२८ ॥
'ଏ ପରାକ୍ରମରେ ବଢ଼ି ମୋତେ ନିଶ୍ଚୟ ପରାସ୍ତ କରିବ' — ହେ ବଜ୍ର, ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିଷୟରେ ପର୍ବତ ଯେପରି ତାକୁ କହିଥିଲା।
12.30.29
एवमुक्तस्तु शक्रेण वज्रः परपुरंजयः ।
कुमारमन्तरप्रेक्षी नित्यमेवान्वपद्यत ॥ १२.३०.२९ ॥
ଶକ୍ର ଏପରି କହିବାରୁ, ଶତ୍ରୁନଗର ବିଜୟୀ ସେହି ବଜ୍ର କୁମାରଙ୍କ ପ୍ରତି ସୁଯୋଗ ଖୋଜି ସର୍ବଦା ଅନୁସରଣ କଲା।
12.30.30
सृञ्जयोऽपि सुतं प्राप्य देवराजसमद्युतिम् ।
हृष्टः सान्तः पुरो राजा वननित्यो बभूव ह ॥ १२.३०.३० ॥
ସୃଞ୍ଜୟ ମଧ୍ୟ ଦେବରାଜଙ୍କ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ପୁତ୍ର ପାଇ ହର୍ଷିତ ହେଲେ; ସେହି ରାଜା ଅନ୍ତଃପୁର ସହିତ ସର୍ବଦା ବନରେ ବାସ କରୁଥିବା ହେଲେ।
12.30.31
ततो भागीरथीतीरे कदाचिन्निर्जने वने ।
धात्रीद्वितीयो बालः स क्रीडार्थं पर्यधावत ॥ १२.३०.३१ ॥
ଏବେ ଏକଦା ଭାଗୀରଥୀ ତୀରର ନିର୍ଜନ ବନରେ, ଧାତ୍ରୀ ସହ ସେ ବାଳକ ଖେଳିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲା।
12.30.32
पञ्चवर्षकदेशीयो बालो नागेन्द्रविक्रमः ।
सहसोत्पतितं व्याघ्रमाससाद महाबलम् ॥ १२.३०.३२ ॥
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସ୍କ ସେ ବାଳକ, ଗଜେନ୍ଦ୍ର ସମ ପରାକ୍ରମୀ, ହଠାତ୍ ଝାମ୍ପି ଆସିଥିବା ମହାବଳ ବାଘ ସାମନାକୁ ଆସିଲା।
12.30.33
स बालस्तेन निष्पिष्टो वेपमानो नृपात्मजः ।
व्यसुः पपात मेदिन्यां ततो धात्री विचुक्रुशे ॥ १२.३०.३३ ॥
ସେ ବାଘ ଦ୍ୱାରା ପିଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ସେ ରାଜପୁତ୍ର କମ୍ପିତ ହୋଇ ପ୍ରାଣହୀନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା; ତେବେ ଧାତ୍ରୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲା।
12.30.34
हत्वा तु राजपुत्रं स तत्रैवान्तरधीयत ।
शार्दूलो देवराजस्य माययान्तर्हितस्तदा ॥ १२.३०.३४ ॥
ସେ ରାଜପୁତ୍ରକୁ ମାରି ସେହି ସ୍ଥାନରେ ହିଁ ସେ ବାଘ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହେଲା; ସେତେବେଳେ ଦେବରାଜଙ୍କ ମାୟାରେ ସେ ଲୁଚିଗଲା।
12.30.35
धात्र्यास्तु निनदं श्रुत्वा रुदत्याः परमार्तवत् ।
अभ्यधावत तं देशं स्वयमेव महीपतिः ॥ १२.३०.३५ ॥
ଧାତ୍ରୀର କ୍ରନ୍ଦନ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆର୍ତ୍ତ ହୋଇ, ରାଜା ନିଜେ ସେହି ସ୍ଥାନ ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
12.30.36
स ददर्श शयानं तं गतासुं पीतशोणितम् ।
कुमारं विगतानन्दं निशाकरमिव च्युतम् ॥ १२.३०.३६ ॥
ସେ ସେହି ବାଳକକୁ ଦେଖିଲା; ପ୍ରାଣହୀନ, ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ, ଆନନ୍ଦହୀନ, ଯେପରି ଖସିପଡ଼ିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର।
12.30.37
स तमुत्सङ्गमारोप्य परिपीडितवक्षसम् ।
पुत्रं रुधिरसंसिक्तं पर्यदेवयदातुरः ॥ १२.३०.३७ ॥
ବକ୍ଷ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଓ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା ସେହି ପୁତ୍ରକୁ କୋଳରେ ରଖି ସେ ଆତୁର ହୋଇ ବିଳାପ କଲା।
12.30.38
ततस्ता मातरस्तस्य रुदत्यः शोककर्शिताः ।
अभ्यधावन्त तं देशं यत्र राजा स सृञ्जयः ॥ १२.३०.३८ ॥
ସେତେବେଳେ ଶୋକରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିବା ତାଙ୍କର ସେହି ମାଆମାନେ ଯେଉଁଠି ରାଜା ସୃଞ୍ଜୟ ଥିଲେ ସେହି ସ୍ଥାନ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଗଲେ।
12.30.39
ततः स राजा सस्मार मामेव गतमानसः ।
तदाऽहं चिन्तनं ज्ञात्वा गतवांस्तस्य दर्शनम् ॥ १२.३०.३९ ॥
ସେତେବେଳେ ବିଚଳିତ ମନ ଥିବା ସେ ରାଜା ମୋତେ ହିଁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଜାଣି ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଗଲି।
12.30.40
मयैतानि च वाक्यानि श्रावितः शोकलालसः ।
यानि ते यदुवीरेण कथितानि महीपते ॥ १२.३०.४० ॥
ହେ ମହୀପତି, ଯଦୁବୀର ଆପଣଙ୍କୁ ଯେଉଁ ବାକ୍ୟ କହିଥିଲେ, ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୋକରେ ଲାଳାୟିତ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶୁଣାଇଲି।
12.30.41
संजीवितश्चापि पुनर्वासवानुमते तदा ।
भवितव्यं तथा तच्च न तच्छक्यमतोऽन्यथा ॥ १२.३०.४१ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ସେତେବେଳେ ସେ ପୁନର୍ବାର ଜୀବିତ ହେଲା। ତାହା ଘଟିବାର ଥିଲା; ଅନ୍ୟଥା ତାହା ହେବା ସମ୍ଭବ ନ ଥିଲା।
12.30.42
तत ऊर्ध्वं कुमारस्तु स्वर्णष्ठीवी महायशाः ।
चित्तं प्रसादयामास पितृर्मातुश्च वीर्यवान् ॥ १२.३०.४२ ॥
ତା'ପରେ, ସୁନା ଥୁକୁଥିବା ସେହି ମହାଯଶସ୍ୱୀ, ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ କୁମାର ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ମନ ପ୍ରସନ୍ନ କଲା।
12.30.43
कारयामास राज्यं च पितरि स्वर्गते नृप ।
वर्षाणां शतमेकं च सहस्रं भीमविक्रमः ॥ १२.३०.४३ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ପିତା ସ୍ୱର୍ଗଗତ ହେବା ପରେ ସେ ରାଜ୍ୟ ଚଳାଇଲେ; ଭୀଷଣ ପରାକ୍ରମୀ ସେ ଶହେ ଓ ହଜାର ବର୍ଷ ଶାସନ କଲେ।
12.30.44
तत ईजे महायज्ञैर्बहुभिर्भूरिदक्षिणैः ।
तर्पयामास देवांश्च पितॄंश्चैव महाद्युतिः ॥ १२.३०.४४ ॥
ତା'ପରେ ସେଇ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ପ୍ରଚୁର ଦକ୍ଷିଣା ସହ ବହୁ ମହାଯଜ୍ଞ କରି ଦେବତା ଓ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କଲେ।
12.30.45
उत्पाद्य च बहून्पुत्रान्कुलसतानकारिणः ।
कालेन महता राजन्कालधर्ममुपेयिवान् ॥ १२.३०.४५ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ବଂଶ ପରମ୍ପରା ଚଳାଇବା ଅନେକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମାଇ ଦୀର୍ଘକାଳ ପରେ ସେ କାଳଧର୍ମ (ମୃତ୍ୟୁ) ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
12.30.46
स त्वं राजेन्द्र संजातं शोकमेकं निवर्तय ।
यथा त्वं केशवः प्राह व्यामश्च सुमहातपाः ॥ १२.३०.४६ ॥
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଭିତରେ ଉଠିଥିବା ସେହି ଏକ ଶୋକକୁ ଫେରାଇ ଦିଅ; ଯେପରି କେଶବ କହିଲେ ଏବଂ ମହାତପସ୍ୱୀ ବ୍ୟାସ କହିଲେ।
12.30.47
पितृपैतामहं राज्यमास्थाय धुरमुद्वह ।
इष्ट्वा पुण्यैर्महायज्ञैरिष्टं लोकमवाप्स्यसि ॥ १२.३०.४७ ॥
ପିତା ଓ ଆଜ୍ଞାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ଭାର ବହନ କର; ପୁଣ୍ୟ ମହାଯଜ୍ଞ କରି ତୁମେ ଇଷ୍ଟଲୋକ ପାଇବ।