ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.30.1
ततो राजा पाण्डुसुतो नारदं प्रत्यभाषत ।
भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि सुवर्णष्ठीविसंभवम् ॥ १२.३०.१ ॥
ಆಗ ಪಾಂಡುವಿನ ಮಗನಾದ ರಾಜನು ನಾರದನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಭಗವನ್, ಸುವರ್ಣಷ್ಠೀವಿಯ ಹುಟ್ಟನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.30.2
एवमुक्तस्तु स मुनिर्धर्मराजेन नारदः ।
आचचक्षे यथावृत्तं सुवर्णष्ठीविनं प्रति ॥ १२.३०.२ ॥
ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಲು, ಆ ಮುನಿ ನಾರದನು ಸುವರ್ಣಷ್ಠೀವಿಯ ಕುರಿತು ನಡೆದಂತೆಯೇ ವಿವರಿಸಿದನು.
12.30.3
एवमेतन्महाबाहो यथाऽयं केशवोऽब्रवीत् ।
कार्यस्यास्य तु यच्छेषं तत्ते वक्ष्यामि पृच्छतः ॥ १२.३०.३ ॥
ಓ ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಈ ಕೇಶವ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಇದು ಇದೆ. ಆದರೆ ಈ ಕಾರ್ಯದ ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನು ಕೇಳುವ ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
12.30.4
अहं च पर्वतश्चैव स्वस्रीयो मे महाप्नुनिः ।
वस्तुकामावभिगतौ सृञ्जयं जयतां वरम् ॥ १२.३०.४ ॥
ನಾನು, ಪರ್ವತನು, ನನ್ನ ಸಹೋದರಿಯ ಮಗನಾದ ಮಹಾ ಆಪ್ನುನಿ—ವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಜಯಶಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸೃಂಜಯನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆವು.
12.30.5
तत्रावां पूजितौ तेन विधिदृष्टेन कर्मणा ।
सर्वकामैः सुविहितौ निवसावोऽस्य वेश्मनि ॥ १२.३०.५ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ವಿಧಿವತ್ತಾದ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು; ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಪಚರಿಸಿ, ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ವಾಸಿಸಿದೆವು.
12.30.6
व्यतिक्रान्तासु वर्षासु समये गमनस्य च ।
पर्वतो मामुवाचेदं काले वचनमर्थवत् ॥ १२.३०.६ ॥
ಮಳೆಗಾಲಗಳು ಕಳೆದು, ಹೊರಡುವ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಪರ್ವತನು ಸೂಕ್ತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾದ ಈ ಮಾತನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು.
12.30.7
आवामस्य नरेन्द्रस्य गृहे परमपूजितौ ।
उषितौ समये ब्रह्मंस्तद्विचिन्तय सांप्रतम् ॥ १२.३०.७ ॥
ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಈ ರಾಜನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವದಿಂದ ಕೆಲಕಾಲ ವಾಸಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಈಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸು.
12.30.8
ततोऽहमब्रुवं राजन्पर्वतं सुभदर्शनम् ।
सर्वमेतत्त्वयि विभो भागिनेयोपपद्यते ॥ १२.३०.८ ॥
ಆಗ ನಾನು ಶುಭದರ್ಶನನಾದ ಪರ್ವತನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, ರಾಜನೇ. ಓ ವಿಭು, ಇದೆಲ್ಲವೂ ನಿನಗೆ ಸಾಧ್ಯ, ಭಾಗಿನೇಯನೇ.
12.30.9
वरेण च्छन्द्यतां राजा लभतां यद्यदिच्छति ।
आवयोस्तपसा सिद्धिं प्राप्नोतु यदि मन्यसे ॥ १२.३०.९ ॥
ವರದಿಂದ ರಾಜನನ್ನು ಕೇಳಲಿ; ಅವನು ಯಾವುದನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೋ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ. ನೀನು ಒಪ್ಪಿದರೆ, ನಮ್ಮ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ.
12.30.10
तत आहूय राजानं सृञ्जयं जयतां वरम् ।
पर्वतोऽनुमतो वाक्यमुवाच कुरुपुङ्गव ॥ १२.३०.१० ॥
ಆಗ ವಿಜಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸೃಂಜಯ ರಾಜನನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಪರ್ವತನು ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು, ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
12.30.11
प्रीतौ स्वो नृप सत्कारैर्भवदार्जवसंभृतैः ।
आवाभ्यामभ्यनुज्ञातो वरं नृवर चिन्तय ॥ १२.३०.११ ॥
ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಋಜುತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸತ್ಕಾರಗಳಿಂದ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ವರದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸು.
12.30.12
देवानामविहिंसायां न भवेन्मानुषे क्षमम् ।
तद्गृहाण महाराज पूजार्हो नौ मतो भवान् ॥ १२.३०.१२ ॥
ದೇವತೆಗಳ ಅಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಇದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಸ್ವೀಕರಿಸು. ನೀನು ನಮಗೆ ಪೂಜನೀಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗಿದೆ.
12.30.13
प्रीतौ भवन्तौ यदि मे कृतमेतावता मम ।
एष एव परो लाभो निर्वृत्तो मे महाफलः ॥ १२.३०.१३ ॥
ನೀವಿಬ್ಬರೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿದ್ದರೆ, ನನಗಾಗಿ ಇಷ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಇದುವೇ ನನಗೆ ಪರಮ ಲಾಭ; ಇದು ನನಗೆ ಮಹಾಫಲವನ್ನು ನೀಡಿತು.
12.30.14
तमेवंवादिनं भूयः पर्वतः प्रत्यभाषत ।
शृणु राजन्सुसंकल्पं यत्ते हृदि चिरं स्थितम् ॥ १२.३०.१४ ॥
ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಅವನಿಗೆ ಪರ್ವತ ಮುನಿ ಮತ್ತೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ರಾಜನೇ, ಕೇಳು; ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ನೆಲೆಸಿರುವ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಕೇಳು.
12.30.15
अभीप्ससि सुतं वीरं वीर्यवन्तं दृढव्रतम् ।
आयुष्मतं महाभागं देवराजसमद्युतिम् ॥ १२.३०.१५ ॥
ನೀನು ವೀರನೂ, ಪರಾಕ್ರಮಿಯೂ, ದೃಢವ್ರತನೂ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವುಳ್ಳವನೂ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೂ, ದೇವರಾಜನಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿಯೂ ಆದ ಮಗನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿರುವೆ.
12.30.16
भविष्यत्येष ते कामो न त्वायुष्मान्भविष्यति ।
देवराजाभिभूत्यर्थं संकल्पो ह्ये ते हृदि ॥ १२.३०.१६ ॥
ನಿನ್ನ ಈ ಆಶೆ ಈಡೇರುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅವನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವುಳ್ಳವನಾಗಲಾರನು. ದೇವರಾಜನನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಎಂಬ ಸಂಕಲ್ಪ ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದೆ.
12.30.17
सुवर्णष्ठीवनाच्चैव स्वर्णष्ठीवी भविष्यति ।
रक्ष्यश्च देवराजात्स देवराजसमद्युतिः ॥ १२.३०.१७ ॥
ಅವನು ಚಿನ್ನವನ್ನು ಉಗಿಯುವವನಾಗುವನು; ದೇವರಾಜನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾದವನಾಗುವನು. ಅವನು ದೇವರಾಜನಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗುವನು.
12.30.18
तच्छ्रुत्वा सृञ्जयो वाक्यं पर्वतस्य महात्मनः ।
प्रसादयामास तदा नैतदेवं भवेदिति ॥ १२.३०.१८ ॥
ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಪರ್ವತನ ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಂಜಯನು ಆಗ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು: 'ಹೀಗೆ ಆಗದಿರಲಿ' ಎಂದು.
12.30.19
आयुष्मान्मे भवेत्पुत्रो भवतोस्तपस मुन ।
न च तं पर्वतः किंचिदुवाचेन्द्रव्यपेक्षया ॥ १२.३०.१९ ॥
ಓ ಮುನಿಯೇ, ನಿಮ್ಮ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನನಗೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಮಂತ ಮಗನು ಉಂಟಾಗಲಿ. ಆ ಪರ್ವತ ಮುನಿಯು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಸಮಾನ ಮಗನ ಕುರಿತು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.
12.30.20
तमहं नृपतिं दीनमब्रवं पुनरेव च ।
स्मर्तव्योऽस्मि महाराज दर्शयिष्यामि ते सुतम् ॥ १२.३०.२० ॥
ದುಃಖಿತನಾದ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದೆ: "ಮಹಾರಾಜನೇ, ನನ್ನನ್ನು ನೆನಪಿಡಿ; ನಿನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನಿನಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ."
12.30.21
अहं ते दयितं पुत्रं प्रेतराजवशं गतम् ।
पुनर्दास्यामि तद्रूपं मा शुचः पृथिवीपते ॥ १२.३०.२१ ॥
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಗನು ಯಮರಾಜನ ವಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನನ್ನು ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಓ ಭೂಪತಿಯೇ, ದುಃಖಿಸಬೇಡ.
12.30.22
एवमुक्त्वा तु नृपतिं प्रयातौ स्वो यथेप्सितम् ।
सृञ्जयश्च यथाकामं प्रविवेश स्वमन्दिरम् ॥ १२.३०.२२ ॥
ರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು; ಸೃಂಜಯನೂ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
12.30.23
सृञ्जयस्याथ राजर्षेः कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
जज्ञे पुत्रो महावीर्यस्तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ १२.३०.२३ ॥
ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ಆ ರಾಜರ್ಷಿ ಸೃಂಜಯನಿಗೆ ಮಹಾ ಪರಾಕ್ರಮಿ ಮಗನು ಜನಿಸಿದನು; ಅವನು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
12.30.24
ववृधे स यथाकालं सरसीव महोत्पलम् ।
बभूव काञ्चनष्ठीवी यथार्थं नाम तस्य तत् ॥ १२.३०.२४ ॥
ಅವನು ಕಾಲಾನುಸಾರ ಸರೋವರದಲ್ಲಿನ ದೊಡ್ಡ ಕಮಲದಂತೆ ಬೆಳೆದನು; ಅವನ ಆ ಹೆಸರು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಯಿತು — ಅವನು ಚಿನ್ನವನ್ನು ಉಗುಳುವವನಾದನು.
12.30.25
तदद्भुततमं लोके पप्रथे कुरुसत्तम ।
बुबुधे तच्च देवेन्द्रो वरदानं मनीषिणोः ॥ १२.३०.२५ ॥
ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಆ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಸಂಗತಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹರಡಿತು; ಮನೀಷಿಗಳ ಆ ವರದಾನವನ್ನು ದೇವೇಂದ್ರನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು.
12.30.26
ततः स्वाभिभवाद्भीतो बृहस्पतिमते स्थितः ।
कुमारस्यान्तरप्रेक्षी नित्यमेवाभ्यवर्तत ॥ १२.३०.२६ ॥
ನಂತರ ತನ್ನ ಪರಾಭವದ ಭಯದಿಂದ, ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಸಲಹೆಯಂತೆ ನಿಂತು, ಕುಮಾರನಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸದಾ ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡನು.
12.30.27
चोदयामास तद्वज्रं दिव्यास्रं मूर्तिमत्स्थ्रितम् ।
व्याघ्रो भूत्वा जहीमं त्वं राजपुत्रमिति प्रभो ॥ १२.३०.२७ ॥
ಆ ವಜ್ರವನ್ನು—ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಮೂರ್ತರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದದ್ದನ್ನು—ಅವನು ಪ್ರೇರಿಸಿದನು: 'ಹುಲಿಯಾಗಿ ಈ ರಾಜಕುಮಾರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು' ಎಂದು, ಓ ಪ್ರಭುವೇ.
12.30.28
प्रवृद्धः किल वीर्येण मामेषोऽभिभविष्यति ।
सृञ्जयस्य सुतो वज्र यथैनं पर्वतोऽब्रवीत् ॥ १२.३०.२८ ॥
'ಇವನು ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಬೆಳೆದು ನನ್ನನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪರಾಭವಗೊಳಿಸುವನು' — ಓ ವಜ್ರವೇ, ಸೃಂಜಯನ ಮಗನ ಕುರಿತು ಪರ್ವತ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ.
12.30.29
एवमुक्तस्तु शक्रेण वज्रः परपुरंजयः ।
कुमारमन्तरप्रेक्षी नित्यमेवान्वपद्यत ॥ १२.३०.२९ ॥
ಶಕ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಶತ್ರುನಗರಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ವಜ್ರವು ಕುಮಾರನನ್ನು ಅವಕಾಶ ನೋಡುತ್ತಾ ಸದಾ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು.
12.30.30
सृञ्जयोऽपि सुतं प्राप्य देवराजसमद्युतिम् ।
हृष्टः सान्तः पुरो राजा वननित्यो बभूव ह ॥ १२.३०.३० ॥
ಸೃಂಜಯನೂ ದೇವರಾಜನಿಗೆ ಸಮಾನ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಮಗನನ್ನು ಪಡೆದು ಹರ್ಷಗೊಂಡನು; ಆ ರಾಜನು ಅಂತಃಪುರದೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನಾದನು.
12.30.31
ततो भागीरथीतीरे कदाचिन्निर्जने वने ।
धात्रीद्वितीयो बालः स क्रीडार्थं पर्यधावत ॥ १२.३०.३१ ॥
ಆಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆ ಭಾಗೀರಥಿಯ ತೀರದ ನಿರ್ಜನ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ದಾದಿಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಬಾಲಕ ಆಟಕ್ಕಾಗಿ ಓಡಿದನು.
12.30.32
पञ्चवर्षकदेशीयो बालो नागेन्द्रविक्रमः ।
सहसोत्पतितं व्याघ्रमाससाद महाबलम् ॥ १२.३०.३२ ॥
ಐದು ವರ್ಷದ ಆ ಬಾಲಕ, ಗಜೇಂದ್ರನ ಪರಾಕ್ರಮವುಳ್ಳವನು, ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಎರಗಿ ಬಂದ ಮಹಾಬಲಿ ಹುಲಿಯನ್ನು ಎದುರುಗೊಂಡನು.
12.30.33
स बालस्तेन निष्पिष्टो वेपमानो नृपात्मजः ।
व्यसुः पपात मेदिन्यां ततो धात्री विचुक्रुशे ॥ १२.३०.३३ ॥
ಆ ಹುಲಿಯಿಂದ ಜಜ್ಜಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ರಾಜಕುಮಾರ ನಡುಗುತ್ತ ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು; ಆಗ ದಾದಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೂಗಿದಳು.
12.30.34
हत्वा तु राजपुत्रं स तत्रैवान्तरधीयत ।
शार्दूलो देवराजस्य माययान्तर्हितस्तदा ॥ १२.३०.३४ ॥
ರಾಜಕುಮಾರನನ್ನು ಕೊಂದ ಬಳಿಕ ಆ ಹುಲಿ ಅಲ್ಲೇ ಅಂತರ್ಧಾನವಾಯಿತು; ಆಗ ದೇವರಾಜನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅದು ಮರೆಯಾಯಿತು.
12.30.35
धात्र्यास्तु निनदं श्रुत्वा रुदत्याः परमार्तवत् ।
अभ्यधावत तं देशं स्वयमेव महीपतिः ॥ १२.३०.३५ ॥
ದಾದಿಯ ಅಳುವ ಕೂಗನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅತಿ ದುಃಖದಿಂದ, ರಾಜನೇ ಸ್ವತಃ ಆ ಸ್ಥಳದ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದನು.
12.30.36
स ददर्श शयानं तं गतासुं पीतशोणितम् ।
कुमारं विगतानन्दं निशाकरमिव च्युतम् ॥ १२.३०.३६ ॥
ಅವನು ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಂಡನು; ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದೆ, ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದು, ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದೆ, ಉದುರಿಬಿದ್ದ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದನು.
12.30.37
स तमुत्सङ्गमारोप्य परिपीडितवक्षसम् ।
पुत्रं रुधिरसंसिक्तं पर्यदेवयदातुरः ॥ १२.३०.३७ ॥
ಎದೆ ಜಜ್ಜಲ್ಪಟ್ಟು ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದಿದ್ದ ಆ ಮಗನನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು, ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಅವನು ಶೋಕಿಸಿದನು.
12.30.38
ततस्ता मातरस्तस्य रुदत्यः शोककर्शिताः ।
अभ्यधावन्त तं देशं यत्र राजा स सृञ्जयः ॥ १२.३०.३८ ॥
ಆಗ ಶೋಕದಿಂದ ಕೃಶರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಆ ತಾಯಂದಿರು ರಾಜ ಸೃಂಜಯನಿದ್ದ ಆ ಸ್ಥಳದ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದರು.
12.30.39
ततः स राजा सस्मार मामेव गतमानसः ।
तदाऽहं चिन्तनं ज्ञात्वा गतवांस्तस्य दर्शनम् ॥ १२.३०.३९ ॥
ಆಗ ಮನಸ್ಸು ಕದಡಿದ ಆ ರಾಜನು ನನ್ನನ್ನೇ ಸ್ಮರಿಸಿದನು. ಆಗ ಅವನ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು ನಾನು ಅವನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋದೆ.
12.30.40
मयैतानि च वाक्यानि श्रावितः शोकलालसः ।
यानि ते यदुवीरेण कथितानि महीपते ॥ १२.३०.४० ॥
ಓ ಮಹೀಪತಿಯೇ, ಯದುವೀರನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ನಾನು ಶೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿದೆ.
12.30.41
संजीवितश्चापि पुनर्वासवानुमते तदा ।
भवितव्यं तथा तच्च न तच्छक्यमतोऽन्यथा ॥ १२.३०.४१ ॥
ಇಂದ್ರನ ಸಮ್ಮತಿಯಿಂದ ಆಗ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಜೀವ ಪಡೆದನು. ಹಾಗಾಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಅದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.
12.30.42
तत ऊर्ध्वं कुमारस्तु स्वर्णष्ठीवी महायशाः ।
चित्तं प्रसादयामास पितृर्मातुश्च वीर्यवान् ॥ १२.३०.४२ ॥
ಆಮೇಲೆ, ಚಿನ್ನವನ್ನು ಉಗುಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ, ವೀರ ಕುಮಾರನು ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದನು.
12.30.43
कारयामास राज्यं च पितरि स्वर्गते नृप ।
वर्षाणां शतमेकं च सहस्रं भीमविक्रमः ॥ १२.३०.४३ ॥
ರಾಜನೇ, ತಂದೆ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥನಾದ ನಂತರ ಅವನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳಿದನು; ಭೀಕರ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ಅವನು ನೂರು ಮತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆಳಿದನು.
12.30.44
तत ईजे महायज्ञैर्बहुभिर्भूरिदक्षिणैः ।
तर्पयामास देवांश्च पितॄंश्चैव महाद्युतिः ॥ १२.३०.४४ ॥
ನಂತರ ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಹೇರಳ ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಅನೇಕ ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು.
12.30.45
उत्पाद्य च बहून्पुत्रान्कुलसतानकारिणः ।
कालेन महता राजन्कालधर्ममुपेयिवान् ॥ १२.३०.४५ ॥
ರಾಜನೇ, ವಂಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಅನೇಕ ಪುತ್ರರನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಬಹಳ ಕಾಲದ ನಂತರ ಅವನು ಕಾಲಧರ್ಮವನ್ನು (ಮರಣವನ್ನು) ಹೊಂದಿದನು.
12.30.46
स त्वं राजेन्द्र संजातं शोकमेकं निवर्तय ।
यथा त्वं केशवः प्राह व्यामश्च सुमहातपाः ॥ १२.३०.४६ ॥
ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದ ಆ ಒಂದು ದುಃಖವನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸು; ಕೇಶವನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮತ್ತು ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದಂತೆ.
12.30.47
पितृपैतामहं राज्यमास्थाय धुरमुद्वह ।
इष्ट्वा पुण्यैर्महायज्ञैरिष्टं लोकमवाप्स्यसि ॥ १२.३०.४७ ॥
ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾತನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರು; ಪುಣ್ಯದ ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ನೀನು ಇಷ್ಟಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.