മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.30.1
ततो राजा पाण्डुसुतो नारदं प्रत्यभाषत ।
भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि सुवर्णष्ठीविसंभवम् ॥ १२.३०.१ ॥
അപ്പോൾ പാണ്ടുവിന്റെ പുത്രനായ രാജാവ് നാരദനോട് പറഞ്ഞു: ഭഗവാനേ, സുവർണഷ്ഠീവിയുടെ ഉത്ഭവം കേൾക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
12.30.2
एवमुक्तस्तु स मुनिर्धर्मराजेन नारदः ।
आचचक्षे यथावृत्तं सुवर्णष्ठीविनं प्रति ॥ १२.३०.२ ॥
ധർമ്മരാജാവ് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, മുനിയായ നാരദൻ സുവർണഷ്ഠീവിയെക്കുറിച്ച് നടന്നതുപോലെ വിവരിച്ചു.
12.30.3
एवमेतन्महाबाहो यथाऽयं केशवोऽब्रवीत् ।
कार्यस्यास्य तु यच्छेषं तत्ते वक्ष्यामि पृच्छतः ॥ १२.३०.३ ॥
മഹാബാഹുവേ, ഈ കേശവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയാണിത്. എന്നാൽ ഈ കാര്യത്തിന്റെ ശേഷഭാഗം ചോദിക്കുന്ന നിന്നോട് ഞാൻ പറയാം.
12.30.4
अहं च पर्वतश्चैव स्वस्रीयो मे महाप्नुनिः ।
वस्तुकामावभिगतौ सृञ्जयं जयतां वरम् ॥ १२.३०.४ ॥
ഞാനും പർവതനും എന്റെ സഹോദരീപുത്രനായ മഹാ ആപ്നുനിയും വിജയികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സൃഞ്ജയന്റെ അടുത്ത് താമസത്തിനായി ചെന്നു.
12.30.5
तत्रावां पूजितौ तेन विधिदृष्टेन कर्मणा ।
सर्वकामैः सुविहितौ निवसावोऽस्य वेश्मनि ॥ १२.३०.५ ॥
അവിടെ അവൻ വിധിപ്രകാരമുള്ള കർമ്മങ്ങളാൽ ഞങ്ങളിരുവരെയും ആദരിച്ചു; എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റി നന്നായി ഒരുക്കി നൽകി, അവന്റെ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ താമസിച്ചു.
12.30.6
व्यतिक्रान्तासु वर्षासु समये गमनस्य च ।
पर्वतो मामुवाचेदं काले वचनमर्थवत् ॥ १२.३०.६ ॥
മഴക്കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്, പോകേണ്ട സമയമായപ്പോൾ, പർവതൻ ഉചിതസമയത്ത് അർത്ഥവത്തായ ഈ വാക്ക് എന്നോട് പറഞ്ഞു.
12.30.7
आवामस्य नरेन्द्रस्य गृहे परमपूजितौ ।
उषितौ समये ब्रह्मंस्तद्विचिन्तय सांप्रतम् ॥ १२.३०.७ ॥
ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ഈ രാജാവിന്റെ ഗൃഹത്തിൽ വളരെ ബഹുമാനിക്കപ്പെട്ട് കുറച്ചുകാലം താമസിച്ചു. ബ്രാഹ്മണാ, ഇപ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക.
12.30.8
ततोऽहमब्रुवं राजन्पर्वतं सुभदर्शनम् ।
सर्वमेतत्त्वयि विभो भागिनेयोपपद्यते ॥ १२.३०.८ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ ശുഭദർശനനായ പർവതനോട് പറഞ്ഞു, രാജാവേ. ഹേ വിഭോ, ഇതെല്ലാം നിനക്ക് സാധ്യമാണ്, സഹോദരീപുത്രാ.
12.30.9
वरेण च्छन्द्यतां राजा लभतां यद्यदिच्छति ।
आवयोस्तपसा सिद्धिं प्राप्नोतु यदि मन्यसे ॥ १२.३०.९ ॥
വരത്താൽ രാജാവിനോട് ചോദിക്കട്ടെ; അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും അവൻ നേടട്ടെ. നീ സമ്മതിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ തപസ്സിനാൽ അവൻ സിദ്ധി നേടട്ടെ.
12.30.10
तत आहूय राजानं सृञ्जयं जयतां वरम् ।
पर्वतोऽनुमतो वाक्यमुवाच कुरुपुङ्गव ॥ १२.३०.१० ॥
അപ്പോൾ ജേതാക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സൃഞ്ജയ രാജാവിനെ വിളിച്ച്, അനുമതി ലഭിച്ച് പർവതൻ ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു, കുരുശ്രേഷ്ഠാ.
12.30.11
प्रीतौ स्वो नृप सत्कारैर्भवदार्जवसंभृतैः ।
आवाभ्यामभ्यनुज्ञातो वरं नृवर चिन्तय ॥ १२.३०.११ ॥
രാജാവേ, നിന്റെ ഋജുത്വത്താൽ നിറഞ്ഞ സത്കാരങ്ങളാൽ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും സന്തുഷ്ടരായി. ഞങ്ങളാൽ അനുവദിക്കപ്പെട്ടവനായി, നരശ്രേഷ്ഠാ, ഒരു വരത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക.
12.30.12
देवानामविहिंसायां न भवेन्मानुषे क्षमम् ।
तद्गृहाण महाराज पूजार्हो नौ मतो भवान् ॥ १२.३०.१२ ॥
ദേവന്മാരുടെ അഹിംസയിൽ മനുഷ്യർക്ക് ഇത് യോഗ്യമല്ല. അതിനാൽ, മഹാരാജാവേ, സ്വീകരിക്കുക. നീ ഞങ്ങൾക്ക് ആരാധനാർഹനായി കരുതപ്പെടുന്നു.
12.30.13
प्रीतौ भवन्तौ यदि मे कृतमेतावता मम ।
एष एव परो लाभो निर्वृत्तो मे महाफलः ॥ १२.३०.१३ ॥
നിങ്ങൾ ഇരുവരും എന്നിൽ പ്രസന്നരാണെങ്കിൽ, എനിക്കായി ഇത്രമാത്രം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഇതുതന്നെ എനിക്കുള്ള പരമലാഭം; ഇത് എനിക്ക് മഹാഫലം നൽകി.
12.30.14
तमेवंवादिनं भूयः पर्वतः प्रत्यभाषत ।
शृणु राजन्सुसंकल्पं यत्ते हृदि चिरं स्थितम् ॥ १२.३०.१४ ॥
അങ്ങനെ സംസാരിച്ച അവനോട് പർവതമുനി വീണ്ടും മറുപടി പറഞ്ഞു: രാജാവേ, കേൾക്കുക; നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ദീർഘകാലമായി നിലനിൽക്കുന്ന ദൃഢസങ്കൽപ്പത്തെ കേൾക്കുക.
12.30.15
अभीप्ससि सुतं वीरं वीर्यवन्तं दृढव्रतम् ।
आयुष्मतं महाभागं देवराजसमद्युतिम् ॥ १२.३०.१५ ॥
വീരനും ശക്തനും ദൃഢവ്രതനും ദീർഘായുസ്സുള്ളവനും മഹാഭാഗ്യവാനും ദേവരാജനു തുല്യതേജസ്സുള്ളവനുമായ ഒരു പുത്രനെയാണ് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
12.30.16
भविष्यत्येष ते कामो न त्वायुष्मान्भविष्यति ।
देवराजाभिभूत्यर्थं संकल्पो ह्ये ते हृदि ॥ १२.३०.१६ ॥
നിന്റെ ഈ ആഗ്രഹം സഫലമാകും; എന്നാൽ അവൻ ദീർഘായുസ്സുള്ളവനാകില്ല. ദേവരാജനെ കീഴടക്കാൻ എന്ന സങ്കൽപ്പം നിന്റെ ഹൃദയത്തിലുണ്ട്.
12.30.17
सुवर्णष्ठीवनाच्चैव स्वर्णष्ठीवी भविष्यति ।
रक्ष्यश्च देवराजात्स देवराजसमद्युतिः ॥ १२.३०.१७ ॥
അവൻ സ്വർണ്ണം തുപ്പുന്നവനാകും; ദേവരാജനിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടവനാകും. അവൻ ദേവരാജനു തുല്യതേജസ്സുള്ളവനാകും.
12.30.18
तच्छ्रुत्वा सृञ्जयो वाक्यं पर्वतस्य महात्मनः ।
प्रसादयामास तदा नैतदेवं भवेदिति ॥ १२.३०.१८ ॥
മഹാത്മാവായ പർവതന്റെ ആ വാക്കു കേട്ട് സഞ്ജയൻ അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ സമാധാനിപ്പിച്ചു: 'ഇങ്ങനെ ആകരുതേ' എന്ന്.
12.30.19
आयुष्मान्मे भवेत्पुत्रो भवतोस्तपस मुन ।
न च तं पर्वतः किंचिदुवाचेन्द्रव्यपेक्षया ॥ १२.३०.१९ ॥
ഓ മുനേ, അങ്ങയുടെ തപസ്സിനാൽ എനിക്ക് ദീർഘായുസ്സുള്ള ഒരു പുത്രൻ ഉണ്ടാകട്ടെ. ആ പർവതമുനി ഇന്ദ്രനോട് തുല്യനായ പുത്രനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
12.30.20
तमहं नृपतिं दीनमब्रवं पुनरेव च ।
स्मर्तव्योऽस्मि महाराज दर्शयिष्यामि ते सुतम् ॥ १२.३०.२० ॥
ദുഃഖിതനായ ആ രാജാവിനോട് ഞാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "മഹാരാജാവേ, എന്നെ ഓർക്കുക; നിങ്ങളുടെ പുത്രനെ ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം."
12.30.21
अहं ते दयितं पुत्रं प्रेतराजवशं गतम् ।
पुनर्दास्यामि तद्रूपं मा शुचः पृथिवीपते ॥ १२.३०.२१ ॥
നിങ്ങളുടെ പ്രിയപുത്രൻ യമരാജന്റെ അധീനതയിലായി; അവനെ അതേ രൂപത്തിൽ ഞാൻ തിരികെ നൽകും. ഭൂപതേ, ദുഃഖിക്കരുത്.
12.30.22
एवमुक्त्वा तु नृपतिं प्रयातौ स्वो यथेप्सितम् ।
सृञ्जयश्च यथाकामं प्रविवेश स्वमन्दिरम् ॥ १२.३०.२२ ॥
രാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം അവർ ഇരുവരും ഇഷ്ടംപോലെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി; സൃഞ്ജയനും ഇഷ്ടംപോലെ തന്റെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു.
12.30.23
सृञ्जयस्याथ राजर्षेः कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
जज्ञे पुत्रो महावीर्यस्तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ १२.३०.२३ ॥
കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞ് ആ രാജർഷി സൃഞ്ജയന് മഹാവീര്യവാനായ ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു; തേജസ്സിനാൽ ജ്വലിക്കുന്നവനെപ്പോലെയായിരുന്നു അവൻ.
12.30.24
ववृधे स यथाकालं सरसीव महोत्पलम् ।
बभूव काञ्चनष्ठीवी यथार्थं नाम तस्य तत् ॥ १२.३०.२४ ॥
അവൻ യഥാകാലം ഒരു കുളത്തിലെ വലിയ താമരപോലെ വളർന്നു; അതിനാൽ അവന്റെ ആ പേര് അർത്ഥവത്തായി — അവൻ സ്വർണം തുപ്പുന്നവനായി.
12.30.25
तदद्भुततमं लोके पप्रथे कुरुसत्तम ।
बुबुधे तच्च देवेन्द्रो वरदानं मनीषिणोः ॥ १२.३०.२५ ॥
കുരുശ്രേഷ്ഠാ, ആ അത്യത്ഭുതമായ കാര്യം ലോകത്ത് പരന്നു; മനീഷികളുടെ ആ വരദാനം ദേവേന്ദ്രനും അറിഞ്ഞു.
12.30.26
ततः स्वाभिभवाद्भीतो बृहस्पतिमते स्थितः ।
कुमारस्यान्तरप्रेक्षी नित्यमेवाभ्यवर्तत ॥ १२.३०.२६ ॥
പിന്നീട് തന്റെ പരാജയഭയത്താൽ ബൃഹസ്പതിയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം നിന്ന്, കുമാരനിൽ അവസരം നോക്കി എപ്പോഴും അങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചു.
12.30.27
चोदयामास तद्वज्रं दिव्यास्रं मूर्तिमत्स्थ्रितम् ।
व्याघ्रो भूत्वा जहीमं त्वं राजपुत्रमिति प्रभो ॥ १२.३०.२७ ॥
ദിവ്യാസ്ത്രമായി മൂർത്തരൂപത്തിൽ നിന്ന ആ വജ്രത്തെ അവൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു: 'കടുവയായി ഈ രാജപുത്രനെ വധിക്കുക' എന്ന്, ഓ പ്രഭോ.
12.30.28
प्रवृद्धः किल वीर्येण मामेषोऽभिभविष्यति ।
सृञ्जयस्य सुतो वज्र यथैनं पर्वतोऽब्रवीत् ॥ १२.३०.२८ ॥
'ഇവൻ വീര്യത്താൽ വളർന്ന് എന്നെ തീർച്ചയായും കീഴടക്കും' — ഓ വജ്രമേ, സൃഞ്ജയപുത്രനെക്കുറിച്ച് പർവതം അവനോട് പറഞ്ഞതുപോലെ.
12.30.29
एवमुक्तस्तु शक्रेण वज्रः परपुरंजयः ।
कुमारमन्तरप्रेक्षी नित्यमेवान्वपद्यत ॥ १२.३०.२९ ॥
ശക്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശത്രുനഗരങ്ങളെ ജയിക്കുന്ന വജ്രം കുമാരനെ അവസരം നോക്കി എപ്പോഴും പിന്തുടർന്നു.
12.30.30
सृञ्जयोऽपि सुतं प्राप्य देवराजसमद्युतिम् ।
हृष्टः सान्तः पुरो राजा वननित्यो बभूव ह ॥ १२.३०.३० ॥
ദേവേന്ദ്രസമാനമായ ശോഭയുള്ള പുത്രനെ ലഭിച്ച് സൃഞ്ജയനും സന്തോഷിച്ചു; ആ രാജാവ് അന്തഃപുരത്തോടൊപ്പം എപ്പോഴും വനത്തിൽ വസിക്കുന്നവനായി.
12.30.31
ततो भागीरथीतीरे कदाचिन्निर्जने वने ।
धात्रीद्वितीयो बालः स क्रीडार्थं पर्यधावत ॥ १२.३०.३१ ॥
പിന്നീടൊരിക്കൽ ഭാഗീരഥീതീരത്തെ വിജനമായ കാട്ടിൽ, ധാത്രിയോടൊപ്പം ആ ബാലൻ കളിക്കാനായി ഓടി.
12.30.32
पञ्चवर्षकदेशीयो बालो नागेन्द्रविक्रमः ।
सहसोत्पतितं व्याघ्रमाससाद महाबलम् ॥ १२.३०.३२ ॥
അഞ്ചു വയസ്സുള്ള ആ ബാലൻ, ഗജേന്ദ്രന്റെ വിക്രമമുള്ളവൻ, പെട്ടെന്നു ചാടിവന്ന മഹാബലനായ കടുവയെ നേരിട്ടു.
12.30.33
स बालस्तेन निष्पिष्टो वेपमानो नृपात्मजः ।
व्यसुः पपात मेदिन्यां ततो धात्री विचुक्रुशे ॥ १२.३०.३३ ॥
ആ കടുവയാൽ ഞെരിക്കപ്പെട്ട ആ രാജകുമാരൻ വിറച്ചുകൊണ്ട് ജീവനറ്റ് ഭൂമിയിൽ വീണു; അപ്പോൾ ധാത്രി ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.
12.30.34
हत्वा तु राजपुत्रं स तत्रैवान्तरधीयत ।
शार्दूलो देवराजस्य माययान्तर्हितस्तदा ॥ १२.३०.३४ ॥
രാജകുമാരനെ കൊന്നശേഷം ആ കടുവ അവിടെത്തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമായി; ദേവരാജന്റെ മായയാൽ അത് മറഞ്ഞു.
12.30.35
धात्र्यास्तु निनदं श्रुत्वा रुदत्याः परमार्तवत् ।
अभ्यधावत तं देशं स्वयमेव महीपतिः ॥ १२.३०.३५ ॥
ധാത്രിയുടെ കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട്, അത്യധികം വേദനയോടെ, രാജാവുതന്നെ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് ഓടി.
12.30.36
स ददर्श शयानं तं गतासुं पीतशोणितम् ।
कुमारं विगतानन्दं निशाकरमिव च्युतम् ॥ १२.३०.३६ ॥
അവൻ ആ ബാലനെ കണ്ടു; ജീവനറ്റ്, രക്തം പുരണ്ട്, ആനന്ദമില്ലാതെ, വീണുപോയ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ അവൻ കിടന്നിരുന്നു.
12.30.37
स तमुत्सङ्गमारोप्य परिपीडितवक्षसम् ।
पुत्रं रुधिरसंसिक्तं पर्यदेवयदातुरः ॥ १२.३०.३७ ॥
നെഞ്ചു ഞെരിഞ്ഞമർന്ന്, രക്തത്തിൽ കുതിർന്ന ആ മകനെ മടിയിൽ വെച്ച് അവൻ വ്യസനത്തോടെ വിലപിച്ചു.
12.30.38
ततस्ता मातरस्तस्य रुदत्यः शोककर्शिताः ।
अभ्यधावन्त तं देशं यत्र राजा स सृञ्जयः ॥ १२.३०.३८ ॥
അപ്പോൾ ദുഃഖത്താൽ ക്ഷീണിച്ച്, കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന അവന്റെ ആ മാതാക്കൾ, സൃഞ്ജയ രാജാവ് ഇരിക്കുന്ന ആ സ്ഥലത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
12.30.39
ततः स राजा सस्मार मामेव गतमानसः ।
तदाऽहं चिन्तनं ज्ञात्वा गतवांस्तस्य दर्शनम् ॥ १२.३०.३९ ॥
അപ്പോൾ മനസ്സ് കലങ്ങിയ ആ രാജാവ് എന്നെത്തന്നെ ഓർത്തു. അപ്പോൾ അവന്റെ ചിന്ത അറിഞ്ഞ് ഞാൻ അവനെ കാണാൻ പോയി.
12.30.40
मयैतानि च वाक्यानि श्रावितः शोकलालसः ।
यानि ते यदुवीरेण कथितानि महीपते ॥ १२.३०.४० ॥
മഹീപതേ, യാദവവീരൻ നിന്നോടു പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ തന്നെ ഞാൻ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ അവനെ കേൾപ്പിച്ചു.
12.30.41
संजीवितश्चापि पुनर्वासवानुमते तदा ।
भवितव्यं तथा तच्च न तच्छक्यमतोऽन्यथा ॥ १२.३०.४१ ॥
ഇന്ദ്രന്റെ സമ്മതത്തോടെ അപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും ജീവൻ വീണ്ടെടുത്തു. അങ്ങനെ സംഭവിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; അല്ലാതെ അത് സാധ്യമല്ലായിരുന്നു.
12.30.42
तत ऊर्ध्वं कुमारस्तु स्वर्णष्ठीवी महायशाः ।
चित्तं प्रसादयामास पितृर्मातुश्च वीर्यवान् ॥ १२.३०.४२ ॥
അതിനുശേഷം, സ്വർണം തുപ്പുന്ന ആ മഹായശസ്വിയായ വീരകുമാരൻ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മനസ്സ് പ്രസാദിപ്പിച്ചു.
12.30.43
कारयामास राज्यं च पितरि स्वर्गते नृप ।
वर्षाणां शतमेकं च सहस्रं भीमविक्रमः ॥ १२.३०.४३ ॥
രാജാവേ, പിതാവ് സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ചശേഷം അവൻ രാജ്യം ഭരിച്ചു; ഭീമപരാക്രമിയായ അവൻ നൂറും ആയിരവും വർഷങ്ങൾ ഭരിച്ചു.
12.30.44
तत ईजे महायज्ञैर्बहुभिर्भूरिदक्षिणैः ।
तर्पयामास देवांश्च पितॄंश्चैव महाद्युतिः ॥ १२.३०.४४ ॥
പിന്നീട് ആ മഹാതേജസ്വി ധാരാളം ദക്ഷിണകളോടെ പല മഹായജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി ദേവന്മാരെയും പിതൃക്കളെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തി.
12.30.45
उत्पाद्य च बहून्पुत्रान्कुलसतानकारिणः ।
कालेन महता राजन्कालधर्ममुपेयिवान् ॥ १२.३०.४५ ॥
രാജാവേ, കുലപരമ്പര നിലനിർത്തുന്ന പല പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ച ശേഷം ദീർഘകാലത്തിനു ശേഷം അവൻ കാലധർമ്മത്തെ (മരണത്തെ) പ്രാപിച്ചു.
12.30.46
स त्वं राजेन्द्र संजातं शोकमेकं निवर्तय ।
यथा त्वं केशवः प्राह व्यामश्च सुमहातपाः ॥ १२.३०.४६ ॥
രാജേന്ദ്രാ, നിന്നിൽ ഉണർന്ന ആ ഒരു ശോകത്തെ മടക്കുക; കേശവൻ പറഞ്ഞതുപോലെയും മഹാതപസ്വിയായ വ്യാസൻ പറഞ്ഞതുപോലെയും.
12.30.47
पितृपैतामहं राज्यमास्थाय धुरमुद्वह ।
इष्ट्वा पुण्यैर्महायज्ञैरिष्टं लोकमवाप्स्यसि ॥ १२.३०.४७ ॥
പിതാവിന്റെയും പിതാമഹന്റെയും രാജ്യം ഏറ്റെടുത്ത് ഭാരം വഹിക്കുക; പുണ്യമഹായജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി നീ ഇഷ്ടലോകം പ്രാപിക്കും.