Mahābhārata · Adhyāya 12.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.30.1
ततो राजा पाण्डुसुतो नारदं प्रत्यभाषत ।
भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि सुवर्णष्ठीविसंभवम् ॥ १२.३०.१ ॥
Então o rei, filho de Pāṇḍu, dirigiu-se a Nārada: "Venerável senhor, desejo ouvir a origem daquele que cospe ouro."
12.30.2
एवमुक्तस्तु स मुनिर्धर्मराजेन नारदः ।
आचचक्षे यथावृत्तं सुवर्णष्ठीविनं प्रति ॥ १२.३०.२ ॥
Assim interrogado pelo rei do dharma, o sábio Nārada relatou o que acontecera a respeito do que cospe ouro.
12.30.3
एवमेतन्महाबाहो यथाऽयं केशवोऽब्रवीत् ।
कार्यस्यास्य तु यच्छेषं तत्ते वक्ष्यामि पृच्छतः ॥ १२.३०.३ ॥
"Assim é, ó de braços poderosos, como disse Keśava. Mas o restante deste assunto, eu te direi, a ti que perguntas."
12.30.4
अहं च पर्वतश्चैव स्वस्रीयो मे महाप्नुनिः ।
वस्तुकामावभिगतौ सृञ्जयं जयतां वरम् ॥ १२.३०.४ ॥
"Eu e Parvata, e o filho de minha irmã, o grande Āpnuni, desejando uma morada, fomos a Sṛñjaya, o melhor dos vencedores."
12.30.5
तत्रावां पूजितौ तेन विधिदृष्टेन कर्मणा ।
सर्वकामैः सुविहितौ निवसावोऽस्य वेश्मनि ॥ १२.३०.५ ॥
"Lá fomos ambos honrados por ele com os ritos prescritos pela regra, bem providos de todo desejo, e habitamos em sua casa."
12.30.6
व्यतिक्रान्तासु वर्षासु समये गमनस्य च ।
पर्वतो मामुवाचेदं काले वचनमर्थवत् ॥ १२.३०.६ ॥
"Quando as estações chuvosas passaram e chegou o tempo da partida, Parvata me disse, no momento certo, esta palavra cheia de sentido."
12.30.7
आवामस्य नरेन्द्रस्य गृहे परमपूजितौ ।
उषितौ समये ब्रह्मंस्तद्विचिन्तय सांप्रतम् ॥ १२.३०.७ ॥
Nós dois fomos muito honrados e permanecemos algum tempo na casa deste rei. Ó brâmane, agora considera isso.
12.30.8
ततोऽहमब्रुवं राजन्पर्वतं सुभदर्शनम् ।
सर्वमेतत्त्वयि विभो भागिनेयोपपद्यते ॥ १२.३०.८ ॥
Então eu disse a Parvata, de aparência auspiciosa: Ó rei, ó poderoso, tudo isto é possível para ti, sobrinho.
12.30.9
वरेण च्छन्द्यतां राजा लभतां यद्यदिच्छति ।
आवयोस्तपसा सिद्धिं प्राप्नोतु यदि मन्यसे ॥ १२.३०.९ ॥
Que se pergunte ao rei com um dom; que ele obtenha o que deseja. Se achares adequado, que ele alcance a realização pela nossa austeridade.
12.30.10
तत आहूय राजानं सृञ्जयं जयतां वरम् ।
पर्वतोऽनुमतो वाक्यमुवाच कुरुपुङ्गव ॥ १२.३०.१० ॥
Então, tendo chamado o rei Sṛñjaya, o melhor dos vencedores, e tendo sido permitido, Parvata proferiu estas palavras, ó touro dos Kuru.
12.30.11
प्रीतौ स्वो नृप सत्कारैर्भवदार्जवसंभृतैः ।
आवाभ्यामभ्यनुज्ञातो वरं नृवर चिन्तय ॥ १२.३०.११ ॥
Ó rei, nós dois estamos satisfeitos com tuas honras, cheias de retidão. Tendo sido permitido por nós, ó melhor dos homens, considera um dom.
12.30.12
देवानामविहिंसायां न भवेन्मानुषे क्षमम् ।
तद्गृहाण महाराज पूजार्हो नौ मतो भवान् ॥ १२.३०.१२ ॥
Entre os homens, não convém o que viola a não-nocividade dos deuses. Portanto, aceita, grande rei; ambos te consideramos digno de honra.
12.30.13
प्रीतौ भवन्तौ यदि मे कृतमेतावता मम ।
एष एव परो लाभो निर्वृत्तो मे महाफलः ॥ १२.३०.१३ ॥
Se vós dois estais satisfeitos comigo e fizestes isto por mim, este é o meu supremo ganho; para mim trouxe grande fruto.
12.30.14
तमेवंवादिनं भूयः पर्वतः प्रत्यभाषत ।
शृणु राजन्सुसंकल्पं यत्ते हृदि चिरं स्थितम् ॥ १२.३०.१४ ॥
Àquele que assim falava, o sábio da montanha respondeu de novo: Ouve, ó rei, a firme resolução que há muito habita o teu coração.
12.30.15
अभीप्ससि सुतं वीरं वीर्यवन्तं दृढव्रतम् ।
आयुष्मतं महाभागं देवराजसमद्युतिम् ॥ १२.३०.१५ ॥
Desejas um filho heroico, poderoso, firme no voto, longevo, muito afortunado e resplandecente como o rei dos deuses.
12.30.16
भविष्यत्येष ते कामो न त्वायुष्मान्भविष्यति ।
देवराजाभिभूत्यर्थं संकल्पो ह्ये ते हृदि ॥ १२.३०.१६ ॥
Este teu desejo se cumprirá, mas ele não será longevo; a resolução em teu coração é para vencer o rei dos deuses.
12.30.17
सुवर्णष्ठीवनाच्चैव स्वर्णष्ठीवी भविष्यति ।
रक्ष्यश्च देवराजात्स देवराजसमद्युतिः ॥ १२.३०.१७ ॥
Ele será aquele que cospe ouro; deve ser protegido do rei dos deuses, e será resplandecente como o rei dos deuses.
12.30.18
तच्छ्रुत्वा सृञ्जयो वाक्यं पर्वतस्य महात्मनः ।
प्रसादयामास तदा नैतदेवं भवेदिति ॥ १२.३०.१८ ॥
Ouvindo aquela fala do sábio magnânimo da montanha, Sañjaya então procurou apaziguá-lo, dizendo: «Que não seja assim».
12.30.19
आयुष्मान्मे भवेत्पुत्रो भवतोस्तपस मुन ।
न च तं पर्वतः किंचिदुवाचेन्द्रव्यपेक्षया ॥ १२.३०.१९ ॥
"Que eu tenha um filho de longa vida pela tua penitência, ó sábio." O sábio da montanha nada lhe disse sobre um filho igual a Indra.
12.30.20
तमहं नृपतिं दीनमब्रवं पुनरेव च ।
स्मर्तव्योऽस्मि महाराज दर्शयिष्यामि ते सुतम् ॥ १२.३०.२० ॥
Falei novamente àquele rei aflito: "Lembra-te de mim, grande rei; mostrar-te-ei o teu filho."
12.30.21
अहं ते दयितं पुत्रं प्रेतराजवशं गतम् ।
पुनर्दास्यामि तद्रूपं मा शुचः पृथिवीपते ॥ १२.३०.२१ ॥
Teu filho amado caiu sob o poder do senhor dos mortos; devolver-to-ei nessa mesma forma. Não te aflijas, senhor da terra.
12.30.22
एवमुक्त्वा तु नृपतिं प्रयातौ स्वो यथेप्सितम् ।
सृञ्जयश्च यथाकामं प्रविवेश स्वमन्दिरम् ॥ १२.३०.२२ ॥
Tendo dito isto ao rei, os dois partiram para o céu como desejavam, e Sañjaya também entrou em seu próprio palácio à vontade.
12.30.23
सृञ्जयस्याथ राजर्षेः कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
जज्ञे पुत्रो महावीर्यस्तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ १२.३०.२३ ॥
Passado algum tempo, nasceu ao rei-sábio Sṛñjaya um filho de grande valor, resplandecendo como se ardesse em esplendor.
12.30.24
ववृधे स यथाकालं सरसीव महोत्पलम् ।
बभूव काञ्चनष्ठीवी यथार्थं नाम तस्य तत् ॥ १२.३०.२४ ॥
Cresceu a seu tempo, como um grande lótus num lago, e o seu nome tornou-se verdadeiro ao seu sentido: era aquele que cuspia ouro.
12.30.25
तदद्भुततमं लोके पप्रथे कुरुसत्तम ।
बुबुधे तच्च देवेन्द्रो वरदानं मनीषिणोः ॥ १२.३०.२५ ॥
Ó melhor dos Kurus, aquele acontecimento maravilhoso espalhou-se pelo mundo, e também Indra, senhor dos deuses, tomou conhecimento do dom concedido aos sábios.
12.30.26
ततः स्वाभिभवाद्भीतो बृहस्पतिमते स्थितः ।
कुमारस्यान्तरप्रेक्षी नित्यमेवाभ्यवर्तत ॥ १२.३०.२६ ॥
Então, temendo a própria derrota, permaneceu sob o conselho de Bṛhaspati e, sempre atento a uma oportunidade contra o jovem Kumāra, continuou a agir assim.
12.30.27
चोदयामास तद्वज्रं दिव्यास्रं मूर्तिमत्स्थ्रितम् ।
व्याघ्रो भूत्वा जहीमं त्वं राजपुत्रमिति प्रभो ॥ १२.३०.२७ ॥
Ele incitou aquele raio, que estava ali encarnado como arma divina: «Torna-te tigre e mata este filho do rei, ó senhor».
12.30.28
प्रवृद्धः किल वीर्येण मामेषोऽभिभविष्यति ।
सृञ्जयस्य सुतो वज्र यथैनं पर्वतोऽब्रवीत् ॥ १२.३०.२८ ॥
«Crescido em força pelo seu valor, este me vencerá certamente», assim falou a montanha a ele, ó raio, sobre o filho de Sṛñjaya.
12.30.29
एवमुक्तस्तु शक्रेण वज्रः परपुरंजयः ।
कुमारमन्तरप्रेक्षी नित्यमेवान्वपद्यत ॥ १२.३०.२९ ॥
Quando Śakra assim falou, o raio, conquistador de cidades inimigas, sempre à espreita de uma oportunidade contra o jovem Kumāra, seguiu-o.
12.30.30
सृञ्जयोऽपि सुतं प्राप्य देवराजसमद्युतिम् ।
हृष्टः सान्तः पुरो राजा वननित्यो बभूव ह ॥ १२.३०.३० ॥
Também Sṛñjaya, tendo obtido um filho igual em esplendor ao rei dos deuses, alegrou-se; e o rei, com o seu harém, tornou-se aquele que sempre habitava na floresta.
12.30.31
ततो भागीरथीतीरे कदाचिन्निर्जने वने ।
धात्रीद्वितीयो बालः स क्रीडार्थं पर्यधावत ॥ १२.३०.३१ ॥
Então, certa vez, numa floresta deserta à margem do Bhāgīrathī, o menino correu para brincar, acompanhado de sua ama.
12.30.32
पञ्चवर्षकदेशीयो बालो नागेन्द्रविक्रमः ।
सहसोत्पतितं व्याघ्रमाससाद महाबलम् ॥ १२.३०.३२ ॥
O menino, de cinco anos e com a bravura de um senhor dos elefantes, encontrou-se de repente com um tigre poderoso que saltou.
12.30.33
स बालस्तेन निष्पिष्टो वेपमानो नृपात्मजः ।
व्यसुः पपात मेदिन्यां ततो धात्री विचुक्रुशे ॥ १२.३०.३३ ॥
Esmagado por ele, o príncipe trêmulo caiu sem vida ao chão, e então a ama gritou.
12.30.34
हत्वा तु राजपुत्रं स तत्रैवान्तरधीयत ।
शार्दूलो देवराजस्य माययान्तर्हितस्तदा ॥ १२.३०.३४ ॥
Depois de matar o filho do rei, o tigre desapareceu ali mesmo, oculto pela ilusão do rei dos deuses.
12.30.35
धात्र्यास्तु निनदं श्रुत्वा रुदत्याः परमार्तवत् ।
अभ्यधावत तं देशं स्वयमेव महीपतिः ॥ १२.३०.३५ ॥
Ouvindo o grito da ama que chorava em profunda angústia, o próprio rei correu para aquele lugar.
12.30.36
स ददर्श शयानं तं गतासुं पीतशोणितम् ।
कुमारं विगतानन्दं निशाकरमिव च्युतम् ॥ १२.३०.३६ ॥
Viu o menino jazendo sem vida, encharcado de sangue, sem alegria, como uma lua caída.
12.30.37
स तमुत्सङ्गमारोप्य परिपीडितवक्षसम् ।
पुत्रं रुधिरसंसिक्तं पर्यदेवयदातुरः ॥ १२.३०.३७ ॥
Colocando no colo o filho, com o peito esmagado e encharcado de sangue, o aflito lamentou-se.
12.30.38
ततस्ता मातरस्तस्य रुदत्यः शोककर्शिताः ।
अभ्यधावन्त तं देशं यत्र राजा स सृञ्जयः ॥ १२.३०.३८ ॥
Então suas mães, consumidas pela dor e chorando, correram para o lugar onde estava o rei Sṛñjaya.
12.30.39
ततः स राजा सस्मार मामेव गतमानसः ।
तदाऽहं चिन्तनं ज्ञात्वा गतवांस्तस्य दर्शनम् ॥ १२.३०.३९ ॥
Então o rei, com a mente perdida, lembrou-se apenas de mim; conhecendo seu pensamento, fui vê-lo.
12.30.40
मयैतानि च वाक्यानि श्रावितः शोकलालसः ।
यानि ते यदुवीरेण कथितानि महीपते ॥ १२.३०.४० ॥
Ó senhor da terra, as palavras que o herói dos Yadu te disse, eu as fiz ouvir a ele, que ansiava pelo luto.
12.30.41
संजीवितश्चापि पुनर्वासवानुमते तदा ।
भवितव्यं तथा तच्च न तच्छक्यमतोऽन्यथा ॥ १२.३०.४१ ॥
Com o consentimento de Vāsava, ele foi então trazido de volta à vida; tinha de acontecer assim, e não poderia ser de outro modo.
12.30.42
तत ऊर्ध्वं कुमारस्तु स्वर्णष्ठीवी महायशाः ।
चित्तं प्रसादयामास पितृर्मातुश्च वीर्यवान् ॥ १२.३०.४२ ॥
Depois, aquele jovem de grande fama, que cuspia ouro, poderoso como era, alegrou o coração de seu pai e de sua mãe.
12.30.43
कारयामास राज्यं च पितरि स्वर्गते नृप ।
वर्षाणां शतमेकं च सहस्रं भीमविक्रमः ॥ १२.३०.४३ ॥
Ó rei, quando seu pai partiu para o céu, ele conduziu o reino; de terrível valor, reinou por cem e mil anos.
12.30.44
तत ईजे महायज्ञैर्बहुभिर्भूरिदक्षिणैः ।
तर्पयामास देवांश्च पितॄंश्चैव महाद्युतिः ॥ १२.३०.४४ ॥
Então aquele de grande esplendor ofereceu muitos grandes sacrifícios com abundantes oferendas, e satisfez os deuses e os antepassados.
12.30.45
उत्पाद्य च बहून्पुत्रान्कुलसतानकारिणः ।
कालेन महता राजन्कालधर्ममुपेयिवान् ॥ १२.३०.४५ ॥
Ó rei, tendo gerado muitos filhos para continuar a linhagem, após longo tempo ele alcançou a lei do tempo, a morte.
12.30.46
स त्वं राजेन्द्र संजातं शोकमेकं निवर्तय ।
यथा त्वं केशवः प्राह व्यामश्च सुमहातपाः ॥ १२.३०.४६ ॥
Ó senhor dos reis, afasta essa única dor que surgiu em ti, como disse Keśava e como disse Vyāsa, o de grande austeridade.
12.30.47
पितृपैतामहं राज्यमास्थाय धुरमुद्वह ।
इष्ट्वा पुण्यैर्महायज्ञैरिष्टं लोकमवाप्स्यसि ॥ १२.३०.४७ ॥
Assume o reino herdado de teu pai e avô e carrega o fardo; tendo oferecido grandes sacrifícios meritórios, alcançarás o mundo desejado.