மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.30.1
ततो राजा पाण्डुसुतो नारदं प्रत्यभाषत ।
भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि सुवर्णष्ठीविसंभवम् ॥ १२.३०.१ ॥
பிறகு பாண்டுவின் மகனான அரசன் நாரதரிடம் கூறினான்: ஐயனே, பொன்னை உமிழ்பவனின் பிறப்பைக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.30.2
एवमुक्तस्तु स मुनिर्धर्मराजेन नारदः ।
आचचक्षे यथावृत्तं सुवर्णष्ठीविनं प्रति ॥ १२.३०.२ ॥
தர்மராஜன் இவ்வாறு கேட்டதும், முனிவர் நாரதர் பொன்னை உமிழ்பவனைப் பற்றி நடந்ததை அப்படியே விவரித்தார்.
12.30.3
एवमेतन्महाबाहो यथाऽयं केशवोऽब्रवीत् ।
कार्यस्यास्य तु यच्छेषं तत्ते वक्ष्यामि पृच्छतः ॥ १२.३०.३ ॥
மஹாபாகுவே, இந்த கேசவன் கூறியபடியே இது உள்ளது. ஆனால் இந்த விஷயத்தின் மீதமுள்ள பகுதியை, கேட்கும் உனக்கு நான் சொல்வேன்.
12.30.4
अहं च पर्वतश्चैव स्वस्रीयो मे महाप्नुनिः ।
वस्तुकामावभिगतौ सृञ्जयं जयतां वरम् ॥ १२.३०.४ ॥
நானும் பர்வதனும், என் சகோதரியின் மகனான மகா ஆப்னுனியும், தங்குவதற்கு விரும்பி வெற்றியாளர்களில் சிறந்த சृञ்ජயனிடம் சென்றோம்.
12.30.5
तत्रावां पूजितौ तेन विधिदृष्टेन कर्मणा ।
सर्वकामैः सुविहितौ निवसावोऽस्य वेश्मनि ॥ १२.३०.५ ॥
அங்கே அவன் விதிப்படியான சடங்குகளால் எங்களிருவரையும் வழிபட்டான்; எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேற்றப்பட்டு நன்கு உபசரிக்கப்பட்டு, அவனது இல்லத்தில் நாங்கள் வசித்தோம்.
12.30.6
व्यतिक्रान्तासु वर्षासु समये गमनस्य च ।
पर्वतो मामुवाचेदं काले वचनमर्थवत् ॥ १२.३०.६ ॥
மழைக் காலங்கள் கழிந்து, புறப்படும் காலம் வந்ததும், பர்வதன் காலத்திற்கேற்ற பொருள்நிறைந்த இந்தச் சொல்லை என்னிடம் கூறினான்.
12.30.7
आवामस्य नरेन्द्रस्य गृहे परमपूजितौ ।
उषितौ समये ब्रह्मंस्तद्विचिन्तय सांप्रतम् ॥ १२.३०.७ ॥
நாங்கள் இருவரும் இந்த மன்னனின் இல்லத்தில் மிகவும் கௌரவிக்கப்பட்டு சில காலம் தங்கியிருந்தோம். பிராமணரே, இப்போது அதைப் பற்றி சிந்தியுங்கள்.
12.30.8
ततोऽहमब्रुवं राजन्पर्वतं सुभदर्शनम् ।
सर्वमेतत्त्वयि विभो भागिनेयोपपद्यते ॥ १२.३०.८ ॥
அப்போது நான் நற்தோற்றமுடைய பர்வதரிடம் கூறினேன், அரசே. வல்லவனே, இவையனைத்தும் உன்னால் இயலும், சகோதரி மகனே.
12.30.9
वरेण च्छन्द्यतां राजा लभतां यद्यदिच्छति ।
आवयोस्तपसा सिद्धिं प्राप्नोतु यदि मन्यसे ॥ १२.३०.९ ॥
வரத்தால் அரசனிடம் கேட்கப்படட்டும்; அவன் எதை விரும்புகிறானோ அதை அடையட்டும். நீ சரியென்று கருதினால், எங்கள் தவத்தால் அவன் சித்தியை அடையட்டும்.
12.30.10
तत आहूय राजानं सृञ्जयं जयतां वरम् ।
पर्वतोऽनुमतो वाक्यमुवाच कुरुपुङ्गव ॥ १२.३०.१० ॥
அதன்பின் வெற்றியாளர்களில் சிறந்த அரசன் சிருஞ்சயனை அழைத்து, அனுமதி பெற்று பர்வதர் இந்த சொல்லை கூறினார், குருக்களின் காளையே.
12.30.11
प्रीतौ स्वो नृप सत्कारैर्भवदार्जवसंभृतैः ।
आवाभ्यामभ्यनुज्ञातो वरं नृवर चिन्तय ॥ १२.३०.११ ॥
அரசே, உன் நேர்மையால் நிறைந்த மரியாதைகளால் நாங்கள் இருவரும் மகிழ்ந்தோம். எங்களால் அனுமதிக்கப்பட்டவனாய், மனிதர்களில் சிறந்தவனே, ஒரு வரத்தைப் பற்றி சிந்தி.
12.30.12
देवानामविहिंसायां न भवेन्मानुषे क्षमम् ।
तद्गृहाण महाराज पूजार्हो नौ मतो भवान् ॥ १२.३०.१२ ॥
தேவர்களின் அகிம்சையில் மனிதருக்கு இது தகுதியானதல்ல. ஆகையால், மகாராஜனே, ஏற்றுக்கொள். நீ எங்களால் வணக்கத்திற்குரியவனாகக் கருதப்படுகிறாய்.
12.30.13
प्रीतौ भवन्तौ यदि मे कृतमेतावता मम ।
एष एव परो लाभो निर्वृत्तो मे महाफलः ॥ १२.३०.१३ ॥
நீங்கள் இருவரும் என்மேல் மகிழ்ச்சியுற்றிருந்தால், எனக்காக இவ்வளவு செய்திருந்தால், இதுவே எனக்கு உயர்ந்த லாபம்; இது எனக்கு மிகுந்த பலனைத் தந்தது.
12.30.14
तमेवंवादिनं भूयः पर्वतः प्रत्यभाषत ।
शृणु राजन्सुसंकल्पं यत्ते हृदि चिरं स्थितम् ॥ १२.३०.१४ ॥
இவ்வாறு பேசியவனிடம் மலை முனிவர் மீண்டும் பதிலளித்தார்: அரசே, கேள்; உன் இதயத்தில் நீண்ட காலமாக நிலைத்திருக்கும் உறுதியான சங்கல்பத்தைக் கேள்.
12.30.15
अभीप्ससि सुतं वीरं वीर्यवन्तं दृढव्रतम् ।
आयुष्मतं महाभागं देवराजसमद्युतिम् ॥ १२.३०.१५ ॥
நீ வீரனும், வலிமையுள்ளவனும், உறுதிவிரதம் கொண்டவனும், நீண்ட ஆயுள் உள்ளவனும், மிகுந்த பாக்கியமுள்ளவனும், தேவராஜனின் ஒளிக்கு ஒத்தவனுமான ஒரு மகனை விரும்புகிறாய்.
12.30.16
भविष्यत्येष ते कामो न त्वायुष्मान्भविष्यति ।
देवराजाभिभूत्यर्थं संकल्पो ह्ये ते हृदि ॥ १२.३०.१६ ॥
உன் இந்த விருப்பம் நிறைவேறும்; ஆனால் அவன் நீண்ட ஆயுள் உள்ளவனாக இருக்கமாட்டான். தேவராஜனை வெல்வதற்காக ஒரு மகன் வேண்டும் என்ற சங்கல்பம் உன் இதயத்தில் உள்ளது.
12.30.17
सुवर्णष्ठीवनाच्चैव स्वर्णष्ठीवी भविष्यति ।
रक्ष्यश्च देवराजात्स देवराजसमद्युतिः ॥ १२.३०.१७ ॥
அவன் தங்கம் உமிழ்பவனாக இருப்பான்; தேவராஜனிடமிருந்து பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவனாக இருப்பான். அவன் தேவராஜனுக்கு ஒத்த ஒளியுடையவனாக இருப்பான்.
12.30.18
तच्छ्रुत्वा सृञ्जयो वाक्यं पर्वतस्य महात्मनः ।
प्रसादयामास तदा नैतदेवं भवेदिति ॥ १२.३०.१८ ॥
மகாத்மாவாகிய மலை முனிவரின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, சஞ்சயன் அப்போது அவரைச் சமாதானப்படுத்தினான்: 'இவ்வாறு ஆகாதிருக்கட்டும்' என்று.
12.30.19
आयुष्मान्मे भवेत्पुत्रो भवतोस्तपस मुन ।
न च तं पर्वतः किंचिदुवाचेन्द्रव्यपेक्षया ॥ १२.३०.१९ ॥
முனியே, உங்கள் தவத்தால் எனக்கு நீண்ட ஆயுளுள்ள மகன் உண்டாகட்டும். அந்த மலைமுனிவர் இந்திரனுக்கு ஒப்பான மகனைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை.
12.30.20
तमहं नृपतिं दीनमब्रवं पुनरेव च ।
स्मर्तव्योऽस्मि महाराज दर्शयिष्यामि ते सुतम् ॥ १२.३०.२० ॥
துக்கத்தில் இருந்த அந்த அரசனிடம் நான் மீண்டும் சொன்னேன்: "மகாராஜனே, என்னை நினைவில் வையுங்கள்; உங்களுக்கு உங்கள் மகனைக் காட்டுவேன்."
12.30.21
अहं ते दयितं पुत्रं प्रेतराजवशं गतम् ।
पुनर्दास्यामि तद्रूपं मा शुचः पृथिवीपते ॥ १२.३०.२१ ॥
உங்கள் அன்பு மகன் யமராஜனின் ஆளுகைக்குள் சென்றுவிட்டான்; அவனை அதே உருவத்தில் மீண்டும் தருவேன். பூமிபதியே, துக்கப்படாதீர்கள்.
12.30.22
एवमुक्त्वा तु नृपतिं प्रयातौ स्वो यथेप्सितम् ।
सृञ्जयश्च यथाकामं प्रविवेश स्वमन्दिरम् ॥ १२.३०.२२ ॥
அரசனிடம் இவ்வாறு சொன்னபின், அவ்விருவரும் தங்கள் விருப்பப்படி சொர்க்கத்திற்குச் சென்றனர்; சஞ்சயனும் தன் விருப்பப்படி தன் மாளிகைக்குள் நுழைந்தான்.
12.30.23
सृञ्जयस्याथ राजर्षेः कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
जज्ञे पुत्रो महावीर्यस्तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ १२.३०.२३ ॥
சிறிது காலத்திற்குப் பின் அந்த ராஜரிஷி சஞ்சயனுக்கு மிகுந்த வீரியமுள்ள ஒரு மகன் பிறந்தான்; அவன் தேஜஸால் ஒளிர்வது போலிருந்தான்.
12.30.24
ववृधे स यथाकालं सरसीव महोत्पलम् ।
बभूव काञ्चनष्ठीवी यथार्थं नाम तस्य तत् ॥ १२.३०.२४ ॥
அவன் காலப்போக்கில் ஒரு குளத்தில் வளரும் பெரிய தாமரை போல வளர்ந்தான்; அதனால் அவனுடைய அந்தப் பெயர் பொருத்தமானதாயிற்று — அவன் பொன்னை உமிழ்பவன் ஆனான்.
12.30.25
तदद्भुततमं लोके पप्रथे कुरुसत्तम ।
बुबुधे तच्च देवेन्द्रो वरदानं मनीषिणोः ॥ १२.३०.२५ ॥
குருசிரேஷ்டரே, அந்த மிக அற்புதமான செய்தி உலகெங்கும் பரவியது; ஞானிகளின் அந்த வரதானத்தை தேவேந்திரனும் அறிந்துகொண்டான்.
12.30.26
ततः स्वाभिभवाद्भीतो बृहस्पतिमते स्थितः ।
कुमारस्यान्तरप्रेक्षी नित्यमेवाभ्यवर्तत ॥ १२.३०.२६ ॥
பின்னர் தன் தோல்வியின் அச்சத்தால், பிருஹஸ்பதியின் ஆலோசனையின்படி நின்று, குமாரனிடத்தில் வாய்ப்பை நோக்கியபடி எப்போதும் அவ்வாறே செயல்பட்டான்.
12.30.27
चोदयामास तद्वज्रं दिव्यास्रं मूर्तिमत्स्थ्रितम् ।
व्याघ्रो भूत्वा जहीमं त्वं राजपुत्रमिति प्रभो ॥ १२.३०.२७ ॥
அந்த வஜ்ரத்தை—தெய்வீக அஸ்திரமாய் உருவம் கொண்டு நின்றதை—அவன் தூண்டினான்: 'புலியாக மாறி இந்த அரசகுமாரனை வீழ்த்து' என்று, ஓ பிரபுவே.
12.30.28
प्रवृद्धः किल वीर्येण मामेषोऽभिभविष्यति ।
सृञ्जयस्य सुतो वज्र यथैनं पर्वतोऽब्रवीत् ॥ १२.३०.२८ ॥
'இவன் வலிமையால் வளர்ந்து என்னை நிச்சயமாக வெல்வான்' — ஓ வஜ்ரமே, சிருஞ்சயனின் மகனைப் பற்றி மலை அவனிடம் சொன்னது போல.
12.30.29
एवमुक्तस्तु शक्रेण वज्रः परपुरंजयः ।
कुमारमन्तरप्रेक्षी नित्यमेवान्वपद्यत ॥ १२.३०.२९ ॥
சக்கிரனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பிறகு, எதிரிகளின் நகரங்களை வெல்லும் வஜ்ரம் குமாரனை வாய்ப்பு பார்த்தபடி எப்போதும் பின்தொடர்ந்தது.
12.30.30
सृञ्जयोऽपि सुतं प्राप्य देवराजसमद्युतिम् ।
हृष्टः सान्तः पुरो राजा वननित्यो बभूव ह ॥ १२.३०.३० ॥
சிருஞ்சயனும் தேவராஜனுக்கு இணையான ஒளியுடைய மகனைப் பெற்று மகிழ்ந்தான்; அரசன் அந்தப்புரத்தோடு எப்போதும் வனத்தில் வசிப்பவனானான்.
12.30.31
ततो भागीरथीतीरे कदाचिन्निर्जने वने ।
धात्रीद्वितीयो बालः स क्रीडार्थं पर्यधावत ॥ १२.३०.३१ ॥
பின்பு ஒருமுறை பாகீரதி கரையில், ஆளரவமற்ற காட்டில், செவிலித்தாயுடன் அந்தச் சிறுவன் விளையாட்டுக்காக ஓடினான்.
12.30.32
पञ्चवर्षकदेशीयो बालो नागेन्द्रविक्रमः ।
सहसोत्पतितं व्याघ्रमाससाद महाबलम् ॥ १२.३०.३२ ॥
ஐந்து வயதுச் சிறுவன், யானைத் தலைவனின் வீரம் கொண்டவன், திடீரெனப் பாய்ந்து வந்த மாபெரும் புலியை எதிர்கொண்டான்.
12.30.33
स बालस्तेन निष्पिष्टो वेपमानो नृपात्मजः ।
व्यसुः पपात मेदिन्यां ततो धात्री विचुक्रुशे ॥ १२.३०.३३ ॥
அந்தப் புலியால் நசுக்கப்பட்ட அந்த அரச குமாரன் நடுங்கியபடி உயிரற்று நிலத்தில் வீழ்ந்தான்; அப்போது செவிலி கதறினாள்.
12.30.34
हत्वा तु राजपुत्रं स तत्रैवान्तरधीयत ।
शार्दूलो देवराजस्य माययान्तर्हितस्तदा ॥ १२.३०.३४ ॥
அரச குமாரனைக் கொன்றதும் அந்தப் புலி அங்கேயே மறைந்தது; அப்போது தேவராஜனின் மாயையால் அது மறைந்துபோனது.
12.30.35
धात्र्यास्तु निनदं श्रुत्वा रुदत्याः परमार्तवत् ।
अभ्यधावत तं देशं स्वयमेव महीपतिः ॥ १२.३०.३५ ॥
செவிலியின் அழுகைக் குரலைக் கேட்டு, மிகுந்த துயருடன், அரசனே அந்த இடத்தை நோக்கி ஓடினான்.
12.30.36
स ददर्श शयानं तं गतासुं पीतशोणितम् ।
कुमारं विगतानन्दं निशाकरमिव च्युतम् ॥ १२.३०.३६ ॥
அவன் அந்தச் சிறுவனைக் கண்டான்; உயிரற்று, இரத்தம் குடித்தவனாய், மகிழ்ச்சியற்று, விழுந்த சந்திரனைப் போல் கிடந்தான்.
12.30.37
स तमुत्सङ्गमारोप्य परिपीडितवक्षसम् ।
पुत्रं रुधिरसंसिक्तं पर्यदेवयदातुरः ॥ १२.३०.३७ ॥
அவன் நெஞ்சு நசுக்கப்பட்டு இரத்தத்தில் நனைந்திருந்த அந்த மகனைத் தன் மடியில் வைத்து, துயருற்று புலம்பினான்.
12.30.38
ततस्ता मातरस्तस्य रुदत्यः शोककर्शिताः ।
अभ्यधावन्त तं देशं यत्र राजा स सृञ्जयः ॥ १२.३०.३८ ॥
பின்னர் துயரால் மெலிந்து அழுதுகொண்டிருந்த அவனுடைய அந்தத் தாய்மார்கள் சிருஞ்சய மன்னன் இருந்த அந்த இடத்தை நோக்கி விரைந்தனர்.
12.30.39
ततः स राजा सस्मार मामेव गतमानसः ।
तदाऽहं चिन्तनं ज्ञात्वा गतवांस्तस्य दर्शनम् ॥ १२.३०.३९ ॥
பின்னர் மனம் சிதறிய அந்த மன்னன் என்னையே நினைத்தான். அப்போது அவனுடைய எண்ணத்தை அறிந்து நான் அவனைக் காணச் சென்றேன்.
12.30.40
मयैतानि च वाक्यानि श्रावितः शोकलालसः ।
यानि ते यदुवीरेण कथितानि महीपते ॥ १२.३०.४० ॥
மன்னனே, யாதவ வீரர் உமக்குச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளையே நான் துயரில் ஆழ்ந்திருந்த அவனுக்குக் கேட்கச் செய்தேன்.
12.30.41
संजीवितश्चापि पुनर्वासवानुमते तदा ।
भवितव्यं तथा तच्च न तच्छक्यमतोऽन्यथा ॥ १२.३०.४१ ॥
இந்திரனின் சம்மதத்தால் அப்போது அவன் மீண்டும் உயிர் பெற்றான். அது நிகழ வேண்டியதாக இருந்தது; அது வேறுவிதமாக நடக்க இயலாததாக இருந்தது.
12.30.42
तत ऊर्ध्वं कुमारस्तु स्वर्णष्ठीवी महायशाः ।
चित्तं प्रसादयामास पितृर्मातुश्च वीर्यवान् ॥ १२.३०.४२ ॥
அதன் பின்னர், பொன்னை உமிழ்ந்த அந்தப் பெரும் புகழ் வாய்ந்த வீரக் குமாரன் தன் தந்தையின், தாயின் மனதைக் மகிழ்வித்தான்.
12.30.43
कारयामास राज्यं च पितरि स्वर्गते नृप ।
वर्षाणां शतमेकं च सहस्रं भीमविक्रमः ॥ १२.३०.४३ ॥
அரசே, தந்தை சொர்க்கம் சென்ற பின் அவன் அரசை ஆண்டான்; பயங்கரப் பராக்கிரமமுடைய அவன் நூறும் ஆயிரமும் ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தான்.
12.30.44
तत ईजे महायज्ञैर्बहुभिर्भूरिदक्षिणैः ।
तर्पयामास देवांश्च पितॄंश्चैव महाद्युतिः ॥ १२.३०.४४ ॥
பின்னர் அந்த மகா ஒளியுடையவன் மிகுந்த தக்षिणைகளுடன் பல பெரிய யாகங்களைச் செய்து தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் திருப்திப்படுத்தினான்.
12.30.45
उत्पाद्य च बहून्पुत्रान्कुलसतानकारिणः ।
कालेन महता राजन्कालधर्ममुपेयिवान् ॥ १२.३०.४५ ॥
அரசே, குலத்தை நிலைநிறுத்தும் பல மகன்களைப் பெற்ற பின், நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவன் காலதர்மத்தை அடைந்தான்.
12.30.46
स त्वं राजेन्द्र संजातं शोकमेकं निवर्तय ।
यथा त्वं केशवः प्राह व्यामश्च सुमहातपाः ॥ १२.३०.४६ ॥
அரசர்களின் அரசே, உன்னுள் எழுந்த அந்த ஒரு துயரத்தைத் திருப்பிவிடு; கேசவன் சொன்னதுபோலவும், மகா தவசியான வியாசரும் சொன்னதுபோலவும்.
12.30.47
पितृपैतामहं राज्यमास्थाय धुरमुद्वह ।
इष्ट्वा पुण्यैर्महायज्ञैरिष्टं लोकमवाप्स्यसि ॥ १२.३०.४७ ॥
தந்தை, பாட்டனின் அரசைப் பற்றிக்கொண்டு பொறுப்பைச் சுமப்பாயாக; புண்ணிய மகா யாகங்களைச் செய்து இஷ்ட லோகத்தை அடைவாய்.