Mahābhārata · Adhyāya 12.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.30.1
ततो राजा पाण्डुसुतो नारदं प्रत्यभाषत ।
भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि सुवर्णष्ठीविसंभवम् ॥ १२.३०.१ ॥
Da sprach der König, Pāṇḍus Sohn, zu Nārada: "Ehrwürdiger Herr, ich wünsche die Herkunft des Goldspuckers zu hören."
12.30.2
एवमुक्तस्तु स मुनिर्धर्मराजेन नारदः ।
आचचक्षे यथावृत्तं सुवर्णष्ठीविनं प्रति ॥ १२.३०.२ ॥
So angesprochen vom König des Dharma, berichtete der Weise Nārada, wie es sich mit dem Goldspucker verhalten hatte.
12.30.3
एवमेतन्महाबाहो यथाऽयं केशवोऽब्रवीत् ।
कार्यस्यास्य तु यच्छेषं तत्ते वक्ष्यामि पृच्छतः ॥ १२.३०.३ ॥
"So ist es, o Starkarmiger, wie Keśava gesagt hat. Den Rest dieser Angelegenheit aber will ich dir sagen, der du fragst."
12.30.4
अहं च पर्वतश्चैव स्वस्रीयो मे महाप्नुनिः ।
वस्तुकामावभिगतौ सृञ्जयं जयतां वरम् ॥ १२.३०.४ ॥
"Ich und Parvata und der Sohn meiner Schwester, der große Āpnuni, gingen, eine Wohnstatt begehrend, zu Sṛñjaya, dem besten der Sieger."
12.30.5
तत्रावां पूजितौ तेन विधिदृष्टेन कर्मणा ।
सर्वकामैः सुविहितौ निवसावोऽस्य वेश्मनि ॥ १२.३०.५ ॥
"Dort wurden wir beide von ihm mit den vorschriftsmäßigen Riten geehrt, mit allem Wunsch wohl versorgt, und wir wohnten in seinem Haus."
12.30.6
व्यतिक्रान्तासु वर्षासु समये गमनस्य च ।
पर्वतो मामुवाचेदं काले वचनमर्थवत् ॥ १२.३०.६ ॥
"Als die Regenzeiten vorüber waren und die Zeit des Aufbruchs kam, sprach Parvata zu mir zur rechten Zeit dieses bedeutsame Wort."
12.30.7
आवामस्य नरेन्द्रस्य गृहे परमपूजितौ ।
उषितौ समये ब्रह्मंस्तद्विचिन्तय सांप्रतम् ॥ १२.३०.७ ॥
Wir beide wurden hoch geehrt und weilten eine Zeit lang im Haus dieses Königs. O Brahmane, bedenke nun dies.
12.30.8
ततोऽहमब्रुवं राजन्पर्वतं सुभदर्शनम् ।
सर्वमेतत्त्वयि विभो भागिनेयोपपद्यते ॥ १२.३०.८ ॥
Da sprach ich zu Parvata, dem Glückverheißenden: O König, o Mächtiger, dies alles ist dir möglich, Neffe.
12.30.9
वरेण च्छन्द्यतां राजा लभतां यद्यदिच्छति ।
आवयोस्तपसा सिद्धिं प्राप्नोतु यदि मन्यसे ॥ १२.३०.९ ॥
Der König möge mit einer Gabe befragt werden; er erlange, was immer er begehrt. Wenn du es für richtig hältst, möge er durch unsere Askese Vollendung erlangen.
12.30.10
तत आहूय राजानं सृञ्जयं जयतां वरम् ।
पर्वतोऽनुमतो वाक्यमुवाच कुरुपुङ्गव ॥ १२.३०.१० ॥
Dann rief Parvata, nachdem er die Erlaubnis erhalten hatte, den König Sṛñjaya, den Besten der Sieger, und sprach diese Worte, o Stier der Kuru.
12.30.11
प्रीतौ स्वो नृप सत्कारैर्भवदार्जवसंभृतैः ।
आवाभ्यामभ्यनुज्ञातो वरं नृवर चिन्तय ॥ १२.३०.११ ॥
O König, wir beide sind erfreut über deine Ehrungen, erfüllt von Redlichkeit. Mit unserer Erlaubnis, o Bester der Menschen, bedenke eine Gabe.
12.30.12
देवानामविहिंसायां न भवेन्मानुषे क्षमम् ।
तद्गृहाण महाराज पूजार्हो नौ मतो भवान् ॥ १२.३०.१२ ॥
Unter den Menschen ziemt sich nicht, was der Gewaltlosigkeit der Götter zuwiderläuft. Darum nimm es an, großer König; wir beide halten dich für ehrenwert.
12.30.13
प्रीतौ भवन्तौ यदि मे कृतमेतावता मम ।
एष एव परो लाभो निर्वृत्तो मे महाफलः ॥ १२.३०.१३ ॥
Wenn ihr beide mit mir zufrieden seid und mir so viel getan habt, so ist dies mein höchster Gewinn; für mich hat es eine große Frucht getragen.
12.30.14
तमेवंवादिनं भूयः पर्वतः प्रत्यभाषत ।
शृणु राजन्सुसंकल्पं यत्ते हृदि चिरं स्थितम् ॥ १२.३०.१४ ॥
Dem, der so sprach, antwortete der Bergweise wieder: Höre, o König, den festen Entschluss, der lange in deinem Herzen geweilt hat.
12.30.15
अभीप्ससि सुतं वीरं वीर्यवन्तं दृढव्रतम् ।
आयुष्मतं महाभागं देवराजसमद्युतिम् ॥ १२.३०.१५ ॥
Du wünschst dir einen Sohn, der heldenhaft, mächtig, fest im Gelübde, langlebig, hochbegnadet und strahlend wie der König der Götter ist.
12.30.16
भविष्यत्येष ते कामो न त्वायुष्मान्भविष्यति ।
देवराजाभिभूत्यर्थं संकल्पो ह्ये ते हृदि ॥ १२.३०.१६ ॥
Dieser dein Wunsch wird sich erfüllen, doch er wird nicht langlebig sein; der Entschluss in deinem Herzen ist, den König der Götter zu überwältigen.
12.30.17
सुवर्णष्ठीवनाच्चैव स्वर्णष्ठीवी भविष्यति ।
रक्ष्यश्च देवराजात्स देवराजसमद्युतिः ॥ १२.३०.१७ ॥
Er wird einer sein, der Gold speit; er muss vor dem König der Götter geschützt werden, und er wird strahlend sein wie der König der Götter.
12.30.18
तच्छ्रुत्वा सृञ्जयो वाक्यं पर्वतस्य महात्मनः ।
प्रसादयामास तदा नैतदेवं भवेदिति ॥ १२.३०.१८ ॥
Als Sañjaya jene Rede des hochsinnigen Bergweisen hörte, suchte er ihn nun zu besänftigen und sprach: „Möge es nicht so sein.“
12.30.19
आयुष्मान्मे भवेत्पुत्रो भवतोस्तपस मुन ।
न च तं पर्वतः किंचिदुवाचेन्द्रव्यपेक्षया ॥ १२.३०.१९ ॥
„Möge mir durch deine Askese ein langlebiger Sohn geschenkt werden, o Weiser.“ Der Bergweise sagte ihm nichts über einen Sohn, der Indra gleiche.
12.30.20
तमहं नृपतिं दीनमब्रवं पुनरेव च ।
स्मर्तव्योऽस्मि महाराज दर्शयिष्यामि ते सुतम् ॥ १२.३०.२० ॥
Zu diesem trauernden König sprach ich wieder: „Denke an mich, großer König; ich werde dir deinen Sohn zeigen.“
12.30.21
अहं ते दयितं पुत्रं प्रेतराजवशं गतम् ।
पुनर्दास्यामि तद्रूपं मा शुचः पृथिवीपते ॥ १२.३०.२१ ॥
Dein geliebter Sohn ist in die Gewalt des Totenkönigs geraten; ich werde ihn dir in genau dieser Gestalt zurückgeben. Trauere nicht, Herr der Erde.
12.30.22
एवमुक्त्वा तु नृपतिं प्रयातौ स्वो यथेप्सितम् ।
सृञ्जयश्च यथाकामं प्रविवेश स्वमन्दिरम् ॥ १२.३०.२२ ॥
Nachdem sie dies dem König gesagt hatten, begaben sich die beiden nach Belieben in den Himmel, und auch Sañjaya trat nach Belieben in seinen eigenen Palast ein.
12.30.23
सृञ्जयस्याथ राजर्षेः कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
जज्ञे पुत्रो महावीर्यस्तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ १२.३०.२३ ॥
Nach einiger Zeit wurde dem königlichen Weisen Sṛñjaya ein Sohn von großer Tapferkeit geboren, der gleichsam von Glanz erstrahlte.
12.30.24
ववृधे स यथाकालं सरसीव महोत्पलम् ।
बभूव काञ्चनष्ठीवी यथार्थं नाम तस्य तत् ॥ १२.३०.२४ ॥
Er wuchs zu seiner Zeit heran wie eine große Lotusblüte in einem See, und sein Name wurde seinem Sinn gemäß: Er war einer, der Gold ausspuckte.
12.30.25
तदद्भुततमं लोके पप्रथे कुरुसत्तम ।
बुबुधे तच्च देवेन्द्रो वरदानं मनीषिणोः ॥ १२.३०.२५ ॥
O Bester der Kurus, dieses überaus wundersame Ereignis verbreitete sich in der Welt, und auch Indra, der Herr der Götter, erfuhr von der Gabe an die Weisen.
12.30.26
ततः स्वाभिभवाद्भीतो बृहस्पतिमते स्थितः ।
कुमारस्यान्तरप्रेक्षी नित्यमेवाभ्यवर्तत ॥ १२.३०.२६ ॥
Dann, aus Furcht vor der eigenen Niederlage, blieb er dem Rat des Bṛhaspati verhaftet und, stets nach einer Gelegenheit gegen den Jüngling Kumāra spähend, verfuhr er weiterhin so.
12.30.27
चोदयामास तद्वज्रं दिव्यास्रं मूर्तिमत्स्थ्रितम् ।
व्याघ्रो भूत्वा जहीमं त्वं राजपुत्रमिति प्रभो ॥ १२.३०.२७ ॥
Er trieb jenen Donnerkeil an, der dort verkörpert als göttliche Waffe stand: »Werde zum Tiger und erschlage diesen Königssohn, o Herr!«
12.30.28
प्रवृद्धः किल वीर्येण मामेषोऽभिभविष्यति ।
सृञ्जयस्य सुतो वज्र यथैनं पर्वतोऽब्रवीत् ॥ १२.३०.२८ ॥
»Durch seine Tapferkeit erstarkt, wird dieser mich gewiss überwältigen«, so sprach der Berg zu ihm, o Donnerkeil, über den Sohn des Sṛñjaya.
12.30.29
एवमुक्तस्तु शक्रेण वज्रः परपुरंजयः ।
कुमारमन्तरप्रेक्षी नित्यमेवान्वपद्यत ॥ १२.३०.२९ ॥
Als Śakra so gesprochen hatte, verfolgte der Donnerkeil, Bezwinger feindlicher Städte, unablässig den Jüngling Kumāra und spähte nach einer Gelegenheit.
12.30.30
सृञ्जयोऽपि सुतं प्राप्य देवराजसमद्युतिम् ।
हृष्टः सान्तः पुरो राजा वननित्यो बभूव ह ॥ १२.३०.३० ॥
Auch Sṛñjaya freute sich, nachdem er einen Sohn von gleicher Strahlkraft wie der König der Götter erlangt hatte; und der König wurde mit seinem Frauengemach ein stets im Walde Wohnender.
12.30.31
ततो भागीरथीतीरे कदाचिन्निर्जने वने ।
धात्रीद्वितीयो बालः स क्रीडार्थं पर्यधावत ॥ १२.३०.३१ ॥
Dann lief der Knabe einst im einsamen Wald am Ufer der Bhāgīrathī zum Spielen umher, mit seiner Amme an seiner Seite.
12.30.32
पञ्चवर्षकदेशीयो बालो नागेन्द्रविक्रमः ।
सहसोत्पतितं व्याघ्रमाससाद महाबलम् ॥ १२.३०.३२ ॥
Der Knabe, fünf Jahre alt und mit der Tapferkeit eines Elefantenfürsten, stieß plötzlich auf einen mächtigen Tiger, der hervorsprang.
12.30.33
स बालस्तेन निष्पिष्टो वेपमानो नृपात्मजः ।
व्यसुः पपात मेदिन्यां ततो धात्री विचुक्रुशे ॥ १२.३०.३३ ॥
Von ihm zermalmt, fiel der zitternde Prinz leblos zu Boden; da schrie die Amme laut auf.
12.30.34
हत्वा तु राजपुत्रं स तत्रैवान्तरधीयत ।
शार्दूलो देवराजस्य माययान्तर्हितस्तदा ॥ १२.३०.३४ ॥
Nachdem er den Königssohn getötet hatte, verschwand der Tiger an derselben Stelle, verborgen durch die Täuschung des Götterkönigs.
12.30.35
धात्र्यास्तु निनदं श्रुत्वा रुदत्याः परमार्तवत् ।
अभ्यधावत तं देशं स्वयमेव महीपतिः ॥ १२.३०.३५ ॥
Als er den Schrei der weinenden Amme in tiefster Qual hörte, eilte der König selbst zu jenem Ort.
12.30.36
स ददर्श शयानं तं गतासुं पीतशोणितम् ।
कुमारं विगतानन्दं निशाकरमिव च्युतम् ॥ १२.३०.३६ ॥
Er sah den Knaben leblos daliegen, blutdurchtränkt und ohne Freude, wie einen herabgefallenen Mond.
12.30.37
स तमुत्सङ्गमारोप्य परिपीडितवक्षसम् ।
पुत्रं रुधिरसंसिक्तं पर्यदेवयदातुरः ॥ १२.३०.३७ ॥
Er legte den Sohn, dessen Brust zerquetscht und mit Blut getränkt war, auf seinen Schoß und klagte betrübt.
12.30.38
ततस्ता मातरस्तस्य रुदत्यः शोककर्शिताः ।
अभ्यधावन्त तं देशं यत्र राजा स सृञ्जयः ॥ १२.३०.३८ ॥
Da eilten seine Mütter, vom Kummer erschöpft und weinend, an den Ort, wo König Sṛñjaya war.
12.30.39
ततः स राजा सस्मार मामेव गतमानसः ।
तदाऽहं चिन्तनं ज्ञात्वा गतवांस्तस्य दर्शनम् ॥ १२.३०.३९ ॥
Da gedachte der König, dessen Geist abgeschweift war, nur meiner; als ich seine Sorge erkannte, ging ich, um ihn zu sehen.
12.30.40
मयैतानि च वाक्यानि श्रावितः शोकलालसः ।
यानि ते यदुवीरेण कथितानि महीपते ॥ १२.३०.४० ॥
O Herr der Erde, die Worte, die der Held der Yadus dir gesagt hatte, ließ ich ihn hören, der nach Kummer verlangte.
12.30.41
संजीवितश्चापि पुनर्वासवानुमते तदा ।
भवितव्यं तथा तच्च न तच्छक्यमतोऽन्यथा ॥ १२.३०.४१ ॥
Mit Vāsavas Zustimmung wurde er damals wieder ins Leben zurückgerufen; so musste es geschehen, und es konnte nicht anders sein.
12.30.42
तत ऊर्ध्वं कुमारस्तु स्वर्णष्ठीवी महायशाः ।
चित्तं प्रसादयामास पितृर्मातुश्च वीर्यवान् ॥ १२.३०.४२ ॥
Danach erfreute der Jüngling von großem Ruhm, der Gold spie, mächtig wie er war, das Herz seines Vaters und seiner Mutter.
12.30.43
कारयामास राज्यं च पितरि स्वर्गते नृप ।
वर्षाणां शतमेकं च सहस्रं भीमविक्रमः ॥ १२.३०.४३ ॥
O König, als sein Vater in den Himmel gegangen war, führte er die Herrschaft; von schrecklicher Tapferkeit, regierte er hundert und tausend Jahre.
12.30.44
तत ईजे महायज्ञैर्बहुभिर्भूरिदक्षिणैः ।
तर्पयामास देवांश्च पितॄंश्चैव महाद्युतिः ॥ १२.३०.४४ ॥
Dann brachte jener Hochstrahlende viele große Opfer mit reichen Gaben dar und erfreute die Götter und die Ahnen.
12.30.45
उत्पाद्य च बहून्पुत्रान्कुलसतानकारिणः ।
कालेन महता राजन्कालधर्ममुपेयिवान् ॥ १२.३०.४५ ॥
O König, nachdem er viele Söhne gezeugt hatte, die das Geschlecht fortführen sollten, ging er nach langer Zeit den Weg der Zeit, den Tod.
12.30.46
स त्वं राजेन्द्र संजातं शोकमेकं निवर्तय ।
यथा त्वं केशवः प्राह व्यामश्च सुमहातपाः ॥ १२.३०.४६ ॥
O Herr der Könige, wende jenen einen Kummer ab, der in dir entstanden ist, wie Keśava sagte und wie Vyāsa, der sehr Strenge, sagte.
12.30.47
पितृपैतामहं राज्यमास्थाय धुरमुद्वह ।
इष्ट्वा पुण्यैर्महायज्ञैरिष्टं लोकमवाप्स्यसि ॥ १२.३०.४७ ॥
Übernimm das von Vater und Großvater ererbte Reich und trage die Last; nachdem du große verdienstvolle Opfer dargebracht hast, wirst du die ersehnte Welt erlangen.