مهابهاراتا · أدهيايا 12.314
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.314.1
मृगयां विचरन्कश्चिद्विजने जनकात्मजः ।
वने ददर्श विप्रेन्द्रमृषिं वंशधरं भृगोः ॥ १२.३१४.१ ॥
بينما كان ابن جنكا يجوب في الصيد، رأى في غابة خالية رجلاً حكيماً، أفضل البراهمة، حامل نسب بهريغو.
12.314.2
तमासीनमुपासीनः प्रणम्य शिरसा मुनिम् ।
पश्चादनुमतस्तेन पप्रच्छ वसुमानिदम् ॥ १२.३१४.२ ॥
انحنى برأسه للحكيم الجالس، فسأل فاسوماan الجالس قريباً هذا بعد أن أذن له.
12.314.3
भगवन्किमिदं श्रेयः प्रेत्य चापीह वा भवेत् ।
पुरुषस्याध्रुवे देहे कामस्य वशवर्तिनः ॥ १२.३१४.३ ॥
أيها الجليل، ما الخير لإنسان جسده غير ثابت، خاضع لسلطان الشهوة، بعد الموت وهنا؟
12.314.4
सत्कृत्य परिपृष्टः सन्सुमहात्मा महातपाः ।
निजगाद ततस्तस्मै श्रेयस्करमिदं वचः ॥ १२.३१४.४ ॥
فلما سأله بإجلال، قال له ذلك الحكيم العظيم النفس، عظيم التقشف، هذه الكلمات المفضية إلى الخير.
12.314.5
मनसः प्रतिकूलानि प्रेत्य चेह नचेच्छसि ।
भूतानां प्रतिकूलेभ्यो निवर्तस्य यतेन्द्रियः ॥ १२.३१४.५ ॥
إن كنت لا تريد ما يخالف النفس، لا بعد الموت ولا هنا، فكفّ حواسك وانصرف عما يخالف الكائنات.
12.314.6
धर्मः सदा हितः पुंसां धर्मश्चैवाश्रयः सताम् ।
धर्माल्लोकास्त्रयस्तात प्रवृत्ताः सचराचराः ॥ १२.३१४.६ ॥
الدرما نافعة للناس دائماً، والدرما هي حقاً ملجأ الأخيار. يا بني، من الدرما نشأت العوالم الثلاثة بما فيها المتحرك والساكن.
12.314.7
स्वादुकामुक कामानां वैतृष्ण्यं किं न गच्छसि ।
मधु पश्यसि दुर्बुद्धे प्रपातं नानुपश्यसि ॥ १२.३१४.७ ॥
يا محبّ الحلاوة، لماذا لا تنصرف عن الشهوات؟ أيها الأحمق، ترى العسل ولا ترى الهوة التي تسقط فيها.
12.314.8
यथा ज्ञाने परिचयः कर्तव्यस्तत्फलार्थिना ।
तथा धर्मे परिचयः कर्तव्यस्तत्फलार्थिना ॥ १२.३१४.८ ॥
كما ينبغي لطالب ثمرته أن يألف العلم، كذلك ينبغي لطالب ثمرته أن يألف الدهرمة.
12.314.9
असता धर्मकामेन विशुद्धं कर्म दुष्करम् ।
सता तु धर्मकामेन सुकरं कर्म दुष्करम् ॥ १२.३१४.९ ॥
على غير الصالح، وإن أراد الدهرمة، فالعمل الطاهر عسير؛ أما على الصالح الذي يريد الدهرمة فذلك العمل، وإن كان يسيرا، عسير.
12.314.10
वने ग्राम्यसुखाचारो यथाग्राम्यस्तथैव सः ।
ग्रामे वनसुखाचारो यथा वनचरस्तथा ॥ १२.३१४.१० ॥
من يتبع في الغابة لذائذ القرية فهو كأهل القرية؛ ومن يتبع في القرية لذائذ الغابة فهو كساكن الغابة.
12.314.11
मनोवाक्कर्मगे धर्मे कुरु श्रद्धां समाहितः ।
निवृत्तौ वा प्रवृत्तौ वा संप्रधार्य गुणागुणान् ॥ १२.३१४.११ ॥
ركّز وضع إيمانك في الدهرمة القائمة في الفكر والكلام والفعل؛ سواء في الانكفاء أو في الانخراط، فزن المحاسن والمساوئ جيدا.
12.314.12
नित्यं च बहु दातव्यं साधुभ्यश्चानसूयता ।
प्रार्थितं ब्राह्मणेभ्यश्च सत्कृतं देशकालयोः ॥ १२.३१४.१२ ॥
ينبغي أن يُعطى دائما بسخاء للأخيار دون حسد؛ وما يسأله البراهمة ينبغي أن يُعطى بإكرام بحسب المكان والزمان.
12.314.13
शुभेन विधिना लब्धमर्हाय प्रतिपादयेत् ।
क्रोधमुत्सृज्य दत्त्वाऽथ नानुतप्येन्न कीर्तयेत् ॥ १२.३१४.१३ ॥
ينبغي أن يُعطى ما نيل بالوسيلة الحسنة للمستحق. وبعد أن يطرح الغضب ويعطي، لا ينبغي أن يندم ولا أن يتحدث عنه.
12.314.14
अनृशंसः शुचिर्दान्तः सत्यवागार्जवे स्थितः ।
योनिकर्मविशुद्धश्च पात्रं स्याद्वेदविद्द्विजः ॥ १२.३१४.१४ ॥
الرحيم الطاهر المتحكم في نفسه الصادق في قوله الثابت على الاستقامة، الطاهر في نسبه وعمله، العالم بالفيدا، الثنائي الولادة، هو المستحق المؤهل.
12.314.15
संस्कृता चैकपत्नी च जात्या योनिरिहेष्यते ।
ऋग्यजुःसामगो विद्वान्षट्कर्मा पात्रमुच्यते ॥ १२.३१४.१५ ॥
المكرَّس بالطقوس، المخلص لزوجة واحدة، الممتاز في الطبقة والنسب، العالم بالريج واليجوس والساما، المؤدي للأعمال الست، يُقال له المستحق المؤهل.
12.314.16
स एव धर्मः सोऽधर्मस्तं तं प्रति नरं भवेत् ।
पात्राकर्मविशेषेण देशकालाववेक्ष्य च ॥ १२.३१४.१६ ॥
قد يكون الفعل نفسه دharma لشخص وadharma لآخر. وعلى المرء أن يقرر بعد النظر في المستحق وخصوصية الفعل والمكان والزمان.
12.314.17
लीलयाऽल्पं यथा गात्रात्प्रमृज्यात्तु रजः पुमान् ।
बहुयत्नेन च महत्पापनिर्हरणं तथा ॥ १२.३१४.१७ ॥
كما يمسح الرجل بسهولة قليلاً من الغبار عن جسده، كذلك إزالة الذنب العظيم تحتاج إلى جهد كبير.
12.314.18
विरिक्तस्य यथा सम्यग्घृतं भवति भेषजम् ।
तथा निर्हृतदोषस्य प्रेत्य धर्मः सुखावहः ॥ १२.३१४.१८ ॥
كما يصبح السمن الدواء المناسب لمن تنقّى بالمسهل، كذلك يجلب الدharma السعادة بعد الموت لمن أُزيلت ذنوبه.
12.314.19
मानसं सर्वभूतेषु वर्तते वै शुभाशुभम् ।
अशुभेभ्यः समाक्षिप्य शुभेष्वेवावधारय ॥ १२.३१४.१९ ॥
في عقل جميع الكائنات يقيم الخير والشر حقًا. فاسحبه من الشر وثبّته في الخير وحده.
12.314.20
सर्वं सर्वेणा सर्वत्र क्रियमाणं च पूजय ।
स्वधर्मे यत्र रागस्ते कामं धर्मो विधीयताम् ॥ १२.३१४.२० ॥
فكرِّم كلَّ ما يفعله الجميع في كل مكان. وحيثما كان تعلّقك بواجبك الخاص، فليُقرَّر الدهرما كما تشاء.
12.314.21
अधृतात्मन्धृतौ तिष्ठ दुर्बद्धे बुद्धिमान्भव ।
अप्रशान्तः प्रशाम्य त्वमप्राज्ञः प्राज्ञवच्चर ॥ १२.३१४.२१ ॥
أيها المضطرب النفس، اثبت في الثبات. أيها المشتت العقل، كن حكيمًا. أيها غير المطمئن، اهدأ. أيها الجاهل، تصرّف كالحكيم.
12.314.22
तेजसा शक्यते प्राप्तुमुपायः सहचारिणा ।
इह च प्रेत्य च श्रेयस्तस्य मूलं धृतिः परा ॥ १२.३१४.२२ ॥
يُنال بالعزيمة؛ والوسيلة يجب أن تصاحبها. هنا وفي الآخرة، أصل الخير الأعلى هو الثبات الأسمى.
12.314.23
राजर्षिरधृतिः स्वर्गात्पतितो हि महाभिषः ।
ययातिः क्षीणपुण्योपि धृत्या लोकानवाप्तवान् ॥ १२.३१४.२३ ॥
سقط الحكيم الملكي ماهابهيشا من السماء لافتقاره إلى الثبات. أما ياياتي، فمع نفاد استحقاقه، نال العوالم بالثبات.
12.314.24
तपस्विनां धर्मवतां विदुषां चोपसेवनात् ।
प्राप्स्यसे विपुलां बुद्धिं तथा श्रेयोऽभिपत्स्यसे ॥ १२.३१४.२४ ॥
بخدمة الزهّاد وأهل الدهرما والعلماء تنال حكمةً واسعة، وكذلك تبلغ الخير الأعلى.
12.314.25
स तु स्वभावसंपन्नस्तच्छ्रुत्वा मुनिभाषितम् ।
विनिवर्त्य मनः कामाद्धर्मे बुद्धिं चकार ह ॥ १२.३१४.२५ ॥
فذلك الرجل ذو الطبع الحسن، لما سمع كلام الحكيم، ردّ نفسه عن الشهوة، وأقبل بعقله على الدharma حقًّا.