Mahābhārata · Adhyāya 12.314
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.314.1
मृगयां विचरन्कश्चिद्विजने जनकात्मजः ।
वने ददर्श विप्रेन्द्रमृषिं वंशधरं भृगोः ॥ १२.३१४.१ ॥
Vagueando em caçada, o filho de Janaka viu, numa floresta solitária, um sábio, o mais eminente dos brâmanes, herdeiro da linhagem de Bhṛgu.
12.314.2
तमासीनमुपासीनः प्रणम्य शिरसा मुनिम् ।
पश्चादनुमतस्तेन पप्रच्छ वसुमानिदम् ॥ १२.३१४.२ ॥
Curvando a cabeça diante do sábio sentado, Vasumān, sentado por perto, perguntou isto depois de receber sua permissão.
12.314.3
भगवन्किमिदं श्रेयः प्रेत्य चापीह वा भवेत् ।
पुरुषस्याध्रुवे देहे कामस्य वशवर्तिनः ॥ १२.३१४.३ ॥
Venerável, o que é bom para um homem de corpo impermanente, submetido ao domínio do desejo, tanto após a morte quanto aqui?
12.314.4
सत्कृत्य परिपृष्टः सन्सुमहात्मा महातपाः ।
निजगाद ततस्तस्मै श्रेयस्करमिदं वचः ॥ १२.३१४.४ ॥
Assim respeitosamente interrogado, aquele grande asceta de grande alma então lhe disse estas palavras que conduzem ao bem.
12.314.5
मनसः प्रतिकूलानि प्रेत्य चेह नचेच्छसि ।
भूतानां प्रतिकूलेभ्यो निवर्तस्य यतेन्द्रियः ॥ १२.३१४.५ ॥
Se não queres o que é contrário à mente, nem após a morte nem aqui, então, com os sentidos dominados, afasta-te do que é contrário aos seres.
12.314.6
धर्मः सदा हितः पुंसां धर्मश्चैवाश्रयः सताम् ।
धर्माल्लोकास्त्रयस्तात प्रवृत्ताः सचराचराः ॥ १२.३१४.६ ॥
O dharma é sempre benéfico aos homens, e o dharma é de fato o refúgio dos bons. Caro filho, do dharma surgiram os três mundos, com o móvel e o imóvel.
12.314.7
स्वादुकामुक कामानां वैतृष्ण्यं किं न गच्छसि ।
मधु पश्यसि दुर्बुद्धे प्रपातं नानुपश्यसि ॥ १२.३१४.७ ॥
Amante do doce, por que não te afastas dos desejos? Insensato, vês o mel, mas não vês o precipício.
12.314.8
यथा ज्ञाने परिचयः कर्तव्यस्तत्फलार्थिना ।
तथा धर्मे परिचयः कर्तव्यस्तत्फलार्थिना ॥ १२.३१४.८ ॥
Assim como quem busca o seu fruto deve familiarizar-se com o conhecimento, assim também quem busca o seu fruto deve familiarizar-se com o dharma.
12.314.9
असता धर्मकामेन विशुद्धं कर्म दुष्करम् ।
सता तु धर्मकामेन सुकरं कर्म दुष्करम् ॥ १२.३१४.९ ॥
Para quem não é virtuoso, a ação pura é difícil, mesmo desejando o dharma; mas para o virtuoso que deseja o dharma, essa ação, embora fácil, é difícil.
12.314.10
वने ग्राम्यसुखाचारो यथाग्राम्यस्तथैव सः ।
ग्रामे वनसुखाचारो यथा वनचरस्तथा ॥ १२.३१४.१० ॥
Quem na floresta segue os prazeres da aldeia é como um aldeão; quem na aldeia segue os prazeres da floresta é como um habitante da floresta.
12.314.11
मनोवाक्कर्मगे धर्मे कुरु श्रद्धां समाहितः ।
निवृत्तौ वा प्रवृत्तौ वा संप्रधार्य गुणागुणान् ॥ १२.३१४.११ ॥
Concentra-te e põe a tua fé no dharma, que reside no pensamento, na palavra e na ação; seja no retiro ou no engajamento, pesa bem os méritos e as falhas.
12.314.12
नित्यं च बहु दातव्यं साधुभ्यश्चानसूयता ।
प्रार्थितं ब्राह्मणेभ्यश्च सत्कृतं देशकालयोः ॥ १२.३१४.१२ ॥
Deve-se sempre dar generosamente aos bons, sem inveja; e o que os brâmanes pedem deve ser dado com honra, conforme o lugar e o tempo.
12.314.13
शुभेन विधिना लब्धमर्हाय प्रतिपादयेत् ।
क्रोधमुत्सृज्य दत्त्वाऽथ नानुतप्येन्न कीर्तयेत् ॥ १२.३१४.१३ ॥
O que foi obtido por meios justos deve ser dado ao digno. Tendo abandonado a ira e dado, não se deve arrepender nem proclamá-lo.
12.314.14
अनृशंसः शुचिर्दान्तः सत्यवागार्जवे स्थितः ।
योनिकर्मविशुद्धश्च पात्रं स्याद्वेदविद्द्विजः ॥ १२.३१४.१४ ॥
O compassivo, puro, dominado, veraz, firme na retidão, purificado em nascimento e conduta, conhecedor dos Vedas, o dvija — esse é o receptor digno.
12.314.15
संस्कृता चैकपत्नी च जात्या योनिरिहेष्यते ।
ऋग्यजुःसामगो विद्वान्षट्कर्मा पात्रमुच्यते ॥ १२.३१४.१५ ॥
O consagrado, fiel a uma só esposa, excelente em casta e linhagem, versado no Ṛg, Yajus e Sāma, executor dos seis ritos — esse é chamado o receptor digno.
12.314.16
स एव धर्मः सोऽधर्मस्तं तं प्रति नरं भवेत् ।
पात्राकर्मविशेषेण देशकालाववेक्ष्य च ॥ १२.३१४.१६ ॥
Esse mesmo ato pode ser dharma para uma pessoa e adharma para outra. Considerando o receptor, a particularidade do ato, o lugar e o tempo, deve-se decidir.
12.314.17
लीलयाऽल्पं यथा गात्रात्प्रमृज्यात्तु रजः पुमान् ।
बहुयत्नेन च महत्पापनिर्हरणं तथा ॥ १२.३१४.१७ ॥
Assim como um homem facilmente limpa um pouco de poeira do corpo, a remoção de um grande pecado exige muito esforço.
12.314.18
विरिक्तस्य यथा सम्यग्घृतं भवति भेषजम् ।
तथा निर्हृतदोषस्य प्रेत्य धर्मः सुखावहः ॥ १२.३१४.१८ ॥
Assim como a manteiga clarificada se torna o remédio adequado para quem foi purgado, também para quem teve suas faltas removidas, o dharma traz felicidade após a morte.
12.314.19
मानसं सर्वभूतेषु वर्तते वै शुभाशुभम् ।
अशुभेभ्यः समाक्षिप्य शुभेष्वेवावधारय ॥ १२.३१४.१९ ॥
Na mente de todos os seres habitam, de fato, o bem e o mal. Retirando-a do mal, fixa-a somente no bem.
12.314.20
सर्वं सर्वेणा सर्वत्र क्रियमाणं च पूजय ।
स्वधर्मे यत्र रागस्ते कामं धर्मो विधीयताम् ॥ १२.३१४.२० ॥
Honra tudo o que todos fazem em toda parte. Onde o teu apego estiver no teu próprio dever, que o dharma seja estabelecido conforme o teu desejo.
12.314.21
अधृतात्मन्धृतौ तिष्ठ दुर्बद्धे बुद्धिमान्भव ।
अप्रशान्तः प्रशाम्य त्वमप्राज्ञः प्राज्ञवच्चर ॥ १२.३१४.२१ ॥
Ó tu, de alma instável, permanece firme na constância. Ó tu, de mente mal refreada, torna-te sábio. Tu que não estás apaziguado, acalma-te. Tu que és insensato, comporta-te como um sábio.
12.314.22
तेजसा शक्यते प्राप्तुमुपायः सहचारिणा ।
इह च प्रेत्य च श्रेयस्तस्य मूलं धृतिः परा ॥ १२.३१४.२२ ॥
Pode ser alcançado pelo vigor; o meio deve ser acompanhado por ele. Aqui e após a morte, a raiz do bem supremo é a firmeza suprema.
12.314.23
राजर्षिरधृतिः स्वर्गात्पतितो हि महाभिषः ।
ययातिः क्षीणपुण्योपि धृत्या लोकानवाप्तवान् ॥ १२.३१४.२३ ॥
O sábio real Mahābhiṣa, carecendo de firmeza, caiu do céu. Yayāti, embora seu mérito estivesse esgotado, obteve os mundos pela firmeza.
12.314.24
तपस्विनां धर्मवतां विदुषां चोपसेवनात् ।
प्राप्स्यसे विपुलां बुद्धिं तथा श्रेयोऽभिपत्स्यसे ॥ १२.३१४.२४ ॥
Servindo os ascetas, os justos e os sábios, obterás uma sabedoria vasta, e assim alcançarás também o bem supremo.
12.314.25
स तु स्वभावसंपन्नस्तच्छ्रुत्वा मुनिभाषितम् ।
विनिवर्त्य मनः कामाद्धर्मे बुद्धिं चकार ह ॥ १२.३१४.२५ ॥
Ele, dotado de boa natureza, ao ouvir as palavras proferidas pelo sábio, afastou sua mente do desejo e, em verdade, fixou seu intelecto no dharma.