Mahābhārata · Adhyāya 12.317
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.317.1
तत्त्वानां सर्गसङ्ख्या च कालसङ्ख्या तथैव च ।
मया प्रोक्ताऽनुपूर्वेण संहारमपि मे शृणु ॥ १२.३१७.१ ॥
Ich habe der Reihe nach die Zahl der Schöpfungen der Prinzipien und die Zahl der Zeitalter dargelegt. Nun höre von mir auch die Auflösung (saṃhāra).
12.317.2
यता संहरते जन्तून्ससर्ज च पुनः पुनः ।
अनादिनिधनो ब्रह्मा नित्यश्चाक्षर एव च। ॥ १२.३१७.२ ॥
Sich beherrschend, zieht er die Lebewesen ein und erschafft sie immer wieder. Brahmā, ohne Anfang und Ende, ist ewig und unvergänglich.
12.317.3
अहःक्षयमथो बुद्ध्वा निशि स्वप्नमनास्तथा ।
चोदयामास भगवानव्यक्तोऽहंकृतं नरम् ॥ १२.३१७.३ ॥
Das Ende des Tages erkennend und in der Nacht traumlos, trieb ebenso der gesegnete Unmanifestierte den mit Ich-Bewusstsein behafteten Mann an.
12.317.4
ततः शतसहस्रांशुरव्यक्तेनाभिचोदितः ।
कृत्वा द्वादशधाऽऽत्मानमादित्यो ज्वलदग्निवत् ॥ १२.३१७.४ ॥
Da teilte sich die tausendstrahlige Sonne, vom Unmanifestierten angetrieben, in zwölf und wurde wie ein loderndes Feuer.
12.317.5
चतुर्विधं प्रजाजातं निर्दहत्याशु तेजसा ।
जराय्वण्डस्वेदजातमुद्भिज्जं स नराधिप ॥ १२.३१७.५ ॥
Mit seinem Glanz verbrennt er rasch die vierfache Schar der Geschöpfe: die aus dem Mutterleib, aus dem Ei, aus Schweiß und aus Keimung Geborenen. O Herr der Menschen!
12.317.6
एतदुन्मेषमात्रेण विनष्टं स्थाणुजङ्गमम् ।
कूर्मपृष्ठसमा भूमिर्भवत्यथ समन्ततः ॥ १२.३१७.६ ॥
Im Augenblick eines Wimpernschlags wird alles Unbewegte und Bewegte vernichtet; dann wird die Erde ringsum wie der Rücken einer Schildkröte.
12.317.7
जगद्दग्ध्वाऽमितबलः केवलां जगर्ती ततः ।
अम्भसा बलिना क्षिप्रमापूरयति सर्वशः ॥ १२.३१७.७ ॥
Nachdem er die Welt verbrannt hat, füllt der an Macht Unermessliche rasch die ganze Erde ringsum mit mächtigem Wasser.
12.317.8
ततः कालाग्निमासाद्य तदम्भो याति संक्षयम् ।
विनष्टेऽम्भसि राजेन्द्र जाज्वलत्यनलो महान् ॥ १२.३१७.८ ॥
Dann gelangt jenes Wasser zum Zeitfeuer und geht zugrunde; und wenn das Wasser vernichtet ist, o Herrscher der Herrscher, lodert ein großes Feuer auf.
12.317.9
तमप्रमेयातिबलं ज्वलमानं विभावसुम् ।
ऊष्माणं सर्वभूतानां सप्ताचिंपमथाञ्जसा ॥ १२.३१७.९ ॥
Jenes lodernde Vibhāvasu, von unermesslicher und großer Macht, die Wärme aller Wesen, siebenflammig — dann mühelos.
12.317.10
भक्षयामास भगवान्वायुरष्टात्मको बली ।
विचरन्नमितप्राणस्तिर्यगूर्ध्वमधस्तथा ॥ १२.३१७.१० ॥
Der mächtige Herr Wind, achtfach in seiner Natur, verschlang es, sich mit unermesslichem Atem bewegend, quer, aufwärts und abwärts.
12.317.11
तमप्रतिबलं भीममाकाशं ग्रसते पुनः ।
आकाशमप्यभिनदन्मनो ग्रसति चारिकम् ॥ १२.३१७.११ ॥
Jenes schreckliche Wesen von unvergleichlicher Macht verschlingt wiederum der Äther; und auch den brüllenden Äther verschlingt der umherschweifende Geist.
12.317.12
मनो ग्रसति सर्वात्मा सोहंकारः प्रजापतिः ।
अहंकारो महानात्मा भूतभव्यभविष्यवित् ॥ १२.३१७.१२ ॥
Das Selbst aller, Prajāpati samt dem Ich-Bewusstsein, verschlingt den Geist; und das Ich-Bewusstsein, das große Selbst, ist der Kenner des Vergangenen, Gegenwärtigen und Zukünftigen.
12.317.13
तमप्यनुपमात्मानं विश्वं शंभुः प्रजापतिः ।
अणिमा लघिमा प्राप्तिरीशानो ज्योतिरव्ययः ॥ १२.३१७.१३ ॥
Auch jenes unvergleichliche Selbst, der heilbringende Herr der Geschöpfe des Weltalls, wird Aṇimā, Laghimā, Prāpti, Īśāna, das unvergängliche Licht genannt.
12.317.14
सर्वतः पाणिपादं तत्सर्वतोक्षिशिरोमुखम् ।
सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति ॥ १२.३१७.१४ ॥
Er hat überall Hände und Füße, überall Augen, Häupter und Gesichter, überall Gehör; alles in der Welt umhüllend, steht er da.
12.317.15
हृदयं सर्वभूतानां पर्वणाऽङ्गुष्ठमात्रकः ।
अणुग्रसत्यनन्तो हि महात्मा विश्वमीश्वरः ॥ १२.३१७.१५ ॥
Das Herz aller Wesen, winzig wie ein Daumenglied; der Herr, das unendliche große Selbst, verschlingt das Weltall.
12.317.16
ततः समभवत्सर्वमक्षयाव्ययमव्रणम् ।
भूतभव्यभविष्याणां स्रष्टारमनघं तथा ॥ १२.३१७.१६ ॥
Dann entstand alles: das Unvergängliche, Unzerstörbare, Unverletzte; der Schöpfer der vergangenen, gegenwärtigen und künftigen Wesen, ebenso der Makellose.
12.317.17
एषोप्ययस्ते राजेन्द्र यथावत्समुदाहृतः ।
अध्यात्ममधिभूतं च श्रूयतां चाधिदैवतम् ॥ १२.३१७.१७ ॥
O König der Könige, auch dies ist dir der Wahrheit gemäß dargelegt worden; nun höre auch das Innere, das Elementare und das Göttliche.