മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.317
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.317.1
तत्त्वानां सर्गसङ्ख्या च कालसङ्ख्या तथैव च ।
मया प्रोक्ताऽनुपूर्वेण संहारमपि मे शृणु ॥ १२.३१७.१ ॥
തത്ത്വങ്ങളുടെ സർഗസംഖ്യയും കാലസംഖ്യയും ഞാൻ ക്രമപ്രകാരം പറഞ്ഞു. ഇനി എന്നിൽനിന്ന് സംഹാരവും കേൾക്കുക.
12.317.2
यता संहरते जन्तून्ससर्ज च पुनः पुनः ।
अनादिनिधनो ब्रह्मा नित्यश्चाक्षर एव च। ॥ १२.३१७.२ ॥
അവൻ നിയന്ത്രണത്തോടെ ജീവികളെ സംഹരിക്കുകയും വീണ്ടുംവീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആദിയും അന്തവുമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മാവ് നിത്യനും അക്ഷരനും ആകുന്നു.
12.317.3
अहःक्षयमथो बुद्ध्वा निशि स्वप्नमनास्तथा ।
चोदयामास भगवानव्यक्तोऽहंकृतं नरम् ॥ १२.३१७.३ ॥
പകലിന്റെ അവസാനം അറിഞ്ഞ്, രാത്രിയിൽ സ്വപ്നമില്ലാതെ, അതുപോലെ അവ്യക്തനായ ഭഗവാൻ അഹങ്കാരമുള്ള നരനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
12.317.4
ततः शतसहस्रांशुरव्यक्तेनाभिचोदितः ।
कृत्वा द्वादशधाऽऽत्मानमादित्यो ज्वलदग्निवत् ॥ १२.३१७.४ ॥
അപ്പോൾ അവ്യക്തനാൽ പ്രേരിതനായ സഹസ്രരശ്മി ആദിത്യൻ തന്നെ പന്ത്രണ്ടു രൂപങ്ങളാക്കി, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ ആയി.
12.317.5
चतुर्विधं प्रजाजातं निर्दहत्याशु तेजसा ।
जराय्वण्डस्वेदजातमुद्भिज्जं स नराधिप ॥ १२.३१७.५ ॥
അവൻ തേജസ്സുകൊണ്ട് നാലുവിധം പ്രജാസമൂഹത്തെ വേഗം ദഹിപ്പിക്കുന്നു: ജരായുജം, അണ്ഡജം, സ്വേദജം, ഉദ്ഭിജ്ജം. ഹേ നരാധിപാ!
12.317.6
एतदुन्मेषमात्रेण विनष्टं स्थाणुजङ्गमम् ।
कूर्मपृष्ठसमा भूमिर्भवत्यथ समन्ततः ॥ १२.३१७.६ ॥
കണ്ണിമയ്ക്കുന്ന നേരംകൊണ്ട് സ്ഥാവരവും ജംഗമവുമായവ നശിക്കുന്നു; പിന്നെ ചുറ്റും ഭൂമി ആമയുടെ പുറംപോലെ ആകുന്നു.
12.317.7
जगद्दग्ध्वाऽमितबलः केवलां जगर्ती ततः ।
अम्भसा बलिना क्षिप्रमापूरयति सर्वशः ॥ १२.३१७.७ ॥
അമിതബലനായവൻ ലോകത്തെ ദഹിപ്പിച്ച ശേഷം ഭൂമിയെ ശക്തമായ ജലംകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ എല്ലായിടത്തും നിറയ്ക്കുന്നു.
12.317.8
ततः कालाग्निमासाद्य तदम्भो याति संक्षयम् ।
विनष्टेऽम्भसि राजेन्द्र जाज्वलत्यनलो महान् ॥ १२.३१७.८ ॥
പിന്നെ ആ ജലം കാലാഗ്നിയിൽ എത്തി നശിക്കുന്നു; രാജേന്ദ്രാ, ജലം നശിച്ചപ്പോൾ മഹത്തായ അഗ്നി ജ്വലിക്കുന്നു.
12.317.9
तमप्रमेयातिबलं ज्वलमानं विभावसुम् ।
ऊष्माणं सर्वभूतानां सप्ताचिंपमथाञ्जसा ॥ १२.३१७.९ ॥
അപ്രമേയവും അതിബലവുമായ, ജ്വലിക്കുന്ന ആ വിഭാവസുവിനെ — സർവഭൂതങ്ങളുടെയും ഊഷ്മാവും ഏഴു ജ്വാലകളുള്ളതുമായ അതിനെ — പിന്നെ അനായാസമായി.
12.317.10
भक्षयामास भगवान्वायुरष्टात्मको बली ।
विचरन्नमितप्राणस्तिर्यगूर्ध्वमधस्तथा ॥ १२.३१७.१० ॥
എട്ടു രൂപമുള്ള ബലവാനായ ഭഗവാൻ വായു അതിനെ വിഴുങ്ങി; അപരിമിത പ്രാണനായി തിര്യക്കായും ഊർധ്വമായും അധസ്സായും സഞ്ചരിച്ച്.
12.317.11
तमप्रतिबलं भीममाकाशं ग्रसते पुनः ।
आकाशमप्यभिनदन्मनो ग्रसति चारिकम् ॥ १२.३१७.११ ॥
ആ അപ്രതിമബലനായ ഭയങ്കരനെ ആകാശം വീണ്ടും വിഴുങ്ങുന്നു; ഗർജ്ജിക്കുന്ന ആകാശത്തെയും സഞ്ചരിക്കുന്ന മനസ്സ് വിഴുങ്ങുന്നു.
12.317.12
मनो ग्रसति सर्वात्मा सोहंकारः प्रजापतिः ।
अहंकारो महानात्मा भूतभव्यभविष्यवित् ॥ १२.३१७.१२ ॥
സർവാത്മാവായ, അഹങ്കാരത്തോടെയുള്ള പ്രജാപതി മനസ്സിനെ വിഴുങ്ങുന്നു; മഹാത്മാവായ അഹങ്കാരം ഭൂത-ഭവ്യ-ഭവിഷ്യങ്ങളെ അറിയുന്നവൻ.
12.317.13
तमप्यनुपमात्मानं विश्वं शंभुः प्रजापतिः ।
अणिमा लघिमा प्राप्तिरीशानो ज्योतिरव्ययः ॥ १२.३१७.१३ ॥
ആ അനുപമമായ ആത്മാവിനെയും, ലോകത്തിലെ ശംഭു പ്രജാപതി, അണിമ, ലഘിമ, പ്രാപ്തി, ഈശാനൻ, അവ്യയ ജ്യോതിസ്സ് (എന്നു പറയുന്നു).
12.317.14
सर्वतः पाणिपादं तत्सर्वतोक्षिशिरोमुखम् ।
सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति ॥ १२.३१७.१४ ॥
അത് എല്ലായിടത്തും കൈകാലുകളുള്ളതാണ്; എല്ലായിടത്തും കണ്ണും തലയും മുഖവുമുള്ളതാണ്; എല്ലായിടത്തും ചെവിയുള്ളതാണ്. ലോകത്തിലെ എല്ലാത്തിനെയും ആവരണം ചെയ്ത് അത് നിലകൊള്ളുന്നു.
12.317.15
हृदयं सर्वभूतानां पर्वणाऽङ्गुष्ठमात्रकः ।
अणुग्रसत्यनन्तो हि महात्मा विश्वमीश्वरः ॥ १२.३१७.१५ ॥
എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയം, പെരുവിരലിന്റെ ഒരു പർവ്വത്തോളം സൂക്ഷ്മം; അനന്തനും മഹാത്മാവുമായ ഈശ്വരൻ ലോകത്തെ വിഴുങ്ങുന്നു.
12.317.16
ततः समभवत्सर्वमक्षयाव्ययमव्रणम् ।
भूतभव्यभविष्याणां स्रष्टारमनघं तथा ॥ १२.३१७.१६ ॥
അപ്പോൾ എല്ലാം ഉണ്ടായി — നശിക്കാത്തതും അവ്യയവും മുറിവില്ലാത്തതും; ഭൂത-ഭവ്യ-ഭവിഷ്യങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും കളങ്കമില്ലാത്തവനും (ആയത്).
12.317.17
एषोप्ययस्ते राजेन्द्र यथावत्समुदाहृतः ।
अध्यात्ममधिभूतं च श्रूयतां चाधिदैवतम् ॥ १२.३१७.१७ ॥
ഹേ രാജേന്ദ്ര, ഇതും നിനക്ക് യഥാവിധി പറഞ്ഞു; ഇനി അധ്യാത്മം, അധിഭൂതം, അധിദൈവതം എന്നിവയും കേൾക്കുക.