மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.317
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.317.1
तत्त्वानां सर्गसङ्ख्या च कालसङ्ख्या तथैव च ।
मया प्रोक्ताऽनुपूर्वेण संहारमपि मे शृणु ॥ १२.३१७.१ ॥
தத்துவங்களின் படைப்பு எண்ணிக்கையும், காலத்தின் எண்ணிக்கையும் நான் முறையாகக் கூறினேன். இப்போது என்னிடமிருந்து சம்ஹாரத்தையும் கேள்.
12.317.2
यता संहरते जन्तून्ससर्ज च पुनः पुनः ।
अनादिनिधनो ब्रह्मा नित्यश्चाक्षर एव च। ॥ १२.३१७.२ ॥
அவர் அடக்கத்துடன் உயிர்களைச் சம்ஹரித்து, மீண்டும் மீண்டும் படைக்கிறார். தொடக்கமும் முடிவும் அற்ற பிரம்மா நித்தியமும் அழியாதவருமாவார்.
12.317.3
अहःक्षयमथो बुद्ध्वा निशि स्वप्नमनास्तथा ।
चोदयामास भगवानव्यक्तोऽहंकृतं नरम् ॥ १२.३१७.३ ॥
பகல் முடிவை அறிந்து, இரவில் கனவின்றி, அவ்வாறே அவ்யக்தமான பகவான் அகங்காரம் கொண்ட நரனைத் தூண்டினார்.
12.317.4
ततः शतसहस्रांशुरव्यक्तेनाभिचोदितः ।
कृत्वा द्वादशधाऽऽत्मानमादित्यो ज्वलदग्निवत् ॥ १२.३१७.४ ॥
பின்னர் அவ்யக்தத்தால் தூண்டப்பட்ட ஆயிரம் கதிரோன் ஆதித்யன், தன்னைப் பன்னிரண்டு வடிவங்களாக்கி எரியும் அக்னிபோல் ஆனான்.
12.317.5
चतुर्विधं प्रजाजातं निर्दहत्याशु तेजसा ।
जराय्वण्डस्वेदजातमुद्भिज्जं स नराधिप ॥ १२.३१७.५ ॥
அவர் தன் ஒளியால் நான்கு வகை உயிர்த்திரளையும் விரைவில் எரிக்கிறார்: கருப்பையில் பிறந்தவை, முட்டையில் பிறந்தவை, வியர்வையில் பிறந்தவை, முளைப்பவை. ஓ நராதிபா!
12.317.6
एतदुन्मेषमात्रेण विनष्टं स्थाणुजङ्गमम् ।
कूर्मपृष्ठसमा भूमिर्भवत्यथ समन्ततः ॥ १२.३१७.६ ॥
கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நிலையானவையும் அசைவனவையும் அழிந்துவிடுகின்றன; பின்னர் நாற்புறமும் உள்ள பூமி ஆமையின் முதுகைப் போல் ஆகிவிடுகிறது.
12.317.7
जगद्दग्ध्वाऽमितबलः केवलां जगर्ती ततः ।
अम्भसा बलिना क्षिप्रमापूरयति सर्वशः ॥ १२.३१७.७ ॥
அளவற்ற வலிமையுடையவன் உலகை எரித்த பின், பூமி முழுவதையும் வலிய நீரால் உடனே எல்லாப் பக்கங்களிலும் நிரப்புகிறான்.
12.317.8
ततः कालाग्निमासाद्य तदम्भो याति संक्षयम् ।
विनष्टेऽम्भसि राजेन्द्र जाज्वलत्यनलो महान् ॥ १२.३१७.८ ॥
பின் அந்த நீர் காலாக்னியை அடைந்து அழிவை அடைகிறது; அரசர்களின் அரசே, நீர் அழிந்ததும் பெரிய நெருப்பு எரிகிறது.
12.317.9
तमप्रमेयातिबलं ज्वलमानं विभावसुम् ।
ऊष्माणं सर्वभूतानां सप्ताचिंपमथाञ्जसा ॥ १२.३१७.९ ॥
அளவிட முடியாத, மிகு வலிமையுள்ள, எரியும் அந்த விபாவசுவை — எல்லா உயிர்களின் வெப்பமும், ஏழு சுடர்களை உடையதுமான அதை — அப்போது எளிதாக.
12.317.10
भक्षयामास भगवान्वायुरष्टात्मको बली ।
विचरन्नमितप्राणस्तिर्यगूर्ध्वमधस्तथा ॥ १२.३१७.१० ॥
எட்டு வடிவினனான வலிய பகவான் வாயு அதை விழுங்கினார்; அளவற்ற உயிர்மூச்சுடையவராய், குறுக்காகவும் மேலும் கீழுமாகவும் சஞ்சரித்து.
12.317.11
तमप्रतिबलं भीममाकाशं ग्रसते पुनः ।
आकाशमप्यभिनदन्मनो ग्रसति चारिकम् ॥ १२.३१७.११ ॥
ஒப்பற்ற வலிமையுடைய அந்த பயங்கரமான (வாயுவை) ஆகாயம் மீண்டும் விழுங்குகிறது; முழங்கும் ஆகாயத்தையும், சஞ்சரிக்கும் மனம் விழுங்குகிறது.
12.317.12
मनो ग्रसति सर्वात्मा सोहंकारः प्रजापतिः ।
अहंकारो महानात्मा भूतभव्यभविष्यवित् ॥ १२.३१७.१२ ॥
எல்லாவற்றின் ஆத்மாவான, அகங்காரத்துடன் கூடிய பிரஜாபதி மனதை விழுங்குகிறார்; மகத்தான ஆத்மாவான அகங்காரம், கடந்ததையும் நிகழ்வதையும் வருவதையும் அறிந்தது.
12.317.13
तमप्यनुपमात्मानं विश्वं शंभुः प्रजापतिः ।
अणिमा लघिमा प्राप्तिरीशानो ज्योतिरव्ययः ॥ १२.३१७.१३ ॥
அந்த ஒப்பற்ற ஆத்மாவையும், உலகின் சம்பு பிரஜாபதி, அணிமா, லகிமா, பிராப்தி, ஈசானன், அழியாத ஒளி (என்று அழைக்கிறார்கள்).
12.317.14
सर्वतः पाणिपादं तत्सर्वतोक्षिशिरोमुखम् ।
सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति ॥ १२.३१७.१४ ॥
அது எங்கும் கைகளும் கால்களும் உடையது; எங்கும் கண்களும் தலையும் முகமும் உடையது; எங்கும் செவியுடையது. உலகில் எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்து அது நிற்கிறது.
12.317.15
हृदयं सर्वभूतानां पर्वणाऽङ्गुष्ठमात्रकः ।
अणुग्रसत्यनन्तो हि महात्मा विश्वमीश्वरः ॥ १२.३१७.१५ ॥
எல்லா உயிர்களின் இதயம், கட்டைவிரல் அளவு சிறியது; அனந்தனும் மகாத்மாவுமான ஈசுவரன் உலகை விழுங்குகிறான்.
12.317.16
ततः समभवत्सर्वमक्षयाव्ययमव्रणम् ।
भूतभव्यभविष्याणां स्रष्टारमनघं तथा ॥ १२.३१७.१६ ॥
பின்பு எல்லாம் தோன்றின — அழியாத, அழியாத, குறைவற்ற; இறந்த, நிகழ்கின்ற, வரவிருக்கும் உயிர்களின் படைப்பாளன், குற்றமற்றவன் (அதுவும்).
12.317.17
एषोप्ययस्ते राजेन्द्र यथावत्समुदाहृतः ।
अध्यात्ममधिभूतं च श्रूयतां चाधिदैवतम् ॥ १२.३१७.१७ ॥
ஓ அரசர்களின் அரசே, இதுவும் உனக்கு முறைப்படி கூறப்பட்டது; இப்போது அத்யாத்மம், அதிபூதம், அதிதைவதம் ஆகியவற்றையும் கேள்.