Mahābhārata · Adhyāya 12.331
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.331.1
कथं व्यासस्य धर्मात्मा शुको जज्ञे महातपाः ।
सिद्धिं च परमां प्राप्तस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.३३१.१ ॥
Yudhiṣṭhira dijo: ¿Cómo nació Śuka, el hijo de alma justa de Vyāsa, el gran asceta, y cómo alcanzó la suprema perfección? Dímelo, oh abuelo.
12.331.2
कस्यां चोत्पादयामास शुकं व्यासस्तपोधनः ।
न ह्यस्य जननीं विद्मो जन्म चाग्र्यं महात्मनः ॥ १२.३३१.२ ॥
¿Y de qué mujer engendró Vyāsa, rico en austeridad, a Śuka? No conocemos a la madre de aquel de gran alma, ni su nacimiento más excelso.
12.331.3
कथं च बालस्य सतः सूक्ष्मज्ञाने रता मतिः ।
यथा नान्यस्य लोकेऽस्मिन्द्वितीयस्येह कस्यचित् ॥ १२.३३१.३ ॥
¿Y cómo, siendo aún niño, su mente se deleitó en el conocimiento sutil, como no se deleitó la mente de ningún otro en este mundo?
12.331.4
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण महामते ।
न हि मे तृप्तिरस्तीह शृण्वतोऽमृतमुत्तमम् ॥ १२.३३१.४ ॥
Oh de gran mente, deseo oírlo con detalle. Aun mientras escucho, no me sacio, pues esto es el néctar supremo.
12.331.5
माहात्म्यमात्मयोगं च विज्ञानं च शुकस्य ह ।
यथावदानुपूर्व्येण तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.३३१.५ ॥
Cuéntame en orden y tal como es, oh abuelo, la grandeza de Śuka, su yoga del yo y su conocimiento realizado.
12.331.6
न हायनैर्न पलितैर्न वित्तैर्न च बन्धुभिः ।
ऋषयश्चक्रिरे धर्मं योऽनूचानः स नो महान् ॥ १२.३३१.६ ॥
Los sabios no establecieron el dharma por los años, ni por las canas, ni por la riqueza, ni por los parientes; el que es versado en las escrituras, ese es grande para nosotros.
12.331.7
तपोमूलमिदं सर्वं यन्मां पृच्छसि पाण्डव ।
तदिन्द्रियाणि संयम्य तपो भवति नान्यथा ॥ १२.३३१.७ ॥
Oh hijo de Pāṇḍu, todo lo que me preguntas tiene su raíz en la austeridad. La austeridad surge solo de refrenar los sentidos; no hay otro camino.
12.331.8
इन्द्रियाणां प्रसङ्गेन दोषमृच्छत्यसंशयम् ।
संनियम्य तु तान्येव सिद्धिमाप्नोति मानवः ॥ १२.३३१.८ ॥
Por apego a los sentidos, el ser humano sin duda incurre en falta; pero refrenando por completo esos mismos sentidos, alcanza la perfección.
12.331.9
अश्वमेधसहस्रस्य वाजपेयशतस्य च ।
योगस्य कलया तात न तुल्यं विद्यते फलम् ॥ १२.३३१.९ ॥
Querido, el fruto de una fracción del yoga no se iguala al de mil sacrificios del caballo ni al de cien rituales vājapeya.
12.331.10
अत्र ते वर्तयिष्यामि जन्मयोगफलं तथा ।
शुकस्याग्र्यां गतिं चैव दुर्विदामकृतात्मभिः ॥ १२.३३१.१० ॥
Aquí te describiré el fruto del yoga y del nacimiento, y la senda suprema de Śuka, difícil de conocer para quienes carecen de dominio de sí.
12.331.11
मेरुशृङ्गे किल पुरा कर्णिकारवनायुते ।
विजहार महादेवो भीमैर्भूतगणैर्वृतः ॥ १२.३३१.११ ॥
Se dice que en otro tiempo, en la cima del Meru, abundante en bosques de karṇikāra, Mahādeva moraba en juego, rodeado de terribles huestes de espíritus.
12.331.12
शैलराजसुता चैव देवी तत्राभवत्पुरा ।
तत्र दिव्यं तपस्तेषे कृष्णद्वैपायनः प्रभुः ॥ १२.३३१.१२ ॥
Allí mismo, en tiempos antiguos, estaba también la diosa, hija del rey de las montañas; y allí el señor Kṛṣṇa Dvaipāyana practicó austeridad divina.
12.331.13
योगेनात्मानमाविश्य योगधर्मपरायणः ।
धारयन्स तपस्तेपे पुत्रार्थं कुरुसत्तम ॥ १२.३३१.१३ ॥
Entrando en sí mismo por medio del yoga, dedicado al deber del yoga, sosteniéndose, practicó austeridades por un hijo, mejor de los Kurus.
12.331.14
अग्नेर्भूमेरपां वायोरन्तरिक्षस्य वा विभो ।
वीर्येण संमितः पुत्रो मम भूयादिति स्म ह ॥ १२.३३१.१४ ॥
Que un hijo igual en vigor al fuego, la tierra, el agua, el viento o el espacio sea mío, oh poderoso — así dijo en verdad.
12.331.15
संकल्पेनाथ मौनेन दुष्प्रापमकृतात्मभिः ।
वरयामास देवेशमास्थितस्तप उत्तमम् ॥ १२.३३१.१५ ॥
Por resolución y silencio, difícil de alcanzar para quienes no dominan su yo, habiéndose entregado a la suprema austeridad, pidió una gracia al señor de los dioses.
12.331.16
अतिष्ठन्मारुताहारः शतं किल समाः प्रभुः ।
आराधयन्महादेवं बहुरूपमुमापतिम् ॥ १२.३३१.१६ ॥
Alimentándose solo de viento, el señor permaneció en pie cien años, adorando a Mahādeva, el de muchas formas, señor de Umā.
12.331.17
तत्र ब्रह्मर्षयश्चैव सर्वे देवर्षयस्तथा ।
लोकपालाश्च लोकेशं साध्याश्च वसुभिः सह ॥ १२.३३१.१७ ॥
Allí se reunieron los sabios brahmanes, todos los sabios divinos, los guardianes de los mundos, el señor de los mundos, los Sādhyas junto con los Vasus.
12.331.18
आदित्याश्चैव रुद्राश्च दिवाकरनिशाकरौ ।
मारुतो मरुतश्चैव सागराः सरितस्तथा ॥ १२.३३१.१८ ॥
Los Ādityas y los Rudras, el sol y la luna, el Viento y los Maruts, los océanos y los ríos igualmente.
12.331.19
अश्विनौ देवगन्धर्वास्तथा नारदपर्वतौ ।
विश्वावसुश्च गन्धर्वः सिद्धाश्चाप्सरसां गणाः ॥ १२.३३१.१९ ॥
Los dos Aśvin, dioses y gandharvas, Nārada y Parvata, el gandharva Viśvāvasu, los siddhas y las multitudes de apsaras.
12.331.20
तत्र रुद्रो महादेवः कर्णिकारमयीं शुभाम् ।
धारयाणः स्रजं भाति ज्योत्स्नामिव निशाकरः ॥ १२.३३१.२० ॥
Allí el gran dios Rudra, llevando una hermosa guirnalda de flores karṇikāra, brillaba como la luna con su claridad.
12.331.21
तस्मिन्दिव्ये वने रम्ये देवदेवर्षिसंकुले ।
आस्थितः परमं योगमृषिः पुत्रार्थमच्युतः ॥ १२.३३१.२१ ॥
En aquel bosque divino y delicioso, lleno de dioses y sabios, el sabio Acyuta se había entregado al supremo yoga por el deseo de un hijo.
12.331.22
न चास्य हीयते प्राणो न ग्लानिरुपजायते ।
त्रयाणामपि लोकानां तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३३१.२२ ॥
Su aliento vital no disminuía y en él no surgía cansancio; eso era como algo maravilloso para los tres mundos.
12.331.23
जटाश्च तेजसा तस्य वैश्वानरशिखोपमाः ।
प्रज्वलन्त्यः स्म दृश्यन्ते युक्तस्यामिततेजसः ॥ १२.३३१.२३ ॥
Sus cabellos enmarañados, ardiendo con su resplandor como las llamas de Vaiśvānara, se veían en aquel absorto en el yoga, de esplendor inmensurable.
12.331.24
मार्कण्डेयो हि भगवानेतदाख्यातवान्मम ।
स देवचरितानीह कथयामास मे तदा ॥ १२.३३१.२४ ॥
El venerable Mārkaṇḍeya mismo me contó esto; entonces me relató aquí las hazañas de los dioses.
12.331.25
एता अद्यापि कृष्णस्य तपसा तेन दीपिताः ।
अग्निवर्णा जटास्तात प्रकाशन्ते महात्मनः ॥ १२.३३१.२५ ॥
Querido hijo, incluso hoy brillan las jaṭā de color de fuego de aquel gran Kṛṣṇa (Dvaipāyana), encendidas por su austeridad.
12.331.26
एवंविधेन तपसा तस्य भक्त्या च भारत ।
महेश्वरः प्रसन्नात्मा चकार मनसा मतिम् ॥ १२.३३१.२६ ॥
Por tal austeridad y su devoción, oh Bhārata, Maheśvara, con ánimo complacido, formó en su mente una resolución.
12.331.27
ततस्तस्य महादेवो दर्शयामास साम्बिकः ।
उवाच चैवं भगवांख्यम्बकः प्रहसन्निव।
एवंविधस्ते तनयो द्वैपायन भविष्यति ॥ १२.३३१.२७ ॥
Entonces el gran dios, junto con Ambikā, se le mostró. El bienaventurado Ambaka habló, como sonriendo: "Oh Dvaipāyana, tu hijo será de tal clase."
12.331.28
यथा ह्यग्निर्यथा वायुर्यथा भूमिर्यथा जलम् ।
यथाऽऽकारास्तथा शुद्धो भविता ते सुतो महान् ॥ १२.३३१.२८ ॥
Así como el fuego, el viento, la tierra y el agua son, tu gran hijo será puro según su naturaleza.
12.331.29
तद्भावभावी तद्बुद्धिस्तदाऽऽत्मा तदपाश्रयः ।
तेजसाऽऽवृत्य लोकांस्त्रीन्यशः प्राप्स्यति ते सुतः ॥ १२.३३१.२९ ॥
Permaneciendo en esa misma naturaleza, con ese mismo intelecto y yo, tomando refugio solo en ello, tu hijo, con su esplendor, cubrirá los tres mundos y obtendrá gloria.