Mahābhārata · Adhyāya 12.331
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.331.1
कथं व्यासस्य धर्मात्मा शुको जज्ञे महातपाः ।
सिद्धिं च परमां प्राप्तस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.३३१.१ ॥
Yudhiṣṭhira sprach: Wie wurde Śuka, der rechtschaffene Sohn Vyāsas, der große Asket, geboren, und wie erlangte er die höchste Vollkommenheit? Sag es mir, o Großvater.
12.331.2
कस्यां चोत्पादयामास शुकं व्यासस्तपोधनः ।
न ह्यस्य जननीं विद्मो जन्म चाग्र्यं महात्मनः ॥ १२.३३१.२ ॥
Und von welcher Frau ließ Vyāsa, reich an Askese, Śuka entstehen? Wir kennen die Mutter jenes Großseligen nicht, noch seine erhabenste Geburt.
12.331.3
कथं च बालस्य सतः सूक्ष्मज्ञाने रता मतिः ।
यथा नान्यस्य लोकेऽस्मिन्द्वितीयस्येह कस्यचित् ॥ १२.३३१.३ ॥
Und wie erfreute sich sein Geist, obwohl er noch ein Kind war, am feinen Wissen, wie sich der Geist keines anderen in dieser Welt daran erfreut hat?
12.331.4
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण महामते ।
न हि मे तृप्तिरस्तीह शृण्वतोऽमृतमुत्तमम् ॥ १२.३३१.४ ॥
O Großgesinnter, ich wünsche, dies ausführlich zu hören. Selbst beim Zuhören bin ich nicht gesättigt, denn dies ist das höchste Nektar.
12.331.5
माहात्म्यमात्मयोगं च विज्ञानं च शुकस्य ह ।
यथावदानुपूर्व्येण तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.३३१.५ ॥
Erzähle mir der Reihe nach und wie es wirklich ist, o Großvater, die Größe Śukas, sein Selbst-Yoga und sein verwirklichtes Wissen.
12.331.6
न हायनैर्न पलितैर्न वित्तैर्न च बन्धुभिः ।
ऋषयश्चक्रिरे धर्मं योऽनूचानः स नो महान् ॥ १२.३३१.६ ॥
Die Weisen haben das Dharma nicht durch Jahre, nicht durch graues Haar, nicht durch Reichtum, nicht durch Verwandte bestimmt; wer in den Schriften bewandert ist, der ist groß für uns.
12.331.7
तपोमूलमिदं सर्वं यन्मां पृच्छसि पाण्डव ।
तदिन्द्रियाणि संयम्य तपो भवति नान्यथा ॥ १२.३३१.७ ॥
O Sohn des Pāṇḍu, alles, wonach du mich fragst, gründet in der Wurzel der Askese. Askese entsteht nur durch die Zügelung der Sinne; es gibt keinen anderen Weg.
12.331.8
इन्द्रियाणां प्रसङ्गेन दोषमृच्छत्यसंशयम् ।
संनियम्य तु तान्येव सिद्धिमाप्नोति मानवः ॥ १२.३३१.८ ॥
Durch Anhaftung an die Sinne zieht der Mensch ohne Zweifel Schuld auf sich; wer aber eben diese Sinne völlig zügelt, erlangt Vollkommenheit.
12.331.9
अश्वमेधसहस्रस्य वाजपेयशतस्य च ।
योगस्य कलया तात न तुल्यं विद्यते फलम् ॥ १२.३३१.९ ॥
Lieber, die Frucht eines Bruchteils des Yoga ist nicht gleich der von tausend Pferdeopfern oder hundert Vājapeya-Riten.
12.331.10
अत्र ते वर्तयिष्यामि जन्मयोगफलं तथा ।
शुकस्याग्र्यां गतिं चैव दुर्विदामकृतात्मभिः ॥ १२.३३१.१० ॥
Hier werde ich dir die Frucht des Geburts-Yoga und den höchsten Weg Śukas darlegen, der für Ungezügelte schwer zu erkennen ist.
12.331.11
मेरुशृङ्गे किल पुरा कर्णिकारवनायुते ।
विजहार महादेवो भीमैर्भूतगणैर्वृतः ॥ १२.३३१.११ ॥
Man sagt, dass Mahādeva einst auf dem Gipfel des Meru, reich an Karṇikāra-Hainen, im Spiel verweilte, umgeben von schrecklichen Scharen von Geistern.
12.331.12
शैलराजसुता चैव देवी तत्राभवत्पुरा ।
तत्र दिव्यं तपस्तेषे कृष्णद्वैपायनः प्रभुः ॥ १२.३३१.१२ ॥
Dort war einst auch die Göttin, die Tochter des Bergkönigs; und dort vollzog der Herr Kṛṣṇa Dvaipāyana göttliche Askese.
12.331.13
योगेनात्मानमाविश्य योगधर्मपरायणः ।
धारयन्स तपस्तेपे पुत्रार्थं कुरुसत्तम ॥ १२.३३१.१३ ॥
In sich selbst eingegangen durch Yoga, dem Yoga-Dharma ergeben, übte er Askese um eines Sohnes willen, o Bester der Kurus.
12.331.14
अग्नेर्भूमेरपां वायोरन्तरिक्षस्य वा विभो ।
वीर्येण संमितः पुत्रो मम भूयादिति स्म ह ॥ १२.३३१.१४ ॥
Möge mir ein Sohn gleich an Kraft dem Feuer, der Erde, dem Wasser, dem Wind oder dem Raum gegeben sein, o Mächtiger — so sprach er fürwahr.
12.331.15
संकल्पेनाथ मौनेन दुष्प्रापमकृतात्मभिः ।
वरयामास देवेशमास्थितस्तप उत्तमम् ॥ १२.३३१.१५ ॥
Durch Entschlossenheit und Schweigen, schwer zu erlangen für jene ohne Selbstbeherrschung, sich der höchsten Askese hingebend, erbat er vom Herrn der Götter eine Gnade.
12.331.16
अतिष्ठन्मारुताहारः शतं किल समाः प्रभुः ।
आराधयन्महादेवं बहुरूपमुमापतिम् ॥ १२.३३१.१६ ॥
Sich nur von Wind nährend, stand der Herr fürwahr hundert Jahre lang und verehrte Mahādeva, den Vielgestaltigen, den Gemahl Umās.
12.331.17
तत्र ब्रह्मर्षयश्चैव सर्वे देवर्षयस्तथा ।
लोकपालाश्च लोकेशं साध्याश्च वसुभिः सह ॥ १२.३३१.१७ ॥
Dort versammelten sich die brahmanischen Weisen, alle göttlichen Weisen gleichermaßen, die Weltenhüter, der Herr der Welten, die Sādhyas zusammen mit den Vasus.
12.331.18
आदित्याश्चैव रुद्राश्च दिवाकरनिशाकरौ ।
मारुतो मरुतश्चैव सागराः सरितस्तथा ॥ १२.३३१.१८ ॥
Die Ādityas und die Rudras, Sonne und Mond, der Wind und die Maruts, die Meere und die Flüsse ebenso.
12.331.19
अश्विनौ देवगन्धर्वास्तथा नारदपर्वतौ ।
विश्वावसुश्च गन्धर्वः सिद्धाश्चाप्सरसां गणाः ॥ १२.३३१.१९ ॥
Die beiden Aśvin, Götter und Gandharven, Nārada und Parvata, der Gandharva Viśvāvasu, die Siddhas und die Scharen der Apsaras.
12.331.20
तत्र रुद्रो महादेवः कर्णिकारमयीं शुभाम् ।
धारयाणः स्रजं भाति ज्योत्स्नामिव निशाकरः ॥ १२.३३१.२० ॥
Dort strahlte der große Gott Rudra, eine schöne Girlande aus Karṇikāra-Blüten tragend, wie der Mond mit seinem Mondlicht.
12.331.21
तस्मिन्दिव्ये वने रम्ये देवदेवर्षिसंकुले ।
आस्थितः परमं योगमृषिः पुत्रार्थमच्युतः ॥ १२.३३१.२१ ॥
In jenem göttlichen, lieblichen Wald, voller Götter und Seher, hatte sich der unbefleckte Weise für einen Sohn dem höchsten Yoga hingegeben.
12.331.22
न चास्य हीयते प्राणो न ग्लानिरुपजायते ।
त्रयाणामपि लोकानां तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १२.३३१.२२ ॥
Sein Lebensatem nahm nicht ab, und keine Mattigkeit stellte sich bei ihm ein; das war für alle drei Welten wie ein Wunder.
12.331.23
जटाश्च तेजसा तस्य वैश्वानरशिखोपमाः ।
प्रज्वलन्त्यः स्म दृश्यन्ते युक्तस्यामिततेजसः ॥ १२.३३१.२३ ॥
Seine verfilzten Locken, die mit seinem Glanz wie die Flammen des Vaiśvānara loderten, waren an dem in Yoga Versunkenen von unermesslicher Pracht zu sehen.
12.331.24
मार्कण्डेयो हि भगवानेतदाख्यातवान्मम ।
स देवचरितानीह कथयामास मे तदा ॥ १२.३३१.२४ ॥
Der ehrwürdige Mārkaṇḍeya selbst hat mir dies erzählt; damals erzählte er mir hier die Taten der Götter.
12.331.25
एता अद्यापि कृष्णस्य तपसा तेन दीपिताः ।
अग्निवर्णा जटास्तात प्रकाशन्ते महात्मनः ॥ १२.३३१.२५ ॥
Lieber Sohn, noch heute leuchten die feuerfarbenen Haarlocken jenes großen Kṛṣṇa (Dvaipāyana), durch seine Askese entzündet.
12.331.26
एवंविधेन तपसा तस्य भक्त्या च भारत ।
महेश्वरः प्रसन्नात्मा चकार मनसा मतिम् ॥ १२.३३१.२६ ॥
Durch solche Askese und seine Hingabe, o Bhārata, fasste Maheśvara, gnädigen Sinnes, in seinem Herzen einen Entschluss.
12.331.27
ततस्तस्य महादेवो दर्शयामास साम्बिकः ।
उवाच चैवं भगवांख्यम्बकः प्रहसन्निव।
एवंविधस्ते तनयो द्वैपायन भविष्यति ॥ १२.३३१.२७ ॥
Da erschien ihm der große Gott zusammen mit Ambikā. Der erhabene Ambaka sprach, als lächle er: "O Dvaipāyana, dein Sohn wird genau so einer sein."
12.331.28
यथा ह्यग्निर्यथा वायुर्यथा भूमिर्यथा जलम् ।
यथाऽऽकारास्तथा शुद्धो भविता ते सुतो महान् ॥ १२.३३१.२८ ॥
So wie Feuer, Wind, Erde und Wasser sind, so rein wird dein großer Sohn in seinem Wesen sein.
12.331.29
तद्भावभावी तद्बुद्धिस्तदाऽऽत्मा तदपाश्रयः ।
तेजसाऽऽवृत्य लोकांस्त्रीन्यशः प्राप्स्यति ते सुतः ॥ १२.३३१.२९ ॥
In eben dieser Natur verweilend, mit diesem Verstand und diesem Selbst, nur bei ihr Zuflucht suchend, wird dein Sohn mit seinem Glanz die drei Welten bedecken und Ruhm erlangen.