Mahābhārata · Adhyāya 12.332
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.332.1
स लब्ध्वा परमं देवाद्वरं सत्यवतीसुतः ।
अरणीं तु ततो गृह्य ममन्थाग्निचिकीर्षया ॥ १२.३३२.१ ॥
Habiendo obtenido un boon supremo del dios, el hijo de Satyavatī tomó la arani y la frotó, deseando encender el fuego.
12.332.2
अथ रूपं परं राजन्बिभ्रतीं स्वेन तेजसा ।
घृताचीं नामाप्सरसमपश्यद्भगवानृषिः ॥ १२.३३२.२ ॥
Entonces, oh rey, el bendito sabio vio a una apsaras llamada Ghṛtācī, que portaba una forma suprema radiante con su propio esplendor.
12.332.3
ऋषिरप्सरसं दृष्ट्वा सहसा काममोहितः ।
अभवद्भगवान्व्यासो वने तस्मिन्युधिष्ठिर ॥ १२.३३२.३ ॥
Al ver a esa apsaras, el sabio Vyāsa, el bendito, fue súbitamente cegado por el deseo, oh Yudhiṣṭhira, en aquel bosque.
12.332.4
सा च दृष्ट्वा तदा व्यासं कामसंविग्नमानसम् ।
शुकी भूत्वा महाराज घृताची समुपागमत् ॥ १२.३३२.४ ॥
Y al ver entonces a Vyāsa, con la mente agitada por el deseo, oh gran rey, Ghṛtācī se acercó a él convertida en una loro hembra.
12.332.5
स तामप्सरसं दृष्ट्वा रूपेणान्येन संवृताम् ।
शरीरजेनानुगतः सर्वगात्रातिगेन ह ॥ १२.३३२.५ ॥
Al ver a esa apsaras, velada en otra forma, fue de hecho dominado por el deseo nacido del cuerpo, que se había extendido por todos sus miembros.
12.332.6
स तु धैर्येण महता निगृह्णन्हृच्छयं मुनिः ।
न शशाक नियन्तुं तद्व्यासः प्रविसृतं मनः।
भावित्वाच्चैव भावस्य घृताच्या वपुषा हृतः ॥ १२.३३२.६ ॥
Pero aunque con gran firmeza contuvo el deseo que yacía en su corazón, el sabio Vyāsa no pudo dominar su mente desbordada; y, movido por la emoción, fue arrebatado por el cuerpo de Ghṛtācī.
12.332.7
यत्नान्नियच्छतस्तस्य मुनेरग्निचिकीर्षया ।
अरण्यामेव सहसा तस्य शुक्रमवापतत् ॥ १२.३३२.७ ॥
Mientras el sabio se contenía con esfuerzo, por el deseo de producir fuego, su semen cayó de repente en el palo de frotación araṇī.
12.332.8
सोऽविशङ्केन मनसा तथैव द्विजसत्तमः ।
अरणीं ममन्थ ब्रह्मर्षिस्तस्यां जज्ञे शुको नृप ॥ १२.३३२.८ ॥
Aquel mejor de los dvija, con mente sin vacilación, frotó el palo araṇī; y, oh rey, de él nació Śuka.
12.332.9
शुक्रे निर्मथ्यमाने स शुको जज्ञे महातपाः ।
परमर्षिर्महायोगी अरणीगर्भसंभवः ॥ १२.३३२.९ ॥
Mientras el semen era frotado, nació Śuka: gran asceta, supremo sabio, gran yogui, nacido del vientre del palo araṇī.
12.332.10
यथाऽध्वरे समिद्धोऽग्निर्भाति हव्यमुदावहन् ।
तथारूपः शुको जज्ञे प्रज्वलन्निव तेजसा ॥ १२.३३२.१० ॥
Así como el fuego encendido en el sacrificio brilla llevando la ofrenda hacia arriba, así nació Śuka, como si ardiera con esplendor.
12.332.11
विभ्रत्पितुश्च कौरव्य रूपवर्णमनुत्तमम् ।
बभौ तदा भावितात्मा विधूमोऽग्निरिवज्वलन् ॥ १२.३३२.११ ॥
Oh descendiente de los Kuru, portando la forma y el color incomparables de su padre, aquel de alma purificada brilló entonces como un fuego sin humo, ardiendo.
12.332.12
तं गङ्गा सरितां श्रेष्ठा मेरुपृष्ठे जनेश्वर ।
स्वरूपिणी तदाऽभ्येत्य स्नापयामास वारिणा ॥ १२.३३२.१२ ॥
Oh señor de los hombres, el Ganges, el más excelso de los ríos, entonces llegó a la espalda del Meru en su propia forma y lo bañó con agua.
12.332.13
अन्तरिक्षाच्च कौरव्य दण्डः कृष्णाजिनं च ह ।
पपात भुवि राजेन्द्र शुकस्थार्थे महात्मनः ॥ १२.३३२.१३ ॥
Oh descendiente de Kuru, desde el cielo cayeron un bastón y una piel de antílope negro sobre la tierra, oh señor de reyes, para el lugar del magnánimo Śuka.
12.332.14
जेगीयन्ते स्म गन्धर्वा ननृतुश्चाप्सरोगणाः ।
देवदुन्दुभयश्चैव प्रावाद्यन्त सहस्रशः ॥ १२.३३२.१४ ॥
Los gandharvas cantaron, las bandas de apsarases danzaron y los tambores divinos sonaron por miles.
12.332.15
विश्वासुश्च गन्धर्वस्तथा तुम्बुरुनारदौ ।
हाहा हूहूश्च गन्धर्वौ तुष्टुवुः शुकसंभवम् ॥ १२.३३२.१५ ॥
El gandharva Viśvāsu, Tumburu y Nārada, y los dos gandharvas Hāhā y Hūhū alabaron al nacido de Śuka.
12.332.16
तत्र शक्रपुरोगाश्च लोकपालाः समागताः ।
देवा देवर्षयश्चैव तथा ब्रह्मर्षयोऽपि च ॥ १२.३३२.१६ ॥
Allí se reunieron los guardianes de los mundos encabezados por Indra, y también los dioses, los sabios divinos y los sabios brahmanes.
12.332.17
दिव्यानि सर्वपुष्पाणि प्रववर्ष च मारुतः ।
जङ्गमं स्थावरं चैव प्रहृष्टमभवज्जगत् ॥ १२.३३२.१७ ॥
El viento derramó toda clase de flores divinas, y todo el mundo, lo móvil y lo inmóvil, se llenó de alegría.
12.332.18
तं महात्मा स्वयं प्रीत्या देव्या सह महाद्युतिः ।
जतामात्रं मुनेः पुत्रं विधिनोपानयत्तदा ॥ १२.३३२.१८ ॥
Entonces el magnánimo, de gran esplendor, con afecto y junto con la diosa, llevó él mismo al hijo recién nacido del sabio, conforme al rito.
12.332.19
तस्य देवेश्वरः शक्रो दिव्यमद्भुतदर्शनम् ।
ददौ कमण्डलुं प्रीत्या देववासांसि चाभिभो ॥ १२.३३२.१९ ॥
Indra, señor de los dioses, con afecto le dio un cántaro divino de aspecto maravilloso y vestiduras divinas, oh poderoso.
12.332.20
हंसाश्च शतपत्राश्च सारसाश्च सहस्रशः ।
प्रदक्षिणमवर्तन्त शुकाश्चाषाश्च भारत ॥ १२.३३२.२० ॥
Cisnes, aves de cien pétalos y grullas por miles, y loros y perdices, giraron a la derecha, oh Bhārata.
12.332.21
आरणेयस्ततो दिव्यं प्राप्य जन्म महाद्युतिः ।
तत्रैवोवास मेधावी ब्रह्मचारी समाहितः ॥ १२.३३२.२१ ॥
Entonces Āraṇeya, de gran esplendor, habiendo obtenido un nacimiento divino, habitó allí, sabio, estudiante célibe y recogido.
12.332.22
उत्पन्नमात्रं तं वेदाः सरहस्याः ससंग्रहाः ।
उपतस्थुर्महाराज यथाऽस्य पितरं तथा ॥ १२.३३२.२२ ॥
Apenas nacido, los Vedas, con sus secretos y sus compendios, se le acercaron, oh gran rey, así como se habían acercado a su padre.
12.332.23
बृहस्पतिं च वव्रे स वेदवेदाङ्गभाष्यवित् ।
उपाध्यायं महाराज धर्ममेवानुचिन्तयन् ॥ १२.३३२.२३ ॥
Conocedor de los Vedas, sus miembros y comentarios, eligió a Bṛhaspati como maestro, oh gran rey, meditando solo en el dharma.
12.332.24
सोऽधीत्य निखिलान्वेदान्सरहस्यान्ससंग्रहान् ।
इतिहासं च कार्त्स्न्येन धर्मशास्त्राणि चाभिभो ॥ १२.३३२.२४ ॥
Habiendo estudiado todos los Vedas con sus secretos y compendios, y también el Itihāsa y los tratados de dharma por completo, oh poderoso.
12.332.25
गुरवे दक्षिणां दत्त्वा समावृत्तो महामुनिः ।
उग्रं तपः समारेभे ब्रह्मचारी समाहितः ॥ १२.३३२.२५ ॥
Tras entregar el honorario a su maestro y regresar de su estudio, el gran sabio, estudiante célibe, recogido y concentrado, emprendió una austeridad feroz.
12.332.26
देवतानामृषीणां च बाल्येऽपि स महातपाः ।
संमन्त्रणीयो मान्यश्च ज्ञानेन तपसा तथा ॥ १२.३३२.२६ ॥
Incluso en su juventud fue un gran asceta, digno de ser consultado y honrado por los dioses y los sabios, tanto por su saber como por su austeridad.
12.332.27
न त्वस्य रमते बुद्धिराश्रमेषु नराधिप ।
त्रिषु गार्हस्थ्यमूलेषु मोक्षधर्मानुदर्शिनः ॥ १२.३३२.२७ ॥
Pero, oh señor de los hombres, su mente no se deleitaba en los estados de la vida, pues veía el dharma de la liberación, más allá de las tres raíces de la vida del cabeza de familia.