Mahābhārata · Adhyāya 12.332
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.332.1
स लब्ध्वा परमं देवाद्वरं सत्यवतीसुतः ।
अरणीं तु ततो गृह्य ममन्थाग्निचिकीर्षया ॥ १२.३३२.१ ॥
Nachdem der Sohn der Satyavatī vom Gott eine höchste Gabe erhalten hatte, nahm er das Reibholz araṇī und quirlte es, begierig, Feuer zu entzünden.
12.332.2
अथ रूपं परं राजन्बिभ्रतीं स्वेन तेजसा ।
घृताचीं नामाप्सरसमपश्यद्भगवानृषिः ॥ १२.३३२.२ ॥
Da sah der gesegnete Seher, o König, eine Apsaras namens Ghṛtācī, die eine höchste Gestalt trug, strahlend von ihrem eigenen Glanz.
12.332.3
ऋषिरप्सरसं दृष्ट्वा सहसा काममोहितः ।
अभवद्भगवान्व्यासो वने तस्मिन्युधिष्ठिर ॥ १२.३३२.३ ॥
Als er jene Apsaras sah, wurde der Seher Vyāsa, der Gesegnete, plötzlich vom Begehren verwirrt, o Yudhiṣṭhira, in jenem Wald.
12.332.4
सा च दृष्ट्वा तदा व्यासं कामसंविग्नमानसम् ।
शुकी भूत्वा महाराज घृताची समुपागमत् ॥ १२.३३२.४ ॥
Und als sie Vyāsa sah, dessen Geist vom Begehren erregt war, o großer König, kam Ghṛtācī, zur Papageienhenne geworden, zu ihm.
12.332.5
स तामप्सरसं दृष्ट्वा रूपेणान्येन संवृताम् ।
शरीरजेनानुगतः सर्वगात्रातिगेन ह ॥ १२.३३२.५ ॥
Als er jene Apsaras sah, verhüllt in einer anderen Gestalt, wurde er tatsächlich vom aus dem Körper entsprungenen Begehren überwältigt, das alle Glieder durchdrang.
12.332.6
स तु धैर्येण महता निगृह्णन्हृच्छयं मुनिः ।
न शशाक नियन्तुं तद्व्यासः प्रविसृतं मनः।
भावित्वाच्चैव भावस्य घृताच्या वपुषा हृतः ॥ १२.३३२.६ ॥
Doch obwohl er mit großer Standhaftigkeit das im Herzen liegende Begehren zurückhielt, konnte der Seher Vyāsa seinen ausschweifenden Geist nicht bezähmen; und durch die Regung des Gefühls wurde er vom Körper der Ghṛtācī hingerissen.
12.332.7
यत्नान्नियच्छतस्तस्य मुनेरग्निचिकीर्षया ।
अरण्यामेव सहसा तस्य शुक्रमवापतत् ॥ १२.३३२.७ ॥
Als der Weise sich mühsam zurückhielt, aus dem Wunsch, Feuer zu entzünden, fiel sein Samen plötzlich in das Reibholz araṇī.
12.332.8
सोऽविशङ्केन मनसा तथैव द्विजसत्तमः ।
अरणीं ममन्थ ब्रह्मर्षिस्तस्यां जज्ञे शुको नृप ॥ १२.३३२.८ ॥
Jener Beste der Zweimalgeborenen rieb mit unbeirrtem Sinn das Reibholz araṇī; und, o König, daraus wurde Śuka geboren.
12.332.9
शुक्रे निर्मथ्यमाने स शुको जज्ञे महातपाः ।
परमर्षिर्महायोगी अरणीगर्भसंभवः ॥ १२.३३२.९ ॥
Als der Same herausgerieben wurde, wurde Śuka geboren — der große Asket, höchste Weise, große Yogi, geboren aus dem Schoß des Reibholzes araṇī.
12.332.10
यथाऽध्वरे समिद्धोऽग्निर्भाति हव्यमुदावहन् ।
तथारूपः शुको जज्ञे प्रज्वलन्निव तेजसा ॥ १२.३३२.१० ॥
So wie das bei einem Opfer entfachte Feuer leuchtet und die Opfergabe nach oben trägt, so wurde Śuka geboren, als flammte er vor Glanz.
12.332.11
विभ्रत्पितुश्च कौरव्य रूपवर्णमनुत्तमम् ।
बभौ तदा भावितात्मा विधूमोऽग्निरिवज्वलन् ॥ १२.३३२.११ ॥
O Nachkomme der Kuru, die unvergleichliche Gestalt und Farbe seines Vaters tragend, leuchtete der Geläuterte da wie ein rauchloses Feuer, lodernd.
12.332.12
तं गङ्गा सरितां श्रेष्ठा मेरुपृष्ठे जनेश्वर ।
स्वरूपिणी तदाऽभ्येत्य स्नापयामास वारिणा ॥ १२.३३२.१२ ॥
O Herr der Menschen, die Ganga, die erste unter den Flüssen, kam da in ihrer eigenen Gestalt auf den Rücken des Meru und badete ihn mit Wasser.
12.332.13
अन्तरिक्षाच्च कौरव्य दण्डः कृष्णाजिनं च ह ।
पपात भुवि राजेन्द्र शुकस्थार्थे महात्मनः ॥ १२.३३२.१३ ॥
O Nachkomme der Kurus, vom Himmel fielen auch ein Stab und ein schwarzes Antilopenfell auf die Erde, o Herr der Könige, für den Platz des großherzigen Śuka.
12.332.14
जेगीयन्ते स्म गन्धर्वा ननृतुश्चाप्सरोगणाः ।
देवदुन्दुभयश्चैव प्रावाद्यन्त सहस्रशः ॥ १२.३३२.१४ ॥
Die Gandharvas sangen, Scharen von Apsaras tanzten, und die göttlichen Trommeln erklangen tausendfach.
12.332.15
विश्वासुश्च गन्धर्वस्तथा तुम्बुरुनारदौ ।
हाहा हूहूश्च गन्धर्वौ तुष्टुवुः शुकसंभवम् ॥ १२.३३२.१५ ॥
Der Gandharva Viśvāsu, Tumburu und Nārada sowie die beiden Gandharvas Hāhā und Hūhū priesen den aus Śuka Geborenen.
12.332.16
तत्र शक्रपुरोगाश्च लोकपालाः समागताः ।
देवा देवर्षयश्चैव तथा ब्रह्मर्षयोऽपि च ॥ १२.३३२.१६ ॥
Dort versammelten sich die Weltenhüter unter Führung Indras, die Götter, die göttlichen Weisen und auch die brahmanischen Weisen.
12.332.17
दिव्यानि सर्वपुष्पाणि प्रववर्ष च मारुतः ।
जङ्गमं स्थावरं चैव प्रहृष्टमभवज्जगत् ॥ १२.३३२.१७ ॥
Der Wind ließ alle Arten göttlicher Blumen regnen, und die ganze Welt, das Bewegliche wie das Unbewegliche, wurde froh.
12.332.18
तं महात्मा स्वयं प्रीत्या देव्या सह महाद्युतिः ।
जतामात्रं मुनेः पुत्रं विधिनोपानयत्तदा ॥ १२.३३२.१८ ॥
Da brachte der großherzige, überaus strahlende selbst aus Zuneigung zusammen mit der Göttin den neugeborenen Sohn des Weisen nach Vorschrift herbei.
12.332.19
तस्य देवेश्वरः शक्रो दिव्यमद्भुतदर्शनम् ।
ददौ कमण्डलुं प्रीत्या देववासांसि चाभिभो ॥ १२.३३२.१९ ॥
Indra, der Herr der Götter, gab ihm aus Zuneigung ein göttliches Wasserkrug von wunderbarer Gestalt und göttliche Gewänder, o Mächtiger.
12.332.20
हंसाश्च शतपत्राश्च सारसाश्च सहस्रशः ।
प्रदक्षिणमवर्तन्त शुकाश्चाषाश्च भारत ॥ १२.३३२.२० ॥
Schwäne, hundertblättrige Vögel und Kraniche zu Tausenden, sowie Papageien und Rebhühner, kreisten nach rechts, o Bhārata.
12.332.21
आरणेयस्ततो दिव्यं प्राप्य जन्म महाद्युतिः ।
तत्रैवोवास मेधावी ब्रह्मचारी समाहितः ॥ १२.३३२.२१ ॥
Dann lebte Āraṇeya, von großem Glanz, nachdem er eine göttliche Geburt erlangt hatte, dort, weise, als keuscher Schüler und gesammelt.
12.332.22
उत्पन्नमात्रं तं वेदाः सरहस्याः ससंग्रहाः ।
उपतस्थुर्महाराज यथाऽस्य पितरं तथा ॥ १२.३३२.२२ ॥
Kaum geboren, traten die Veden mit ihren Geheimnissen und Sammlungen zu ihm, o großer König, so wie sie zu seinem Vater getreten waren.
12.332.23
बृहस्पतिं च वव्रे स वेदवेदाङ्गभाष्यवित् ।
उपाध्यायं महाराज धर्ममेवानुचिन्तयन् ॥ १२.३३२.२३ ॥
Der die Veden, ihre Glieder und Kommentare kannte, wählte Bṛhaspati zu seinem Lehrer, o großer König, nur über das Dharma nachdenkend.
12.332.24
सोऽधीत्य निखिलान्वेदान्सरहस्यान्ससंग्रहान् ।
इतिहासं च कार्त्स्न्येन धर्मशास्त्राणि चाभिभो ॥ १२.३३२.२४ ॥
Nachdem er alle Veden mit ihren Geheimnissen und Sammlungen studiert hatte, dazu das Itihāsa und die Dharma-Lehrbücher vollständig, o Mächtiger.
12.332.25
गुरवे दक्षिणां दत्त्वा समावृत्तो महामुनिः ।
उग्रं तपः समारेभे ब्रह्मचारी समाहितः ॥ १२.३३२.२५ ॥
Nachdem er dem Lehrer die Gabe dargebracht und sein Studium beendet hatte, begann der große Weise, ein keuscher Schüler, gesammelt und konzentriert, eine harte Askese.
12.332.26
देवतानामृषीणां च बाल्येऽपि स महातपाः ।
संमन्त्रणीयो मान्यश्च ज्ञानेन तपसा तथा ॥ १२.३३२.२६ ॥
Schon in seiner Jugend war er ein Mann großer Askese, der von den Göttern und Weisen um Rat gefragt und geehrt werden sollte, sowohl durch sein Wissen als auch durch seine Askese.
12.332.27
न त्वस्य रमते बुद्धिराश्रमेषु नराधिप ।
त्रिषु गार्हस्थ्यमूलेषु मोक्षधर्मानुदर्शिनः ॥ १२.३३२.२७ ॥
Doch, o Herr der Menschen, sein Geist fand kein Gefallen an den Lebensstadien, denn er schaute den Dharma der Befreiung und sah über die drei Wurzeln des Hausherrenlebens hinaus.