ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.333
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.333.1
स मोक्षमनुचिन्त्यैव शुकः पितरमभ्यगात् ।
प्राहाभिवाद्य च गुरुं श्रेयोर्थी विनयान्वितः ॥ १२.३३३.१ ॥
ସେ ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ ଭଲ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଶ୍ରେୟର ଇଚ୍ଛୁକ ବିନୟୀ ଶୁକ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ।
12.333.2
मोक्षधर्मेषु कुशलो भगवान्प्रब्रवीतु मे ।
यथा मे मनसः शान्तिः परमा संभवेत्प्रभो ॥ १२.३३३.२ ॥
ମୋକ୍ଷଧର୍ମରେ ନିପୁଣ ଭଗବାନ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ଯେପରି ମୋ ମନକୁ ପରମ ଶାନ୍ତି ମିଳେ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
12.333.3
श्रुत्वा पुत्रस्य तु वचः परमर्षिरुवाच तम् ।
अधीहि पुत्र मोक्षं वै धर्मांश्च विविधानपि ॥ १२.३३३.३ ॥
ପୁତ୍ରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ପରମ ଋଷି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପୁତ୍ର, ମୋକ୍ଷ ଏବଂ ବିବିଧ ଧର୍ମ ନିଶ୍ଚୟ ଶିଖ।'
12.333.4
पितुर्नियोगाज्जग्राह शुको धर्मभृतां वरः ।
योगशास्त्रं च निखिलं कापिलं चैव भारत ॥ १२.३३३.४ ॥
ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଧର୍ମଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁକ ଯୋଗଶାସ୍ତ୍ର ଓ କପିଳଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ, ହେ ଭାରତ।
12.333.5
स तं ब्राह्नया श्रियः युक्तं ब्रह्मतुल्यपराक्रमम् ।
मेने पुत्रं यदा व्यासो मोक्षधर्मविशारदम् ॥ १२.३३३.५ ॥
ବ୍ୟାସ ଯେତେବେଳେ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମୀ ତେଜରେ ଯୁକ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ପରାକ୍ରମୀ ଏବଂ ମୋକ୍ଷଧର୍ମରେ ନିପୁଣ ବୋଲି ମାନିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କୁ ସେପରି ଗଣିଲେ।
12.333.6
उवाच गच्छेति तदा जनकं मिथिलेश्वरम् ।
स ते वक्ष्यति मोक्षार्थं निखिलं मिथिलेश्वरः ॥ १२.३३३.६ ॥
ତେବେ ସେ କହିଲେ, 'ମିଥିଳାର ରାଜା ଜନକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ। ସେହି ମିଥିଳେଶ୍ୱର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ତୁମକୁ ସବୁ କହିବେ।'
12.333.7
पितुर्नियोगादगमन्मैथिलं जनकं नृपम् ।
प्रष्टुं धर्मस्य निष्ठां वै मोक्षस्य च परायणम् ॥ १२.३३३.७ ॥
ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ମିଥିଳାର ରାଜା ଜନକଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଧର୍ମର ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଓ ମୋକ୍ଷର ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପଚାରିବା ପାଇଁ।
12.333.8
उक्तश्च मानुषेण त्वं पथा गच्छेत्यविस्मितः ।
न प्रभावेण गन्तव्यमन्तरिक्षचरेण वै ॥ १२.३३३.८ ॥
ମାନବ ପଥରେ ଯିବାକୁ କୁହାଯାଇଥିବା ତୁମେ, ଅବିସ୍ମିତ ହୋଇ ଯାଅ; ଆକାଶଚାରୀଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
12.333.9
आर्जवेनैव गन्तव्यं न सुखान्वेषिणा तथा ।
नान्वेष्टव्या विशेषास्तु विशेषा हि प्रसङ्गिनः ॥ १२.३३३.९ ॥
ସରଳତାରେ ହିଁ ଯିବା ଉଚିତ, ସୁଖ ଖୋଜୁଥିବା ଲୋକ ପରି ନୁହେଁ; ବିଶେଷତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଖୋଜିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ବିଶେଷତା ଆସକ୍ତିରେ ଜଡିତ।
12.333.10
अहंकारो न कर्तव्यो याज्ये तस्मिन्नराधिपे ।
स्यातव्यं च वशे तस्य स ते छेत्स्यति संशयम् ॥ १२.३३३.१० ॥
ଯାହାର ତୁମେ ଯାଜକ, ସେହି ନରାଧିପଙ୍କ ପ୍ରତି ଅହଙ୍କାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ତାଙ୍କ ବଶରେ ରହିବା ଉଚିତ। ସେ ତୁମର ସଂଶୟ ଛେଦନ କରିବେ।
12.333.11
स धर्मकुशलो राजा मोक्षशास्त्रविशारदः ।
याज्यो मम स यद्ब्रूयात्तत्कार्यमविशङ्कया ॥ १२.३३३.११ ॥
ସେହି ରାଜା ଧର୍ମରେ ନିପୁଣ ଓ ମୋକ୍ଷଶାସ୍ତ୍ରରେ ବିଶାରଦ; ସେ ମୋର ଯାଜ୍ୟ। ସେ ଯାହା କହିବେ ତାହା ସନ୍ଦେହ ବିନା କରିବା ଉଚିତ।
12.333.12
एवमुक्तः स धर्मात्मा जगाम मिथिलां मुनिः ।
पद्भ्यां शक्तोन्तरिक्षेण क्रान्तुं पृथ्वीं ससागराम् ॥ १२.३३३.१२ ॥
ଏପରି କୁହାଯିବା ପରେ ସେହି ଧର୍ମାତ୍ମା ମୁନି ମିଥିଳାକୁ ଗଲେ। ଆକାଶ ଦେଇ ସାଗରସହ ପୃଥିବୀ ଅତିକ୍ରମ କରିବାର ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପାଦରେ ଗଲେ।
12.333.13
स गिरींश्चाप्यतिक्रम्य नदीतीर्थसरांसि च ।
बहुव्यालमृगाकीर्णा ह्यटवीश्च वनानि च ॥ १२.३३३.१३ ॥
ସେ ପର୍ବତ, ନଦୀ ତୀର୍ଥ ଓ ସରୋବର ଅତିକ୍ରମ କଲେ; ଅନେକ ସାପ ଓ ପଶୁରେ ଭରା ଅରଣ୍ୟ ଓ ବନ ମଧ୍ୟ ପାର କଲେ।
12.333.14
मेहोर्हरेश्च द्वे वर्षे वर्षं हैमवतं ततः ।
क्रमेणैवं व्यतिक्रम्य भारतं वर्षमासदत् ॥ १२.३३३.१४ ॥
ମେରୁ ଓ ହରିର ଦୁଇ ବର୍ଷ, ପରେ ହୈମବତ ବର୍ଷ — ଏହିପରି କ୍ରମରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ସେ ଭାରତବର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
12.333.15
स देशान्विविधान्पश्यंश्चीनहूणनिषेवितान् ।
आर्यावर्तमिमं देशमाजगाम महामुनिः ॥ १२.३३३.१५ ॥
ଚୀନ ଓ ହୂଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ବିବିଧ ଦେଶ ଦେଖି ସେହି ମହାମୁନି ଏହି ଆର୍ଯ୍ୟାବର୍ତ୍ତ ଦେଶକୁ ଆସିଲେ।
12.333.16
पितुर्वचनमाज्ञाय तमेवार्थं विचिन्तयन् ।
अध्वानं सोऽतिचक्राम खचरः खे पतविव ॥ १२.३३३.१६ ॥
ପିତାଙ୍କ ବଚନ ଜାଣି, ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ପରି ସେ ପଥ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
12.333.17
पत्तनानि च रम्याणि स्फीतानि नगराणि च ।
रत्नानि च विचित्राणि पश्यन्नपि न पश्यति ॥ १२.३३३.१७ ॥
ସୁନ୍ଦର ପତ୍ତନ, ସମୃଦ୍ଧ ନଗର ଓ ବିଚିତ୍ର ରତ୍ନ ଦେଖିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ସେ ଯେମିତି ଦେଖୁନଥିଲେ।
12.333.18
उद्यावानि च रम्याणि तथैवायतनानि च ।
पुण्यानि चैव तीर्थानि सोत्यक्रामदथाध्वगः ॥ १२.३३३.१८ ॥
ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ, ସେହିପରି ମନ୍ଦିର ଓ ପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥ ସେ ପଥିକ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
12.333.19
सोचिरेणैव कालेन विदेहानाससाद ह ।
रक्षितान्धर्मराजेन जनकेन महात्मना ॥ १२.३३३.१९ ॥
କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ବିଦେହମାନଙ୍କ ଦେଶରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହାକୁ ଧର୍ମରାଜ ମହାତ୍ମା ଜନକ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
12.333.20
तत्र ग्रामान्बहून्पश्यन्बह्वन्नरसभोजनान् ।
पल्लीघोषान्समृद्धांश्च बहुगोकुलसंकुलान् ॥ १२.३३३.२० ॥
ସେଠାରେ ସେ ଅନେକ ଗ୍ରାମ ଦେଖିଲେ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ନଭୋଜନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଛୋଟ ବସ୍ତି ଓ ଗୋପାଳ ଘୋଷରେ ସମୃଦ୍ଧ ଏବଂ ଅନେକ ଗାଇ ଗୋରୁଙ୍କ ଗୋଠରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
12.333.21
स्फीतांश्च शालियवसर्हंससारससेवितान् ।
पद्मिनीभिश्च शतशः श्रीमतीभिरलकृतान् ॥ १२.३३३.२१ ॥
ସେଗୁଡ଼ିକ ସମୃଦ୍ଧ ଥିଲା, ଧାନ ଓ ଯବରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ହଂସ ଓ ସାରସ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ଥିଲା ଏବଂ ଶହ ଶହ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।
12.333.22
स विदेहानतिक्रम्य समृद्धजनसेवितान् ।
मिथिलोपवनं रम्यमाससाद समृद्धिमत् ॥ १२.३३३.२२ ॥
ସେ ବିଦେହ ଦେଶ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମୃଦ୍ଧ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ମିଥିଳାର ରମଣୀୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧ ଉଦ୍ୟାନରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
12.333.23
हस्त्यश्वरथसंकीर्णं नरनारीसमाकुलम् ।
पश्यन्नपश्यन्निव तत्समतिक्रामदच्युतः ॥ १२.३३३.२३ ॥
ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ନର-ନାରୀଙ୍କ ଭିଡ଼ରେ ଭରା ସେହି ନଗରକୁ ଦେଖି ମଧ୍ୟ ଯେପରି ନ ଦେଖିଲା ପରି ଅଚ୍ୟୁତ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
12.333.24
मनसा तं बहन्भारं तमेवार्थं विचिन्तयन् ।
आत्मारामः प्रसन्नात्मा मिथिलामाससाद ह ॥ १२.३३३.२४ ॥
ମନରେ ସେହି ମହାନ୍ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଆତ୍ମାରାମ ଓ ପ୍ରସନ୍ନଚିତ୍ତ ହୋଇ ସେ ମିଥିଳାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
12.333.25
तस्या द्वारं समासाद्य द्वारपालैर्निवारितः ।
स्थितो ध्यानपरो मुक्तो विदितः प्रविवेश ह ॥ १२.३३३.२५ ॥
ତାହାର ଦ୍ବାରରେ ପହଞ୍ଚି ଦ୍ବାରପାଳମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇ, ଧ୍ୟାନପରାୟଣ, ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ଠିଆ ହେଲା; ତା'ପରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇ ପ୍ରବେଶ କଲା।
12.333.26
स राजमार्गमासाद्य समृद्धजनकसंकुलम् ।
पार्थिवक्षयमासाद्य निःशङ्कः प्रविवेश ह ॥ १२.३३३.२६ ॥
ସେ ସମୃଦ୍ଧ ଲୋକଙ୍କରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜପଥରେ ପହଞ୍ଚିଲା; ରାଜାମାନଙ୍କ ବାସସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚି ନିର୍ଭୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।
12.333.27
तत्रापि द्वारपलास्तमुग्रवाचा न्यषेधयन् ।
तथैव च शुक्रस्तत्र निर्मन्युः समतिष्ठत ॥ १२.३३३.२७ ॥
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ କଠୋର ବାଣୀରେ ତାହାକୁ ନିବାରଣ କଲେ; ସେହିପରି ଶୁକ କ୍ରୋଧଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ସେଠାରେ ଠିଆ ହେଲେ।
12.333.28
न चातपाध्वसंतप्तः क्षुत्पिपासाश्रमान्वितः ।
प्रताम्यति ग्लायति वा नापैति च तथाऽऽतपात् ॥ १२.३३३.२८ ॥
ପଥର ଖରାରେ ତପ୍ତ, କ୍ଷୁଧା-ତୃଷ୍ଣା-ଶ୍ରମରେ ଯୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କ୍ଳାନ୍ତ ବା ଗ୍ଳାନିଗ୍ରସ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଖରାରୁ ଦୂରେ ଯାଏ ନାହିଁ।
12.333.29
तेषां तु द्वारपालानामेकः शोकसमन्वितः ।
मध्यंगतमिवादित्यं दृष्ट्वा शुकमवस्थितम् ॥ १२.३३३.२९ ॥
ସେହି ଦ୍ୱାରପାଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଶୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଶୁକଙ୍କୁ ଦେଖି।
12.333.30
पूजयित्वा यथान्यायमभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
प्रावेशयत्ततः कक्ष्यां प्रथमां राजवेश्मनः ॥ १२.३३३.३० ॥
ଯଥାନ୍ୟାୟ ପୂଜା କରି, କରଯୋଡ଼ି ଅଭିବାଦନ କରି, ତା'ପରେ ତାହାକୁ ରାଜଭବନର ପ୍ରଥମ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲା।
12.333.31
तत्रासीनः शुकस्तात मोक्षमेवान्वचिन्तयत् ।
छायायामातपे चैव समदर्शी समद्युतिः ॥ १२.३३३.३१ ॥
ସେଠାରେ ବସିଥିବା ଶୁକ, ହେ ବତ୍ସ, କେବଳ ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ; ଛାଇରେ ହେଉ କି ଖରାରେ, ସେ ସମଦର୍ଶୀ ଓ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ।
12.333.32
तं मुहूर्तादिवागम्य राज्ञो मन्त्री कृताञ्जलिः ।
प्रावेशयत्ततः कक्ष्यां द्वितीयां राजवेश्मनः ॥ १२.३३३.३२ ॥
କିଛି ସମୟ ପରେ ରାଜାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ହାତ ଯୋଡ଼ି ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି ରାଜପ୍ରାସାଦର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ନେଇ ଗଲେ।
12.333.33
तत्रान्तः पुरसंबद्धं महच्चैत्ररथोपमम् ।
सुविभक्तजलाक्रीडं रम्यं पुष्पितपादपम् ॥ १२.३३३.३३ ॥
ସେଠାରେ ଅନ୍ତଃପୁରସହ ସଂଯୁକ୍ତ, ଚୈତ୍ରରଥ ବନ ସଦୃଶ ଏକ ବିଶାଳ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା; ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା ପାଇଁ ସୁବ୍ୟବସ୍ଥିତ ସ୍ଥାନ ଓ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛ ସେଥିରେ ଥିଲା।
12.333.34
तं दर्शयित्वा स शुकं मन्त्री जनकमुत्तमम् ।
अर्हमासनमादिश्य निश्चक्रामः ततः पुनः ॥ १२.३३३.३४ ॥
ଶୁକଙ୍କୁ ତାହା ଦେଖାଇ, ଉତ୍ତମ ରାଜାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ଆସନ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରି ମନ୍ତ୍ରୀ ପୁନର୍ବାର ସେଠାରୁ ବାହାରି ଗଲେ।
12.333.35
तं चारुवेषाः सुश्रोण्यस्तरुण्यः प्रियदर्शनाः ।
सूक्ष्मरक्ताम्बरधरास्तप्तकाञ्चनभूषणाः ॥ १२.३३३.३५ ॥
ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ସୁନ୍ଦର ବେଶଧାରିଣୀ, ସୁଡୌଳ କଟିଦେଶ ଥିବା, ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର ଯୁବତୀମାନେ ଥିଲେ; ସେମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ତପ୍ତ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜ୍ଜିତ ଥିଲେ।
12.333.36
संलापालापकुशला नृत्तगीतविशारदाः ।
स्मितपूर्वाभिभाषिण्यो रूपेणाप्सरसां समाः ॥ १२.३३३.३६ ॥
ସେମାନେ କଥୋପକଥନ ଓ ଆଳାପରେ ନିପୁଣ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ବିଶାରଦ ଥିଲେ; ହସି ହସି ତାଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଉଥିଲେ, ରୂପରେ ଅପ୍ସରାଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ।
12.333.37
भावोपचारकुशला भावज्ञाः सत्वकोविदाः ।
परं पञ्चाशतं नार्यो वारमुख्याः समाद्रवन् ॥ १२.३३३.३७ ॥
ଭାବ ଓ ଆଚାରରେ ନିପୁଣ, ମନୋଭାବ ଜାଣୁଥିବା, ସ୍ୱଭାବ ଜ୍ଞାନରେ ଦକ୍ଷ ପଚାଶରୁ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ଏକତ୍ର ଆସିଲେ।
12.333.38
पाद्यादीनि प्रतिग्राह्य पूजया परयाऽर्चयन् ।
कालोपपन्नेन तदा स्वाद्वन्नेनाभ्यतर्पयन् ॥ १२.३३३.३८ ॥
ପାଦ୍ୟ ଆଦି ଗ୍ରହଣ କରାଇ ପରମ ଆଦରରେ ପୂଜା କଲେ; ସେ ସମୟ ଉପଯୁକ୍ତ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଅନ୍ନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତ କଲେ।
12.333.39
तस्य भुक्तवतस्तात तदन्तः पुरकाननम् ।
सुरम्यं दर्शयामासुरेकैकश्येन भारत ॥ १२.३३३.३९ ॥
ସେ ଭୋଜନ କଲା ପରେ, ହେ ତାତ, ସେମାନେ ତାକୁ ଅନ୍ତଃପୁରର ସେହି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ ଏକ ଏକ କରି ଦେଖାଇଲେ, ହେ ଭାରତ।
12.333.40
क्रीडन्त्यश्च हसन्त्यश्च गायन्त्यश्चापि ताः शुभम् ।
उदारसत्वं सत्वज्ञाः स्त्रियः पर्यचरंस्तथा ॥ १२.३३३.४० ॥
ଖେଳୁ ଖେଳୁ, ହସୁ ହସୁ ଓ ଶୁଭ ଗୀତ ଗାଉ ଗାଉ, ଉଦାର ସ୍ୱଭାବ ଜାଣୁଥିବା ସେ ନାରୀମାନେ ତାର ସେବା କଲେ।
12.333.41
आरणेयस्तु शुद्धात्मा निःसंदेहस्त्रिकर्मकृत् ।
वश्येन्द्रियो जितक्रोधो न हृष्यति न कुप्यति ॥ १२.३३३.४१ ॥
କିନ୍ତୁ ସେ ଆରଣେୟ, ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା, ସନ୍ଦେହରହିତ, ତ୍ରିକର୍ମ କରୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବଶୀଭୂତ, କ୍ରୋଧ ଜୟୀ — ସେ ହର୍ଷିତ ହୁଏ ନାହିଁ, କ୍ରୋଧ ମଧ୍ୟ କରେ ନାହିଁ।
12.333.42
तस्मै शय्यासनं दिव्यं वरार्हः रत्नभूषितम् ।
स्पर्ध्यास्तरणसंकीर्णं ददुस्ताः परमस्त्रियः ॥ १२.३३३.४२ ॥
ତାକୁ ସେହି ପରମ ନାରୀମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ, ରତ୍ନଭୂଷିତ, ଈର୍ଷାଯୋଗ୍ୟ ଆସ୍ତରଣରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିବ୍ୟ ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ ଦେଲେ।
12.333.43
पादशौचं तु कृत्वैव शुक्रः संध्यामुपास्य च ।
निषसादासने पुण्ये तमेवार्थं विचिन्तयन् ॥ १२.३३३.४३ ॥
ପାଦ ଧୋଇ ସନ୍ଧ୍ୟୋପାସନା କରି ଶୁକ୍ର ପବିତ୍ର ଆସନରେ ବସି ସେହି ବିଷୟ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
12.333.44
पूर्वरात्रे तु तत्रासौ हुत्वा ध्यानपरायणः ।
मध्यरात्रे यथान्यायं निद्रामाहारयत्प्रभुः। ॥ १२.३३३.४४ ॥
ପୂର୍ବରାତ୍ରିରେ ସେଠାରେ ହୋମ କରି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ବିଧିମତେ ସେ ପ୍ରଭୁ ନିଦ୍ରା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
12.333.45
ततो मुहूर्तादुत्थाय कृत्वा शौचमनन्तरम् ।
स्त्रीभिः परिवृतो धीमान्ध्यानमेवान्वपद्यत ॥ १२.३३३.४५ ॥
ତା'ପରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ଉଠି, ତୁରନ୍ତ ଶୌଚ କରି, ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ହୋଇ ଧୀମାନ ଧ୍ୟାନରେ ହିଁ ଲାଗିଗଲେ।
12.333.46
अनेन विधिना कर्ष्णिस्तदहः शेषमच्युतः ।
तां च रात्रिं नृपकुले वर्तयामास भारत ॥ १२.३३३.४६ ॥
ଏହି ବିଧିରେ କୃଷ୍ଣିବଂଶୀୟ ଅଚ୍ୟୁତ ସେ ଦିନର ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗ କଟାଇଲେ; ହେ ଭାରତ, ରାଜକୁଳରେ ସେ ରାତ୍ରି ମଧ୍ୟ କଟାଇଲେ।